အခန်း ၂၇၀

အခန်း ၂၇၀ - ဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်း။

ရှန်းရှောင်းပြည်နယ်သည် ထာဝရတိုက်ကြီး တွင် အင်အားအကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး တာအိုပြည်နယ် ၃၀၀၀ မှာ ရှန်းရှောင်း၏ အရှေ့ဘက်ခြမ်းတွင် တည်ရှိသည်။

အစောပိုင်းကာလတွင် တာအိုပြည်နယ် ၃၀၀၀ ကို လူအများက အထင်သေးခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ ၎င်းတို့မှာ ထာဝရတိုက်ကြီးကိုပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေသည့် အင်အားကြီးမားသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထူးခြားချက်မှာ တာအိုပြည်နယ် ၃၀၀၀ တွင် လူဦးရေ ၁,၁၀၀ သာ ရှိသည်။

သို့သော် ထိုလူ ၁,၁၀၀ လုံးမှာ ရှေးဟောင်းဧကရာဇ် အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့၏ အနည်းဆုံးသော စွမ်းအားမှာပင် ထာဝရတိုက်ကြီးတွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

လင်းချန် သည် တာအိုပြည်နယ် ၃၀၀၀ ၏ တံခါးပေါက်ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ၎င်း၏ ခမ်းနားထည်ဝါမှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။

တံခါးပေါက်မှာ သာမန်ရတနာပစ္စည်းများဖြင့် တည်ဆောက်ထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကမ္ဘာငယ်များစွာကို ပေါင်းစပ်တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"တကယ့်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ အောက်လောကက လူတွေသာ ဒီနေရာကို မြင်ရင် ထာဝရတိုက်ကြီးကို ကြောက်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။"

လင်းချန်က ရေရွတ်လိုက်သည်။

ယွမ်လုံ ကလည်း သူ၏ အထင်ကြီးမှုကို ဖော်ပြသည်။ လော့ထျန်းကမူ ပြုံးရယ်လျက်

"မင်းတို့ နောက်ဆိုရင် ရင်းနှီးသွားလိမ့်မယ်။ အတွင်းထဲကလူတွေ ကျွန်တော်တို့ ပြန်လာတာကို သိသွားလောက်ပြီ။ ဘယ်သူ အရင်ဆုံး ထွက်လာမလဲ ဆိုတာပဲ ကြည့်ရမှာပဲ။"

မကြာမီပင် တံခါးပေါက်မှ လှိုင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး လူသုံးဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူတို့မှာ သာမန်လူသားများကဲ့သို့ပင် ရိုးရှင်းနေသော်လည်း လော့ထျန်းမှာမူ အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထိုသူသုံးဦးမှာ တာအိုပြည်နယ် ၃၀၀၀ ၏ အမြင့်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်သော တာအိုဘိုးဘေး လီအာ မိစ္ဆာဘိုးဘေး နှင့် လင်းမိသားစု၏ ဘိုးဘေး လင်းတုံ တို့ ဖြစ်ကြသည်။

လော့ထျန်းက ဦးစွာ အရိုအသေပေးလိုက်

သည်။

"လော့ထျန်း တာအိုဘိုးဘေး မိစ္ဆာဘိုးဘေးနဲ့ အစ်ကိုလင်းတုံတို့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"

လင်းချန်မှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့်

"ရှေးဟောင်းလင်းမိသားစုမှ လင်းချန် တာအိုဘိုးဘေး မိစ္ဆာဘိုးဘေးနဲ့ ဘိုးဘေးတို့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်။"

လင်းချန်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည်။

ယွမ်လုံမှာမူ ထိုသူသုံးဦးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကြက်သေသေသွားပြီး စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။

တာအိုဘိုးဘေးက ပြုံးလျက် လင်းတုံကို ကြည့်ကာ

"လင်းတုံ မင်း ရှုံးသွားပြီထင်တယ်။ လင်းချန်က မင်းကို အရင်မနှုတ်ဆက်ဘဲ ငါ့ကို အရင်နှုတ်ဆက်သွားတယ်။"

"ဒါပေမဲ့ လင်းချန်ရဲ့ တိုးတက်နှုန်းက တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ။"

လင်းတုံကလည်း ပြုံးလျက်

"ရှုံးရင်လည်း ရှုံးတာပေါ့။ ငါ့ရတနာတွေကို မင်း ကြိုက်တာယူလိုက်ပါ။

တာအိုဘိုးဘေး လီအာသည် လင်းချန်

ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ

"မိတ်ဆွေလင်းချန်... မင်း ငါ့ကို မှတ်မိသေးလား။"