အခန်း ၁၂၄

အခန်း (၁၂၄) - အတိတ်မှလူ (၂)

သူကသာ အဓိက ပြောဆိုနေရသူဖြစ်ပြီး အသက်ကြီးသော ဘုန်းကြီးများမှာမူ ဘာမှမပြောကြပေ။

ဖာရှန်းသည် ထျန်းယင်ကျောင်းက အထူးလေ့ကျင့်ပေးထားသော ပါရမီရှင် တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်ပုံရလေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ၏စိတ်ထဲ၌ ဖာရှန်းက ဖူကျစ်အကြောင်းကို ပြောစဉ်က သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည့် အကြည့်ကိုသာ တွေးတောနေမိသဖြင့် ဖာရှန်း ဘာတွေ တတွတ်တွတ် ပြောနေသည်ကို မကြားလိုက်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင်မှ သူပြောလိုက်သည်ကိုသာ ကြားလိုက်ရသည်။

“...သူက သိပ်ပြီး တော်လှတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး၊ သူပြောတာတွေက မှားနေတယ်”

ကျန်းရှောင်ဖန်း အံ့အားသင့်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

“မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ”

ဖာရှန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

“ငါမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့ကို ပြောဖူးတယ်။ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်းဝင်တစ်ယောက်က ကုသိုလ်တရားတွေ ပြည့်စုံလို့ ငြိမ်းအေးစွာ ပျံလွန်တော်မူသွားတာကို ‘ပရိနိဗ္ဗာန်ပြုတယ်’ လို့ ခေါ်တာတဲ့”.

“သူကတော့ ‘ကွယ်လွန်သွားတယ်’ လို့ ပြောနေတာ၊ နားဝင်မချိုလိုက်တာ။ ရဟန်းတော် ဖူကျစ်ကို... ဟေ့... ညီအစ်ကို ကျန်း... မင်းမျက်နှာက ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ပျက်သွားတာလဲ”

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားရပြီး ဖာရှန်းကို အတင်းအကျပ် ပြုံးပြကာ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသားများ ရှိရာသို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။ ဖာရှန်းမှာမူ ဘာဖြစ်သွားမှန်း မသိဘဲ ထိုနေရာတွင် ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် လျိုပေါ်တောင်သို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်ခန့် ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအတောအတွင်း လမ်းမှန်ကျင့်ကြံသူများနှင့် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းဝင်များမှာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေရဆဲ ဖြစ်၏။ သူတို့သည် နေ့ခင်းဘက်တွင် မကြာခဏ ဆုံတွေ့လေ့ရှိပြီး တိုက်ပွဲများလည်း ဖြစ်ပွားတတ်သည်။

သို့သော် လမ်းမှန်ကျင့်ကြံသူများကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေသည်မှာ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းဝင်များက ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရန် ဆန္ဒမရှိပုံရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ တိုက်ပွဲအနည်းငယ် ဖြစ်ပွားပြီးသည်နှင့် သူတို့က ထွက်ပြေးသွားကြလေသည်။

နတ်ဆိုးဂိုဏ်းဝင်များ ဤကဲ့သို့ လူသူမနီးသော နေရာတွင် စုဝေးနေကြသည်ကို ကြားသိရသည့်အခါ သူတို့သည် ဤလောကကို အန္တရာယ်ပြုရန် အစီအစဉ်တစ်ခုခုကို ဆွေးနွေးနေကြခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသဖြင့် လမ်းမှန်ကျင့်ကြံသူများက နှိမ်နင်းရန် လာရောက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုမူ သူတို့မှာ ထိုသို့ အစီအစဉ်ဆွဲနေပုံ မရပေ။

အကယ်၍ သူတို့က လမ်းမှန်ဂိုဏ်းများကို တိုက်ခိုက်မည်ဆိုလျှင် ထွက်လာပြီး တိုက်ခိုက်သင့်ပေသည်။ အကယ်၍ လမ်းမှန်ဂိုဏ်းထဲတွင် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှ ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦး ပါဝင်နေသဖြင့် သူတို့၏ အင်အားမလုံလောက်မည်ကို စိုးရိမ်သည်ဆိုပါကလည်း ဆုတ်ခွာသွားသင့်ပေသည်။

သို့သော် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းဝင်များမှာ တိုက်ခိုက်ခြင်းလည်း မရှိသလို ဆုတ်ခွာသွားခြင်းလည်း မရှိကြပေ။

လျိုပေါ်တောင်၏ ကျယ်ပြန့်လှသော ပထဝီဝင် အနေအထားအရ ကောင်းကင်ယံမှ ပစ်မှတ်များကို မြင်နိုင်သော်လည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်း၍ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားများ၏ အသိုက်အမြုံကို လိုက်ရှာရန်မှာမူ မလွယ်ကူလှပေ။

ဤသို့ဖြင့် အချိန်များ ကြာမြင့်လာခဲ့လေသည်။ လမ်းမှန်ကျင့်ကြံသူများမှာ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားများ ဤဝေးလံခေါင်သီသော ကျွန်းပေါ်တွင် မည်သို့သော အစီအစဉ်များ လုပ်ဆောင်နေကြသနည်းဟု သိချင်နေကြမိသည်။

ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် သူ၏ဆရာနှင့် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုများနောက်သို့ လိုက်ပါကာ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားများကို လိုက်လံရှာဖွေနေခဲ့သည်။

သူကိုယ်တိုင်မှာမူ အကယ်၍ ပိယောင်နှင့် ဆုံခဲ့လျှင် မည်သို့လုပ်ရမည်နည်းဟု စိုးရိမ်နေမိသည်။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ပိယောင်သည် လျိုပေါ်တောင်သို့ ရောက်နေသည်မှာ သေချာသော်လည်း ထိုညက မုန်တိုင်းကျပြီးကတည်းက သူမကို နောက်ထပ် မတွေ့ရတော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျန်းရှောင်ဖန်းနှင့် လုရွှယ်ချီတို့ သိထားသော နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားများဖြစ်သည့် ခေါင်းဆောင်နျန်၊ ခွေးရိုင်းတာအိုဆရာနှင့် အခြားသူများကိုမူ မကြာခဏ တွေ့ရတတ်သည်။ သူတို့သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ရှာဖွေနေပုံရလေသည်။

ချန်းစုန့်နှင့် ထျန်းပုယီတို့ကဲ့သို့ နှစ်ပေါင်း ရာချီ၍ ကျင့်ကြံလာသူများပင်လျှင် ဤကိစ္စကို အနည်းငယ် ခက်ခဲသည်ဟု ထင်မြင်နေကြသည်။ ထိုနေ့ညနေတွင် သူတို့သည် ထျန်းယင်နှင့် ဖန်ရှန်တောင်ကြားမှ ကိုယ်စားလှယ်များကို ခေါ်ယူ၍ ဤကိစ္စကို ဆွေးနွေးကြလေသည်။

ထျန်းယင်၏ ကိုယ်စားလှယ်မှာမူ ဖာရှန်းပင် ဖြစ်သည်။ ဖန်ရှန်တောင်ကြားမှ ကိုယ်စားလှယ်မှာမူ ရင်းနှီးပြီးသားလူဖြစ်သည့် လီရွှင် ဖြစ်၏။

သူတို့ နှစ်ဦးလုံးသည် လူငယ်မျိုးဆက်များထဲတွင် အထင်ရှားဆုံးသောသူများ ဖြစ်ပုံရသည်။ သို့သော် ချန်းစုန့်နှင့် ထျန်းပုယီတို့၏ ရှေ့တွင်မူ သူတို့က အလွန်ရိုသေစွာ နေကြ၏။

နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ချန်းစုန့်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“တူတော်တို့နှစ်ယောက်... ဒီတစ်ခါ ငါတို့ လမ်းမှန်ဂိုဏ်းတွေက နတ်ဆိုးဂိုဏ်းတွေကို နှိမ်နင်းဖို့ လာကြတာမှာ မင်းတို့ရဲ့ အကူအညီကို အများကြီး လိုအပ်မှာပါ။ ဒါကြောင့် ငါက ကြိုတင်ပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ပြောထားပါရစေ”

ဖာရှန်းနှင့် လီရွှင်တို့ နှစ်ဦးလုံးက ဦးညွှတ်လိုက်ကြပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မလိုပါဘူးခင်ဗျာ။ လိုအပ်တာရှိရင် ဦးလေးချန်းစုန့် စေခိုင်းနိုင်ပါတယ်။”

ထျန်းပုယီက လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး သူတို့ကို အရင်ထိုင်ခိုင်းလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ အပိုစကားတွေ ပြောမနေတော့ဘူး။ ဒီနေ့အထိ ငါတို့ ဒီအရှေ့ပင်လယ်က လူသူမရှိတဲ့ ကျွန်းပေါ်ကို ရောက်နေတာ ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ် ရှိပြီ”

“နတ်ဆိုးဂိုဏ်းဝင်တွေ ဒီမှာ ရှိနေတာ သေချာပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ထူးဆန်းနေတယ်။ သူတို့ ဘာကို ရည်ရွယ်နေလဲဆိုတာ ငါတို့ ခန့်မှန်းလို့ မရဘူး။ တူတော်တို့မှာရော တစ်ခုခု သိထားတာ ရှိသလား”

ဖာရှန်းနှင့် လီရွှင်တို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်ကြသည်။

ချန်းစုန့်က လီရွှင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“တူတော်လီ... ဒီသတင်းကို မင်းတို့ ဖန်ရှန်းတောင်ကြားက အရင်ဆုံး ရရှိခဲ့တာဆိုတော့ မင်းတို့ဂိုဏ်းက နတ်ဆိုးဂိုဏ်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိထားတာ ရှိသလား”

နာမည်ကျော် တောင်ထိပ်သခင်ဖြစ်သူ ချန်းစုန့်၏ရှေ့တွင် လီရွှင်၏ မျက်နှာပေါ်၌ မာန်မာနများ မရှိတော့ဘဲ ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ဦးလေးချန်းစုန့်ကို တင်ပြရရင်... ဒီသတင်းကို ကျွန်တော်တို့ဂိုဏ်းက တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သိရှိခဲ့ရတာပါ”

“နတ်ဆိုးဂိုဏ်းတွေ ပြန်လည်ဖွဲ့စည်းပြီးတဲ့နောက်မှာ သူတို့တွေက အရှေ့ပင်လယ် လျိုပေါ်တောင်ဆီကို ဦးတည်နေကြတယ်ဆိုတာကိုပဲ သိရတာပါ။ သူတို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကိုတော့ ကျွန်တော်တို့လည်း မသိရသေးပါဘူး”

ချန်းစုန့်နှင့် ထျန်းပုယီတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဖာရှန်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“ဦးလေးတို့ခင်ဗျာ... ကျွန်တော် သိရသလောက်ဆိုရင် နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားတွေဟာ တောင်တန်းတွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး တောင်ကုန်းတစ်ခုချင်းစီကို သေသေချာချာ ရှာဖွေနေကြတာပါ။ သူတို့တွေ တစ်ခုခု အရေးကြီးတာကို ရှာဖွေနေတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”

ချန်းစုန့်က စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ပြောလိုက်သည်

“မှန်တယ်... ဂိုဏ်းတူညီလေးထျန်းနဲ့ ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးနေတာ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရှာနေတဲ့ အဲဒီလောက် အရေးကြီးတဲ့အရာက ဘာဖြစ်မလဲ”

ထျန်းပုယီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ ငါတို့အတွက် သိဖို့ နည်းလမ်းမရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းသားတွေက အမြဲတမ်း ယုတ်မာကောက်ကျစ်ကြတာဆိုတော့ မင်းတို့ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ သတိထားကြဖို့ လိုမယ်”

“မနက်ဖြန်မှာ ငါတို့ ရှာဖွေရေးကို အရှိန်မြှင့်ပြီး သူတို့ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ နေရာကို ရှာဖွေမယ်။ တွေ့တာနဲ့ သူတို့ကို တစ်ခါတည်း အမြစ်ပြတ် နှိမ်နင်းပြီး ဒီလောကအတွက် ဘေးရန်တွေကို ဖယ်ရှားရမယ်”

ဖာရှန်းနှင့် လီရွှင်တို့က ပြန်ဖြေလိုက်ကြသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါခင်ဗျာ”

ထို့နောက် သူတို့ ခေတ္တမျှ ထပ်မံဆွေးနွေးကြပြီး ဖာရှန်းနှင့် လီရွှင်တို့ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။ သူတို့ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သည့်အခါ ချန်းစုန့်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းတူညီလေးထျန်း... ဒီလူငယ်နှစ်ယောက်ရဲ့ ပါရမီက တကယ်ကို မဆိုးဘူးပဲ”

ထျန်းပုယီက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ချန်းစုန့်က ပြောလိုက်သည်။

“အထူးသဖြင့် ထျန်းယင်ကျောင်းတော်က ဖာရှန့်ပဲ။ သူ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေက နက်မှောင်နေပြီး ဘေးပတ်လည်မှာ ရွှေရောင်အလင်းနုနုလေးတွေ ရှိနေတယ်”

“သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေကလည်း တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေတာပဲ။ ကြည့်ရတာ သူက ထျန်းယင်ကျောင်းတော်ရဲ့ ကျင့်စဉ်ဖြစ်တဲ့ ‘ဗုဒ္ဓဉာဏ်အလင်း’ မှာ အတော်လေးကို အောင်မြင်မှု ရနေပြီ ထင်တယ်”

ထျန်းပုယီက အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်သည်။

“လီရွှင်ကိုလည်း အထင်မသေးနဲ့ဦး။ သူက ငါတို့ရှေ့မှာ နှိမ့်ချနေပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အသုံးမကျတဲ့ တပည့်ပြောပြချက်အရတော့ သူရဲ့ ကျင့်စဉ်က ဖာရှန်းထက် မနိမ့်ဘူးလို့ သိရတယ်”

ချန်းစုန့်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။

“နှစ်ပေါင်း ရာချီအောင် ထျန်းယင်နဲ့ ဖန်ရှန်းတောင်ကြားက ချင်းယွင်ဂိုဏ်းကို ကျော်တက်ပြီး လမ်းမှန်ဂိုဏ်းတွေရဲ့ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ချင်နေကြတာ”

“အခု သူတို့က ဒီလောက် ထူးချွန်တဲ့ တပည့်တွေကို လေ့ကျင့်ပေးပြီး အပြင်ကို လွှတ်လိုက်တာက ငါတို့ကို လာပြီး ကြွားနေကြတာပဲ”

ထျန်းပုယီက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်၏။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဂိုဏ်းတူအကိုချန်းစုန့်မှာလည်း ထူးချွန်တဲ့ တပည့်တွေ ရှိနေတာပဲ၊ သူတို့ကို ကြောက်နေစရာ မလိုပါဘူး”

ချန်းစုန့်၏ မျက်နှာက ပြောင်းလဲသွားပြီး အေးတိအေးစက် ပြောလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းတူညီလေးထျန်း... မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”

ထျန်းပုယီက ထရပ်လိုက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။

“ငါက ဘာကို ဆိုလိုရမှာလဲ။ ငါ့မှာတော့ တုံးအတဲ့ တပည့်တစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူက ခုနစ်တောင်ထိပ် ပြိုင်ပွဲမှာ ကံကောင်းလို့ နိုင်ခဲ့ပြီး မင်းရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ တပည့်နောက်ကို လိုက်ပါပြီး ခရီးထွက်ခဲ့ရတာပေါ့”

“ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ နတ်ဆိုးဂိုဏ်းတွေရှိတဲ့ နေရာမှာ တိုက်ပွဲဖြစ်ကြတော့ သူက အဲဒီ ရှေးဟောင်းဂူထဲမှာ စွန့်ပစ်ခြင်း ခံခဲ့ရတယ်”

“အကယ်၍ အားနည်းတဲ့သူတွေက အသက်ပြင်းတာကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါ့တပည့်ကို ငါ ဘယ်တော့မှ ပြန်တွေ့ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

ချန်းစုန့်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းတူညီလေးထျန်း... မင်း စကားကို ဆင်ခြင်ပြော။ ဘာကို ရှေးဟောင်းဂူထဲမှာ စွန့်ပစ်ခဲ့တာလဲ။ ချီဟောင် ပြန်ရောက်လာတုန်းက ငါ သေသေချာချာ မေးမြန်းခဲ့ပြီးပြီ”

“အဲဒီတုန်းက အခြေအနေက ဝါးတောတောင်ထိပ်က လုရွှယ်ချီက ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရထားတာ။ မင်းရဲ့တပည့်ကိုလည်း ရက်ပေါင်းများစွာ ရှာဖွေခဲ့ပေမဲ့ အရိပ်အယောင်တောင် မတွေ့ခဲ့ဘူး”

“ပြီးတော့ ချောက်နက်ကြီးအောက်မှာ နတ်ဆိုးတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေ အများကြီး ရှိနေတာကြောင့် စွန့်ခွာခဲ့ရတာပါ။ ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တမင်စွန့်ပစ်ခဲ့တာလို့ ပြောနိုင်တာလဲ။”

သူ၏ စကားအဆုံးတွင် အသံမှာ ပို၍ ကျယ်လောင်လာလေသည်။

ထျန်းပုယီမှာလည်း နောက်ဆုတ်မည့် အမူအရာ မရှိဘဲ သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ အော်လိုက်သည်။

“ဟမ့်... အကယ်၍ မင်းရဲ့တပည့်သာ အဲဒီနေရာမှာ အရှင်လား အသေလား မသိဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းရော ကောင်းကင်ကို တိုင်တည်ပြီး ဒေါသတွေ ထွက်နေမှာ မဟုတ်ဘူးလား”

သူတို့၏ အသံများမှာ ကျယ်လောင်လာသဖြင့် ဂူအပြင်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားရာ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းသားများမှာ ဂူထဲသို့ ခေါင်းပြူ၍ ကြည့်ကြလေသည်။

ထျန်းပုယီနှင့် ချန်းစုန့်တို့သည် ကျင့်စဉ်မြင့်မားသူများ ဖြစ်ကြသည့်အတိုင်း လူငယ်မျိုးဆက်များ၏ ရှေ့တွင်မူ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မလုပ်ဆောင်ကြပေ။

ထျန်းပုယီက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်သွားလေသည်။

ခေတ္တမျှအကြာတွင် ချီဟောင်နှင့် လင်းကျင်းယွီတို့ ဝင်လာကြ၏။ သူတို့သည် ချန်းစုန့်၏ အချစ်ဆုံး တပည့်များ ဖြစ်ကြသည့်အတိုင်း ချန်းစုန့် စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေချိန်တွင် သူတို့သာ အနားသို့ ကပ်ဝံ့ကြသည်။

ချီဟောင်က သတိထား၍ မေးလိုက်သည်။

“ဆရာ... ဘာဖြစ်လို့ ဂိုဏ်းတူဦးလေးထျန်းနဲ့ ပြန်ပြီး ငြင်းခုံနေရတာလဲ”

လင်းကျင်းယွီက မကျေမနပ်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဒီလူက တကယ်ကို စိတ်ကျဉ်းမြောင်းတာပဲ၊ အကြီးအကဲတစ်ယောက်နဲ့တောင် မတူဘူး...”

ချန်းစုန့်က အော်လိုက်၏။

“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း”

လင်းကျင်းယွီမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်၏။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ”

ချန်းစုန့်က သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချီဟောင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“သူက မင်း ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ရှာဖွေတာကို လက်လျှော့ခဲ့တဲ့ အဲဒီနေ့က ကိစ္စကို မှတ်ထားတုန်းပဲ”

ချီဟောင်မှာ ကြောင်သွားလေသည်။

ချန်းစုန့်က နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်၏။

“သူက အဲဒီတပည့်ကို သိပ်ပြီး တန်ဖိုးမထားသလို ပုံစံမျိုးနဲ့ နေတတ်တာက သူ့အိမ်ထဲမှာတင် ဖြစ်တာ။ အပြင်မှာဆိုရင် သူက အားနည်းတဲ့သူကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်တတ်တယ်”

“ဒါ့အပြင် အဲဒီ ကျန်းရှောင်ဖန်းက တောင်ထိပ်ခုနှစ်ခုသိုင်း​ပြိုင်ပွဲတုန်းက သူ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာတွေ ယူပေးခဲ့လို့ သူက အတော်လေး သဘောကျနေတာ”

ထို့နောက် သူ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ချီဟောင်ကို ပြောလိုက်သည်။

“မင်း သိလား... အခု ကျန်းရှောင်ဖန်း အသက်ဘေးက လွတ်မြောက်လာပြီး ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာနိုင်တာက မင်းအတွက် ကံကောင်းသွားတာ”

ချီဟောင် ချက်ချင်း နားမလည်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်၏။

“ဆရာ ဘာက်ိုဆိုလိုချင်တာလဲ”

ချန်းစုန့်က အေးစက်စွာ ရယ်လိုက်၏။

“မင်းက သူ့ရဲ့သမီး ထျန်းလင်းအာနဲ့ ပတ်သက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား”

ချီဟောင် မျက်နှာနီသွားလေသည်။

ချန်းစုန့်က ပြောလိုက်၏။

“ငါက ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို မင်းတို့အတွက် ပြောခိုင်းထားလို့ သူကလည်း မင်းတို့နှစ်ယောက် အတူရှိတာကို ခွင့်ပြုထားရတာ”

“ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ သူ့ရဲ့ အပြုအမူကို ကြည့်ရင် သူက အဲဒီကိစ္စကို မှတ်ထားတုန်းပဲဆိုတာ သေချာတယ်။ အကယ်၍ ကျန်းရှောင်ဖန်းသာ အသက်ရှင်လျက် ပြန်မလာခဲ့ရင် မင်းရဲ့ အနာဂတ်ကတော့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်”

ချီဟောင် သဘောပေါက်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“တပည့်ကို ကူညီပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”

ချန်းစုန့်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး ဂူဝသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားကာ ထျန်းပုယီ နေထိုင်သော ဂူဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။

သို့သော် လင်းကျင်းယွီနှင့် ချီဟောင်တို့က သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တောက်ပနေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးတောနေကြောင်း မြင်နိုင်လေသည်။