အခန်း ၂၆၄

အခန်း ၂၆၄ - လော့ထျန်းနှင့် ယွမ်လုံတို့၏ အံ့အားသင့်မှု။

သူတော်စင်ဧကရာဇ် သင်္ချိုင်းအပြင်ဘက်တွင် ရွှေရောင်တံခါးကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံ၌ တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသည်။ အောက်ခြေတွင် ရှေးဟောင်းဧကရာဇ် ကျွမ်းကျင်သူ အများစုမှာ စုဝေးနေကြသော်လည်း သူတို့သည် သင်္ချိုင်းတံခါးကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အေးအေးလူလူပင် ရှိနေကြသည်။

သင်္ချိုင်းမှာ ပွင့်သည်မှာ တစ်ရက်ကျော်သာ ရှိသေးသဖြင့် ပိတ်သိမ်းရန် အချိန်အတော်ကြာဦးမည်ဟု သူတို့ ယူဆထားကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထိုလူအုပ်၏ ရှေ့ဆုံးတွင် ယွမ်လုံ နှင့် လော့ထျန်း တို့သည် မြေပြင်ပေါ်၌ ထိုင်ကာ ရယ်မော၍စကားပြောနေကြသည်။

လင်းချန် သင်္ချိုင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်မှာ အချိန်အနည်းငယ် ရှိပြီဖြစ်သည်။

လင်းချန် အပြင်သို့ ထွက်လာသည့်အခါ အဆင်သင့်ဖြစ်စေရန် လော့ထျန်းသည် တာအိုပြည်နယ် ၃၀၀၀ မှ ကျွမ်းကျင်သူများကို

စာစကားများ ပေးပို့ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ယွမ်လုံက ကောင်းကင်ထက်ရှိ ရွှေရောင်တံခါးကို မော့ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"လော့ထျန်း လင်းချန် ဒီတစ်ခေါက် သင်္ချိုင်းထဲသွားတာ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို နောက်ထပ် အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်မယ်လို့ ထင်လား။"

လော့ထျန်းက အနည်းငယ် တွေးတောပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောသည်။

"ကျွန်တော့်အထင်တော့ လင်းချန် နောက်ထပ် တိုးတက်မှုတွေ ရလိမ့်မယ်။ သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် အခွင့်အရေး အနည်းငယ် ရတာနဲ့တင် အဆင့်တက်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။"

"အရေးကြီးဆုံးကတော့ သင်္ချိုင်းရဲ့ နောက်ဆုံးစမ်းသပ်ခန်းကို ဖွင့်နိုင်မယ့် သော့ကို သူ ပိုင်ဆိုင်ထားတာပဲ။ ဒါဟာ ဒီသင်္ချိုင်း နောက်ဆုံးပွင့်တဲ့အကြိမ် ဖြစ်ဖို့ များတယ်။"

ယွမ်လုံမှာ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"ဒါဆို လင်းချန်က သူတော်စင်ဧကရာဇ် လီယန် ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ရသွားနိုင်တယ်ပေါ့။"

"ဒါပေမဲ့ လီယန်ရဲ့ အမွေအနှစ်စမ်းသပ်မှုက နတ်ဘုရားဧကရာဇ် အဆင့်လောက် ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ မင်း လင်းချန်အပေါ် အဲဒီလောက်ထိ ယုံကြည်မှု ရှိတာလား။"

လော့ထျန်းက ရယ်မော၍ ခေါင်းခါသည်။

"ကျွန်တော် သူ့နဲ့ရင်းနှီးမှု သိပ်မရှိပေမဲ့ သူ ဘယ်လိုအခက်အခဲမျိုးကိုမဆို ကျော်ဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော့်အလိုလို ခံစားမိနေတယ်။"

"လင်းချန်ဆိုတာ တာအိုပြည်နယ် ၃၀၀၀ ရဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံ နိယာမတွေကို ပြန်လည်ပြုပြင်နိုင်တဲ့သူပဲ။ သူ့ကို စောင့်ကြည့်လိုက်ပါ။ သူထွက်လာရင် အားလုံး သိရလိမ့်မယ်။"

ထိုအချိန်တွင် ရုတ်တရက် ရွှေရောင်တံခါးကြီးမှ အလင်းတန်းများစွာ ပြန့်ကျဲထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအလင်းတန်းများသည် သူတော်စင်ဧကရာဇ်တို့၏ စွမ်းအားနှင့် လွှမ်းခြုံထားသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သင်္ချိုင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြသော ကျွမ်းကျင်သူများမှာ ရုတ်တရက် အပြင်သို့ ပစ်ထုတ်ခံလိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ ဘာလို့ အပြင်ပြန်ရောက်လာတာလဲ။"

"ငါ အခုလေးတင် ရတနာတွေကို ရတော့မလို ဖြစ်နေတာ ဘယ်သူက ငါ့ကို အပြင်ထုတ်လိုက်တာလဲ။"

ကျွမ်းကျင်သူများမှာ သူတို့ဘာကြောင့် အပြင်ရောက်လာသည်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေကြသည်။

အောက်တွင်ရှိသော ရှေးဟောင်းဧကရာဇ် ကျွမ်းကျင်သူများမှာလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ သင်္ချိုင်းမှာ တစ်ရက်တည်းနှင့် ပိတ်သိမ်းလိုက်ပြီလော။

ယွမ်လုံနှင့် လော့ထျန်းတို့မှာ ထိုင်နေရာမှ ထရပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး၏ အကြည့်မှာ ရွှေရောင်တံခါးဆီသို့ ရောက်သွားသည်။

လင်းချန် မထွက်လာသေးပေ။

အားလုံး အပြင်ရောက်လာကြသော်လည်း လင်းချန်၏ ပုံရိပ်ကိုမူ ရှာမတွေ့ပါ။

"လင်းချန်... သူ အမွေအနှစ်ကို ရသွားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"

ယွမ်လုံနှင့် လော့ထျန်းတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်ဝန်းများမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ရွှေရောင်တံခါးမှ လင်းချန်၏ ပုံရိပ်မှာ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် တံခါးကြီးမှာ ပိတ်သိမ်းကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လင်းချန်သည် အောက်သို့ ဆင်းသက်လာကာ ယွမ်လုံနှင့် လော့ထျန်းတို့ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

"ဆရာကြီးတို့နှစ်ဦး ကျွန်တော့်အတွက် စောင့်စရာမလိုပါဘူး။ ဒီနေရာက ပြောဆိုဖို့ မသင့်တော်သေးဘူး ကျွန်တော် လုပ်စရာ နောက်တစ်ခု ကျန်သေးတယ်"

သူသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ ရှေးဟောင်းဧကရာဇ်အဆင့် ၆ သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ မကြာမီ သူ၏ ကောင်းကင်ဘုံ ကပ်ဘေးမှာ ရောက်လာတော့မည်ဖြစ်သည်။

လင်းချန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအားကို ခံစားမိလိုက်သည့်အခါ ယွမ်လုံနှင့် လော့ထျန်းမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

တစ်ရက်တည်းနှင့် နတ်ဘုရားဧကရာဇ်အဆင့်မှ ရှေးဟောင်းဧကရာဇ်အဆင့် ၆ အထိ တက်လှမ်းသွားသည်မှာ တာအိုပြည်နယ် ၃၀၀၀ ၏ သမိုင်းတွင် တစ်ခါမှ မကြားဖူးသည့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။