အခန်း ၁၂၃
Vol. 13 Ch. 123
အခန်း (၁၂၃) - အတိတ်မှလူ (၁)
ထူထပ်သော သစ်ရွက်များအကြားမှ တိုးဝင်လာသော နေရောင်ခြည်သည် ထျန်းပုယီနှင့် ကျန်းရှောင်ဖန်းတို့အပေါ်သို့ ဖြာကျနေသည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ထျန်းပုယီ၏ရှေ့တွင် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ရပ်နေပြီး ခေတ္တမျှအကြာတွင်မှ တိုးညှင်းသောလေသံဖြင့် ခေါ်လိုက်လေသည်။
“ဆရာ...”
ထျန်းပုယီသည် သူ၏တပည့်ငယ်လေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နီမြန်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ကာ တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားလေသည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ပြောစရာစကားပင် အစရှာမရတော့ပေ။ သူအကြောက်ရဆုံးလူက သူ၏အနက်ရှိုင်းဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ကို မြင်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူ၏ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများက မပြယ်သေးပေ။
ထျန်းပုယီသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေ၏။ ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာမူ သူ၏နောက်တွင် ရပ်နေရင်း အသက်ရှူရန်ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်နေရှာသည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ထျန်းပုယီက လေးပင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို မင်းကို ကျင့်စဉ်တွေ ခိုးသင်ပေးခဲ့တာက လင်းအာပဲပေါ့”
ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ရင်ခုန်သံမှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ မြန်လာပြန်သည်။ သို့သော် ထျန်းလင်းအာနှင့် ပတ်သက်လာသည်ဖြစ်ရာ သူ၏စိတ်ကို ချက်ချင်းပြန်လည်စုစည်းလိုက်ပြီး အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာ... ဒါက ဂိုဏ်းတူအစ်မနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော်ကပဲ... ကျွန်တော်ကပဲ ဂိုဏ်းတူအစ်မကို သင်ပေးဖို့ တောင်းပန်ခဲ့တာပါ။”
ထျန်းပုယီသည် လှည့်ကြည့်ကာ ကျန်းရှောင်ဖန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ အသံမှာ ချက်ချင်းပင် တိုးဝင်သွားလေသည်။ သူ မည်သို့ပင် ပြောဆိုပါစေ ဆရာ့ကို ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ကြောင်း သိရှိထားပေသည်။
တောအုပ်အတွင်း၌ ဆရာနှင့်တပည့်ကြားတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားပြန်သည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ စိတ်မသက်မသာဖြင့် ခေါင်းငုံ့နေမိစဉ် သူ၏ဆရာဖြစ်သူ၏ ခေါ်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။
“နံပါတ်ခုနစ်”
ကျန်းရှောင်ဖန်း ရင်ထိတ်သွားပြီး ခေါင်းမော့ကာ ပြန်ထူးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ”
ထျန်းပုယီက သူ့ကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ငါ့ဆီကို ရောက်လာတာ ငါးနှစ်ပြည့်ပြီမလား”
ကျန်းရှောင်ဖန်းက တိုးညှင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ”
ထျန်းပုယီက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါမင်းကို စပြီးလက်ခံခဲ့တုန်းက မင်းရဲ့ပါရမီကို တကယ်ကိုအထင်မကြီးခဲ့ဘူး။ ဒီနေ့မှာ မင်း ဒီလောက်အထိ အောင်မြင်မှုတွေ ရလာတာက ငါ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ထက် အများကြီး ကျော်လွန်သွားခဲ့တယ်”
ကျန်းရှောင်ဖန်း အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသော်လည်း သူ၏ရင်ထဲတွင်မူ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေမိသည်။
ထျန်းပုယီက ဆက်ပြောလိုက်၏။
“လင်းအာအပေါ် မင်းရဲ့ စိတ်ကစားမှုနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့...”
ကျန်းရှောင်ဖန်းက အလျင်အမြန် ကြားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာ... ဒါက ကျွန်တော့်အပြစ်ပါ၊ ကျွန်တော် ဒီလို မလုပ်သင့်...”
ထျန်းပုယီက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက မင်းရဲ့အပြစ်လို့ ငါပြောလို့လား”
ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ဆရာက သူ့ကို တကယ်ပင် အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။
ထျန်းပုယီက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်၏။
“မင်းက အသက်ငယ်သေးတဲ့အပြင် ထျန်းယင်ကျောင်းက ဘုန်းကြီးတွေလည်း မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ မင်းက လင်းအာနဲ့ အတူတူ ကြီးပြင်းလာတာဆိုတော့ သူမကို သဘောကျတာက ဘာထူးဆန်းလို့လဲ”
“မင်းဆရာက ဒီလောက်ကလေးတောင် နားမလည်ဘဲ အသက်ကြီးလာတယ်လို့ ထင်နေတာလား”
ကျန်းရှောင်ဖန်း ခေါင်းငုံ့သွားမိပြီး မျက်လုံးများမှာ ပူနွေးလာ၏။ သူ၏ရင်ထဲတွင် ဤလောကရှိ ကောင်းမွန်သော စကားလုံးအားလုံးသည် ထျန်းပုယီ ယခုပြောလိုက်သည့် အေးစက်စက် စကားလုံးများကို မယှဉ်နိုင်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။
ထျန်းပုယီ ခဏရပ်လိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ အခုကတော့ အခြေအနေတွေက မတူတော့ဘူး။ လင်းအာက ချီဟောင့်ကို တကယ်ပဲ ချစ်နေတာကို မင်းလည်း မြင်နေတာပဲ။ မင်းကိုတော့ သူမက မောင်လေးတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားတာ။ ဒါကို မင်းနားလည်လား”
ကျန်းရှောင်ဖန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများက ခြေဖျားကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“နားလည်ပါတယ် ဆရာ”
ထျန်းပုယီက လေးပင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“အရင်တုန်းက လင်းအာကို ချီဟောင်နဲ့ သဘောမတူခဲ့တာက ချီဟောင့်ကြောင့် မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက...”
ထို့နောက် သူ ခေတ္တရပ်သွားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်လေသည်။
“တကယ်တမ်း ပြောရရင် မင်းရဲ့ကျင့်စဉ်တိုးတက်မှုက ငါထင်ထားတာထက် မြန်ပေမဲ့ ချီဟောင်နဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ အများကြီး လိုနေသေးတယ်”
ထျန်းပုယီသည် ကျန်းရှောင်ဖန်းကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။
“ငါ ဘာကို ဆိုလိုသလဲဆိုတာ မင်းနားလည်လား”
ကျန်းရှောင်ဖန်း သူ၏နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလိုက်ပြီး ခေတ္တမျှကြာမှ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့... နားလည်ပါတယ် ဆရာ”
ထျန်းပုယီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ကာ ကျန်းရှောင်ဖန်းအနားသို့ လျှောက်သွားပြီး သူ၏ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။
“အတိတ်ကကိစ္စတွေကိုတော့ အတိတ်မှာပဲထားခဲ့လိုက်ပါ”
ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူ၏ပခုံးပေါ်မှ ဆရာ၏ နွေးထွေးကျယ်ပြန့်သော လက်ဖဝါးကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားကာ ခေါင်းကို အလေးအနက် ညိတ်လိုက်လေသည်။
ထျန်းပုယီက သူ့ကို ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို ပြန်ကြစို့”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူတို့ လာခဲ့သည့်လမ်းအတိုင်း ပြန်လှည့်ထွက်သွားလေသည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်း ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ကာ သူ တင်းတင်းဆုပ်ထားခဲ့သော လက်များကို ဖြေလျှော့လိုက်သည်။
သို့သော် သူ၏ရင်ထဲတွင်မူ မရေမရာသော ခံစားချက်တစ်ခုက စွဲထင်ကျန်ရစ်နေဆဲပင်ယ
သူက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် စိတ်ကိုတင်းကာ နောက်မှ လိုက်သွားလေသည်။
သူတို့ ဂူရှိရာသို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ဂိုဏ်းအသီးသီးမှ လူများမှာ နိုးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထျန်းလင်းအာနှင့် အခြားသူများမှာ စိုးရိမ်ပူပန်သော မျက်နှာများဖြင့် ဂူဝတွင် ရပ်နေကြ၏။
သူတို့က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်နေကြပြီး အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေပုံရသည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ အဝေးမှ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရင်ထဲ၌ နာကျင်သွားရပြီး ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်မိ၏။
ထျန်းပုယီနှင့် ကျန်းရှောင်ဖန်း ပြန်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ထျန်းလင်းအာက သူတို့ထံသို့ ပြေးလာလေသည်။
သူမက ဘာမှမပြောသေးဘဲ ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ထျန်းပုယီ၏ နှိပ်စက်ခြင်း ခံထားရသလားဆိုသည်ကို အရင်စစ်ဆေးလိုက်ပြီးမှ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“ရှောင်ဖန်း... မနက်စောစောစီးစီး ဖေဖေနဲ့ ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ”
ကျန်းရှောင်ဖန်းက သူမ၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာလေးနှင့် သူ့ကိုသာ ကြည့်နေသည့် တောက်ပသော မျက်ဝန်းအစုံကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏နှလုံးသားမှာ တစ်ဖန်ပြန်၍ နာကျင်သွားရပြန်သည်။ သို့သော် သူက အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး... ဆရာက ကျွန်တော့်ကို လမ်းလျှောက်ရင်း တချို့အရာတွေကို သင်ပေးတာပါ။ အခု ဆရာက ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပါပြီ”
ထျန်းပုယီက ရှေ့မှ လျှောက်သွားရင်း သူ၏တပည့်ငယ် ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ပုံရကာ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီးမှ ဂူထဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဝင်သွားလေသည်။
ဂူဝတွင် သူ့ကို ပြုံးကြည့်နေသော သူ၏ဇနီးဖြစ်သူ စုရုကို မြင်သည့်အခါ သူ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ကာ ဘာမှမပြောဘဲ အတွင်းသို့ ဝင်သွားတော့သည်။
ဤသို့ဖြင့် ဤပဋိပက္ခလေးမှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေပြီ
နောက်ပိုင်းရက်များတွင် ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူနှင့် ခွဲခွာနေခဲ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော သူ၏ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုများနှင့် နေ့ညမပြတ် အတူရှိနေခဲ့သည်။
သူသည် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုများ၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သူ ဖြစ်ရာ ယခုအခါ သူပြန်ရောက်လာသည့်အတွက် သူတို့က သူ့အပေါ် အလွန်ကြင်နာကြ၏။
စုန့်တာ့ရန်မှာလည်း စိတ်ထားပွင့်လင်းသူဖြစ်ရာ ထိုနေ့က ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ရိုင်းစိုင်းသော အပြုအမူကို စိတ်ထဲမထားတော့ပေ။
ထို့အပြင် စုရုကလည်း သူ့ကို သီးသန့်ခေါ်ယူ၍ အချို့အရာများကို သတိပေးထားခဲ့သဖြင့် သူက ဤတပည့်ငယ်လေးအပေါ် ပို၍ပင် သံယောဇဉ် တွယ်လာခဲ့လေသည်။
လျိုပေါ်တောင်ရှိ လမ်းမှန်ကျင့်ကြံသူများအကြားတွင် ‘ချင်းယွင်ဂိုဏ်း’၊ ‘ထျန်းယင်ကျောင်း’ နှင့် ‘ဖန်ရှန်းတောင်ကြား’ ဟူသော အဓိကဂိုဏ်းကြီး သုံးဂိုဏ်းက ခေါင်းဆောင်မှု အခန်းကဏ္ဍတွင် ရှိနေကြသော်လည်း အခြားသော ဂိုဏ်းငယ်လေးများလည်း အများအပြား ရှိနေကြပေသည်။
အများစုမှာ ကျန်းရှောင်ဖန်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော ဂိုဏ်းများဖြစ်ကြပြီး သူတို့သည် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းဝင်များကို နှိမ်နင်းရန် တရားမျှတမှုအတွက် လာရောက်ကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။
ဂိုဏ်းကြီး သုံးဂိုဏ်းအနက် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှ ချန်းစုန့်နှင့် ထျန်းပုယီတို့မှလွဲ၍ အခြား အကြီးအကဲများ ပါမလာကြသဖြင့် ကိစ္စအဝဝကို ချင်းယွင်ဂိုဏ်းကသာ ဆုံးဖြတ်ပေးနေရသည်။
နောက်ထပ် သုံးရက်တာကာလအတွင်း ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် လျိုပေါ်တောင်တွင် ရင်းနှီးသောသူ အချို့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ရသည်။
ဖန်ရှန်းတောင်ကြားမှ လီရွှင်နှင့် ယန်ဟုန်တို့သည်လည်း နောက်တစ်နေ့တွင် လျိုပေါ်တောင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ထျန်းယင်ဘုန်းကြီးများအနီး၌ ဖာရှန်းကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူ၏ဘေးတွင် ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် အရပ်ပုပု အဖိုးကြီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကိုလည်း တွေ့ရသည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်းက သူတို့ကို ဝမ်းသာအားရ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ ဖာရှန်းက သူ့ကို မြင်သည့်အခါ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ဆရာဖြစ်သူ ‘ဖူခုန်း’ နှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် ပြင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖာရှန်းနှင့် စကားပြောနေသော အဖိုးကြီးဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဆရာ... ဒါက ကျွန်တော် ဆရာ့ကို ပြောဖူးတဲ့ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းက ညီအစ်ကိုကျန်းလေ”
ထိုအဖိုးကြီးမှာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းရှောင်ဖန်း သူ၏မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။
သူ၏ စိတ်ကူးထဲတွင်မူ ဖာရှန်း၏ ဂိုဏ်းမှာ ဗာဂျရာဟု အမည်ရပြီး သူ၏ဆရာမှာလည်း ‘ဖူခုန်း’ ဟု အမည်ရသဖြင့် ခွန်အားကြီးမားသော လူကောင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့မိသည်။
သို့သော် ယခုမူ အရပ်ပုပု အဖိုးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူ ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားလေသည်။
သို့သော် ဖာရှန်းကမူ ထိုမျှအထိ မတွေးတောဘဲ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။
“ညီအစ်ကို ကျန်း... မြန်မြန်လုပ်၊ ငါ့ဆရာကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦး”
ကျန်းရှောင်ဖန်း သတိပြန်ဝင်လာပြီး အလျင်အမြန်ပင် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
“အကြီးအကဲခင်ဗျာ... တပည့်က ကျန်းရှောင်ဖန်းပါ။ အကြီးအကဲရဲ့ အမည်ကို ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ။”
ထိုအဖိုးကြီးက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ထားလိုက်ပါတော့”
ထို့နောက် ဖာရှန်းဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ စကားဆက်လိုက်သည်။
“ဒါဆို မင်းရဲ့ဆရာ ဖူဟုန်က အခုထိ တရားကျင့်နေတုန်းပဲပေါ့။”
ဖာရှန်းက ပြုံးလျက် ဖြေသည်။
“ဟုတ်ပါတယ်။ ဘုရားကျောင်းရဲ့ အကြီးအကဲက ဆရာပဲ ဖြစ်ပေမဲ့ စီမံခန့်ခွဲရေး ကိစ္စတွေကိုတော့ ကျွန်တော်ကပဲ ဂိုဏ်းတူဦးလေးကို ကူညီပေးနေရတာပါ”
“ဒီတစ်ခါ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းတွေ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာတာကို နှိမ်နင်းဖို့ ဂိုဏ်းတူဦးလေး ကိုယ်တိုင်လာဖို့ ပြင်ပေမဲ့ ကျောင်းမှာ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတာကြောင့် ကျွန်တော်တို့ တပည့်တွေပဲ လာခဲ့ရတာပါ။ ကျွန်တော်တို့ တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးသွားပါ့မယ်”
ဖူခုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ ရှိနေရင် လုံလောက်ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ငါမလာခင်ကတော့ ဖူဟုန်နဲ့ ဖူခုန်းတို့ နှစ်ပါးလုံး မလာနိုင်ရင်တောင် မင်းရဲ့ လေးဦးမြောက်ဦးလေး ဖူဟုန်ကတော့ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းအပေါ် ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ နာကျည်းချက်တွေကြောင့် မဖြစ်မနေ လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ... ဘာလို့လဲဆိုတော့...”
ဖူခုန်း၏ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော မျက်လုံးများကို မြင်သည့်အခါ ဖာရှန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“အကြီးအကဲ မသိသေးတာ ဖြစ်မှာပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က တတိယဦးလေး ဖူကျစ် ကွယ်လွန်သွားပြီးကတည်းက...”
ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ရင်ခုန်သံမှာ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။
ထိုအချိန်တွင် ဖာရှန်းက သူ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးမှ တစ်ဖက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ဂိုဏ်းတူဦးလေးဖူဟုန်နဲ့ ဦးလေးဖူကျစ်တို့ရဲ့ သံယောဇဉ်က အနက်ရှိုင်းဆုံး ဖြစ်ခဲ့တာပါ။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး သူက ဗုဒ္ဓကျမ်းစာတွေကိုပဲ သီးသန့်ဖတ်ရှုနေခဲ့ပြီး အပြင်ကို မထွက်တော့တာပါ။”
“ဒါပေမဲ့ ဒါက မကောင်းတဲ့အရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။”
ဖူခုန်းက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။
“မှန်တယ်... မှန်တယ်။ ရဟန်းတော်တွေဆိုတာ ကုသိုလ်တရားတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်သင့်တာပေါ့။ ငါလို အဖိုးကြီးကျမှ ဗုဒ္ဓနဲ့ ရေစက်မပါဘဲ တစ်နေကုန် ဟိုပြေးဒီပြေး လုပ်နေရတာ”
ဖာရှန်းက ပြုံးလိုက်၏။
“အကြီးအကဲကလည်း နောက်နေပြန်ပြီ။ အကြီးအကဲနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ထျန်းယင်ဘုရားကျောင်းက ဇစ်မြစ် အတူတူပဲဆိုတာကို ဆရာနဲ့ ဦးလေးဖူခုန်တို့က အမြဲသတိပေးလေ့ရှိပါတယ်။ လာပါ အကြီးအကဲ... ဂူထဲမှာ ထိုင်ပါဦး”
ဖူခုန်းက အားနာစွာဖြင့် ငြင်းဆိုနေသေးသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူနှင့်အတူ ဂူထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။
ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူတို့ ဂူထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို ကြည့်နေစဉ် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဖာရှန်းက သူ့ကို ဆွဲလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“မင်း မြင်လိုက်လား။ ကြည့်ရတာ လူငယ်လေး ဖာရှန်းက ထျန်းယင်ဘုန်းကြီးတွေရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်နေပုံပဲ။”
ကျန်းရှောင်ဖန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း သူသည် လမ်းမှန်ကျင့်ကြံသူများနှင့် နေ့တိုင်းတွေ့ဆုံရသဖြင့် ထျန်းယင်ကျောင်းမှ ဆရာတော်အများအပြားကို တွေ့ခဲ့ရသည်။
ဖာရှန်းသည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း လျိုပေါ်တောင်ရှိ ‘ဖာ’ မျိုးဆက် ထျန်းအိန့်ဘုန်းကြီးများအကြားတွင် ဖာရှန်းမှာ အခြားသူများထက် သာလွန်ကာ ခေါင်းဆောင်မှုရှိသည်ကို သူ သတိပြုမိခဲ့သည်။