အခန်း ၄၁၅

အခန်း(၄၁၅)

“ဆရာတူဦးလေး... စိတ်မပူပါနဲ့၊ အားလုံး အဆင်သင့် ပြင်ဆင်လာခဲ့ပါတယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြရင်း ပြုံး၍ လျှောက်တင်လိုက်ချေသည်။

ချိုးချန်ချီသည် ကျေနပ် အားရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ရင်း “ကောင်းတယ်... ပြင်ဆင်မှု ရှိတာ အကောင်းဆုံးပေါ့။ အော်... ဒါနဲ့ မေ့လို့၊ မင်းက အခု ဘယ်အဆင့် ရှိတဲ့ ဆေးဖော်စပ်သူ ဖြစ်နေပြီလဲ သူငယ်လေး” ဟု မေးမြန်းလေသည်။

“ပဉ္စမအဆင့် စစ်စစ်ပါ ဆရာတူဦးလေး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်ချောင်း ငါးချောင်းကို ထောင်ပြလိုက်သည်။

“ပဉ္စမအဆင့်လား” ချိုးချန်ချီက သူမ၏ မေးစေ့မွှေးကို သုံးသပ်ရင်း “မဆိုးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ပြိုင်ပွဲမှာ ဆုတစ်ခုခု ရချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ထပ်ပြီး ကြိုးစားဖို့ လိုသေးတယ်” ဟု မှတ်ချက်ပြု၏။

“စိတ်ချပါ ဆရာတူဦးလေး” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စကားအဆုံး၌ လူစုလူဝေး ရှိရာသို့ အမြန်ပြေးသွားကာ တန်းစီလိုက်တော့သည်။

ထိုနေရာတွင် အမည်စာရင်း လာရောက် ပေးသွင်းသူ အများအပြား ရှိနေသော်လည်း ယခင်ကတည်းက စာရင်းပေးထားသူက ပို၍ များပြားလှပေရာ ယခုအချိန်တွင် အသစ်စာရင်းသွင်းသူ နည်းပါးလှသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့တွင် လူနှစ်ဆယ်ခန့်သာ ရှိတော့သည်။

ထိုသို့ တန်းစီနေသူများထဲတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရင်းနှီးနေသော လူတစ်ဦးကို လှမ်း၍ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ယင်းလူကို တုန်ချွမ်၏ သင်္ဘောကြီးပေါ်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း တွေ့မြင်ခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် လူတိုင်းနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပုံရပြီး ခေါင်းပေါ်တွင် သရဖူကဲ့သို့သော အရာတစ်ခုကို ဆောင်းထားသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် သူ၏ အမည်ကိုမူ မသိရှိချေ။

“မိတ်ဆွေလည်း စာရင်းလာသွင်းတာလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရှေ့သို့ လှမ်းတက်ကာ ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ထိုလူသည်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်သောအခါ ပြုံးပြရင်း “ဟုတ်ပါတယ်၊ မိတ်ဆွေလည်း ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ပါဝင်ဆင်နွှဲလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး” ဟု ပြန်လည် ပြောကြား၏။

“တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက လက်နှစ်ဖက် ဆုပ်ကိုင်၍ “ကျွန်တော်က ချင်ယွမ်ဖုန်းပါ” ဟု မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က ကောင်းပါ” ဟု ထိုလူကလည်း လက်နှစ်ဖက် ဆုပ်ကိုင်လျက် ပြန်လည် အကြောင်းပြန်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း စိတ်ထဲတွင် လန့်ဖျပ်သွားရသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤလူသည် ကောင်းအမည်ရှိသူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်၊ သို့သော် သူသည် မိမိအပေါ် အဘယ်ကြောင့် အာဃာတတန်ဖိုးများ ထားရှိနေရသနည်း။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ ချင်ညီလေး” ထိုစဉ် ကောင်းက လှမ်း၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက အမြန်ပင် ခေါင်းယမ်းလိုက်ရင်း “ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါဆိုရင် ကောင်းအကို ပြိုင်ပွဲမှာ ရလဒ်ကောင်းတွေ ရပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်” ဟု ဆိုလိုက်၏။

“မိတ်ဆွေလည်း အတူတူပါပဲ”

လက်ဆုပ်ပြသော်လည်း သူ၏ ဦးခေါင်းမှာမူ စက်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေပြီး အနည်းငယ်မျှပင် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိရာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် ထူးဆန်းနေချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စူးစိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ ကောင်းက ပြုံးလျက် “ခွင့်လွှတ်ပါ ချင်ညီလေး၊ ကျွန်တော့်ခေါင်းကို လျှောက်ပြီး လှုပ်လို့မရဘူး၊ မဟုတ်ရင်... ခေါင်းပေါ်က သရဖူ ပြုတ်ကျသွားလိမ့်မယ်” ဟု ရှင်းပြလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်အီးထားရသဖြင့် သီးပင် သီးချင်သွား၏။ ကောင်းသည် ထိုမျှ တည်ကြည်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ဤကဲ့သို့ စကားမျိုးကို မည်သို့ ပြောဆိုနိုင်သည်ကို သူ အမှန်တကယ်ပင် နားမလည်နိုင်တော့ချေ။

“အော်... ဒီလိုကိုး” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အတော်ကြာအောင် ထိန်းထားပြီးမှ ထိုစကားတစ်ခွန်းကို မနည်း ညှစ်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်ရသည်။

ကောင်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း “ဒါနဲ့... ချင်ညီလေးက ဘယ်အဆင့်ရှိတဲ့ ဆေးဖော်စပ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိရသေးဘူးနော်” ဟု မေးမြန်းပြန်သည်။

“အော်... ကျွန်တော်က ပဉ္စမအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူပါ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အဆင်ပြေရုံ ပြောလိုက်၏။

“ပဉ္စမအဆင့်လား” ကောင်းက ပြုံးရင်း “ကျွန်တော်ကတော့ မပြောပလောက်တဲ့ ဆဋ္ဌမအဆင့်ပါ၊ အားမနာပါနဲ့နဲ့” ဟု ဆိုကာ သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ တံဆိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူ၍ ရင်ဘတ်တွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ “အော်... ဒါနဲ့ ချင်ညီလေးရဲ့ တံဆိပ်ကော ဘယ်မှာလဲ” ဟု မေးလေသည်။

“တံဆိပ် ဟုတ်လား” ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး မကောင်းသော အတိတ်နိမိတ်တစ်ခု စတင် ခံစားလိုက်ရချေပြီ။

“ဟုတ်တာပေါ့၊ ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာပြိုင်ပွဲကြီးမှာ ပါဝင်ဖို့ဆိုရင် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်းက ထုတ်ပေးတဲ့ ဆေးဖော်စပ်သူ တံဆိပ် ရှိရမယ်လေ။ ချင်ညီလေးမှာ အဲဒီတံဆိပ် မရှိတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်” ကောင်းအံ့အားသင့်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကောင်းသည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် အသံကို မြှင့်၍ ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများအားလုံး ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ လှည့်ကြည့်လာကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများတွင် လှောင်ပြုံးများ သန်းလာကြတော့သည်။

“ဆေးဖော်စပ်သူ တံဆိပ်တောင် မရှိဘဲ ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာပြိုင်ပွဲကို လာပြိုင်တယ် ဟုတ်လား၊ သူက အခြေခံ အသိဉာဏ်ကော ရှိရဲ့လား”

“ဟုတ်ပပ၊ ဒီလူက လာပြီး ပြက်လုံးထုတ်နေတာလား မသိဘူး”

“ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ အလကားကျွေးတဲ့ အစားအသောက်တွေကို လာပြီး အလစ်သုတ် စားသောက်ဖို့ နေမှာပါ”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအများက ဝိုင်းဝန်း၍ ဟားတိုက် ရယ်မောကြလေသည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ထိုလှောင်ပြောင်မှုများကို ဂရုမစိုက်နိုင်အားဘဲ ပူပန်သောကရောက်စွာဖြင့် မိမိပေါင်ကို ရိုက်ရင်း “တောက်... ဒီနေရာမှာ တံဆိပ် ချက်ချင်း သွားယူလို့ ရမလား” ဟု မေးလိုက်၏။

ကောင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပြုံး၍ ကြည့်ကာ “ချင်ညီလေး... အခုမှ စမ်းသပ်မှု ခံယူဖို့ဆိုတာ အနည်းငယ် နောက်ကျမနေဘူးလား” ဟု ပြောသည်။

“မနောက်ကျဘူး၊ မနောက်ကျဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အလွန် အင်မတန် စိုးရိမ်ပူပန်သွားကာ ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း၏ အဓိကခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ကောင်းသည် ပြာပြာသလဲ ဖြစ်နေသော ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းကာ စာရင်းသွင်းရန် ဆက်လက် တန်းစီနေ၏။

လူတိုင်းကလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း ထွက်ခွာသွားသည်ကို ပြက်လုံးတစ်ခုကို ကြည့်နေကြသကဲ့သို့ ကြည့်ရှုနေကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤအကြောင်းကို အမှန်တကယ်ပင် မသိရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကာ လင်းထျန်းကလည်း သူ့ကို ကြိုတင်၍ ပြောကြားခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာပြိုင်ပွဲကြီးတွင် ပါဝင်ဆင်နွှဲရန်အတွက် ဆေးဖော်စပ်သူ တံဆိပ်ကို အရင်ဆုံး ရယူထားရမည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့မိပါ။

“မင်္ဂလာပါရှင်၊ ဘယ်လို ဆေးလုံးမျိုး လိုအပ်လဲ” လှပသော ဆေးဖော်စပ်သူ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးက ပြုံးလျက် လှမ်း၍ မေးမြန်းလာသည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဆေးဖော်စပ်သူ တံဆိပ်ပေါ်၌ အရွက်သုံးရွက် ပါရှိနေသည်ကို အထင်အရှား မြင်တွေ့ရ၏။

တစ်နည်းအားဖြင့် ဤလှပသော အမျိုးသမီးသည် တတိယအဆင့် ရှိသော ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေကြသော အနိမ့်ဆုံးအဆင့် ဆေးဖော်စပ်သူများပင်လျှင် တတိယအဆင့်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူသည် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်းအပေါ် ထားရှိသော အကဲဖြတ်မှုကို ပို၍ပင် မြှင့်တင်လိုက်မိသည်။

သြဇာအာဏာ ရှိသော နေရာတစ်ခုသည် အမှန်တကယ်ပင် ပြည့်စုံလှပေသည်။

“ကျွန်တော် ဆေးဖော်စပ်သူ တံဆိပ်တစ်ခု ရယူချင်လို့ပါ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုဆေးဖော်စပ်သူ အမျိုးသမီးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ “ဆေးဖော်စပ်သူ တံဆိပ် ရယူချင်တယ် ဟုတ်လား၊ အခုအချိန်မှာလား” ဟု မေး၏။

“ဟုတ်ပါတယ်၊ မြန်မြန်ရလေ ပိုကောင်းလေပါပဲ၊ ကျွန်တော် ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာပြိုင်ပွဲကို ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ရဦးမှာမို့လို့ပါ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက လောဆော်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုဆေးဖော်စပ်သူ အမျိုးသမီးက ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်ရင်း “သခင်လေး... ကျွန်မကို လာပြီး နောက်ပြောင်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်၊ ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာပြိုင်ပွဲကြီးက စတင်တော့မှာကို အခုမှ ဆေးဖော်စပ်သူ တံဆိပ် လာထုတ်ရတယ်လို့ ရှိလား” ဟု ဆိုလေသည်။

“အဆင်မပြေလို့လား” ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲတွင် ဒေါသအရှိန် အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာရသည်။ ဤအမျိုးသမီးသည် သူ၏ အချိန်များကို ဖြုန်းတီးနေခြင်းသာ ဖြစ်၏။

“နည်းနည်း နောက်ကျလွန်းနေပြီလို့ မထင်ဘူးလား” ထိုအမျိုးသမီးက လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

“မင်း ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ရင် ဆုံးဖြတ်နိုင်တဲ့သူကို ခေါ်ပေး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် အသံကျယ်ကျယ် အော်ဟစ်လိုက်ကာ “ကျွန်တော် ဆေးဖော်စပ်သူ တံဆိပ် ရယူချင်တယ်၊ ဘာတွေ လုပ်ဖို့ လိုအပ်လဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။

ထိုအသံကြောင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများအားလုံး ခဏမျှ ဆွံ့အသွားကြ၏။

ဆေးဖော်စပ်သူ အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာတွင်လည်း ဒေါသရိပ်များ ယှက်သန်းလာကာ “သခင်လေး... ဒီနေ့မှာ ဆေးဖော်စပ်သူ အရည်အချင်း စစ်ဆေးမှုတွေ မရှိပါဘူး။ လူတိုင်းက ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာပြိုင်ပွဲအတွက် အလုပ်ရှုပ်နေကြတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး လာပြီး ပြဿနာမရှာပါနဲ့” ဟု ပြောသည်။

“ကျွန်တော် ပြဿနာရှာနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဆေးဖော်စပ်သူ တံဆိပ်ကိုပဲ ရယူချင်တာ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခိုင်မာစွာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။

ထိုအမျိုးသမီးသည် လှောင်ပြောင် သရော်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလျက် “ကောင်းပါပြီ သခင်လေး၊ ဒီနေ့မှာ ဆေးဖော်စပ်သူ အရည်အချင်းကို စစ်ဆေးပေးမယ့်သူ မရှိပေမဲ့ ဆေးဖော်စပ်သူ တံဆိပ်ကို ရယူနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ ရှိပါသေးတယ်” ဟု ဆိုသည်။

“ဘာနည်းလမ်းလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက အလျင်အမြန် မေးလိုက်၏။

“ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်မှာ ဆေးဖော်စပ်သူတွေရဲ့ အရည်အချင်းကို စမ်းသပ်တဲ့ အထူး လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိတယ်...”

“ကျွန်တော့်ကို အဲဒီကို အခုချက်ချင်း ခေါ်သွားပေး” ထိုအမျိုးသမီး စကားမဆုံးမီမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကြားဖြတ်၍ ပြောလိုက်ချေသည်။

ဆေးဖော်စပ်သူ အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် နီမြန်းလာရ၏။

သူမ၏ အမြင်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လာရောက် နှောင့်ယှက်ဖျက်ဆီးသူသာ ဖြစ်ပြီး၊ မည်သည့် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းကိုမျှ မသိရှိဘဲ ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာပြိုင်ပွဲတွင် ပါဝင်လိုသည်မှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု ယူဆထားသည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကို သင်ခန်းစာ အနည်းငယ် ပေးရန်အတွက် သူမ စိတ်ကူးမိလိုက်၏။

ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်တွင် အမှန်တကယ်ပင် ထိုကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိသော်လည်း၊ ယင်းလမ်းကြောင်းကို မဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမူကား ထိုလမ်းကြောင်းသည် ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ထိခိုက်ပျက်စီးစေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုလမ်းကြောင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားသော ဆေးဖော်စပ်သူ အများအပြားသည် စိတ်နောက်ကျိ ဝေဝါးစွာဖြင့် ပြန်လည် ထွက်ခွာလာကြရပြီး နောက်နောင်တွင် ဆေးဖော်စပ်သူအဖြစ် ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်ခြင်း မရှိတော့သဖြင့် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်က ဤလမ်းကြောင်းကို ပိတ်သိမ်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုဆေးဖော်စပ်သူ အမျိုးသမီးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဒုက္ခရောက်စေချင်သော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ‘ဆေးဖော်စပ်သူများ၏ သင်္ချိုင်း’ ဟု လူသိများသော နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့သည်။

“ဒီနေရာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကြိုပြီး သတိပေးပါရစေ၊ အတွင်းထဲမှာ ဖြစ်ပျက်သမျှ ကိစ္စအားလုံးဟာ မိတ်ဆွေရဲ့ ကိုယ်ပိုင် တာဝန်သာ ဖြစ်ပါတယ်”

ထိုဆေးဖော်စပ်သူ အမျိုးသမီးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လှောင်ပြောင် သရော်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရှုရင်း ပြောဆိုလိုက်၏။

ထိုသို့သော အကြည့်များကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်သွားရကာ “ကျွန်တော့်ကို ဆေးဖော်စပ်သူ တံဆိပ်တစ်ခု ထုတ်ပေးနိုင်သရွေ့တော့ မင်းတို့ဘက်က ကတိပျက်ပျက် မလုပ်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်” ဟု ပြတ်သားစွာ တုံ့ပြန်လိုက်ချေသည်။