အခန်း ၂၉၆

အခန်း (၂၉၆) တာဝန်၏ အစစ်အမှန် ရည်မှန်းချက်

အလင်းဖောက်ထွင်းမြင်ရသော ဆောင်းခိုခန်းအဖုံးက ပေါက်ကွဲကွဲထွက်သွားကာ အတွင်းမှနေ၍ အနီရောင် သွေးများနှင့် ရောနှောနေသော အားဆေးရည်များ စီးကျလာလေ၏။

၎င်း၏ ဦးခေါင်းခွံမှာ ကြေမွပျက်စီးသွားခဲ့ချေပြီ။ အီဘိုနီ ထံမှ သေနတ်တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ဤကောင်၏ ဦးခေါင်းကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်သွားစေခဲ့ခြင်းပင်တည်း။

"ပြီးသွားပြီ"

"ဒါပေမဲ့ စဉ်းစားကြည့်ရရင် တာဝန် ပလက်ဖောင်းကနေ ရလာတဲ့ တာဝန်က အခုထိ မပြီးသေးဘူးပဲ"

【လက်ရှိ ထွက်ခွာနိုင်သော နည်းလမ်းများ - ရထားဒင်္ဂါး ၅၀ ကို သုံးစွဲခြင်း (အသုံးပြု၍ရနိုင်ပါသည်) ၊ ဤဘူတာ၏ ရည်မှန်းချက်ကို အောင်မြင်အောင် လုပ်ဆောင်ခြင်း (မအောင်မြင်သေးပါ) ၊ ထွက်ခွာမည့် ကိုဩဒိနိတ်များကို ရှာဖွေခြင်း (ရှာတွေ့ပါပြီ)】

ထွက်ခွာရန်အတွက် အခြေအနေ သုံးခုတွင် ရထားဒင်္ဂါးပေးရမည့် ပထမနည်းလမ်းကို ရဲချီယန် လုံးဝ ထည့်မစဉ်းစားခဲ့သလို တတိယတစ်ခုကတော့ ထွက်ခွာမည့် ကိုဩဒိနိတ်များ ဖြစ်လေသည်။

၎င်းမှာ သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်တည့်တည့်၊ ရေနွေးငွေ့ဘုရင် သေဆုံးသွားသော နေရာပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ဒုတိယတစ်ခုကတော့။

တာဝန် ပလက်ဖောင်းရှိ တာဝန်မှာ မပြီးဆုံးသေးသဖြင့် ဤဘူတာ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ "မအောင်မြင်သေးပါ" ဟူသော အခြေအနေတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်လေ၏။

"တာဝန်က တကယ်တော့ ဘာဖြစ်မလဲ"

"ထူးဆန်းတာပဲ..."

ရဲချီယန် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားလေတော့သည်။

"အရင် အတွေ့အကြုံတွေအရဆိုရင် တာဝန် ပလက်ဖောင်းတွေကနေ ရလာတဲ့ တာဝန်တွေဟာ ရထားရပ်နားထားတဲ့ နေရာနားမှာပဲ အမြဲတမ်း ပေါ်လာလေ့ရှိတယ်"

"နိတ်လို့ခေါ်တဲ့ ကောင်လေးနဲ့များ ပတ်သက်နေမလား"

"အခြေအနေကို အရင် သွားကြည့်ရမယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဝေါလီ ပြန်မလာသေးဘူးဆိုတော့ ထွက်သွားဖို့ အလျင်လိုစရာမှ မရှိတာ"

"လောလောဆယ်တော့ အသီးအပွင့်တွေကို သိမ်းဆည်းဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ"

မော်ဂျူး - ဘူတာအတွင်း စတင်လည်ပတ်ခြင်း ကို အသက်သွင်းလိုက်လေ၏။

ထို စွန့်ပစ်ခံ ပလက်ဖောင်း တွင် ရပ်နားထားသော ရထားကြီးက ဤနေရာဆီသို့ စတင် မောင်းနှင်လာခဲ့ပေသည်။

ကျီးကန်းနတ်ဆိုးက ဤနေရာရှိ သယံဇာတများကို စုဆောင်းရန် မြွေရေခွံအိတ် တစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာခဲ့လေ၏။

ဤနေရာက ရေနွေးငွေ့ စက်ယန္တရားများ ထုတ်လုပ်ရာ စက်ရုံကြီး ဖြစ်ပေသည်။

သတ္တုနှင့် စက်ယန္တရား အစိတ်အပိုင်းများ၏ ပမာဏမှာ အလွန်အမင်း များပြားလှလေသည်။

၎င်းအပြင် ပိုမို၍ တန်ဖိုးကြီးမားလှသော ပစ္စည်းများမှာ ရေနွေးငွေ့သုံး စက်ယန္တရား အစားထိုးကိုယ်လက်အင်္ဂါ အချို့နှင့် ရေနွေးငွေ့ မောင်းနှင်ကိရိယာ အမြုတေ အချို့ပင် ဖြစ်လေ၏။

ရဲချီယန်က ၎င်းတို့ကို သေချာ ရေတွက်မနေတော့သော်ငြား မည်သို့ပင် ကြည့်စေကာမူ ယခုအခါ သူ့အနေဖြင့် သတ္တုနှင့် စက်ယန္တရား အစိတ်အပိုင်းများကို အကန့်အသတ်မရှိ အသုံးပြုနိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိနေခဲ့ပေသည်။

"ပြီးတော့ ဒါက"

"ညစာစားချိန် ရောက်ပြီ၊ လောဘတကြီး စားသောက်ခြင်းရေ"

အီဗ်နှင့် ဗီလိန်တို့က ရေနွေးငွေ့ဘုရင်၏ ခန္ဓာကိုယ် အများစုကို တစ်စစီ ဆုတ်ဖြဲပစ်ခဲ့ကြသော်ငြားလည်း။

မွန်ရိုးဂျီနာထံမှ သူ မကြာသေးမီကမှ ရရှိခဲ့သော ပစ္စည်းကိရိယာဖြစ်သည့် 【စက်ယန္တရား အမိန့်ပေးခြင်း】 ကို အသုံးပြုကာ ကျန်ရှိနေသော အစိတ်အပိုင်းများကို အခြေခံ ပေါင်းစပ်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် ရဲချီယန် ကြိုးစားခဲ့လေ၏။

ထို့နောက် ၎င်းကို လောဘတကြီး စားသောက်ခြင်းအား နေ့ရောညပါ အသွင်ပြောင်းလဲမှု ပြုလုပ်စေခဲ့ပေသည်။

မူလ ရေနွေးငွေ့ဘုရင်နှင့် လုံးဝ တစ်ထပ်တည်း တူညီနေသည်ဟု မပြောနိုင်သော်ငြားလည်း။

အနည်းဆုံးတော့ ကိုးဆယ့်ကိုးရာခိုင်နှုန်းခန့် ဆင်တူနေပေသည်။

"ထို ရေနွေးငွေ့ တစ်ပိုင်းနတ်ဘုရားရဲ့ ဦးခေါင်းခွံကို ဗီလိန်က အသုံးပြုလိုက်လို့ အသွင်ပြောင်းလဲမှု အဆင့်က ကျရှုံးသွားတာလား"

သူ၏ရှေ့တွင် ယခင်ကထက် များစွာ ကွာခြားမှုမရှိသော ရေနွေးငွေ့ဘုရင်ကို ကြည့်ရင်း ရဲချီယန်က အလွန်အမင်း ကျေနပ်နေခဲ့လေ၏။

"တိုက်ခိုက်မှု စွမ်းအားနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့ ရေနွေးငွေ့ အမြောက်တွေကနေ အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ပစ်ခတ်နိုင်ပါသေးတယ်။ ကာကွယ်ရေးအနေနဲ့ကတော့ ဒီသံချပ်ကာက တော်တော်လေး ခိုင်မာတာပဲ။ အမြောက်စာအဖြစ် အသုံးပြုဖို့တော့ မဆိုးပါဘူးလေ"

ရဲချီယန်က ရထားနှင့် ကျီးကန်းနတ်ဆိုးများကို ဤနေရာတွင် ထားခဲ့လိုက်လေသည်။

နောက်ထပ်အနေဖြင့် ဤဘူတာရုံကမ္ဘာကို အဘယ်ကြောင့် တာဝန် ပလက်ဖောင်းဟု ခေါ်ဆိုရသနည်းဆိုသည်ကို ရှာဖွေရမည့် အချိန်ပင် ဖြစ်လေတော့၏။

ရဲချီယန်က အကာအကွယ် စက်ကွင်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားချိန်မှသာ အိုပိုလွန်ဟု အမည်ရသော ဤမြို့တော်ကြီးမှာ ယခင်ကထက်ပင် ပိုမို ပျက်စီးယိုယွင်းနေကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

လေထဲရှိ အပူချိန်မြင့်မားသော ထူထပ်သည့် မြူခိုးများမှာ ရေနွေးငွေ့ဘုရင် သေဆုံးသွားပြီး တစ်ရက်ကြာမြင့်သည့်တိုင်အောင် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိသေးချေ။

အနည်းငယ် စမ်းသပ်ကြည့်ရန်အတွက် သူက အပူချိန်တိုင်း ကိရိယာတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

"ခြောက်ဆယ့်ငါး ဒီဂရီတဲ့လား။ လွင့်မျောကြယ် သန့်စင်သော အမှတ်အသား အသက်ဝင်နေသေးတာ မဆန်းတော့ပါဘူး"

သူ၏ လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားသော ရေခဲသွေးကြော နှလုံးသား ပုတီးစေ့ ကို သူ ထိကိုင်လိုက်ပေသည်။

ဤပစ္စည်း ရှိနေသရွေ့ သူက အပူချိန်မြင့်မားမှုကို ကြောက်ရွံ့စရာ မလိုတော့ချေ။

သို့သော် အခြားသူများကရော။

ဤကမ္ဘာတွင် သာမန်လူများ အမြောက်အမြား ရှိနေခဲ့လေ၏။

သူတို့တွေ ဤအပူချိန်ထဲမှာ တကယ်ပဲ အသက်ရှင်နိုင်ပါ့မလား။

သံသယများ ပြည့်နှက်စွာဖြင့် ရဲချီယန်က သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ လမ်းကြောင်းအတိုင်း နတ်ဆိုး ကတ်ပြား · မာနတရား ၏ နတ်ဘုရား၏ မျက်လုံး ကြည့်ရှုခြင်း မုဒ်ကို အသုံးပြုကာ နိတ်၏ အိမ်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် အလောင်းများစွာကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရပေ၏။

မြို့တော်အတွင်းရှိ အစားထိုး ကိုယ်လက်အင်္ဂါများကို အသုံးပြုကြသော လူတစ်ပိုင်း စက်တစ်ပိုင်း လူသား အများစုမှာ ရေနွေးငွေ့ဘုရင်က ၎င်းတို့၏ အစားထိုး ကိုယ်လက်အင်္ဂါများကို လောင်စာအဖြစ် ပြန်လည် သိမ်းယူသွားခြင်းကြောင့် ပူလောင်လှသော မြူခိုးများထဲတွင် အသက်ငင်နေကြရလေသည်။

အလွန်တရာ ဧရာမကြီးမားလှသော ရေနွေးငွေ့ စက်ရုပ်ကြီးများမှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလှပေသည်။

သူတို့သည်လည်း လောင်စာအဖြစ် အသုံးပြုခံလိုက်ရပြီး ၎င်းတို့၏ ကျိုးပဲ့နေသော အစိတ်အပိုင်းများက မြို့၏ နေရာအနှံ့အပြားတွင် မြေပြင်ပေါ်၌ တစ်စစီ ပြန့်ကျဲနေကြလေ၏။

သူ့ကံက ကောင်းမွန်နေခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။

နိတ်၏ အဆောက်အအုံငယ်လေးမှာ ထို ဧရာမ ရေနွေးငွေ့ စက်ရုပ်ကြီးများ၏ အစိတ်အပိုင်းများ ပြုတ်ကျလာမှုကြောင့် ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိခဲ့ပါချေ။

ရဲချီယန်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

လေလုံအောင် ကောင်းစွာ ပိတ်ဆို့ထားသင့်သော နှစ်ထပ် အဆောက်အအုံလေးမှာ ယခုအခါ ထူထပ်သော မြူခိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေချေပြီ။

သူက မုန်တိုင်းမျက်လုံး ကျောက်တုံး ကို ၎င်း၏ အနိမ့်ဆုံး အဆင့်တွင် အသက်သွင်းလိုက်လေ၏။

သေးငယ်သော မုန်တိုင်း အကာအကွယ် တစ်ခုက အခန်းအတွင်းရှိ ထူထပ်သော မြူခိုးများကို အလုံးစုံ စုပ်ယူဖယ်ရှားပစ်လိုက်ပေသည်။

ရဲချီယန်က ဒုတိယထပ်သို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

အပေါ်ထပ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် အလွန်အမင်း အားနည်းနေသော အသံတစ်ခုကို သူ ကြားလိုက်ရပေ၏။

"ကယ်... ကယ်ပါဦး..."

အသံလာရာ အရပ်ဆီသို့ သူ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

မျက်နှာပေါ်ရှိ အောက်ဆီဂျင် မျက်နှာဖုံးကို ဖယ်ရှားထားသော နိတ်၏ ညီမလေးကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမ၏ ဘေးတွင်တော့ နိတ် ကိုယ်တိုင်မှာလည်း သတိလစ်မေ့မြောနေခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

ရဲချီယန်က ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ မုန်လာဥနီ တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူကာ နိတ်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သတ္တုရည် တစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူကာ သူ၏ အပူရှိန်ကျဆင်းသွားစေရန် လောင်းချပေးလိုက်ပေသည်။

ခဏအကြာတွင် နိတ်မှာ ဖြည်းညင်းစွာ သတိရလာခဲ့လေ၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အနည်းငယ် အေးမြသော ခံစားချက်ကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် နံရံကိုမှီကာ ဗိုက်စင်သီး တစ်လုံးကို သက်တောင့်သက်သာ စားသုံးနေသော ရဲချီယန်ကို ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ငေးကြည့်နေမိလေတော့သည်။

"သ... သခင်လေး..."

"ယိုး... နိုးလာပြီလား"

မကြာမီကမှ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို နိတ်က ရုတ်တရက် ပြန်လည်အမှတ်ရသွားလေ၏။ သူက ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ညီမဖြစ်သူ၏ ကုတင်နှင့် ဝင်တိုက်မိသည်အထိ လေးဖက်ထောက်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်သွားမိလေသည်။

"ခင်ဗျား... ခင်ဗျား ရေနွေးငွေ့ဘုရင်ကို သတ်... သတ်ပစ်လိုက်တယ်"

ရဲချီယန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် သစ်သီးကို ဆက်စားနေရင်း နိတ်၏ နောက်ထပ် လှုပ်ရှားမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့လေ၏။ ထိုမှတစ်ဆင့် တာဝန်၏ အကြောင်းအရာကို သူ သိရှိနိုင်ကောင်း သိရှိလာနိုင်ပေသည်။

"အစ်ကို... အစ်ကို့ကို ဒီအစ်ကိုကြီးက ကယ်တင်ပေးခဲ့တာလေ..."

နိတ်၏ ညီမလေးက အလွန်အမင်း အားနည်းနေသော အသံလေးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ပြီးတော့... မြူခိုးတွေလည်း ပျောက်သွားပြီ..."

ထိုအခါမှသာ အခန်းတွင်း လွှမ်းခြုံနေသော ထူထပ်လှသည့် မြူခိုးများ အံ့ဖွယ်တမျှ ပျောက်ကွယ်သွားကြောင်းကို နိတ် နောက်ဆုံးတွင် သတိပြုမိသွားလေတော့၏။

ဤမျှ အံ့ဖွယ်ကောင်းသော အရာကို သူ၏ရှေ့ရှိ သခင်လေးရဲသာလျှင် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ရှိမည် ဖြစ်ပေသည်။

ပြီးတော့ သူ၏ ညီမလေး... သူမ၏ ဖုန်မှုန့်မြူခိုး ရောဂါ မှာ အလုံးစုံ ပျောက်ကင်းသွားခြင်း မရှိသေးသော်ငြားလည်း။

သို့သော် ထိုလတ်ဆတ်သော သစ်သီးမှာ ဤမြို့တော်ရှိ သူနှင့်တူသော လူဆယ်ယောက်၏ အသက်ကို ဝယ်ယူရန်ပင် လုံလောက်လောက်အောင် တန်ဖိုးကြီးမားလှပေသည်။

ဤအချက်ကို တွေးမိလိုက်သောအခါ နိတ်၏ နှလုံးသားထဲတွင် မည်သည့် ပဋိပက္ခမှ မရှိတော့ပါချေ။

ရေနွေးငွေ့ဘုရင် တဲ့လား...

အမှန်ပင် ထိုအရာက လူငယ်လေးတစ်ယောက်၏ စိတ်ကူးယဉ် အထင်ကြီး လေးစားမှု အရာဝတ္ထုတစ်ခုသာ ဖြစ်လေ၏။

သို့သော် သူနှင့် ညီမဖြစ်သူ၏ အသက်ကို တကယ်တမ်း ကယ်တင်ပေးခဲ့သော ကျေးဇူးရှင်နှင့် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နှိုင်းယှဉ်နိုင်မှာတဲ့လဲ။

"သခင်လေး... ကျွန်တော်..."

"မင်းကို ငါ တစ်ခုပဲ မေးမယ်။ ငါ့ကို ဖြေပေးရုံပဲ"

နောက်ဆုံးအကိုက်ကို မျိုချလိုက်ပြီးနောက် ရဲချီယန်က စကားဆိုလိုက်လေ၏။

"မင်း ငါ့ကို ပထမဆုံး မြင်ခဲ့ရတဲ့ အဲဒီ ပလက်ဖောင်းတုန်းက မင်း ဘာတွေ တွေးနေခဲ့တာလဲ"

နိတ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားလေ၏။ ဤမေးခွန်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ နားမလည်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ရှုပ်ထွေးမှုများက အလျင်အမြန် ပျောက်ကွယ်သွားကာ သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ညီမဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တိုးညင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် တွေးနေခဲ့တာက... ခင်ဗျားက ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့် ညီမလေးကို ကယ်တင်ပေးနိုင်မယ့် ကျေးဇူးရှင် တစ်ယောက်များ ဖြစ်နေမလားလို့... ဖုန်မှုန့်မြူခိုး ရောဂါ ကိုများ ကုသပေးနိုင်မလားလို့... မြို့ထဲက ထူထပ်နေတဲ့ မြူခိုးတွေကို... ပျောက်ကွယ်သွားအောင်... များ လုပ်ပေးနိုင်မလားလို့ပါ..."

အင်း။

တာဝန်ပဲ။

တွေ့ပြီ။

ဖုန်မှုန့်မြူခိုး ရောဂါ ကို ကုသခြင်း၊ ထူထပ်နေသော မြူခိုးများကို ပျောက်ကွယ်သွားစေခြင်း၊ သူ၏ ညီမလေးကို ကယ်တင်ခြင်း။

ဤရည်မှန်းချက် သုံးခုမှာ တကယ်တော့ လုံးဝ တူညီနေခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

"ဒီမြို့က မြူခိုးတွေကို ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်ရမှာပဲ"

"ဒီလိုကိုး"

"တကယ်ကို ပြဿနာများတဲ့ တာဝန်ပဲ... ဒါပေမဲ့..."

သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ထို မုန်တိုင်းမျက်လုံး ကျောက်တုံး က အနည်းငယ် ဝဲယံလည်ပတ်နေခဲ့လေ၏။

"ကောင်းကောင်း အနားယူကြဦး"

"ပြီးတော့ အခန်းကိုလည်း လုံအောင် ပိတ်ထားလိုက်။ ခဏနေရင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာတော့မှာ"

ရဲချီယန်က နှစ်ထပ် အဆောက်အအုံငယ်လေး အတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

မြူခိုးများကို ဖယ်ရှားရန်အတွက်။

လေပြင်းနှင့် မိုးစက်တို့ လိုအပ်ပေသည်။

အဆင်ပြေစွာပင် ထိုအရာနှစ်ခုလုံးကို သူ ဖန်တီးပေးနိုင်စွမ်း ရှိနေလေတော့သတည်း။