အခန်း ၄၂၃

အခန်း (၄၂၃)လူသတ်သမား

မုန့်ချီလော့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ထိုလူနှစ်ယောက် သတိပြုမိလိုက်ချိန်တွင် မုန့်ချီလော့က ၎င်းတို့အား ရိပ်မိသွားပြီဟူသော အတွေးသည် ပထမဆုံး ဝင်ရောက်လာခဲ့ချေသည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် နောက်သို့လှည့်ကာ ပင်လယ်ကျွန်းပေါ်ရှိ တောအုပ်ထဲသို့ ဦးတည်ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနောက်သို့ ခြေရာခံလိုက်နေသော လူသည်လည်း မိမိပစ်မှတ်ကို မျက်ခြေမပြတ်စေခဲ့ပေ။

သို့သော် မိမိနောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာသော လူတစ်ဦးရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် ယင်းကလည်း တောအုပ်ထဲသို့ ဦးတည်ဝင်ရောက်သွားခဲ့ချေသည်။

သို့သော်ငြားလည်း မုန့်ချီလော့နောက်သို့ ခြေရာခံလိုက်နေသူ နှစ်ဦးသည် အရှေ့ဘက်တောအုပ်သို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းနောက်သို့ ခြေရာခံလိုက်နေသူမှာမူ အနောက်ဘက်တောအုပ်သို့ ဦးတည်သွားခဲ့၏။

မုန့်ချီလော့သည် ရှေ့မှ အရိပ်နောက်သို့ အမီလိုက်နေခဲ့ရာ ထိုအရိပ်၏ အရှိန်မှာ တစတစ ပိုမိုမြန်ဆန်လာပြီး မိမိပင် အမီလိုက်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းလုနီးပါး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့မိချေ။

သို့သော် ထိုလူသည် မုန့်ချီလော့အား မျက်ခြေဖြတ်ရန် အလိုမရှိသည့်အလား တောအုပ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသော် တိုက်ရိုက်ပင် နောက်သို့လှည့်၍ မုန့်ချီလော့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်လိုက်လေသည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ချင်ယွမ်ဖုန်းနောက်ကို ခြေရာခံလိုက်နေရတာလဲ” မုန့်ချီလော့က အေးစက်စွာ မေးမြန်းလိုက်၏။

ထိုလူက ပြုံးလိုက်သည်။

ညဉ့်မှောင်မိုက်နေသဖြင့် ၎င်း၏ ရုပ်သွင်ကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်တွေ့ရသော်လည်း ပုညှက်သော အရပ်အမောင်းရှိပြီး စုတ်ပြတ်သတ်နေသော အဝတ်အစားများကြောင့် သူတောင်းစားတစ်ဦးနှင့်ပင် တူလှချေသည်။

“မိန်းကလေးငယ်... မိမိနဲ့မဆိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေမှာ ဝင်မပါတာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်” ထိုလူက အေးတိအေးစက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

မုန့်ချီလော့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး မိမိကိုယ်တွင်းရှိ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များကို စတင်လည်ပတ်စေရာ ၎င်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဖြူဖွေးသော မြူခိုးများကဲ့သို့ အရှိန်အဝါများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ချေသည်။

“နင် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အန္တရာယ်ပြုခွင့် ငါမပေးနိုင်ဘူး”

“မင်းက ငါ့ကို တားဆီးနိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား” ထိုလူ၏ အရှိန်အဝါသည် ရုတ်ချည်းပင် ထက်မြက်လာပြီး မုန့်ချီလော့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များထက်ပင် သာလွန်ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခု လျှံတက်လာခဲ့တော့သည်။

ဤစွမ်းအားနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသဖြင့် မုန့်ချီလော့၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်တရာ လေးနက်တည်ကြည်သွားခဲ့ချေသည်။ ဤလူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်သည် မိမိထက် များစွာသာလွန်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

“နင်က အတိအကျဆိုရင် ဘယ်သူလဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ရန်ရှာချင်နေရတာလဲ”

မုန့်ချီလော့သည် ဖယ်ပေးမည့် အရိပ်အယောင်မျှမပြဘဲ ထိုနေရာ၌ပင် မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့သည်။

ထိုလူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ “ငါက လူသတ်သမားတစ်ယောက်ပဲ၊ သူတစ်ပါးဆီက ငွေယူပြီး ဘေးရန်တွေကို ရှင်းလင်းပေးရတာပေါ့၊ တစ်ယောက်ယောက်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို သတ်ဖို့ ငါ့ကို ငှားရမ်းထားတာ” ဟု ဆိုလေသည်။

“သူတို့က ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဘယ်လောက်ပဲပေးပေး... နင်ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မသတ်ဖို့အတွက် ငါက နှစ်ဆပေးမယ်” မုန့်ချီလော့က ပြောလိုက်၏။

“ဒါက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ကိစ္စမဟုတ်ဘူး၊ ငါက သူတို့ဆီက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို လက်ခံထားပြီးပြီဆိုတော့ သေချာပေါက် အလုပ်အကြွေး ကျေပွန်ရမှာပေါ့၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် ငါ့ရဲ့ နာမည်ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်” ထိုလူက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း နင်ရဲ့ စွမ်းအားကို ငါ မြည်းစမ်းကြည့်ရတာပေါ့” မုန့်ချီလော့သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မိမိခါးတွင် ပတ်ထားသော ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

“မင်းကို သတ်ဖို့ ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မငှားထားဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းကို ငါ အာရုံမနောက်ချင်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ရင်းနှီးနေတဲ့ အနံ့အသက်တစ်ခုကို ရနေတယ်၊ တခြားတစ်ယောက်ယောက်က မင်းကို ရန်ရှာချင်နေပုံပဲ” ထိုလူက ပြုံးလျက် ပြောဆိုလိုက်၏။

မုန့်ချီလော့က တစ်ခွန်းမျှ ပြန်မပြောဘဲ ပတ်ပတ်လည်ရှိ ဖြူဖွေးသော မြူခိုးများကို လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်စေရာ ၎င်းအား နတ်မိမယ်တို့ စံပယ်ရာ နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေသည့်အလား ထင်မှတ်ရစေသည်။

“တကယ်တော့ ငါလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကို သိတာပဲ၊ မင်း အမြန်ဆုံး ထွက်သွားတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်၊ ဒါမှမဟုတ်ရင် မင်းကို ငါ သတ်မိသွားရင်တောင် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဆက်သတ်နိုင်သေးတယ်” ထိုလူက စိတ်မရှည်တော့သည့်အလား ရှိနေချေသည်။

မုန့်ချီလော့၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားခဲ့သည်။ သူမ စဉ်းစားကြည့်ရာ ထိုလူပြောသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ မိမိအနေဖြင့် အသက်နှင့်လဲ၍ တိုက်ခိုက်လျှင်ပင် ရှေ့မှလူကို အနိုင်ယူနိုင်လိမ့်မည်မဟုတ်ချေ။

အသက်ရှင်လျက် ပြန်သွားပြီး သတင်းပို့ခြင်းက ပိုမိုကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်းတွင် ဝါရင့်ပညာရှင် အများအပြား ရှိနေသဖြင့် ဤလူသည် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် မိုက်ရူးရဲဆန်ဝံ့လိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူမ ယုံကြည်မိသည်။

ထိုသို့ တွေးတောပြီးနောက် မုန့်ချီလော့သည် မိမိပတ်ပတ်လည်ရှိ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ရှာဖွေရန် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

“ငါက သန့်ရှင်းသော နယ်မြေရဲ့ မြူနှင်းဂိုဏ်းက တရားဝင်တပည့်တစ်ယောက်ပဲ၊ နင်သာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အန္တရာယ်ပြုဝံ့ရင် ငါက နင်ကို အလွတ်ပေးမှာမဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ မြူနှင်းဂိုဏ်းကလည်း နင်ကို မြေလှန်ပြီး လိုက်လံနှိမ်နင်းလိမ့်မယ်” မုန့်ချီလော့သည် ဤစကားကို ချန်ထားရစ်ခဲ့ချေသည်။

သို့သော် ထိုသူတောင်းစားကမူ သက်ပြင်းချကာ “ဒီနှစ်ယောက်က တကယ်ကို လိုက်ဖက်တဲ့ အတွဲပဲ၊ သန့်ရှင်းသော နယ်မြေတဲ့လား... တကယ့်ကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ဘွဲ့ထူးပါလား” ဟု ညည်းတွားလိုက်သည်။

“ကဲ... မင်းလည်း ဘေးကနေ ကြည့်နေတာ ကြာပြီဆိုတော့ ထွက်လာပြီး တွေ့ဆုံဖို့ အချိန်တန်ပြီ မဟုတ်လား”

နောက်ဆုံးစကားကို သူတောင်းစားကြီးက မည်သူ့ကို ရည်ညွှန်း၍ ပြောဆိုလိုက်သည်ကို မသိရချေ။

သို့သော်ငြားလည်း မှောင်မိုက်ခြင်းထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာပြီး အဘိုးအိုသူတောင်းစား၏ ရှေ့မှောက်တွင် တိုက်ရိုက်ပင် ဒူးထောက်လိုက်လေသည်။

“ကျွန်မကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံပေးပါ စီနီယာ”

ထိုအမျိုးသမီးကား အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ရှောင်ဟန်ချိုး ပင် ဖြစ်ပေ၏။

“မင်းကိုး... တကယ့်ကို ကောင်းတာပေါ့” သူတောင်းစားကြီးက ပြုံးလိုက်၏။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရှောင်ဟန်ချိုးသည် သူတောင်းစားကြီးအား သေချာစွာ အကဲဖြတ်ကြည့်ရှုမိသည်။

၎င်း၏ အဝတ်အစားများမှာ ညစ်ပတ်ပေရေနေပြီး ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာလည်း ရှုပ်ပွလျက် အလွန်အိုမင်းရင့်ရော်နေသော ပုံသဏ္ဌာန်ရှိချေသည်။

အကယ်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းသာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက ထိုသူတောင်းစားအား တစ်ချက်ကြည့်ရုံမျှဖြင့် သေချာပေါက် မှတ်မိပေလိမ့်မည်။

ဤသူတောင်းစားသည် မိမိ ယခင်က ပင်လယ်ကျွန်းပေါ်တွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော သူတောင်းစားကြီးပင် ဖြစ်ချေသည်။

ထိုအဘိုးအိုသူတောင်းစားသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာအချို့ကို နှိမ်နင်းရာတွင်ပင် ကူညီပေးခဲ့ဖူးသေးသည်။

အဖြစ်အပျက်မှာ နေ့ခင်းဘက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် လမ်းခွဲခဲ့ပြီးနောက် ရှောင်ဟန်ချိုးသည် ဤအဘိုးအိုသူတောင်းစားနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရာ ထိုသူတောင်းစားကြီးက ရှောင်ဟန်ချိုး၌ တစ်နှစ်လျှင်တစ်ကြိမ်၊ သို့မဟုတ် ရာစုနှစ်တစ်ခုတွင် တစ်ကြိမ်သာ တွေ့ရခဲသော လျှို့ဝှက်ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံမျိုး ရှိနေသဖြင့် မိမိ၏ လမ်းစဉ်ကို ဆက်ခံရန် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်ဟု ဆိုကာ မိမိ၏ တပည့်ဖြစ်လာစေရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ရှောင်ဟန်ချိုးသည် နှလုံးကြေကွဲဝမ်းနည်းနေခဲ့သဖြင့် လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့မိသည်။

သို့သော်ငြားလည်း ညနေပိုင်းတွင် ရှောင်ဟန်ချိုးသည် မုန့်ချီလော့က အရိပ်တစ်ခုနောက်သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါလာရင်း ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သတည်း။

“စီနီယာ... ရှင် သဘောတူရဲ့လား” ရှောင်ဟန်ချိုးက မေးမြန်းလိုက်၏။

သူတောင်းစားကြီးက လျင်မြန်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလျက် “သေချာတာပေါ့... မင်း မသိလို့ပါ၊ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံက လူသတ်သမားတစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးပဲ” ဟု ဆိုလေသည်။

“ကျွန်မ ဘာမဆို လုပ်နိုင်ပါတယ်၊ ဆရာသခင်ဆီကနေ တစ်ခုတည်းသော အရာကိုပဲ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်” ရှောင်ဟန်ချိုးက မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ဘာလဲ” သူတောင်းစားကြီးက ဝေခွဲမရသော မျက်နှာထားဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

“ဆရာသခင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အန္တရာယ်မပြုပါနဲ့” ရှောင်ဟန်ချိုးက မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ထားဆဲဖြစ်ကာ လေးနက်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

အဘိုးအိုသူတောင်းစားသည် လန့်ဖျတ်သွားပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ “မင်းတို့အားလုံးက ချင်ယွမ်ဖုန်းနဲ့ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ပတ်သက်နေကြတာလဲ” ဟု မေးလိုက်၏။

“တပည့်အနေနဲ့ ဆရာသခင်ဆီကနေ ဤတစ်ရက်တည်းသော အရာကိုပဲ တောင်းဆိုတာပါ၊ ဆရာသခင်သာ သဘောတူမယ်ဆိုရင် ကျွန်မကို ဘာမဆို ခိုင်းစေနိုင်ပါတယ်” ရှောင်ဟန်ချိုးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်မြဲ ဒူးထောက်နေခဲ့သည်။

“အို... ဒါက တကယ်ကို ခက်ခဲတဲ့ ကိစ္စပဲ” အဘိုးအိုသူတောင်းစားက မတတ်သာသည့်အလား ရေရွတ်လိုက်တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဘက်၌မူ ၎င်းသည် ချောင်းမြောင်းချောင်းပုန်း လုပ်နေသော လူနှစ်ဦးကို အဆုံးတွင် အမှီလိုက်နိုင်ခဲ့ချေသည်။

“ငါ ပြောပါရစေဦး မိတ်ဆွေတို့... မင်းတို့က ယောက်ျားကြီးတန်မတ်နဲ့ ဘာဖြစ်လို့ မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်ကို ပစ်မှတ်ထားနေရတာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှောင်ထျန်းတုတ်ရှည်ကြီးကို ထမ်းလျက် ထိုလူနှစ်ဦး၏ လမ်းကို ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။

ထိုလူနှစ်ဦးစလုံးသည် သာမန်အရပ်သားများကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပင်လယ်ကျွန်းပေါ်ရှိ နေထိုင်သူများနှင့် တူလှသော်လည်း ၎င်းတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်မူ လူသတ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ရာ ယင်းက ၎င်းတို့သည် လူသတ်ခြင်းလုပ်ငန်းတွင် ကျွမ်းကျင်သော ဝါရင့်သူများဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေချေသည်။

“မင်းတို့က လူသတ်သမားတွေလား”

“ငါတို့ မင်းကို သတိပေးလိုက်မယ်... မိမိနဲ့မဆိုင်တဲ့ ကိစ္စကို ဝင်မပါတာ ကောင်းလိမ့်မယ်” ထိုသူတို့အနက် တစ်ဦးက ၎င်း၏ ထက်မြက်ပြီး ခက်ထန်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ “ငါကတော့ မင်းတို့ကို မုန့်ချီလော့ကို နှောင့်ယှက်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ဆို၏။

“မင်း သေချင်နေတာပဲ”

၎င်းတို့သည် ရုတ်ချည်းပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော မြင်းဖြတ်ဓား တစ်လက်စီကို ထုတ်ယူလိုက်ကြတော့သည်။

ထိုမြင်းဖြတ်ဓားများ၏ ဓားသွားများမှာ အလွန်တရာ ကျယ်ပြန့်လှချေသည်။ ထိုလူနှစ်ဦးသည် ဓားနှစ်လက်ကို ယှက်လျက် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်လာကြတော့သည်။

ကြီးမားလှသော ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်များသည် ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ စုစည်းထွက်ပေါ်လာပြီး ၎င်းတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ မည်းနက်သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် သားရဲကြီးနှစ်ကောင် ဖြစ်ပေါ်လာသည့်အလား ထင်မှတ်ရစေသည်။

ယခုအခါ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ အချိန်ဖြစ်ရာ ထိုလူနှစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏ နောက်ကွယ်ရှိ စုစည်းထားသော ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင် မည်းနက်သားရဲကြီးများကို အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးပြုထားသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ရုပ်သွင်ကို မှုန်ဝါးဝါးမျှသာ မြင်တွေ့ရစေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ ထိုလူနှစ်ဦးစလုံးသည် အမှန်တကယ်ပင် မဟာဆရာနယ်ပယ် နဝမအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကြသူများ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်ငြားလည်း ၎င်းသည် အနည်းငယ်မျှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိပေ။ မိမိ၏ ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် အချိန်မဆိုင်းဘဲ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ချေသည်။

မီတာထောင်ချီသော ပတ်ဝန်းကျင်သည် ယခုအခါ မိမိ၏ နယ်ပယ်ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သစ်ရွက်လှုပ်ခတ်သံ သို့မဟုတ် မြက်ပင်ငယ်လေးများ၏ လှုပ်ရှားမှုမျှပင် မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်းမရှိတော့ချေ။

မြင်းဖြတ်ဓားနှစ်လက်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုဓားများမှ ထွက်ပေါ်လာသော အေးစက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါကိုပင် အာရုံခံမိနေခဲ့တော့သတည်း။