အခန်း ၂၆၁

အခန်း ၂၆၁ - သူတော်စင်ဧကရာဇ် လီယန် ၏အမွေအနှစ်။

သီးသန့်ခွဲထုတ်ထားသည့် နက်နဲသော နတ်ဘုရားလိုဏ်ဂူ အတွင်း၌။

နေရာလပ်များ တုန်ခါသွားပြီးနောက် အနက်ရောင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာကာ လင်းချန်၏ ပုံရိပ်မှာ ထိုနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းချန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ဤဧရာမ အနက်ရောင်တံခါးကြီးအတွင်း၌ နတ်ဘုရားလိုဏ်ဂူ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားမိခဲ့ပေ။

သို့သော် နောက်ဆုံးစမ်းသပ်ခန်းမှာ မည်သည့်နေရာတွင်ရှိသနည်း။ ကျောက်ခုံတစ်ခုနှင့် ကျောက်စားပွဲတစ်ခုမှလွဲ၍ မည်သည့်အရာမျှ မရှိပေ။

ထိုစဉ်မှာပင် ကျောက်ခုံပေါ်၌ အိုမင်းရင့်ရော်နေသည့် ပုံရိပ်ယောင် အဘိုးအိုတစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

သူသည် လင်းချန်ရှိနေသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လက်ဖက်ရည်ကိုသာ အေးအေးဆေးဆေး သောက်သုံးနေသည်။

ထို့နောက် အဘိုးအိုသည် လိုဏ်ဂူအတွင်း လျှောက်သွားကာ တစ်ယောက်တည်း စစ်တုရင်ကစားခြင်း လက်ဖက်ရည်သောက်ခြင်းတို့ကို ၁၀ နာရီနီးပါး ဆက်တိုက် ပြုလုပ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အဘိုးအိုသည် လှုပ်ရှားမှုအားလုံးကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လင်းချန်ကို ကြည့်ကာ ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေ ဘာလို့ ငါ့ကို မခေါ်တာလဲ။ ဒီတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေရတာ ပျင်းစရာမကောင်းဘူးလား။"

လင်းချန်မှာ စိတ်ထဲတွင် ရယ်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းထားရသည်။

"ဆရာကြီးရဲ့အဲဒီနောက်ပြောင်မှုက သိပ်မရယ်ရပါဘူးဗျာ။"

အဘိုးအိုသည် ပြုံး၍ ပြောသည်။

"ဒီနေရာကို လူရောက်တာ ကြာပြီ။ မင်းလို ထူးချွန်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးတော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးဘူး။

"မင်းက ငါ့ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို လိုချင်လို့ လာတာမဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် ငါ့အမွေအနှစ်က မင်းအတွက် သိပ်ပြီး အသုံးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။"

လင်းချန်သည် ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုပြီး ထိုင်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က ဆရာကြီးရဲ့ အမွေအနှစ်ကို လိုချင်လို့ လာတာပါ။"

"ဆရာကြီးက သူတော်စင်ဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ်အဆင့် ရှိသူတစ်ဦး ဆရာကြီးရဲ့ နိယာမဆိုင်ရာ အသိပညာတွေက ကျွန်တော့်အတွက် အလွန်ကို အဖိုးတန်ပါတယ်။ "

"နောက်ဆုံးစမ်းသပ်ခန်းက ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်ပါတယ်။"

အဘိုးအိုက ခေါင်းခါ၍ ရယ်မောသည်။

"မင်း ဘယ်စမ်းသပ်ခန်းမှ ဖြေဆိုစရာ မလိုတော့ဘူး။ ဒီနေရာကို ရောက်လာကတည်းက မင်းက ငါ့အမွေအနှစ်ကို လက်ခံဖို့ အရည်အချင်း ပြည့်မီနေပြီ။"

"မင်းက ငါသတ်မှတ်ထားတဲ့ စံနှုန်းတွေကို ကျော်လွန်နေတဲ့သူပဲ။ မင်း ငါ့ရဲ့ အရိုက်အရာကို ဆက်ခံဖို့ ဆန္ဒရှိလား။"

လင်းချန်သည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူ၍ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ဆရာကြီးရဲ့ မေတ္တာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော် လက်ခံပါတယ်။"

အဘိုးအိုသည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြန်လည်နုပျိုသွားသည်။

"ငါ့နာမည်ကို သူတော်စင်ဧကရာဇ် လီယန် လို့ ခေါ်ကြတယ်။"

"ငါ့အမွေအနှစ်ကို လက်ခံပြီးရင် နောင်အခါမှာ ငါ့ရဲ့ နျန်ကုံ မိသားစု ကို စောင့်ရှောက်ပေးပါဦး။"

"ငါ့မိသားစုက ရှန်းရှောင် ပြည်နယ် ထျန်းနန် ဒေသမှာ ရှိတယ်။ မင်းကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပါ။"

လင်းချန်သည် ပြုံး၍ ပြောသည်။

"ဆရာကြီး စိတ်ချပါ။ ကျွန်တော် ရှန်းရှောင် ပြည်နယ်ကို သွားဖို့ရှိပါတယ်။ အခွင့်အရေးရှိရင် ကျွန်တော် ကူညီပေးပါ့မယ်။"

လီယန်သည် စိတ်အေးလက်သာ ဖြစ်သွားပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလင်းစက်ကလေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လင်းချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသည်။

လင်းချန်သည် သူတော်စင်ဧကရာဇ် လီယန်၏ အသိပညာ ဗဟုသုတများ နိယာမဆိုင်ရာ အတွေ့အကြုံများကို စတင်လက်ခံရယူလိုက်သည်။

သူ၏ခရီးလမ်းဆုံးသွားသော်လည်း လင်းချန်၏ ခရီးလမ်းမှာမူ အခုမှ စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

လင်းချန်အတွက် နတ်ဘုရားဧကရာဇ် ဆိုသည်မှာ အစပျိုးခြင်းသာ ဖြစ်ပြီးသူသည် ဖရိုဖရဲ နိယာမ ကို ကျော်လွန်သည့် အဆင့်အထိ ရောက်ရှိရန် ရည်မှန်းထားသည်။