အခန်း ၄၂၄

အခန်း(၄၂၄)

"နေဝင်ချိန်တစ်ချက်ခုတ်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တိုးညှင်းစွာအော်ဟစ်လိုက်ရင်း လက်ထဲမှ တုတ်ရှည်ကြီးအား ဓားရှည်တစ်လက်ကဲ့သို့ အသုံးပြုကာ ဦးခေါင်းထက်သို့ မြှောက်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။

တုတ်ရှည်ကြီးသည် နှေးကွေးသော စက်ဝိုင်းခြမ်းပုံစံအတိုင်း ပြုတ်ကျလာရာ ပုံမှန်အားဖြင့် နှေးကွေးသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အဆမတန် လေးလံလှပေသည်။

ထိုလက်နက်သည် ဓားမကြီးနှစ်လက်နှင့် ထိခိုက်မိသည့်ခဏ၌ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားတစ်ရပ် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မီးပွားများ လွင့်စင်သွားပြီး လူသတ်သမားနှစ်ဦးမှာ နောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆုတ်ခွာသွားကြရသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းတွင် ထိုမျှလောက် ပြင်းထန်သော ခွန်အားရှိနေလိမ့်မည်ဟု ၎င်းတို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့သဖြင့် နှစ်ဦးစလုံး စိုးရိမ်ပူပန်သွားကြလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း နောက်သို့ နှစ်လှမ်းမျှ ဆုတ်ခွာကာ အခြေအနေကို ထိန်းညှိလိုက်ပြီးနောက် တုတ်ရှည်ကြီးအား မိမိ၏ရှေ့တွင် အလျားလိုက် ကာဆီးကိုင်စွဲထားလိုက်ရာ ယင်းလက်နက်ထက်၌ မီးလျှံများ ဝဲလည်နေပြီး ရွှေရောင်မိုးကြိုးလျှပ်စီးစွမ်းအားများနှင့်အတူ တောက်ပနေတော့သည်။

"သူ့ကို သတ်ပစ်၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ ပြေးလို့ လွတ်မှာမဟုတ်ဘူး" ဟု လူသတ်သမားတစ်ဦးက အေးစက်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

အခြားလူသတ်သမားကလည်း ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံ၏။ ၎င်းတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား သတ်ဖြတ်ရန် အခိုင်အမာ ဆုံးဖြတ်ထားကြပြီး ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မိမိတို့၏ ဓားမကြီးများကို ဘေး၌ချထားကာ ထူးဆန်းသော လက်တံဆိပ်တော်တစ်ခုကို ဖော်ဆောင်လိုက်ကြသည်။

ထိုခဏ၌ ၎င်းတို့၏နောက်ကွယ်မှ နက်မှောင်သော အမည်းရောင် အရိပ်အာဝါသအစုအဝေးကြီး ရုတ်တရက် လျှံတက်လာခဲ့သည်။

ထိုအမည်းရောင်သည် မင်ရည်ကဲ့သို့ပင် ထိုဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။ ဤအချိန်၌ ထိုနေရာတွင် မည်သည့် အလင်းရောင်မျှ မရှိတော့ချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုအမှောင်ထုထဲတွင် ရပ်တန့်နေပြီး မျက်လုံးများကို အစွမ်းကုန် ဖွင့်ကြည့်သော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရတော့ပေ။

မိမိလက်ထဲမှ တုတ်ရှည်ကြီးတွင် မီးလျှံများ တောက်လောင်နေသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလင်းမပေးနိုင်တော့သဖြင့် သူ၏စိတ်ထဲ၌ မလွဲမသွေ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားရသည်။

အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ သားရဲများ၏ တိုးညှင်းသော ဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာရာ လူသတ်သမားနှစ်ဦးသည် ထိုသားရဲဟောက်သံများကို အသုံးပြု၍ ၎င်းတို့၏ လှုပ်ရှားသံများကို ဖုံးကွယ်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။ ၎င်းတို့သည် အမှောင်ထုကို မိမိတို့၏ အားသာချက်နယ်မြေဟု ထင်မှတ်နေကြသော်လည်း အမှောင်ထုသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက်လည်း အားသာချက်နယ်မြေ ဖြစ်နေသည်ကိုမူ မသိရှိကြပေ။

သူ၏ ကျယ်ပြောလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် ဤအချိန်၌ အလွန်တရာ ထက်မြက်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် အမှောင်ထုထဲရှိ ထိုလူနှစ်ဦး၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ရှင်းလင်းစွာ အာရုံခံသိရှိနေရပြီ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ဓားမကြီးတစ်လက်သည် အမှောင်ထု၏ ဖုံးကွယ်မှုကို အသုံးပြုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်ကျောဘက်မှနေ၍ ခုတ်ပိုင်းလာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လူသတ်သမား၏ လှုပ်ရှားမှုကို အာရုံရနှင့်ပြီး ဖြစ်ရာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ရွှေ့ပြောင်းလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လက်ထဲမှ တုတ်ရှည်ကြီးဖြင့် သူ၏နောက်ကျောဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်လေသည်။

"အား..."

နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သံကို ချင်ယွမ်ဖုန်း ကြားလိုက်ရပြီး မီးလျှံအသေးစားလေးတစ်ခု တောက်လောင်သွားကာ အမှောင်ထုထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ကွယ်ပျောက်သွားသည်။

သူသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ကာကွယ်မှုလုံးဝမရှိသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ထိုနေရာ၌ပင် ဆက်လက်ရပ်တန့်နေခဲ့သည်။

အခြားလူသတ်သမားတစ်ဦးကလည်း တိုက်ခိုက်မှုကို စတင်လိုက်သည်။ ၎င်းတို့သည် ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်ကို အသုံးမပြုကြပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အမှောင်ထုထဲတွင် ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုပါက မိမိကိုယ်ကိုယ် ပစ်မှတ်တစ်ခုဖြစ်အောင် ပြုလုပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်သောကြောင့် ခွန်အားသက်သက်ကိုသာ အားပြု၍ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခြေဖဝါးနားတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လျှပ်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားပြီး ဓားသွားသည် အောက်ခြေမှနေ၍ အထက်သို့ ပင့်ခုတ်လာရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား နှစ်ပိုင်းကွဲသွားစေရန် ရည်ရွယ်ထားသည့်အလား ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် အထက်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ ယခင်က ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရသော လူသတ်သမားသည် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ဟင်းလင်းပြင်အလယ်၌ ဆိုင်းငံ့နေစဉ် ခွန်အားစိုက်ထုတ်ရန် နေရာမရှိသဖြင့် မည်သို့မျှ ရှောင်တိမ်းနိုင်မည်မဟုတ်ဟု တွေးတောကာ လှုပ်ရှားလိုက်ပြန်သည်။

ထိုလူသတ်သမားသည်လည်း လေထဲသို့ ခုန်တက်လာပြီး ကြီးမားသော ဓားမကြီးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်ကျောဘက်မှနေ၍ အလျားလိုက် ဝှေ့ယမ်းလာရာ ၎င်း၏ လေတိုးသံကပင် မည်သည့်နေရာ၌ ရှိနေသည်ကို ဖော်ပြနေတော့သည်။

သို့သော် ထိုလူသတ်သမားသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းက လေထဲသို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ခုန်တက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ကို လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းတွင် မိုးတိမ်လွင့် ပညာရပ် ရှိနေသဖြင့် သူသည် သဘာဝအတိုင်း ခွန်အားစိုက်ထုတ်နိုင်သော်လည်း လူသတ်သမားမှာမူ ဘိုးဘေးနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိခြင်းမရှိသေးသဖြင့် လေထဲတွင် ခွန်အားစိုက်ထုတ်ရန် နေရာအမှန်တကယ် မရှိချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် အထက်သို့ တစ်ဆင့် မြင့်တက်သွားပြီး လူသတ်သမား၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်ကာ အောက်သို့ ပြန်လည် ထိုးဆင်းလျက် လေထဲရှိ လူသတ်သမားကို ဖမ်းဆွဲလိုက်လေသည်။

ကြီးမားလှသော ခွန်အားများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး မီးလျှံများ ဟုန်းဟုန်းတောက်ကာ လူသတ်သမားအား ချက်ချင်းပင် လုံးဝလွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ရွှေရောင်မိုးကြိုး၏ စွမ်းအားကြောင့် လူသတ်သမားမှာ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ တုန်ရီနေရပြီး မည်သို့မျှ မခုခံနိုင်တော့ချေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဒူးဆစ်သည် လူသတ်သမား၏ ဦးခေါင်းနောက်ကျောကို ရိုက်ခတ်မိသွားပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ကောင်းကင်ယံမှ ပြုတ်ကျလာသော မီးလျှံများ ဝန်းရံထားသည့် ကြယ်ကြွေတစ်လုံးကဲ့သို့ အောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကျဆင်းသွားတော့သည်။

အမှောင်ထုသည် အရည်ကဲ့သို့ အလွန်တရာ သိပ်သည်းလွန်းလှသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူသတ်သမားသည်ပင် မီးလျှံများ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရဘဲ ထိုအရာကို ချင်ယွမ်ဖုန်းဟု မှားယွင်းထင်မှတ်ကာ သူ၏ ဓားမကြီးဖြင့် အထက်သို့ ဆက်လက် ထိုးနှက်လိုက်လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လူသတ်သမားသည် သူ၏ ခွန်အားအားလုံးကို စိုက်ထုတ်ထားသည်။ ဓားမကြီးသည် အရှိန်အဟုန် ပြင်းထန်မှုကြောင့် စတင် တုန်ရီလာပြီး ဝူးဝူးဝါးဝါး ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

လူသတ်သမား၏ ဓားမကြီးနှင့် ထိမိခါနီးအချိန်၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုလူသတ်သမား၏ ကျောပြင်ကို ကန်ကျောက်ကာ အပြင်သို့ ခုန်ထွက်လိုက်ပြီး ဓားမကြီးမှာမူ မီးလျှံလုံးကြီးအား ချက်ချင်းပင် နှစ်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်လိုက်လေသည်။

သွေးများ လွင့်စင်သွားသော်လည်း ပူပြင်းလှသော မီးလျှံများကြောင့် ချက်ချင်းပင် အငွေ့ပျံ ကွယ်ပျောက်သွားရသည်။

ထိုလူသတ်သမားမှာ မှင်တက်သွားရ၏။ မိမိသည် တစ်စုံတစ်ဦးကို နှစ်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်ကို သိသော်လည်း ထိုသူမှာ မည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

အမှောင်ထဲတွင် မြင်နိုင်သော မိမိ၏ စွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ လူသတ်သမားသည် အနီးအနားရှိ နေရာတစ်ခုသို့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ လူရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တောက်လောင်နေသော တုတ်ရှည်ကြီးအား ကိုင်ဆောင်လျက် လူသတ်သမားထံသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

ခြေလှမ်းတိုင်းသည် လူသတ်သမား၏ နှလုံးသားပေါ်သို့ နင်းခြေလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ့ကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေသည်။

"မင်းက တကယ်တော့ ဘယ်သူလဲ၊ ငါတို့ကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိဘူးလေ" လူသတ်သမားသည် ဤအချိန်၌ ပျာယာခတ်သွားရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိမိ၏ ကျွမ်းကျင်လှသော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှု အတတ်ပညာများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် လုံးဝ အသုံးမဝင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်က မုန့်ချီလော့ပဲ၊ အဲဒါက ငါ့ကို ဆန့်ကျင်တာနဲ့ အတူတူပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အေးစက်စွာ ပြောဆိုရင်း လူသတ်သမား၏ ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

"ပြောစမ်း၊ မင်းတို့ကို ဘယ်သူ စေခိုင်းတာလဲ"

"ငါ ပြောလို့မရဘူး၊ အဲဒါ ငါတို့ လူသတ်သမားတွေရဲ့ စည်းမျဉ်းပဲ" ဟု လူသတ်သမားက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ပြောဆိုသည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ ငါ့ကို အပြစ်မတင်နဲ့တော့"

ကြီးမားလှသော မီးလျှံကိုယ်ရံစွမ်းအင်သည် အမှောင်ထုကို ဖြတ်သန်းကာ လူသတ်သမား၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်လေသည်။

"အား..."

လူသတ်သမားသည် အော်ဟစ်မြည်တမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ တိုက်ရိုက် လွင့်စင်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားရသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ပြီး သူ့ကို နှစ်ပိုင်း လုနီးပါး ဖြစ်သွားစေသည်။

ဒဏ်ရာပေါ်တွင် မီးလျှံများ ဆက်လက် တောက်လောင်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်လှသော ရွှေရောင်မိုးကြိုးကြောင့် သူသည် ဤအချိန်၌ သေရသည်ကမှ သက်သာဦးမည်ဟု တွေးတောနေမိတော့သည်။

သိပ်သည်းလှသော အမှောင်ထုသည် တဖြည်းဖြည်း ချင်းလွင့်သွားပြီး ကြည်လင်သော ညကောင်းကင်ယံကြီး ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လမင်း၏ အလင်းရောင်သည် အောက်သို့ ဖြာကျလာကာ လူသတ်သမား၏ ဖြူလျော်နေသော မျက်နှာကို လင်းထိန်သွားစေသည်။

"မင်းကို လာဖို့ ဘယ်သူက အမိန့်ပေးခဲ့တာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရင်း လူသတ်သမား၏ ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်ကာ သူ၏ရင်ဘတ်ကို နင်းခြေလျက် ပြတ်သားစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

လူသတ်သမား၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး "အဲဒါ... အဲဒါက..."

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လူသတ်သမား၏ အသံ တဖြည်းဖြည်း တိုးညှင်းသွားသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဦးခေါင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း လူသတ်သမား၏ ဦးခေါင်းသည် ဘေးသို့ စောင်းကျသွားကာ ချက်ချင်းပင် အသက်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဟူး... ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိရပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ လူသတ်သမားတွေ သေသွားပြီပဲ။ ဒါကို မုန့်ချီလော့ကို ပြောပြရမယ် ထင်တယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ထိုလူသတ်သမားနှစ်ဦး၏ ရုပ်အလောင်းများကို မီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ရှို့ဖုတ်ပစ်လိုက်သည်။ လူသတ်သမားများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မည်သည့်အရာမျှ မရှိသော သိုလှောင်အိတ်တစ်ခုမှလွဲ၍ အခြား ဘာပစ္စည်းမျှ ကျန်ရစ်ခြင်း မရှိချေ။

ဤအချက်သည် ထိုလူသတ်သမားနှစ်ဦးမှာ စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ထားသော ပညာရှင်များဖြစ်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုသော အဖွဲ့အစည်းမှ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ညွှန်ပြနေပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လှည့်ပြန်လာခဲ့ပြီး မုန့်ချီလော့အား အကြောင်းကြားရန် ရည်ရွယ်ထားသော်လည်း ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း၏ ဝင်ပေါက်တွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦး ပြန်လည် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြပြန်သည်။

"နတ်မိမယ်.. ဘာလို့ ပြန်ပြီး မနားသေးတာလဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"နင်လည်း အတူတူပဲလေ" မုန့်ချီလော့က ပြုံးလိုက်ရင်း "တကယ်တော့ နင့်ကို ပြောစရာ ရှိလို့ပါ" ဟု ဆိုသည်။

"ငါလည်း အတူတူပဲ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလိုက်ရာ ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ရေစက်ပါလာသည်ဟု ပိုမို ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်း အရင်ပြောပါ"

နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စကားလုံးချင်း တူညီစွာ ပြောဆိုလိုက်ကြသဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ရှုကာ ရယ်မောလိုက်ကြလေသည်။

"ယွမ်ဖုန်း... တစ်စုံတစ်ယောက်က နင့်နောက်ကို လိုက်နေတာ ငါ သတိထားမိတယ်၊ သူတို့က လူသတ်သမားတွေပဲ" ဟု မုန့်ချီလော့က ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး "ငါလည်း မင်းကို ဒီအကြောင်း ပြောမလို့ပဲ..."