အခန်း ၄၂၉

အခန်း(၄၂၉)ဓားမိုးရွာသွန်းခြင်း

“ဘယ်သူလဲ၊ အမှန်အတိုင်း ထွက်ခဲ့စမ်း” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဟစ်အော်၍ မေးလိုက်၏။

“ငါ့ကို သတ်ချင်တာဆိုရင် ဒီလောက်အထိ ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်နေဖို့ မလိုပါဘူး မဟုတ်လား”

“နောက်ဆုံးတစ်ကွက်။”

အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ လွင့်မျောထွက်ပေါ်လာသော သဘာဝလွန်ကဲ့သို့ တိုးညင်းသောအသံကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ထိုလူရှိရာအရပ်ကို အတိအကျ အကဲမဖြတ်နိုင်တော့ပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်ဝန်းအစုံကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် မိမိ၏ စိတ်အာရုံစွမ်းအင်ကို ချက်ချင်းပင် အရပ်ရပ်သို့ မြေပြင်အတိုင်း ပျံ့နှံ့စေလိုက်တော့သည်။

မည်သူပင်ဖြစ်စေ မိမိအား တိုက်ခိုက်နိုင်သည်ဆိုပါက မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေရမည် ဖြစ်ပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ထိုသူ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သိရှိရန် ကြိုးပမ်းခြင်း ဖြစ်၏။

သို့ရာတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် မီတာသုံးရာခန့် မျှသာ ပျံ့နှံ့သွားသေးချိန်၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး ဆုတ်ဖြဲခံရသကဲ့သို့ စူးရှသော နာကျင်မှုကို ရုတ်ချည်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုနာကျင်မှုသည် အခြားသူတစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် တိုက်ခိုက်ခံရခြင်းဖြစ်ပြီး ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ကွဲအက်မတတ် ပြင်းထန်လှပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ကမန်းကတန်း ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရပြီး ထိုစူးရှသော နာကျင်မှုသည်လည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လွင့်ပျောက်သွားခဲ့၏။

ထိုသူသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား မိမိရှိရာသို့ စုံစမ်းထောက်လှမ်းခြင်းကို မလိုလားဟန် တူပေသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် အရှေ့ဘက်အရပ်မှ အလွန်ကြီးမားသော စွမ်းအင်လှုပ်ခတ်မှုကို ချင်ယွမ်ဖုန်း အာရုံရလိုက်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်သူငယ်အစုံသည် ဆတ်ခနဲ ကျုံ့ဝင်သွားတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိုးကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော မည်းမှောင်သည့် တိမ်တိုက်ကြီးများကဲ့သို့ သိပ်သည်းလှစွာသော ဓားမြှောင်အဆူဆူသည် မြားမိုးရွာသွန်းသကဲ့သို့ မိမိထံသို့ ဦးတည်ပျံသန်းလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မကျေမနပ် ကျိန်ဆဲမိတော့သည်။ ဤနောက်ဆုံးတစ်ကွက်သည် မိမိအား အသက်ပျောက်စေရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းမှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

သို့ဆိုလျှင် ပထမနှစ်ကွက်၏ သဘောတရားမှာ အဘယ်နည်း။ ထိုသူတို့သည် လူကို ဤကဲ့သို့ ကစားနည်းဖြင့် စနောက်နေကြခြင်းလော။

မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့ခြင်း ဝေဒနာသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ထဲသို့ လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်လာခဲ့၏။ ဝေဟင်ထက်ရှိ ဓားရှည်တစ်စင်းချင်းစီတွင် ထက်မြက်လှသော ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းလျက် ရှိပြီး ကောင်းကင်ယံမှ တရကြမ်း လျှောဆင်းလာကာ မျက်တောင်ခတ်အတွင်းမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

ဓားရှည်တစ်စင်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ဘတ်ကို တည့်တည့်မတ်မတ် ထိုးစိုက်လိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အရပ်ရပ်သို့ ပျံသန်းသွားသော လင်းနို့နက်အုပ်ကြီးအဖြစ်သို့ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရ၏။

သို့သော်လည်း ဓားရှည်အရေအတွက်မှာ အဆမတန် များပြားလှပေသည်။ လင်းနို့နက်တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင်သည် ဓားရှည်များ၏ ထိုးစိုက်ခြင်းကို ခံရပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ရက်ရက်စက်စက် အပ်နှံခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

ထိုမြေပြင်သည် ဗုံးကြဲခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ဓားရှည်များ လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ဆက်တိုက် ကျရောက်လာမှုကြောင့် မြေပြင်တစ်ခုလုံး ပျက်စီးယိုယွင်းကာ ဓားများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ခြေချစရာနေရာပင် မရှိတော့ပေ။

ဓားရှည်များ ကျရောက်လာသည်နှင့်အမျှ မြေပြင်သည် စတင်ပြိုကျပျက်စီးလာပြီး လင်းနို့နက်အများအပြားသည်လည်း ဓားရှည်များ၏ ထိုးစိုက်မှုကို ခံရကာ အကြွင်းမဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရ၏။

ထိုဓားမိုးရွာသွန်းမှုသည် အတန်ကြာအောင် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားပြီးမှသာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ဝင်လုဆဲဆဲ နေမင်းသည် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းအောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကျဆင်းသွားချိန်တွင် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော လင်းနို့နက်တစ်ကောင်သည် ပြိုပျက်နေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ အားအင်ချိနဲ့စွာဖြင့် ကျဆင်းသွားတော့သည်။

မြေပြင်သည် ကမ္ဘာပျက်ကပ်တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသကဲ့သို့ အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြိုကွဲပျက်စီးနေပြီး ပင်လယ်ကျွန်းမှပင် ကွာကျလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

ဓားမိုးရွာသွန်းခဲ့သော ဧရိယာအတွင်း၌ ဓားရှည်များ ပြည့်နှက်နေသည့် နက်ရှိုင်းသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေ၏။

ပုံသဏ္ဌာန်အမျိုးမျိုးရှိသော ဓားရှည်များသည် မြေပြင်တွင် ထိုးစိုက်နေကြသည်မှာ ဓားသင်္ချိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေရာသည်။

နောက်ဆုံးလင်းနို့နက်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည်စုစည်းသွားသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အလွန်တရာ အားအင်ချိနဲ့နေပြီး မတ်တတ်ရပ်ရန် အင်အားပင် မရှိတော့ဘဲ ဓားရှည်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲပြိုသွားရရှာသည်။

ထက်မြက်လှသော ဓားသွားများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အရေပြားကို တိုက်ရိုက်ရှပ်ထိသွားသဖြင့် သွေးများ ဖြည်းဖြည်းချင်း စီးကျလာခဲ့၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ အသက်ဇီဝါ တဖြည်းဖြည်း ဆုတ်ယုတ်လာသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အထင်အရှား ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

“မဖြစ်ရဘူး။”

ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရှာသောအသံနှင့်အတူ မလှမ်းမကမ်းမှ ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ပြေးဝင်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့တွင် ဝပ်စင်းကာ တွဲထူလိုက်၏။

မျက်ရည်များသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ‘တပေါက်ပေါက်’ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ကို စုစည်းကာ မြေပြင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ခုနက မြေပြင်တစ်ခုလုံးတွင် ပြည့်နှက်နေသော ဓားရှည်များအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်၏။

ထို့အပြင် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်လည်း မည်သည့်ဒဏ်ရာမျှ မရှိတော့ဘဲ မြေပြင်တစ်ခုလုံးသည်လည်း ပျက်စီးသွားသည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိချေ။

“အိပ်မက်တစ်ခုလား။” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရေရွတ်လိုက်ရင်း သွေးတစ်လုပ်ကို ချက်ချင်းပင် အော့အန်လိုက်ရရှာသည်။

“ရပါတယ်၊ အဆင်ပြေသွားမှာပါ ယွမ်ဖုန်း။”

စိုးရိမ်တကြီး ခေါ်ဆိုသံကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုသူသည် ရှောင်ဟန်ချိုး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရတော့သည်။

“ဟန်ချိုး။” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှောင်ဟန်ချိုးအား မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ကြည့်လိုက်မိ၏။ ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးသည် ရှောင်ဟန်ချိုးကြောင့် ဖြစ်ရခြင်းလော။

သို့သော် ရှောင်ဟန်ချိုးသည် ဤမျှအထိ မည်သို့လျှင် စွမ်းအားကြီးမားနိုင်မည်နည်း။

“ဟဲဟဲ၊ ကောင်စုတ်လေး၊ မင်း ငါ့ရဲ့ သုံးကွက်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်ဆိုတော့ မင်းမှာ စွမ်းရည်အတော်အတန် ရှိတာပဲ။”

အခြားသောအသံတစ်ခုသည် မလှမ်းမကမ်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ အစပိုင်းတွင် ဝေဝါးသော ပုံရိပ်တစ်ခုကိုသာ မြင်တွေ့ရ၏။

ထိုသူသည် နီးကပ်စွာ လျှောက်လှမ်းလာသောအခါမှသာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုသူ၏ ရုပ်သွင်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

“စီနီယာ။” ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းများသည် ပြူးကျယ်သွားခဲ့၏။

မိမိ၏ရှေ့မှောက်ရှိ အဘိုးအိုသူတောင်းစားသည်ကား အခြားသူမဟုတ်၊ မိမိ ယခင်က ပင်လယ်ကျွန်းပေါ်တွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော စီနီယာပင် ဖြစ်ပေသည်။

“ဒါတွေက အမှန်တကယ် ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

ခုနက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားမိုးရွာသွန်းမှုသည် အတုအယောင် ဖြစ်ပုံရသော်လည်း ယခု ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လျှင် နာကျင်မှုမှာ အလွန်တရာ စစ်မှန်လှပြီး မိမိ၏ ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင်သည်လည်း ယခုအချိန်တွင် အလုံးစုံ ကုန်ခမ်းနေချေပြီ။

ရှောင်ဟန်ချိုးသည် မိမိ၏ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ရင်း “ကျမရဲ့ ဆရာသခင်ကိုပဲ ပြောခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်။”

“ဆရာသခင်။” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပိုမို၍ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားရပြီး စိတ်အာရုံတစ်ခုလုံး ရှုပ်ထွေးပွေလီသွားတော့သည်။

အဘိုးအိုသူတောင်းစားသည် ပြုံးလိုက်ပြီး “ငါက လူသတ်သမားတစ်ယောက်ပါ၊ မင်းကို လုပ်ကြံဖို့ တာဝန်ပေးချက်တစ်ခုကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရလို့ အဲဒီတာဝန်ကို ငါ တိုက်ရိုက်လက်ခံလိုက်တာ။”

“စီနီယာက လူသတ်သမားတစ်ယောက်လား။” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ထဲ၌ လုံးဝ လက်ခံနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ ဤအဘိုးအိုသူတောင်းစားသည် အလွန်တရာ စွမ်းအားကြီးမားသော်လည်း မည်သို့မျှ လူသတ်သမားတစ်ယောက်နှင့် မတူပေ။

“ဟုတ်တယ်၊ ပြီးတော့ အရမ်း ထူးချွန်တဲ့သူတစ်ယောက်ပေါ့။” အဘိုးအိုသူတောင်းစားသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

“မင်း ထွက်ခွာသွားပြီးတဲ့နောက် တာဝန်တစ်ခုမှာ မင်းရဲ့ နာမည် ပေါ်လာတာကို ငါမြင်လို့ တိုက်ရိုက် လက်ခံလိုက်တာ။ အဲလိုမှမဟုတ်ရင် တခြားလူတစ်ယောက် လာခဲ့မယ်ဆိုရင် အခြေအနေ မကောင်းနိုင်ဘူးလေ။”

“ဘယ်သူက ကျုပ်ကို သတ်ချင်နေတာလဲ။” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကမန်းကတန်း မေးမြန်းလိုက်၏။

အဘိုးအိုသူတောင်းစားသည် ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြကာ “ငါ မပြောနိုင်ဘူး၊ ပြီးတော့ ငါလည်း မသိဘူး။”

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း မိမိအား နှိမ်နင်းရန် အဘိုးအိုသူတောင်းစားကဲ့သို့သော ဆရာသခင်အဆင့်ရှိသူတစ်ဦးကို ငှားရမ်းနိုင်သည်ဆိုပါက ထိုအလုပ်ရှင်သည်လည်း သာမန်လူတစ်ယောက် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

“ဒါဆို စီနီယာက ကျွန်တော်ကို ဘာလို့မသတ်ခဲ့တာလဲ။”

“ငါက တစ်ချိန်က သစ္စာဆိုခဲ့ဖူးတယ်၊ ငါ့ရဲ့ သုံးကွက်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့သူဟာ သေဖို့ ကံမပါဘူးလို့ မှတ်ယူပြီး ငါ သူ့အပေါ် နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့။”

အဘိုးအိုသူတောင်းစားသည် ရယ်မောလိုက်၏။ “ဒါတင်မကသေးဘူး၊ မင်းက ငါ့အတွက် တပည့်ကောင်းတစ်ယောက်ကိုလည်း ခေါ်ဆောင်ပေးခဲ့သေးတယ်လေ။”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှောင်ဟန်ချိုးကို တစ်ဖန်ပြန်၍ ကြည့်လိုက်ကာ “ဒါနဲ့ မင်းက ဒီစီနီယာရဲ့ တပည့် ဘယ်လိုဖြစ်သွားတာလဲ။”

ရှောင်ဟန်ချိုးသည် အဘိုးအိုသူတောင်းစားနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရပုံကို ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ပြောပြလိုက်မှသာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အကြောင်းစုံကို နားလည်သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

“ယွမ်ဖုန်း၊ နင်အခု အဆင်ပြေရဲ့လား။” ရှောင်ဟန်ချိုးသည် စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းရှာ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး “အဆင်ပြေပါတယ်။ စီနီယာသာ ညှာတာမှုမရှိခဲ့ရင် ငါ သေဆုံးသွားတာ ကြာလှပါပြီ။ ဒါနဲ့ စီနီယာ၊ ကျွန်တော်ကို မသတ်ခဲ့တာက စီနီယာ့အပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်မလား။”

ခုနက သုံးကွက်သည် အန္တရာယ်ကြီးမားလှသော်လည်း အဘိုးအိုသူတောင်းစားသည် တစ်ကွက်ချင်းစီတွင် ညှာတာပေးခဲ့ပေသည်။

နောက်ဆုံးတစ်ကွက်သည် စိတ်အာရုံဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုဖြစ်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း အမှန်တကယ် ဒဏ်ရာမရရှိခဲ့သော်လည်း ထိုစိတ်အာရုံထဲ၌ သေဆုံးသွားခဲ့ပါက လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင်လည်း အမှန်တကယ် သေဆုံးသွားမည် ဖြစ်၏။

ဤသည်ကား အစအနမကျန် သတ်ဖြတ်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေရာသည်။

“သက်ရောက်မှု အများကြီးမရှိပါဘူး။” အဘိုးအိုသူတောင်းစားသည် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

“ငါ့မှာ အရင်ကတည်းက သစ္စာဆိုချက် ရှိခဲ့တာပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ တခြားလူသတ်သမားတွေ မင်းကို လာရှာကြလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်၊ ဒါကြောင့် မင်း သတိထားရမယ်။ အဲဒီလူသတ်သမားတွေက ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သူတို့ရဲ့ အတတ်ပညာမှာ ကျွမ်းကျင်ကြတယ်၊ ငါ့လို ယဉ်ကျေးပျူငှာနေကြမှာ မဟုတ်ဘူး။”

“သတိပေးချက်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ၊ သတိထားပါ့မယ်။” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လက်အုပ်ချီ၍ ပြောကြားလိုက်၏။

“ဩော်၊ ပြီးတော့ ဦးခေါင်းထက်မှာ သရဖူဆောင်းထားတဲ့ အဲဒီကောင်လေးကိုလည်း အထူးသတိထားဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။” အဘိုးအိုသူတောင်းစားသည် ထိုအချိန်တွင် ရုတ်ချည်း သတိပေး စကားဆိုလိုက်တော့သည်။