အခန်း ၄၃၁

အခန်း (၄၃၁)- ဆေးလုံးအောင်မြင်ခြင်း

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း မုန့်ချီလော့၏ တွဲထူမှုဖြင့် သူမ၏ ဘေးနားရှိ ကျောက်စင်မြင့်ဆီသို့ ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

"ယွမ်ဖုန်း... နင် တကယ်မလုပ်နိုင်ရင် အတင်းကြီး မလုပ်ပါနဲ့"

မုန့်ချီလော့၏ မျက်နှာထက်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်ရိပ်များ ယှက်သန်းနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"နတ်မိမယ်ချီလော့... ငါ ဗိုလ်လုပွဲမှာ နင်နဲ့ ထိပ်တိုက်တွေ့ပြီး ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်အစစ်အမှန်ကို ပြချင်တာပါ"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သွားဖွေးဖွေးလေးများ ပေါ်သည်အထိ ပြုံးပြလိုက်၏။

မုန့်ချီလော့က ခေါင်းငြိမ့်လျက် -

"ငါ နားလည်ပါပြီ၊ ပြိုင်ပွဲပြီးတာနဲ့ နင့်ဒဏ်ရာတွေကို ငါ ကုပေးမယ်" ဟု ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကျောက်စင်မြင့်ထက်သို့ လှမ်းမြော်ကြည့်ရှုလိုက်ရာ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် ဆေးဘက်ဝင်အမယ်များအပြင် သာမန် စကျင်ကျောက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဆေးမီးဖိုတစ်ခုကိုလည်း တွေ့ရှိရလေသည်။

မုန့်ချီလော့က စည်းမျဉ်းများကို ရှင်းလင်းပြောပြမှသာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စတုတ္ထအဆင့်ပြိုင်ပွဲ၏ ခက်ခဲနက်နဲပုံကို သဘောပေါက်နားလည်သွားတော့သည်။

ယခုပြိုင်ပွဲသည်လည်း ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သော်လည်း ညဉ့်အချိန်ဖြစ်သောကြောင့် ဆေးလုံးဖော်စပ်မှု အောင်မြင်နိုင်ခြေမှာ သိသိသာသာ လျော့နည်းသွားမည်ဖြစ်ပြီး ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်မှ ပေးအပ်ထားသော စကျင်ကျောက်ဆေးမီးဖိုကိုသာ အသုံးပြုကြရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုသို့သော ဆေးမီးဖိုမျိုးသည် အပူဒဏ်ကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိသာ ခံနိုင်ရည်ရှိသဖြင့် ဆေးဖော်စပ်သူ၏ မီးလျှံထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကို အကြီးအကျယ် စတင်စမ်းသပ်ခြင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။

စည်းမျဉ်းများကို သိရှိသွားသည်နှင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ချက်ချင်းပင် ဆေးဖော်စပ်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယိုင်ထိုးနေသဖြင့် မြေပြင်ထက်၌သာ ကုန်းထိုင်လိုက်ရရှာသည်။

သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေမှာ အကောင်းကြီးမဟုတ်သော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားမှာမူ ပြည့်ဝနေဆဲ ဖြစ်ပေရာ သူသည် မျက်စိကို မှိတ်လျက် ဝိညာဉ်စွမ်းအားအားလုံးကို ခန္ဓာကိုယ်ပြင်ပသို့ ထုတ်လွှတ်ကာ အရာရာကို ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့်သာ ဆောင်ရွက်ရန် စီစဉ်လိုက်တော့သည်။

ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် ဆေးဘက်ဝင် အမယ်များသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆေးမီးဖိုအတွင်းသို့ ပစ်သွင်းခြင်း ခံရလေသည်။

ထို့ပြင် သူသည် ဆေးမီးဖိုအတွင်းရှိ မီးလျှံ၏ အပူချိန်ကို ထိန်းချုပ်ရန်အတွက်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာ အသုံးပြုရသေးသည်။

ယင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် အလွန်တရာ ကြီးမားသော စိန်ခေါ်မှုတစ်ရပ် ဖြစ်ပေသည်။ စောစောက ဆက်တိုက်ဖြစ်ပွားခဲ့သော တိုက်ပွဲနှစ်ပွဲကြောင့် သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်မှာ ကုန်ခမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ အချိန်မျိုး၌ ဆေးဖော်စပ်ရန် အတင်းအကျပ် ကြိုးစားခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကြီးမားသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခု ဖြစ်စေသည်သာ ဖြစ်ချေသည်။

အချိန်တို့သည် တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ် ကုန်လွန်သွားခဲ့ရာ မုန့်ချီလော့နှင့် အခြားသူများသည် ဖော်စပ်မှုများ ပြီးစီးသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဆေးမီးဖို ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သော အခြားဆေးဖော်စပ်သူ အချို့ပင်လျှင် သူတို့၏ ကိစ္စရပ်များကို အဆုံးသတ်လိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း ဆေးဖက်ဝင် အနှစ်သာရ အားလုံးကို သန့်စင်ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အချိန်မှာ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေသဖြင့် ထိုအနှစ်သာရများကို အေးအေးလူလူ ပေါင်းစပ်ရန် အချိန်မကျန်တော့ပေ။

"အတင်းအကျပ် ပေါင်းစပ်စမ်း"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ထဲမှ ကြုံးဝါးလိုက်ပြီး သူ၏ ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ထိုအနှစ်သာရ အားလုံးကို တစ်ခဏချင်းအတွင်း ရောနယ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး ကြေမွပျက်စီးတော့မည့်အလား ပြင်းထန်သော ခေါင်းကိုက်ခဲမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အတင်းအကျပ် ပေါင်းစပ်ခြင်းသည် ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအား၏ ပံ့ပိုးမှုကို လိုအပ်သည်ဖြစ်ရာ ယခုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မေ့လဲလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည်လည်း ပိုမို၍ ထိန်းချုပ်ရ ခက်ခဲလာပြီး ယခုကဲ့သို့ အတင်းအကျပ် စုစည်းခြင်းမျိုးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ကြီးမားသော ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရရှိစေမည် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် လတ်ဆတ်သော သွေးတစ်လုတ်ကို အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး မြေပြင်ထက်၌ ထိုင်နေသည့်တိုင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လဲပြိုတော့မည့်အလား ယိမ်းထိုးနေရှာသည်။

"ယွမ်ဖုန်း..."

မုန့်ချီလော့သည် သူမ၏ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိပြီး ဆက်၍ ကြည့်မနေနိုင်တော့ဟန် တူသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရွေးချယ်မှုကို သူမ လေးစားရမည်သာ ဖြစ်ချေသည်။

ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးသည် ယခုအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်ရှုနေကြသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် အံ့ဖွယ်တစ်ရပ်ကို ဖန်တီးနိုင်မလား ဆိုသည်ကို သူတို့လည်း သိရှိလိုကြပေသည်။

"ကြိုးစားစမ်း ကောင်လေး... ငါ မင်းကို အထင်ကြီးထားတာ" လင်းထျန်းသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ တိတ်တဆိတ် အားပေးနေမိသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချိုးချန်ချီသည်လည်း ပွဲကြည့်စင်ဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ဒဏ်ရာသစ် အချို့ ရရှိထားပြီး -

"အဲဒီ အဘိုးအိုသူတောင်းစားက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သန်မာနေရတာလဲ" ဟု ရေရွတ်နေရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အားလုံးကို ပေါင်းစပ်ခြင်း၌သာ အသုံးပြုထားသဖြင့် ထိန်းချုပ်မှု ကင်းမဲ့သွားသော မီးလျှံများသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထပေါက်တော့သည်။

စကျင်ကျောက် ဆေးမီးဖိုထက်တွင် ထူထပ်သော အက်ကြောင်းများ တိုက်ရိုက် ပေါ်ပေါက်လာပြီး မကြာမီ ပေါက်ကွဲတော့မည့် အသွင်ဆောင်နေလေသည်။

"ဟင်း... လွန်လွန်ကဲကဲ လုပ်နေတာဟာ အချည်းနှီးပါပဲ၊ ဒီလို အခြေအနေမျိုးနဲ့ သူ ဘယ်လိုလုပ် ဆေးလုံး ဖော်စပ်နိုင်မှာလဲ" ဟု ကောင်းက ထိုအချိန်တွင် အေးစက်စက် ဆိုလိုက်သည်။

မုန့်ချီလော့သည် ကောင်းအား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လျက် -

"နင် နောက်တစ်ခါ လျှောက်ပြောရင် ချက်ချင်း သတ်ပစ်မယ်" ဟု ခက်ထန်စွာ ဆိုလေသည်။

မုန့်ချီလော့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော လူသတ်ငွေ့များကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကောင်းသည် လိမ္မာပါးနပ်စွာပင် ပါးစပ်ပိတ်သွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား လှောင်ပြောင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

"ဒိုင်း"

လူအားလုံး၏ စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေမှုအောက်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကျင်ကျောက် ဆေးမီးဖိုသည် နောက်ဆုံး၌ ခံနိုင်ရည် မရှိတော့ဘဲ တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ပြိုင်ပွဲအချိန်သည်လည်း ကွက်တိ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးထံမှ သက်ပြင်းချသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့အားလုံးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် နှမြောတသ ဖြစ်နေကြချေသည်။ အကယ်၍ အချိန်သာ အနည်းငယ် ပိုရခဲ့လျှင်၊ အကယ်၍ ဆေးမီးဖိုသာ အနည်းငယ်မျှ ပိုခံခဲ့လျှင် ဖြစ်နိုင်ကောင်း ဖြစ်တန်ရာ၏ ဟု တွေးတောနေကြသည်။

"ကောင်းပါပြီ... ပြိုင်ပွဲ ပြီးဆုံးပါပြီ၊ ဒီအဆင့်အတွက် ထိပ်တန်း အယောက်ငါးဆယ်ကို ရွေးချယ်ပါမယ်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း... မင်း အလွန်တရာ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့်လည်း..." ဟု အစီအစဉ်တင်ဆက်သူက တိုးညင်းစွာ ဆိုလိုက်သည်။

"နေဦး"

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆေးလုံးလည်း အောင်မြင်ပါတယ်" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုရင်း သူ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဖျန်းခနဲ ဖြန့်ပြလိုက်သည်။

သူ၏ လက်ဖဝါးထက်တွင် ပြစ်မျိုးမှဲ့မထင် လုံးဝန်းလှသော ဆေးလုံးတစ်လုံးသည် ငြိမ်သက်စွာ လျောင်းစက်နေသည်ကို တွေ့ရလေသည်။

ဆေးမီးဖို ပေါက်ကွဲသွားသည့် ထိုခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဆေးလုံးသည် ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူက လှမ်း၍ ဖမ်းယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

စာမေးပွဲကြီးကြပ်သူများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဘေးနားသို့ သုတ်ခြေတင် ပြေးလာကြပြီး ဆေးလုံးကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်ရှုပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။

"ဒီဆေးလုံးဟာ တကယ်ပဲ ခုတင်တင် ဖော်စပ်ပြီးစီးတာပါ" စာမေးပွဲကြီးကြပ်သူ တစ်ဦးက အလေးအနက် ဆိုလိုက်ပြီး - "ပြီးတော့ ဒါဟာ နတ်ဘုရားအမှတ်အသားပါတဲ့ ဆေးလုံးပဲ" ဟု မြွက်ဟလေသည်။

စာမေးပွဲကြီးကြပ်သူများသည် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်မှ အကြီးအကဲများ ဖြစ်ကြပေရာ သူတို့၏ ဆေးလုံးအကဲဖြတ်မှုကို မည်သူမျှ သံသယမဝင်ဝံ့ကြပေ။

"နတ်ဘုရားအမှတ်အသားဟုတ်လား... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

ကောင်း၏ မျက်လုံးများသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးအောက်တွင် နတ်ဘုရားအမှတ်အသားပါသော ဆေးလုံးကို မည်သို့ ဖော်စပ်နိုင်ပါသနည်း။

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ပွဲကြည့်စင်ထက်ရှိ အကြီးအကဲများနှင့် ပရိသတ်အားလုံးသည် သက်ပြင်းချနိုင်ကြတော့သည်။ သူတို့အားလုံးသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက် စိုးရိမ်ပူပန်ပေးနေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"နတ်ဘုရားအမှတ်အသားပါပြီး အသွင်သဏ္ဌာန် ပြည့်စုံလှပတဲ့ ဆေးလုံးဖြစ်တဲ့အတွက် ချင်ယွမ်ဖုန်းဟာ စတုတ္ထအဆင့်မှာ ပထမဆုကို ဆွတ်ခူးပါတယ်" ဟု အစီအစဉ်တင်ဆက်သူက ရလဒ်ကို တိုက်ရိုက် ကြေညာလိုက်တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ် ယိမ်းထိုးကာ နောက်သို့ လဲကျသွားခဲ့လေသည်။

မုန့်ချီလော့သည် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်ကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်၏ ဧည့်သည်တော်ဆောင်ဆီသို့ အပြေးအလွှား ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့တော့သည်။

"ဒီကောင်လေးကတော့ လူကို တကယ် စိတ်ပူအောင် လုပ်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့... မင်းရဲ့ ဆရာတူဦးလေးဖြစ်တဲ့ ငါက အဲဒီ အဘိုးအိုသူတောင်းစားကို တစ်နေ့ကျရင် စာရင်းရှင်းပေးပါ့မယ်" ချိုးချန်ချီသည် ပွဲကြည့်စင်ထက်တွင် ထိုင်ကာ သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွှေးကို သပ်ရင်း ပြုံးလျက် ဆိုနေမိသည်။

တင်ဆက်သူ၏ ကြေညာချက်အပြီးတွင် ပွဲကြည့်စင်ထက်မှ ကြွေးကြော်သံများ လျှံတက်လာခဲ့တော့သည်။

ဤညသည် မအိပ်စက်နိုင်သော ညတစ်ည ဖြစ်ရန် ရေစက်ပါလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။ လူတိုင်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အကြောင်းကိုသာ ပြောဆိုနေကြသည်။

ယခုအချိန်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရှန့်ရန်ကျွန်းထက်၌ အပြောအများဆုံး ခေါင်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်းတစ်ဦးတည်းသာ မျက်နှာ ပုပ်သိုးလျက် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်ပြင်ပသို့ ဒေါသတကြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အဓိကဖြစ်သူ ချင်ယွမ်ဖုန်းကိုမူ မုန့်ချီလော့က ဧည့်သည်တော်ဆောင်သို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီး သူ၏ ဒဏ်ရာများကို အသည်းအသန် ကုသပေးနေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် သမားတော်တစ်ဦး မဟုတ်သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဒဏ်ရာ အခြေအနေကို တိကျစွာ မခန့်မှန်းနိုင်ရှာပေ။

သူမသည် ကုသမှု ရှာဖွေရန် အပြင်သို့ ထွက်ခွာတော့မည့် အချိန်မှာပင် ချိုးချန်ချီသည် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပြီး မုန့်ချီလော့ကို ပြုံး၍ ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါက ချင်ယွမ်ဖုန်းရဲ့ ဆရာတူဦးလေးပါ၊ သမားတော်တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်တယ်၊ ငါ့ကိုပဲ ပေးလုပ်လိုက်ပါ" ဟု ချိုးချန်ချီက ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

"ဆရာတူဦးလေး ဟုတ်လား" မုန့်ချီလော့သည် ချိုးချန်ချီကို သံသယစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ဒဏ်ရာများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်ကို တွေ့ရသည်။

ချိုးချန်ချီသည် မိမိ၏ ဒဏ်ရာများကို အိုးတိုးအမ်းတမ်းဖြင့် တို့ထိလိုက်ရင်း -

"ဒါတွေက အရေးမကြီးပါဘူး၊ ငါ့ကို ချင်ယွမ်ဖုန်းကို အမြန် ကြည့်ခွင့်ပေးပါ" ဟု ဆိုလေသည်။

မုန့်ချီလော့သည် ချိုးချန်ချီ၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားပြီး စိုးရိမ်တကြီး စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ သူမသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံမှ သူ၏ ဆရာတူဦးလေးအကြောင်း ကြားဖူးသော်လည်း ဤအဘိုးအိုကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသဖြင့် အနည်းငယ် စိုးရိမ်မိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စောစောပိုင်းကပင် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရန် ကြိုးပမ်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်ပေသတည်း။