အခန်း ၁၂၈

အခန်း (၁၂၈) - စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ (၁)

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် လမ်းမှန်ဂိုဏ်းများ၏ အကြီးမားဆုံးသော ရန်သူဖြစ်သည့် ထိုသက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

သူ၏ စိတ်အစဉ်မှာလည်း ရှုပ်ထွေးနောက်ကျိနေလေသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်များအတွင်း သူ၏ ယုံကြည်ချက်အပေါ် သံသယအချို့ မကြာခဏ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ရပြီး၊ ထိုအရာများမှာ ထိုနေ့က ကုန်းစွန်းတောင်အောက်ရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် ပြောဆိုခဲ့သော စကားများကြောင့်ပင်။

ယခုအခါ ထိုလူနှင့် ထပ်မံဆုံတွေ့ရပြန်သောအခါ သူ၏ ခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ရှုပ်ထွေးလှသဖြင့် မိမိ၏ လက်ရှိအခြေအနေကိုပင် မေ့လျော့သွားလေသည်။

သူက မေ့လျော့နေသော်လည်း အခြားသူများကမူ မေ့မထားကြချေ။

ရှောင်ကျိုးသည် ပါးစပ်မှ သွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ခက်ခဲစွာ မတ်တတ်ရပ်ကာ ကျန်းရှောင်ဖန်းနှင့် ထျန်းလင်းအာတို့ကို ပြောလိုက်၏။

“ဒီလူရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်က မြင့်မားလွန်းတယ်။ ငါတို့ တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်လို့ မဖြစ်ဘူး။ ငါ သူ့ကို တားထားမယ်၊ မင်းတို့နှစ်ယောက် မြန်မြန်ပြေးကြတော့”

ထို့နောက် သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျောက်ဆောင်ထဲတွင် စိုက်ဝင်နေသော ခုနှစ်စင်ကြယ်ဓားသည် ဆင့်ခေါ်မှုကို လက်ခံရရှိသွား၏။ ၎င်းသည် ကျောက်တုံးထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ သူ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလေသည်။

သရဲဘုရင်သည် ရှောင်ကျိုးကို ကြည့်လိုက်ပြီး အပြုံးပါးပါးဖြင့် ခေါင်းညိတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်အရ ကြည့်ရရင် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း တပည့်တွေထဲမှာ မင်းက ထိပ်တန်းကပဲ။ ကျန်းရှောင်ဖန်းအပြင် ချင်းယွင်ဂိုဏ်းမှာ မင်းလို ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ မဆိုးပါဘူး... မဆိုးပါဘူး”

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း သူ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်မ ထျန်းလင်းအာနှင့် ရှောင်ကျိုးတို့က သူ့ကို ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားပြီး ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်နေလေသည်။

ရှောင်ကျိုးသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်၏။ သူ၏ လက်ထဲရှိ ခုနှစ်စင်ကြယ်ဓားမှာ တောက်ပလာလေသည်။ သို့သော်လည်း သရဲဘုရင်မှာ မလှုပ်မယှက်ဘဲ ထိုနေရာတွင် ရပ်ကာ သူတို့ကို ပြုံးကြည့်နေ၏။

ဤလူသည် သူ၏ တစ်သက်တာတွင် ဆုံတွေ့ဖူးသမျှ အခက်ခဲဆုံး ရန်သူဖြစ်ကြောင်း ရှောင်ကျိုး သိရှိလိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဂိုဏ်းတူညီလေးနှင့် ညီမလေး ရှိနေသဖြင့် ဤတိုက်ပွဲမှ နောက်မဆုတ်နိုင်ချေ။ သူ တားထားနိုင်သမျှ တားထားပြီး သူ၏ ဂိုဏ်းသားများကို လွတ်မြောက်ခွင့် ရစေရန်သာ မျှော်လင့်နိုင်တော့သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ စွမ်းအင်များကို စုစည်းရန် ကြိုးစားလိုက်ချိန်တွင် ရင်ဘတ်ထဲမှ သွေးများ ဆူဝေလာလေသည်။ သူ ဆက်၍ မထိန်းထားနိုင်တော့ဘဲ ပါးစပ်အပြည့် သွေးများ အန်ထုတ်လိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်းနှင့် ထျန်းလင်းအာတို့မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ့ကို အမြန်ဖေးမလိုက်ကြသည်။ ရှောင်ကျိုး၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်နေလေသည်။

သရဲဘုရင်၏ ရိုက်ချက်မှာ သူ၏ အတွင်းကလီစာများကို တုန်ခါသွားစေပြီး သွေးကြောများ ဒဏ်ရာရရှိသွားသဖြင့် မည်သည့် မှော်ပညာကိုမျှ ထပ်မံ အသုံးမပြုနိုင်တော့ကြောင်း သူ နားလည်လိုက်၏။ သူ ထိတ်လန့်သွားရလေသည်။

ပထမအချက်မှာ မိမိတို့သည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခြင်းကြောင့်ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်မှာ သရဲဘုရင်၏ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော ကျင့်ကြံဆင့်ကြောင့် လမ်းမှန်ဂိုဏ်းများအပေါ် ကျရောက်လာနိုင်သည့် အန္တရာယ်မှာ ခန့်မှန်းရခက်လွန်းလှခြင်းကြောင့်ပင်။

သရဲဘုရင်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးနေတာက... ငါ့ကို ခဏလောက် တားထားပြီး ဟိုနှစ်ယောက်ကို လွတ်အောင် ပြေးခိုင်းချင်လို့လား”

ရှောင်ကျိုးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ပြန်မဖြေချေ။ ထျန်းလင်းအာက မတ်တတ်ရပ်ကာ ရှောင်ကျိုး၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

“မိစ္ဆာကောင်... ရှင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်က မြင့်မားနေရုံနဲ့ အသာစီးရပြီလို့ မမှတ်လိုက်နဲ့။ ငါ မင်းကို မကြောက်ဘူး။”

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ အံ့အားသင့်သွား၏။ သရဲဘုရင်သည် ရှောင်ကျိုးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရစေခဲ့သည်။

မည်သူမဆို သူ၏ ကျင့်ကြံဆင့်မှာ အလွန်တရာ မြင့်မားကြောင်း မြင်နိုင်လေသည်။ သူတို့သုံးယောက် ပေါင်းလျှင်ပင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထျန်းလင်းအာ၏ မကြောက်မရွံ့ဟန်ကို မြင်သောအခါ သူ စိုးရိမ်သွားပြီး သူမကို ဆွဲကာ အလျင်မလိုရန် အချက်ပြလိုက်၏။

ထျန်းလင်းအာ မတုံ့ပြန်မီ ထိုလုပ်ရပ်ကို သရဲဘုရင်နှင့် ပိယောင်တို့ မြင်သွားကြသည်။ ပိယောင်၏ မျက်နှာမှာ မှောင်ကျသွားပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ထျန်းလင်းအာကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ကြည့်လိုက်၏။ သူမက ပြောလိုက်လေသည်။

“ကျန်းရှောင်ဖန်း... ဒါ ရှင်ခဏခဏ ပြောနေတဲ့ ရှင့်ရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်မ ထျန်းလင်းအာလား”

ထျန်းလင်းအာနှင့် ရှောင်ကျိုးတို့မှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ ရှောင်ကျိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းတူညီလေးကျန်း... မင်း ဒီသားအဖကို သိနေတာလား”

ကျန်းရှောင်ဖန်းက ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“ဟုတ်ကဲ့။”

ထိုအချိန်တွင် ထျန်းလင်းအာက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“အာ... ငါ သူမကို မှတ်မိပြီ။ နင်က အဲ့ဒီညက ငါတို့ဆီကို ခိုးဝင်လာပြီး ကျွန်းတစ်ခုအထိ အလိုက်ခံရတဲ့ မိစ္ဆာမပဲ။ နင်က ရှောင်ဖန်းဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ရှာနေတယ်လို့ ပြောခဲ့သေးတယ်...”

ထို့နောက် သူမ စကားရပ်သွားပြီး ကျန်းရှောင်ဖန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် နေရခက်နေလေသည်။ ဤအခြေအနေမှာ သူ အကြောက်ဆုံး အခြေအနေပင် ဖြစ်၏။ ယခုအခါ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ် ဆိုက်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သဖြင့် မည်သို့ ရင်ဆိုင်ရမည်ကို သူ မသိတော့ချေ။

သရဲဘုရင်သည် ထိုနေရာတွင် ရပ်ကာ ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ရှုပ်ထွေးနေသော မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်နေ၏။ သူက ပြုံးလျက်ပင် ဆိုလိုက်သည်။

“သခင်လေးကျန်း... ကုန်းစွန်းတောင်အောက်မှာ စကားပြောခဲ့ပြီးတဲ့နောက် ဒီရက်ပိုင်း မင်း ဘယ်လိုနေသေးလဲ”

ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ စိတ်များ လွင့်ပျံ့နေသဖြင့် သူပြောသည်ကို ဂရုမစိုက်မိချေ။ ရှောင်ကျိုးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်။

သရဲဘုရင်နှင့် ပိယောင်တို့က ကျန်းဂိုဏ်းတူညီလေးအပေါ် ထားရှိသော သဘောထားကို ကြည့်ရလျှင် သူတို့၏ ပတ်သက်မှုမှာ ရိုးရှင်းပုံမရချေ။

သို့သော် ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ စည်းကမ်းမှာ အလွန်တင်းကျပ်ပြီး မိစ္ဆာဂိုဏ်းများနှင့် ပတ်သက်မှု ထားရှိခြင်းကို လုံးဝတားမြစ်ထား၏။

သူတို့ မည်သို့ ပတ်သက်နေသည်ကို သူ မသိသော်လည်း အကယ်၍ စည်းကမ်းကို ချိုးဖောက်ထားခြင်း ဖြစ်ပါက အခြေအနေမှာ ကောင်းလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ယခုမှာ စစ်မေးရမည့် အချိန်မဟုတ်ပေ။ သူတို့ သုံးယောက်လုံးမှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော အခြေအနေသို့ ရောက်နေကြသည်။

ရှောင်ကျိုးသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီး သရဲဘုရင်ကို တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်၏။ သို့သော် သရဲဘုရင်က သူ့ကို မြင်သောအခါ ဦးအောင် ပြောလိုက်လေသည်။

“မင်းက စွမ်းအင်တွေကို အတင်းအကျပ် စုစည်းပြီး ခုနှစ်စင်ကြယ်ဓားထဲကို စိတ်ဝိညာဉ် ထည့်သွင်းနေတာပဲ။ မင်းရဲ့ ကျန်ရှိတဲ့ ခွန်အားတွေနဲ့ ငါ့ကို တားထားပြီး မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းသားတွေကို လွတ်အောင် ပြေးခိုင်းမလို့လား”

ရှောင်ကျိုးမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားလေသည်။ သရဲဘုရင်မှာ ဤမျှအထိ အကဲခတ် ထက်မြက်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။

သရဲဘုရင်၏ ကျင့်ကြံဆင့်နှင့် သူ၏ အသိဉာဏ်ကို ကြည့်လျှင် ရှောင်ကျိုး၊ လင်းအာနှင့် ရှောင်ဖန်းတို့မှာ လွတ်မြောက်နိုင်ဖွယ် မရှိတော့ချေ။

သို့သော် သရဲဘုရင်က ပြုံးလိုက်၏။

“မင်းတို့ စိတ်ဓာတ်ကျနေဖို့ မလိုပါဘူး။ ငါ မင်းတို့ကို ဒုက္ခပေးဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး”

“ဘာပြောတယ်...”

ရှောင်ကျိုးနှင့် ထျန်းလင်းအာတို့မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြ၏။ ကျန်းရှောင်ဖန်းကလည်း သူ့ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

သရဲဘုရင်သည် ပိယောင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းရှောင်ဖန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။

“သခင်လေးကျန်း... ကုန်းစွန်းတောင်ရဲ့ စွန့်ပစ်ချောက်ကမ်းပါးထဲမှာ မင်းက ယောင်အာအပေါ် စစ်မှန်တဲ့ မေတ္တာကို ပြသခဲ့ပြီး အတူတူ သေဘေးကို ကျော်ဖြတ်ခဲ့ကြတာပဲ...”

ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ မျက်နှာမှာ အရောင်ပြောင်းသွားလေသည်။ ရှောင်ကျိုးနှင့် ထျန်းလင်းအာတို့ကလည်း သူ့ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။ သူက အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျား... ခင်ဗျား လိမ်နေတာပဲ...”

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ပိယောင်၏ အကြည့်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ သို့သော် သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းအစုံထဲတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ကိန်းအောင်းနေလေသည်။

မုန်တိုင်းထန်ခဲ့သည့် ညတွင် သူမတစ်ယောက်တည်းသာ သူနှင့်အတူ ရှိနေခဲ့သည်ကို သူ ရုတ်တရက် သတိရလိုက်မိ၏။ သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာ ပျော့ပြောင်းသွားပြီး ဆက်၍ မငြင်းဆိုနိုင်တော့ချေ။

သရဲဘုရင်က ဆက်ပြောလေသည်။

“အဲ့ဒီနေ့က မင်းက ယောင်အာရဲ့ စိတ်ထဲက အဖုအထစ်တွေကို ဖြေဖျောက်ပေးခဲ့ပြီး ငါတို့ကြားက အဆင်မပြေမှုတွေကိုလည်း ဖြေရှင်းပေးခဲ့တယ်။ ငါတို့ မင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

“ဒီနေ့ မင်းကို လေးစားတဲ့အနေနဲ့ မင်းတို့ သုံးယောက်လုံးကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း ချင်းယွင်ဂိုဏ်းကို ပြန်သွားရင် အဲ့ဒီ အသိဉာဏ်မရှိတဲ့ အဖိုးကြီးတွေရဲ့ အပြစ်ပေးတာကို ခံရလိမ့်မယ်”

“ဘာလို့ ငါ့ရဲ့ ဂိုဏ်းထဲကို မဝင်တာလဲ။ ငါ မင်းကို တန်ဖိုးထားမှာဖြစ်သလို မင်းလည်း ယောင်အာနဲ့ အတူတူ ရှိနေနိုင်မှာ မဟုတ်လား...”

“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။”

ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ သူ ဆက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။ သူသည် သရဲဘုရင်ကို လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးကာ အော်ပြောလိုက်လေသည်။

“လာပြီး ငါ့ကို သတ်လိုက်စမ်း။ ငါ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် မင်းတို့လို မိစ္ဆာဂိုဏ်းထဲကို ဘယ်တော့မှ မဝင်ဘူး”

ထျန်းလင်းအာမှာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး လက်ခုပ်တီးကာ အော်ဟစ်အားပေးလိုက်သည်။

“ကောင်းလိုက်တာ ရှောင်ဖန်း”

သို့သော် ရှောင်ကျိုးကမူ ကျန်းရှောင်ဖန်းကို တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်နေပင်။

သရဲဘုရင်က ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြုံးလိုက်၏။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးဖြတ်ပါတော့။ ငါတို့မှာ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိသေးတာပဲ... ဖြည်းဖြည်းချင်း စဉ်းစားပေါ့”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ပိယောင်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဂူထဲမှ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ပိယောင်သည် မထွက်ခွာမီ ကျန်းရှောင်ဖန်းကို လှည့်ကြည့်သွားလေသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ ဒေါသထွက်နေသော စိတ်အစဉ်မှာ ဝေဝါးသော ဇဝေဇဝါ ခံစားချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။

ရှောင်ကျိုးသည် ကျန်းရှောင်ဖန်း၏ တုံ့ပြန်မှုကို သတိထားမိလိုက်ရာ သူ၏ မျက်မှောင်မှာ ပို၍ပင် တင်းကျပ်သွားလေသည်။

သရဲဘုရင်နှင့် သူ၏သမီးမှာ ဂူ၏ အမှောင်ထုထဲတွင် မကြာမီပင် ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။ ခေတ္တမျှကြာသော် ပြင်ပမှ ဆူညံသံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ လမ်းမှန်ဂိုဏ်းဝင်များ တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရပုံ ရ၏။

ထို့နောက်တွင် လေတိုးသံများနှင့်အတူ လူအများအပြား ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချန်းစုန့်၏ အားကောင်းသော အသံမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တုန်ဟုန်သွားစေပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်သူလဲ။ ဒီလောက် မြင့်မားတဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်နဲ့ ဘာလို့ ဆင်းလာပြီး ကျုပ်နဲ့ တိုက်ပွဲမဆင်နွှဲရဲရတာလဲ”

ဤသည်မှာ သရဲဘုရင်ကို ရည်ရွယ်၍ ပြောကြားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှ၏။ သို့သော် လေတိုးသံများသာ ကြားရပြီး မည်သူမျှ ပြန်မဖြေချေ။ သရဲဘုရင်နှင့် ပိယောင်တို့မှာ ကြာမြင့်စွာကပင် ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဂူအတွင်းမှာလည်း တိတ်ဆိတ်သွား၏။ ထျန်းလင်းအာသည် ရှောင်ကျိုး၏ မျက်နှာ ဖြူလျော်နေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

“စီနီယာရှောင်... အဆင်ပြေရဲ့လား။ အင်း... အစ်ကိုက ဘယ်တောင်ထိပ်ကလဲ။”

ကျန်းရှောင်ဖန်းသည် ရှောင်ကျိုး လဲကျတော့မည်ကို မြင်သဖြင့် အနားသို့လာကာ ဖေးမလိုက်၏။ ရှောင်ကျိုးက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းရှောင်ဖန်းမှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားပြီး ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်မိလေသည်။

ရှောင်ကျိုးက အသာအယာ သက်ပြင်းချကာ သူတို့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ကျုပ်ကို စီနီယာရှောင်လို့ ခေါ်ဖို့ မလိုပါဘူး။ အဲ့ဒါက မိစ္ဆာဂိုဏ်းထဲကို ရောနှောဝင်ရောက်ဖို့ ကျုပ်သုံးခဲ့တဲ့ နာမည်အတုပါ။ ကျုပ်ရဲ့ မျိုးရိုးက ရှောင် မဟုတ်ပါဘူး”

“အာ... ဒါဆိုရင် အစ်ကိုက...”

ရှောင်ကျိုးက ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ၏ ဒဏ်ရာကြောင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားလေသည်။ သူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ကျုပ်က ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၊ ထုန်းထျန်းတောင်ထိပ်က တပည့် ရှောင်ယိချိုင်ပါ...”

“ဘာ... အစ်ကိုက ရှောင်ယိချိုင်လား”

ရှောင်ကျိုး သို့မဟုတ် ရှောင်ယိချိုင်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

ကျန်းရှောင်ဖန်းနှင့် ထျန်းလင်းအာတို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် ဤအမည်ကို ကြားဖူးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်လေသည်။