အခန်း ၁၂၂

အခန်း (၁၂၂) - မုန်တိုင်း (၂)

မုန်တိုင်းထဲတွင် သူ၏ဘေးမှ အားပျော့ကာ မွေးပျံ့သော ရနံ့သင်းသင်းလေးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပိယောင်ကလည်း သူ့ကို ကြည့်နေလေ၏။

သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်များ ဆုံသွားကြပြီး အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အတန်ကြာပြီးနောက် ကျန်းရှောင်ဖန်းက အကြည့်လွှဲလိုက်လေသည်။ သူ၏ နှလုံးသားမှာ မြင်းရိုင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခုန်ပေါက်နေလေသည်။

စကားများတတ်သော ပိယောင်သည်လည်း ယခုအချိန်၌ တိတ်ဆိတ်နေကာ ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လျက် သူနှင့်အတူ ရှိနေပေးလေသည်။

သူ သတိမထားမိချိန်တွင်သာ သူမက ထီးကို ကျန်းရှောင်ဖန်းဘက်သို့ ပို၍ရွှေ့ကာ သူ့အတွက် မိုးရေကို ပို၍ကာကွယ်ပေးနေခဲ့သည်။

“အာ”

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ခံစားချက်များအတွင်း နစ်မြုပ်နေစဉ် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားကာ အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွားလေသည်။

သူက ချက်ချင်းပင် ပိယောင်ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့်အတူ အလျင်စလို ပြောလိုက်လေ၏။

“မ... မင်း ဒီကို ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ”

ပိယောင်က သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အံ့သြသွားခြင်း မရှိဘဲ ပြုံးလိုက်သည်။ မုန်တိုင်းသံများကြားတွင် သူမ၏ အသံလေးက အားပျော့နေကာ အထီးကျန်ဆန်သော ဝမ်းနည်းမှုများနှင့်အတူ ပြောလိုက်လေသည်။

“ငါ နင့်ကို လာကြည့်တာလေ”

ကျန်းရှောင်ဖန်းက အသံကို နှိမ့်လိုက်သော်လည်း သူ၏ စိုးရိမ်တကြီး အသံထဲတွင် ကျေးဇူးတင်မှုများ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

“ဒီတစ်ဝိုက်မှာ ငါတို့ လမ်းမှန်ဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူတွေချည်းပဲ ရှိနေတာ။ ထျန်းယင်ကျောင်းတော်နဲ့ ဖန်ရှန်းတောင်ကြားက စီနီယာတွေကလွဲရင် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းက ဘယ်အကြီးအကဲမဆို မင်းကို မြေမြှုပ်စရာနေရာတောင် မရှိအောင် သတ်ပစ်နိုင်တယ်။ ဘာလို့ မြန်မြန် ထွက်မသွားသေးတာလဲ”

ပိယောင်မှာ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ စိုးရိမ်နေသော အမူအရာကိုသာ ကြည့်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

“နင်က ပါးစပ်ဆိုးပေမယ့် နင့်မှာ သနားကြင်နာတတ်တဲ့စိတ်လေးတော့ ရှိသားပဲ”

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ဘာမျှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။

ပိယောင်က တီးတိုးပြောလိုက်လေသည်။

“နင်က လမ်းမှန်ဂိုဏ်းက မဟုတ်ဘူးလား။ မိစ္ဆာတွေနဲ့ အတူတူ ယှဉ်တွဲမနေနိုင်ဘူး မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ လူတွေကိုခေါ်ပြီး ငါ့ကို မဖမ်းခိုင်းတာလဲ”

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ မူလကတည်းက စိုးရိမ်နေခဲ့ရာ ယခုအခါတွင် ရေအေးဖြင့် အလောင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။ သူ၏ ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများ ပြန်လာလေသည်။

ပြင်ပလူများ၏ အမြင်တွင် သူသည် ထူးချွန်သော အလားအလာနှင့် ဉာဏ်ရည်မြင့်မားသည့် လင်းကျင်းယွီနှင့် ထျန်းလင်းအာတို့ကဲ့သို့ မဟုတ်သော်လည်း သူသည် အရူးတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပေ။

သို့သော် တာ့ကျူးတောင်ထိပ်တွင် နေခဲ့ရသော နှစ်များတစ်လျှောက် မည်သူကမျှ သူ့ကို တန်ဖိုးမထားခဲ့သောကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့နေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပိယောင်၏ စနောက်လှောင်ပြောင်မှုကို ကြားသောအခါ ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် မိမိ၏ အခြေအနေမှာ အလွန်မသင့်တော်ကြောင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားလေသည်။

ယခုအခါ ဆရာ့ထံမှ ပြစ်ဒဏ်ပေးခံထားရသည်ကို မဆိုထားနှင့်၊ သူသည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းမှ မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် ဤမျှနီးကပ်စွာ ရှိနေသည်ကို သူ၏ မဟာမိတ်များကသာ တွေ့ရှိသွားပါက သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ပါးစပ်များ ဖုံးလွှမ်းနေလျှင်တောင်မှ ရှင်းပြနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

နောက်ဆက်တွဲအကျိုးဆက်ကို တွေးမိကာ ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ စိတ်ထဲတွင် “ဝီ” ခနဲ မြည်သွားပြီး ဤအရာကို ဆက်မလုပ်ချင်တော့ပေ။

သူ၏ စိတ်များ ရှုပ်ထွေးနေကာ မဟာမိတ်များကို ခေါ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ ပိယောင်၏ ပခုံးလေးက သူ့ကို မှီနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

မုန်တိုင်းက ပြင်းထန်နေသော်လည်း သူမက ထီးကို သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် မိုးကာပေးထားကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝက်မှာမူ ရွှဲရွှဲစိုနေခဲ့ချေပြီ။

သူမ၏ အသားအရေနှင့် နီးကပ်စွာ ကပ်နေသော ဝတ်စုံလေးက သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထင်ဟပ်နေလေသည်။

ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော သူမ၏ ပါးပြင်များပေါ်တွင်ပင် မိုးရေပေါက်လေးများက ပုလဲလုံးလေးများအသွင် ဖန်တီးကာ လိမ့်ဆင်းနေကြသည်။

“မ... မင်း ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး ဒုက္ခခံနေရတာလဲ”

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိတ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“မင်းအဖေက အရေးပါတဲ့လူတစ်ယောက်၊ မင်းကလည်း အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ သခင်မလေး တစ်ယောက်ပဲလေ”

“ချင်းယွင်ဂိုဏ်းက တပည့်လေးတစ်ယောက်အတွက် ဘာလို့ ဒုက္ခခံပြီး ဒီလောက်အန္တရာယ်များတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်နေရတာလဲ”

မုန်တိုင်းက လေချွန်သံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ကောင်းကင်ယံက အေးစက်နေကာ မိုးရေထဲတွင် လောကကြီး၌ ဤနေရာတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။

ပိယောင်မှာ အနည်းငယ် ချမ်းလာသဖြင့် ကျန်းရှောင်ဖန်းထံသို့ ပို၍ နီးကပ်စွာ မှီလိုက်လေသည်။

ဤလုပ်ရပ်က သွေးစက်ဂူထဲတွင် ထိုနေ့က သေမင်း၏ နှုတ်ခမ်းဝ၌ ရောက်နေချိန်ကဲ့သို့ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လွန်းလှပေသည်။

သူမ၏ အသံက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။

“ဟင့်အင်း... ငါ ဒုက္ခမခံရပါဘူး။ လောကကြီးရဲ့ အစစ်မှန်ဆုံးသော နာကျင်မှုက လူတစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ထဲမှာပဲ ရှိတယ်ဆိုတာ နင် မသိပါဘူး...”

သူမ၏ အသံက တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားကာ စကားလုံးများကို မကြားရတော့ပေ။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူမက မိမိ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းကို တိတ်တဆိတ် တင်လိုက်ကြောင်းကို မျှော်လင့်မထားဘဲ သိရှိသွားလေတော့သည်။

လေနှင့် မိုးသံများက လေချွန်သံများအဖြစ် တိုက်ခတ်သွားသော်လည်း ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာမူ သူ၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ဗလာဖြစ်နေသည်ကိုသာ ခံစားနေရလေသည်။

သို့သော် သူ၏ဘေးမှ ရနံ့လေးကမူ အေးစက်လှသော မုန်တိုင်းထဲတွင် အလွန်ပင် ပီပြင်လွန်းလှကာ သူ့ကို ရစ်ပတ်လွှမ်းခြုံထားလေတော့သည်။

နံနက်ခင်းရောက်သောအခါ တိမ်များ လွင့်စင်သွားပြီး နေထွက်လာကာ မိုးတိတ်သွားပြီး လေများလည်း ငြိမ်သက်သွားလေသည်။

ထျန်းပုယီက လိုဏ်ဂူထဲမှ တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာခဲ့ပြီး အဝေးမှနေ၍ တောအုပ်အစပ်တွင် သူ၏ တပည့်ငယ်က မလှုပ်မယှက် ဒူးထောက်နေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ကျန်းရှောင်ဖန်းက အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ဆရာ ထျန်းပုယီဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် တိုးတိတ်စွာ ခေါ်လိုက်လေသည်။

“ဆရာ”

ထျန်းပုယီက သူ၏ အဝတ်အစားများ အားလုံး စိုရွှဲနေပြီး ဆံပင်များမှ ရေများ ကျဆင်းနေကာ မျက်နှာမှာ ဖြူရော်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သူသည် ယမန်နေ့ညက သည်းထန်လှသော မိုးဒဏ်ကို ခံစားခဲ့ရပုံပေါ်ပေသည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ လိုဏ်ဂူများဆီမှ စကားပြောသံများ ထွက်ပေါ်လာကာ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ တပည့်များ နိုးလာကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထျန်းပုယီက နှာမှုတ်လိုက်ပြီးနောက် တောအုပ်ထဲသို့ လျှောက်သွားလေသည်။ သူက ကျန်းရှောင်ဖန်းအနီးမှ ဖြတ်သွားချိန်တွင် ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့”

ကျန်းရှောင်ဖန်းက အလျင်အမြန် ထရပ်လိုက်သော်လည်း လမ်းတစ်ဝက်သို့ ရောက်ချိန်တွင် ပြန်ကျသွားလေသည်။

တစ်ညလုံး ဒူးထောက်ထားရသဖြင့် သူ၏ ခြေထောက်များမှာ ထုံကျင်ကာ နာကျင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှေ့မှ လျှောက်သွားနေသော ထျန်းပုယီက ရပ်တန့်သွားကာ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း အနောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ဆက်၍သာ လျှောက်သွားလေတော့သည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းက အံကြိတ်ကာ သူ၏ ခြေထောက်များကို နှိပ်နယ်လိုက်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျင့်ကြံထားသဖြင့် တာ့ကျူးတောင်ထိပ်ရှိ ဝါးခုတ်လေ့ကျင့်မှု၏ ရလဒ်က တုံ့ပြန်လာကာ ခဏအကြာတွင် သူ၏ သွေးလည်ပတ်မှု အနည်းငယ် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီး လမ်းလျှောက်နိုင်လာလေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ထျန်းပုယီ၏ ပုံရိပ်မှာ တောအုပ်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အမီလိုက်ရန် ချက်ချင်း ပြေးသွားလေတော့သည်။

မကြာမီတွင် လမ်းမှန်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များ လိုဏ်ဂူထဲမှ ထွက်လာကြချိန်၌ သူတို့နှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

လျိုပိုတောင်၏ တောအုပ်အတွင်း၌ အလွန်မြင့်မားလှသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများ ရှိနေကြသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ထျန်းပုယီ၏ နောက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ နံနက်ခင်း အလင်းရောင်က သစ်ပင်များကို ဖြတ်သန်းကာ ချုံပုတ်များပေါ်သို့ ကျရောက်နေလေသည်။

မိုးရွာပြီးနောက် တောအုပ်အတွင်း၌ အရာအားလုံးကို ဆေးကြောထားသကဲ့သို့ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ဖူးပွင့်စရွက်သစ်များဖြင့် စိမ်းလန်းနေလေသည်။

အထီးကျန်ဆန်သော နေရာတွင် အမည်မသိပန်းအချို့က ဖူးပွင့်နေကြကာ မွေးရနံ့တစ်ချို့ကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။

ထျန်းပုယီက ရှေ့မှနေ၍ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်သွားနေသည်။ သူက ပုပြတ်ပြတ်ဖြစ်ပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်းက သူ့ထက် ခေါင်းတစ်ဝက်ခန့် ပိုရှည်နေပြီ ဖြစ်၏။

သို့သော် ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ အမြင်တွင် သူ၏ပုံရိပ်က ကောင်းကင်နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားနေလေသည်။

ထို့အပြင် ပိယောင်နှင့်ပတ်သက်သော ကိစ္စက တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုကဲ့သို့ သူ့ကို ဖိနှိပ်နေကာ သူ၏ စိတ်ကို ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်စေနေသဖြင့် သူ ဘာလုပ်သင့်သနည်း။

ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ စိတ်များ ရှုပ်ထွေးနေကာ ဆရာ့ကို ပိယောင်အကြောင်း ပြောပြသင့်သလားဟု တွေးနေစဉ်မှာပင် ထျန်းပုယီက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လာလေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ရင်ထဲ၌ ခုန်ပေါက်သွားကာ လမ်းလျှောက်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်လေသည်။

ဤနေရာက တောအုပ်နက်ထဲတွင် ဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်၌ မည်သူမျှ ရှိမနေချေ။ တောအုပ်ကြီးက တိတ်ဆိတ်နေကာ ငှက်များ၏ တေးသီသံမှလွဲ၍ အခြား မည်သည့်အသံမျှ ရှိမနေပေ။

ထျန်းပုယီက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာအမူအရာမရှိဘဲ ပြောလိုက်လေ၏။

“မနေ့ညက မိုးမိသွားတာဆိုတော့... မင်းခန္ဓာကိုယ်က အဆင်ပြေရဲ့လား”

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တိုးတိတ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“တပည့် ကိုယ့်အပြစ်နဲ့ကိုယ်မိုလို့ပါ... ကိစ္စမရှိပါဘူး”

ထျန်းပုယီက နှာမှုတ်လိုက်၏။

“မင်းပြောတာက လွယ်လိုက်တာ၊ ဒါပေမယ့် မင်းရင်ထဲမှာ ငါ့ကို မုန်းနေတာလား”

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ အံ့သြသွားပြီး သူ၏ ဖြူရော်နေသော မျက်နှာလေးမှာ ပို၍ပင် ဖြူဆုတ်သွားကာ အလျင်စလို ပြောလိုက်လေသည်။

“ဆရာ... တ... တပည့် အဲဒီလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ မတွေးပါဘူး။ ဒီအရာအားလုံးက တပည့် ခံထိုက်လို့ပါ၊ ဆရာ့ကို ဘယ်တော့မှ အပြစ်မတင်ပါဘူး”

ထျန်းပုယီက လွန်ခဲ့သောနှစ်များအတွင်း သူလျစ်လျူရှုမိခဲ့သော တပည့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပို၍ ပျော့ပျောင်းသွားလေသည်။

“ကောင်းပြီလေ... ဒီမှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးဆိုတော့၊ မင်းငါ့ကို ပြောစရာ တစ်ခုခုများ ရှိနေမလား”

ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ရင်ထဲ၌ တင်းကျပ်သွားကာ ဆရာက ပိယောင်အကြောင်းကို သိနေပြီများလားဟု တွေးလိုက်မိသည်။

ယခုအခါ ကျန်းရှောင်ဖန်းနှင့် ပိယောင်တို့ကြားရှိ ဆက်ဆံရေးမှာ သိမ်မွေ့လွန်းလှသည်။ ယမန်နေ့ညက ပိယောင် ရောက်လာခဲ့သည်ကို အကြီးအကဲများသာ သိရှိသွားပါက... ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား...

သူ လမ်းလွဲကာ တွေးနေစဉ်တွင် ထျန်းပုယီမှာ အနည်းငယ် စိတ်မရှည်ဖြစ်လာကာ သူ ပြန်မဖြေသည်ကို မြင်သောအခါ ပြောလိုက်လေသည်။

“ငါ မင်းကို မေးနေတာလေ၊ မနေ့က မင်းရဲ့ စီနီယာအကိုကြီးကို ဘာလို့ ရုတ်တရက် အဲဒီလို လုပ်ခဲ့တာလဲ”

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ဆရာက ပိယောင်အကြောင်းကို ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်သည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် စိတ်သက်သာရာရသွားလေတော့သည်။

သို့သော် ထို့နောက်တွင် သူ ဆက်၍ စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ ထျန်းလင်းအာနှင့် ချီဟောင်တို့ကို အတူတူတွေ့လိုက်ရသောကြောင့် သူ စိတ်လွတ်သွားခဲ့သည်ဟု မပြောနိုင်ပေ။

ထို့အပြင် သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်သွားသော ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာသည့် မိစ္ဆာစွမ်းအင်အကြောင်းကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိရှိပေ။

ထျန်းပုယီက အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းနေသော်လည်း ကျန်းရှောင်ဖန်းက ဘာမျှ မပြောနိုင်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ရုတ်တရက် အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

“လင်းအာနဲ့ ချီဟောင်တို့ရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေးကို မြင်လိုက်ရလို့ မင်းက နာကြည်းသွားတာမလား”

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ထိတ်လန့်သွားကာ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြက်သေသေသွားတော့သည်။

ထျန်းလင်းအာ အပေါ်ထားရှိသော သူ၏ တစ်ဖက်သတ်အချစ်မှာ သူ၏ အကြီးမားဆုံးသော လျှို့ဝှက်ချက်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဤအကြောင်းကို မည်သူ့ကိုမျှ မပြောပြခဲ့ဖူးပေ။

ယခုအခါ သူ၏ဆရာကိုယ်တိုင်က ပြောဆိုလိုက်ခြင်းက ယမန်နေ့ညက ကမ္ဘာမြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေသော မိုးခြိမ်းသံကြီးထက်ပင် ဝိညာဉ်ကို ပို၍ တုန်လှုပ်စေခဲ့လေသည်။

ဤအခိုက်အတန့်၌ သူသည် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမျှ မပြုလုပ်နိုင်တော့ဘဲ ငြင်းဆန်ရန်ပင် ခွန်အားကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။ သူက ထျန်းပုယီကို ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ကြည့်နေရုံမှလွဲ၍ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုနိုင်တော့ချေ။