အခန်း ၂၈၂

အပိုင်း(၂၈၂)

ကျင်းတိုင်ရှို့သည် ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ အမောတကော အသက်ရှူနေရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကိုက်ခဲနာကျင်နေလေသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ် သည် မှေးမှိန်နေသော မီးပွားလေးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးများအနီးတွင် အမှောင်ထုက ဝိုင်းရံလာခဲ့သည်။ ပါးစပ်ထဲတွင် သွေးအရသာကို ခံစားရပြီး သူ၏ အသက်ရှူနှုန်းများ ကြမ်းတမ်းနေလေသည်။ ယနေ့ သူ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့လျှင်တောင်မှ အချိန်ကြာကြာ ခံနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူ၏ အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"ခင်ဗျားဆီမှာ တစ်ခုခု ကျန်မနေသေးဘူး ဆိုရင်ပေါ့လေ..."

အီသန် က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

သူ သိနေသည်။

တစ်နည်းနည်းဖြင့် သူ သိရှိနေခဲ့လေသည်။

***

အပိုင်း(၂၈၂)

အာရီလီယပ် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် ၏ နောက်ဖက်တွင်တော့ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး လင်းတုန်း ၏ လက်မောင်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။ ကျင်းတိုင်ရှို့ သည် အတိုင်းမသိ ဝမ်းမြောက်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် အကူအညီမဲ့သွားသော လင်းတုန်း သည် မည်သည့်အရာကိုမျှ ပြောင်းလဲမသွားစေနိုင်ကြောင်း ဖိစီးနေသော စိတ်ပျက်မှုက သူ့ကို ပြန်လည် သတိပေးလိုက်လေသည်။

ကျင်းလုံကို ပိုမို တင်းကျပ်သော ကျိန်စာတစ်ခု ကျိန်ဆိုစေခဲ့သင့်သည်။ သူ၏ အမိန့်စာသားများကို နာခံရုံသက်သက် မဟုတ်ဘဲ သူ့အပေါ် အကြွင်းမဲ့ သစ္စာရှိစေရန် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သာဆိုလျှင် ယနေ့ သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့မည် ဖြစ်လေသည်။

"ကလန် ကို အလုပ်အကျွေးပြုဖို့" အစား "သတ်ပစ်ဖို့" ကျင်းလုံ ကို သူ အမိန့်ပေးနိုင်ခဲ့မည်ဆိုပါက အီသန် သည် သေချာပေါက် လှည့်ထွက်သွားပြီး သူ၏ တပည့်ငယ်ကို ကယ်တင်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။ သေချာပေါက်ပင်။

ထိုသို့ ဖြစ်မလာဘဲ ထိုအဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် လူငယ်လေးသည် ဒူးထောက်ကျသွားပြီး သူ၏ ပြတ်နေသော လက်မောင်းရင်းကိုသာ ငေးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် သတိလစ်သွားကာ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်စတစ်ခုအလား ခွေကျသွားလေတော့သည်။

ကျင်းတိုင်ရှို့ သည် သူ့ကို မနာလို ဖြစ်သွားမိသည်။

ဒေါသတရားကသာ သူ့ကို သတိလည်နေစေခဲ့သည်။ အကယ်၍ မုန်းတီးမှုကသာ သူ့ကို စွမ်းအားများ ပေးစွမ်းနိုင်မည်ဆိုပါက အီသန် သည် ပြာအဖြစ် ပြိုကျပျက်စီးကာ လွင့်ပါးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

ယခုအခါ သူ့ထံတွင် ရွေးချယ်စရာ တစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ အာ့ချ်ကျောက်တုံး ပင်ဖြစ်သည်။ အီသန် သည် ထိုအရာကို အသုံးပြုရန် သူ့ကို ချောင်ပိတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နာရူကွေ့ သည်လည်း အချိန်မရွေး ပြန်ရောက်လာနိုင်လေသည်။ ဤအရာက ကျင်း ကလန် ကို ပျက်စီးသွားစေနိုင်သည်...

...သို့သော် ဤသို့သော အချိန်မျိုးတွင် အကျိုးဆက်များကို သူ မည်သို့ စိုးရိမ်နေနိုင်မည်နည်း။

သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ရပ်ဝန်း အတွင်းမှ လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော ပုံဆောင်ခဲ ဘောလုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။ မမြင်နိုင်သော အရာတစ်ခုက ၎င်းအတွင်း၌ လှည့်ပတ်နေသည့်အလား လည်ပတ်နေသော အလင်းရောင်များဖြင့် တဖျပ်ဖျပ် လင်းလက်နေလေသည်။ ထိတွေ့ခံစားနိုင်သော ၎င်း၏ စွမ်းအားက အနီးအနားရှိ မည်သူ့ကိုမဆို သက်ရောက်စေမည့်အတိုင်း သူ၏ ဝိညာဉ် ကို လှုံ့ဆော်ပေးလေသည်။ အီသန်၏ မျက်လုံးများပင် အံ့သြမှင်သက်မှုကြောင့် မျက်စိတစ်မှိတ်စာမျှ ပြူးကျယ်သွားခဲ့လေသည်။

မြစိမ်းရောင် အတောင်ပံ တစ်ချက် ခတ်သံနှင့်အတူ နာရူကွေ့ သည် ချောက်ကမ်းပါး အောက်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပုံ ရသည်။ သို့သော် သူ၏ ဒေါသမှာ ကျင်းတိုင်ရှို့ ၏ ဒေါသနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဘာမျှ မဟုတ်ပေ။

ကျင်းတိုင်ရှို့ သည် အာ့ချ်ကျောက်တုံး ကို အသက်သွင်းလိုက်လေသည်။

ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံးမှ အရောင်အသွေးများ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ အရာအားလုံးကို မီးသွေးဖြင့် ရေးဆွဲထားသည့်အလား မီးခိုးရောင်သန်းကာ အသက်မဲ့သွားသည့်ပုံ ပေါ်လေသည်။ အကယ်၍ သူ၏ ဝိညာဉ်အမြင်အာရုံ မှတစ်ဆင့် ကြည့်မည်ဆိုပါက အော်ရာ များသည် ယခင်ကအတိုင်း အရောင်အသွေး စုံလင်နေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် မာဒြာ များနှင့် သာမန် ရုပ်ဝတ္ထု အားလုံးမှာမူ မီးခိုးရောင် အရိပ်များအဖြစ်သာ မြင်တွေ့နေရလေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အခန်းထဲရှိ လူတိုင်းထံမှ အရောင်အသွေး စီးကြောင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ လိမ်ယှက်နေသော အဖြူရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုသည် ကျင်းလုံ ၏ ရင်ဘတ်မှ စီးဆင်းလာ၏။ ၎င်းသည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ခန့် တုတ်ခိုင်လေသည်။ ပန်းရောင်သန်းနေသော အဖြူရောင် ကြိုးမျှင်သေးသေးလေး တစ်ခုမှာ ကျင်းချန် ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့ပြင် သတိလစ်နေသော လင်းတုန်း ၏ ကိုယ်ထံမှ ပို၍ပင် သေးငယ်သော ပြာလဲ့လဲ့ စီးကြောင်းလေး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ထိုအရာက ထူးဆန်းလှသည်။ အာ့ချ်ကျောက်တုံးသည် လူတိုင်းထံမှ သူတို့၏ စွမ်းအားနှင့် အချိုးကျစွာ ဆွဲယူသင့်ပေသည်။ လင်းတုန်း ထံတွင် ထိုမျှလောက် အနည်းငယ်သာ စွမ်းအားကျန်ရှိနေခြင်း သို့မဟုတ် ထိုမှော်လက်နက်က သတိလစ်နေသူများထံမှ မာဒြာ ကို ပို၍ နည်းပါးစွာ ဆွဲယူခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ကျင်းတိုင်ရှို့ မသိပေ။ ဤလက်နက်များနှင့် ပတ်သက်သော မှတ်တမ်းများသည် မပြည့်မစုံ ဖြစ်နေသည်။ ထို့ပြင် လူသိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ၎င်းကို သူ စမ်းသပ်ကြည့်နိုင်ခဲ့ခြင်းလည်း မရှိပေ။

သို့သော် ထိုစီးကြောင်း သုံးခုမှာ အမြည်းသက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။ ပင်မဟင်းလျာ မတိုင်မီ အစာစားချင်စိတ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးရုံသာ ဖြစ်လေသည်။

ထွက်သက်တစ်ချက် အကြာတွင် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် များထံမှ စွမ်းအားစီးကြောင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့လေသည်။

၎င်းတို့သည် မြစ်ကြီးများအလား ၎င်းတို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်များခန့် တုတ်ခိုင်ကြီးမားလေသည်။ နာရူကွေ့ ၏ စီးကြောင်းသည် အစိမ်းရောင်ရှိပြီး မှုန်ဝါးနေသော်လည်း တောက်ပနေသည်။ ၎င်းသည် အာ့ချ်ကျောက်တုံး အတွင်းသို့ လည်းကောင်း၊ အာ့ချ်ကျောက်တုံး မှတစ်ဆင့် ကျင်းတိုင်ရှို့ ထံသို့ လည်းကောင်း စီးဝင်သွားလေသည်။ ၎င်းသည် ရေစီးကြောင်းကြီး တစ်ခုအလား သူ့ထံ စီးဝင်လာပြီး သူ၏ မာဒြာ သွေးကြောများ ကို ဝန်ပိသွားစေကာ ပြည့်အင့်သွားစေလေသည်။

ထိုအရာသည်ပင်လျှင် အီသန် ထံမှ စီးဆင်းလာသော မာဒြာ ဒီရေလှိုင်းလုံးကြီးနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမျှ မဟုတ်တော့ပေ။

၎င်းသည် အရောင်မရှိသလောက်ဖြစ်ပြီး ပြာလဲ့လဲ့ အဖြူရောင်သန်းနေသော လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် သူ့ထံမှ ရိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။ သန့်စင်သော မာဒြာသည် အခြားသော အမျိုးအစားတိုင်းကို ရောနှောကာ ပိုမို အားကောင်းလာစေပြီး ရေစီးကြောင်းတစ်ခုအလား ပျော်ဝင်သွားစေလေသည်။

ကျင်းတိုင်ရှို့ သည် မာဒြာ များကို အလွန်အမင်း စုပ်ယူလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ် သည် အစွန်းစွန်အထိ ဖိအားများ ခံစားလာရလေသည်။ သူ၏ အရေပြားမှ အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ ယိုစိမ့်ထွက်လာကာ မာဒြာ များကို ပြန်လည် ပန်းထုတ်နေရသည်။ သို့တိုင်အောင် အီသန် ၏ စွမ်းအားများက ဆက်လက် ဝင်ရောက်လာဆဲ ဖြစ်လေသည်။ ဤလူတွင် မာဒြာ မည်မျှပင် ရှိနေသနည်း။

ကျင်း အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် သည် သူ၏ ဝိညာဉ် ကို ထာဝရ ပျက်စီးသွားစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူက ရယ်မောလိုက်လေသည်။ သူ ဆုံးရှုံးစရာ ဘာရှိတော့မည်နည်း။ သူသည် သေလုဆဲဆဲ ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။

သူသည် ဆက်လက်၍ စုပ်ယူလိုက်ရာ ကမ္ဘာကြီးသည် လင်းထိန်သွားလေတော့သည်။

သူ့ထံမှနေ၍ ကျန်ရှိသော ကမ္ဘာကြီးဆီသို့ ဆက်သွယ်ထားသော မမြင်နိုင်သည့် ကြိုးများ ရှိနေသည့်အလား ပင်ဖြစ်သည်။ ထိုကြိုးတစ်ချောင်းစီတိုင်းက သူ၏ အကြားအာရုံနှင့် အမြင်အာရုံကို သယ်ဆောင်သွားလေသည်။ တစ်ကြိမ်လျှင် သေးငယ်သော အစိတ်အပိုင်းလေး တစ်ခုစီကိုသာ မြင်ရသော်လည်း သူသည် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားကို မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။ တောင်ပေါ်ရှိ မြေကြီးထဲတွင် တီကောင်များ တွားသွားနေသံနှင့် လင်းတုန်း ၏ အားနည်းစွာ ခုန်နေသော နှလုံးခုန်သံတို့ကို သူ ကြားနိုင်လေသည်။ အပြင်ဘက် တံခါးကို စောင့်ကြပ်နေသော စကိုင်းဆွန်း နှစ်ဦးကို မြင်တွေ့ရပြီး သူတို့ ဝင်ရောက် စွက်ဖက်သင့်၊ မသင့် တီးတိုး တိုင်ပင်နေသံများကိုလည်း သူ ကြားနေရသည်။ သူတို့ကြားရှိ သစ်သားတံခါး၏ အရသာကို သူ ခံစားနိုင်ပြီး ခေါင်မိုးပေါ်ရှိ သန့်စင်သော ဆီးနှင်းများ၏ အနံ့ကိုလည်း ရှူရှိုက်မိလေသည်။

အာရီလီယပ် တို့၏ သွေးကြောဆက်ခံမှု စွမ်းအား၏ ဒဏ္ဍာရီလာ အစွမ်းပင် ဖြစ်လေသည်။ ၎င်းသည် အလွန် လှပလှပေသည်။

သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားစေလောက်အောင် အလွန် လှပလွန်းလှသည်။

သူ လှုပ်ရှားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသနည်း။ သူသည် အထွတ်အမြတ် လင်းယုန်ငှက် တစ်ကောင်၏ အတောင်ပံများပေါ်တွင် ရပ်နေသလိုလို၊ ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းတစ်ခုပေါ်တွင် နားခိုနေသလိုလို၊ မြေကြီးအောက် နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ရှိနေသလိုလို ဖြစ်နေလေသည်။

သူ အသက်ရှူရန် လိုအပ်နေကြောင်း ဝေဝါးစွာ ခံစားမိသည်။ သို့သော် မည်သို့ အသက်ရှူရမည်ကို သူ မမှတ်မိတော့ပေ။

အီသန်သည် မာဒြာ ကင်းမဲ့နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အသားမကျသေးသည့်အတွက် ရှေ့သို့ ယိမ်းထိုး လျှောက်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ ကတ်ကြေးများကမူ ထက်မြက်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။ နာရူကွေ့သည် သူ၏ အတောင်ပံများ ပျောက်ကွယ်မသွားမီ အချိန်မီ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် သံချပ်ကာထဲတွင် ဆက်လက် လှုပ်ရှားနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ကျင်းတိုင်ရှို့ ၏ လည်ပင်းအတွင်းသို့ စူးနစ်သော နာကျင်မှုတစ်ခုက ကိုက်ခဲ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ကာ သူ၏ မာဒြာ များဖြင့် ရမ်းကား တိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။ မတူညီသော အရောင်များ စွန်းထင်းနေသည့် ဖရိုဖရဲ မာဒြာ အစုအဝေးကြီးက သူ့ထံမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။ မျက်စိကျိန်းလုမတတ် တောက်ပနေသော စီးကြောင်းကြီး တစ်ခုဖြစ်သော်လည်း သူ့အနေဖြင့် ထိန်းချုပ်ရန် များပြားလွန်းနေခဲ့သည်။ သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဓားကို လွှဲယမ်းရန် ကြိုးစားနေသော ကလေးငယ် တစ်ယောက်နှင့် တူနေလေသည်။

ကြမ်းတမ်းလှသော တိုက်ခိုက်သူ နည်းစနစ် သည် အဆောက်အအုံ၏ ကျောက်တုံးများကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး နံရံတွင် အပေါက်ကြီး တစ်ပေါက်ကို ဆုတ်ဖြဲသွားလေသည်။ ထို့နောက် အပြင်ဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း ထိုးဖောက်သွားကာ ကျောက်တိုင်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။ ခေါင်မိုးသည် အောက်သို့ ကျွံကျလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ လည်ပင်းမှ နာကျင်မှုကမူ လျော့ကျသွားခြင်း မရှိပေ။

အကယ်၍ တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားသည်ဆိုပါက ၎င်းသည် ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ ဝိညာဉ် သည် အပိုင်းပိုင်း အတစ်တစ် ဆုတ်ဖြဲခံနေရသည်။ သို့သော် သူ၏ ဧရာမ စွမ်းအားများထဲမှ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ပျောက်ဆုံးနေကြောင်း သူ သတိပြုမိသွားသည်။ သူ၏ အမြုတေ သည် မှေးမှိန်သွားခဲ့ပြီး ယခုအခါ လည်ပင်းရှိ အပေါက်တစ်ခုမှနေ၍ သွေးများ ယိုစီးကျနေလေပြီ။

သူသည် သွေးများ နင်နေလေသည်။ အသက်လည်း မရှူနိုင်တော့ပေ။ စကားလည်း မပြောနိုင်တော့ချေ။ သို့သော် သူ ဆက်လက်၍ မြင်တွေ့နိုင်သေးသည်။

ကျင်းချန်သည် သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေလေသည်။

သူမသည် ဘိုးဘေး လှံ ၏ လှံသွားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ထိုလက်နက်သည် သူ၏ လည်ပင်းတွင် စိုက်ဝင်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

စွမ်းအားများသည် သူမ၏ ကိုယ်တွင်းသို့ စီးဝင်သွားပြီး သူမ၏ အမြုတေ ကို လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။ သူမသည် လှံသွားကို အလျင်အမြန် လွှတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အမြုတေ သည် ဖောင်းကားနေပြီး သူမ၏ မာဒြာ သွေးကြောများ သည် ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် တင်းမာနေလေသည်။ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ အမောတကော အသက်ရှူနေစဉ် သူမ၏ လည်ချောင်း အနောက်ဘက်၌ အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ တက်လာသည်ကို သူ မြင်တွေ့နေရလေသည်။

သူမ ဘာလုပ်နေသနည်း ဟု မေးရန် သူ ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ ဘာစကားမျှ ပြော၍ မရနိုင်သေးပေ။ သူ၏ လက်များ ထုံကျဉ်သွားပြီး အာ့ချ်ကျောက်တုံး သည် သူ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ လွတ်ကျသွားလေသည်။

သူသည် ၎င်းကို လှမ်းယူရန် ကြိုးစားလိုက်ချိန်တွင် သူ ကျောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်၌ လဲလျောင်းနေကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။ ထိုအရာကို သူ အဆုံးရှုံးခံ၍ မဖြစ်ပေ။ ၎င်းကို ရရှိရန်အတွက် သူ အလွန်အမင်း စွန့်စားခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

၎င်း မပါဘဲနှင့် သူ့အတွက် မည်သည့် အခွင့်အရေးမျှ မရှိတော့ချေ။ ၎င်းသည် သူ၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ တစ်ခုတည်းသော….

***