အခန်း ၂၆၉

အခန်း ၂၆၉ - တာအိုပြည်နယ် ၃၀၀၀ ဆီသို့ ဦးတည်ခြင်း။

ရှေးဟောင်းဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရီနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ထိန်းချုပ်မရတော့ဘဲ ဒူးထောက်ကျကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသည့် မျက်နှာဖြင့် အပြစ်ကို ဝန်ခံလိုက်သည်။ သူသည် ထွက်ပြေးရန် သို့မဟုတ် တိုက်ခိုက်ရန်ပင် စိတ်ကူးမယဉ်ရဲတော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သည့်ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်သည်ဖြစ်စေ ရလဒ်မှာ တစ်ထပ်တည်း ဖြစ်နေမည်ကို သူ သိရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် လော့ထျန်းသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး သဘောကောင်းသည့်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ယခု သူတို့သည် လော့ထျန်းကို ဒေါသထွက်စေမည့် အပြုအမူမျိုး မလုပ်မိစေရန်သာ ဆုတောင်းနေကြသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး လင်းချန် သည် အံ့အားသင့်လျက် လျှာသပ်လိုက်မိသည်။

"အံ့ဩစရာပဲ ဆရာကြီး လော့ထျန်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက ဒီလောက်ထိ ကြီးမားတာလား။"

"နာမည်တစ်ခုတည်း ထုတ်ပြောလိုက်တာနဲ့ ရှေးဟောင်းဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက် ဒူးထောက်သွားရတဲ့အထိပဲ။"

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တာအိုပြည်နယ် ၃၀၀၀ က တကယ်ပဲ ထာဝရတိုက်ကြီးမှာ နာမည်ကြီးနေတာပဲ။"

လော့ထျန်းသည် လိုအပ်သည့် သတင်းစကား ပေးပို့ပြီးနောက် ဒူးထောက်နေသူကို ကြည့်ကာ အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းတို့ကို ပစ်မှတ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီကိစ္စကို ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်လိုက်ကြရအောင်။ ငါ့မှာ လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။"

သူ၏ စကားသံဆုံးသည်နှင့် ထိုကျွမ်းကျင်သူမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ကာ

"ဟုတ်ကဲ့ပါ ကျွန်တော်တို့ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားပါ့မယ်။"

သူ့လူစုကို ခေါ်ပြီး အလျှင်အမြန် ထွက်ပြေးသွားသည်။ အခြားသော ကျွမ်းကျင်သူများမှာလည်း နောက်မကျစေရအောင် အလုအယက် ထွက်ပြေးကြသည်။

"ဘာတွေ ဆက်မေးဦးမလဲ။ ဒါမှမဟုတ် သူတို့လိုပဲ ထွက်သွားကြမလား။"

လော့ထျန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးကို အေးဆေးစွာ မေးလိုက်သည်။

သူ၏ အသံမှာ အလွန်တိုးညင်းသော်လည်း ထိုစကားကြားသည်နှင့် ကျွမ်းကျင်သူများမှာ တွေးမနေတော့ဘဲ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

မေးခွန်းများ မေးရန်ပင် အသက်မရှိတော့မည်ကို သူတို့ စိုးရိမ်နေကြသည်။

လင်းချန်သည် လော့ထျန်းနှင့် ယွမ်လုံ တို့ကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ကတော့ တိုက်ပွဲတစ်ခုခု ဖြစ်မယ်လို့ ထင်ထားတာ တကယ်တမ်းကျတော့ ဒီလောက်လွယ်လွယ်လေး ပြီးသွားတာပဲ။"

ယွမ်လုံက ဝင်ပြောသည်။

"ဒါက သဘာဝပါပဲ။ တာအိုပြည်နယ် ၃၀၀၀ က အခုဆိုရင် ထာဝရတိုက်ကြီးမှာ အင်အားကြီးမားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။"

"လော့ထျန်းရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကလည်း အရမ်းကို ကြီးမားပါတယ်။ တစ်ချိန်က လော့ထျန်းက သူတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ရန်သူ ၁၈ ယောက်ကို အနိုင်ယူခဲ့တာကိုး။"

လင်းချန်သည် လော့ထျန်း၏ ခမ်းနားသော အတိတ်အကြောင်းကို ကြားရသောအခါ လေးစားသွားမိသည်။ လော့ထျန်းက သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ပြီး

"ကဲ... စကားစမြည် ပြောနေတာ တော်ပါတော့။ နောက်တစ်ခုကတော့ ကျွန်တော်တို့ တာအိုပြည်နယ် ၃၀၀၀ ကို သွားကြတော့မယ်။"

ယွမ်လုံမှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်သွားသည်။

"ကျွန်တော့်မြို့မှာလည်း ဘာမှ စိုးရိမ်စရာမရှိပါဘူး။ အခုချက်ချင်းပဲသွားကြရအောင်။"

လင်းချန်မှာလည်း သူ၏ ပထမဆုံး ပန်းတိုင်ဖြစ်သော တာအိုပြည်နယ် ၃၀၀၀ ကို ရောက်ရှိတော့မည်ဖြစ်သဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ လော့ထျန်းသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နေရာလပ်ကြီးတစ်ခု ပွင့်ထွက်သွားသည်။

ထိုသူသုံးဦးမှာ နေရာလပ်အတွင်းသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လှမ်းဝင်သွားကြသည်။