အခန်း ၁၅၄

အခန်း (၁၅၄) - လင်မယား ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်း

"ဒီအဝတ်အစားတွေက ဘာလို့ ဝတ်ထားတာလဲ၊ ဒါက မကောင်းတဲ့ နိမိတ်ပဲ"

ဝူကျိရှန်းက သခင်မလေးရွန့်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အနက်ရောင်ပဝါကို ကိုယ်တိုင် ဖယ်ရှားပေးလိုက်၏။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပျော်ရွှင်သော မျက်ရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ရှင်မ.. ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပဲ ပိန်သွားလိုက်တာ"

ချင်းချင်းက သွက်လက်၍ ပွင့်လင်းသော်လည်း သခင်မလေးရွန့်မှာမူ အလွန်အရှက်ကြီးပြီး စကားနည်းသူ ဖြစ်သည်။ သူမက ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ငိုရမလို ရယ်ရမလို ဖြစ်နေပြီး

"ရှင် အသက်ရှင်နေတာ ကောင်းပါတယ်၊ အသက်ရှင်နေတာ တကယ် ကောင်းပါတယ်" ဟုသာ တတွတ်တွတ် ပြောနေ၏။

ဇနီးဖြစ်သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မြင်သောအခါ ဝူကျိရှန်းမှာ ရင်ထဲမှ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်လိုက်၏။

"အရှင်... လူမြင်သူမြင်မှာ ဒီလောက် မလုပ်ပါနဲ့၊ ချင်းချင်းလည်း ကြည့်နေတာကို"

သခင်မလေးရွန့်က အားနာစွာ ပြော၏။ ဝူကျိရှန်းကတဟားဟားရယ်ကာပြန်ပြောလိုက်၏။

"သူ့ကြည့်ပါစေ၊ ငါတို့က လင်မယားတွေပဲလေ၊ ဖက်တာက ဘာများ ထူးဆန်းလို့လဲ"

ချင်းချင်းမှာမူ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ဝူကျိရှန်း၏ ဘေးနားမှနေ၍အဆက်မပြတ်မေးခွန်းများ မေးမြန်းနေ‌တော့၏။

"လူတိုင်းက သခင်လေး သေပြီလို့ ပြောကြတာ... ဟူး... မကောင်းတဲ့စကားတွေ မပြောတော့ပါဘူး"

"သခင်လေး... သခင်လေး အဲဒီလို ဖြစ်သွားတယ်လို့ ပြောကြတာလေ..."

"ဘယ်သူက ပြောတာလဲ"

"ကျောက်ပင်တိန့်က ပြောတာပါ"

"ကျောက်ပင်တိန့်က အသက်ရှင်သေးတာလား"

"ဟုတ်တယ်၊ သူက အသက်ရှင်လျက်ပါပဲ။ သခင်လေးရဲ့ ဈာပနကိုတောင် လာတက်ပြီး အလှူငွေတွေ အများကြီး ပေးသွားသေးတယ်"

ဝူကျိရှန်းအခုမှ အကြောင်းစုံကို နားလည်လိုက်သည်။ အလောင်းပျောက်နေသည်မှာ ကျောက်ပင်တိန့် ဖြစ်နေပြီး သူက မသေဘဲ အသက်ရှင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ့အလောင်းတောင် မတွေ့ဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ဈာပန ကျင်းပနိုင်မှာလဲ"

အလောင်းမရှိသော်လည်း အဝတ်အစားများဖြင့် သင်္ချိုင်းဂူ ပြုလုပ်၍ ဈာပန ကျင်းပခြင်းမှာ ထိုခေတ်ကာလတွင် သာမန်ကိစ္စတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

"ငါက ငရဲမင်းပဲ၊ ဒီလောက် လွယ်လွယ်နဲ့ ဘယ်သေမလဲ"

"ဒီလအနည်းငယ်အတွင်းမှာ အသက်နဲ့ ရင်းပြီး ရုန်းကန်ခဲ့ရတာ၊ ငရဲတံခါးဝအထိ ရောက်ခဲ့ပေမယ့် ငရဲမင်းက ငါ့ကို မခေါ်သွားဘူး"

သခင်မလေးရွန့်ကလည်း ဝူကျိရှန်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့်အကြောင်းများကို စိတ်ဝင်တစား မေးမြန်းလေသည်။ ဝူကျိရှန်းကလည်း သူ အုလုမျိုးနွယ်စုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပုံ၊ တာရာဝမ်ကျိအာကို ဓားစာခံအဖြစ် ဖမ်းဆီးခဲ့ပုံနှင့် သဲကန္တာရထဲတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခက်အခဲများကို အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြ၏။ အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲအကြောင်းကို ပြောပြသောအခါ သခင်မလေးရွန့်က ဝူကျိရှန်း၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ရန်သူသုံးဦးလုံး သဲကန္တာရထဲတွင် မြုပ်သွားကြောင်း ပြောပြလိုက်သောအခါ ချင်းချင်းမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီးဝူကျိရှန်းအားချီးကျူးလိုက်၏။

"အဲဒီလူတွေက အရမ်းတော်တာကို သခင်လေးက သူတို့ကို အနိုင်ယူလိုက်တာပဲ၊ သခင်လေး တကယ်တော်တာပဲ"

"ငါတော်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ သူတို့ကိုယ်တိုင်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ယုံကြည်မှု မရှိကြလို့ပါ"

"တကယ်လို့ ကျွန်မဆိုရင်တော့ အဲဒီအချိန်မှာ စိတ်ဓာတ်ကျပြီး သေသွားလောက်ပြီ"

"ငာလည်း တစ်ခါတလေ စိတ်ဓာတ်ကျခဲ့ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်ဆီ ပြန်လာဖို့ စိတ်ကူးနဲ့ အသက်ရှင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပါ"

ထိုစကားမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း မည်သည့် စကားထက်မဆို ပို၍ လေးနက်လှသည်။ သခင်မလေးရွန့်မှာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောသော်လည်း ရင်ထဲတွင် ချိုမြိန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

"သခင်လေးသာ မရှိရင် အဲဒီ အုလုမိန်းမသေဖို့ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီ၊ သခင်လေးက သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ကယ်ခဲ့တာပဲ၊ သူက သခင်လေးကို ကိုယ်စားမပေးဘူးလား"

ချင်းချင်းက နောက်ပြောင်သလို ပြော၏။

ဝူကျိရှန်းက ရယ်မော၍ ပြန်ပြောလိုက်၏။

"သူက အုလုမျိုးနွယ်စုရဲ့မယ်တော်ကြီး၊ ဘွဲ့ထူးရထားတဲ့ သခင်မလေးလေ၊ ငါက အဆင့်ခြောက် အရာရှိလေးပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲ။ ဒါက ပြဇာတ်မှ မဟုတ်တာ"

"ဘာ ဘွဲ့ထူးတွေလဲ၊ သူက လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုက မိန်းမပဲ၊ ကျွန်မတို့ သခင်မလေးလောက်တောင် မမြင့်မြတ်ပါဘူး"

"ငါ ပြန်မလာခင်က သူက သူ့သားနဲ့အတူ မြို့တော်လိုက်ဖို့ ခေါ်သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါက အိမ်ကိုပဲ ပြန်ချင်တာမို့လို့ မလိုက်ခဲ့ဘူး"

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ စွန့်စားခန်းများနှင့် သွေးပျက်စရာ အဖြစ်အပျက်များမှာ အတိတ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင်မူ အိမ်တော်၏ နွေးထွေးမှုနှင့် ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်း၏ ပျော်ရွှင်မှုတို့သာ ရှိတော့ပေသည်။

*********