အခန်း ၂၈၅

အပိုင်း(၂၈၅)

ဖစ်ရှာ ဂီရှာသည် လက်မောင်းသုံးဖက် တင်ထားသော သစ်သားဗန်းအကျယ်ကြီး တစ်ခုကို သယ်ဆောင်လျက် ကိုယ်ကို မတ်လိုက်သည်။ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လက်မောင်းများ ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ၎င်းတို့သည် သိပ်ပြီး အစစ်နှင့်မတူဘဲ ပန်းချီကားများက သုံးဖက်မြင် အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

"ဒီဟာတွေက မင်းအတွက် ငါ့ဆီမှာ အဆင်သင့်ရှိနေတဲ့ ဟာတွေပဲ..."

သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောက်အထိ ပါလာတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်လိုက်ပါဦး... အမြုတေ တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ နှစ်ခုနဲ့ပါ ကိုက်ညီမယ့် လက်မောင်းမျိုးကို နေ့တိုင်း ရှာပေးနေရတာမှ မဟုတ်တာ..."

သူမသည် လက်ချောင်းများကြားတွင် အရေပြားဆက်စပ်နေသော ချောကျိကျိ ခရမ်းရောင် လက်မောင်းတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဒါက ဖစ်ရှာ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ဆီက ရထားတာ... ဒီအထဲမှာ မင်း ကျင်းလုံ ကို တိုက်ခိုက်တုန်းက သုံးခဲ့တဲ့ ကြိုးကွင်း အမြုတေကြိုး မျိုး ပါတယ်... ဒါက မဟူရာ မီးတောက်ထက် မင်းရဲ့ သန့်စင်တဲ့ လမ်းစဉ် နဲ့ ပိုပြီး ကိုက်ညီတယ်... ဒါကြောင့် ရှေ့လာမယ့် ရက်ပတ် အနည်းငယ် အတွင်းမှာ မဟူရာ မီးတောက် ကို လှည့်ပတ်ဖို့ နည်းနည်းတော့ အခက်အခဲ ရှိနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဆိုးဆိုးရွားရွား ဆန့်ကျင်ဖက်ဖြစ်သွားမယ့် အနေအထားမျိုးတော့ မဖြစ်စေရဘူး..."

လင်းတုန်းသည် ဖစ်ရှာ ဂီရှာ နည်းစနစ်အချို့အား အသုံးပြုသည်ကို ယခင်က မြင်ဖူးခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း သူ၏ ဟင်းလင်းပြင် ကြိုးကွင်း မှော်ပစ္စည်း ဖြင့် လေ့ကျင့်ခဲ့ဖူးသည်။ မိမိကိုယ်ကို နံရံတွင်ချည်နှောင်၍ အဆောက်အအုံတစ်ဖက်သို့ ဆွဲတင်ခြင်း၊ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော ရန်သူများကို ထောင်ချောက်ဆင်ခြင်း၊ ချောက်ကမ်းပါးကို ဖြတ်ကျော်လွှဲခိုခြင်း စသည်တို့ကို သူ တွေးတောမြင်ယောင်ကြည့်နိုင်၏... ထိုအတွေးက သူ့ကို ရွှင်မြူးစေခဲ့သည်။ သို့သော်... အနည်းငယ်မျှပင်။

"ပြဿနာက အဲဒီ အမြုတေကြိုး က မင်းရဲ့ မဟူရာ မီးတောက် လမ်းစဉ် ကို စုပ်ယူလိုက်တဲ့အခါ ဘာဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာပဲ သိလား... ဖြစ်နိုင်ချေ နှစ်ခုကို ငါ မြင်တယ်... တစ်ခုက တကယ့် ကြိုးကွင်း နည်းစနစ်အစား မီးတောက်နေတဲ့ ကြာပွတ်လိုမျိုး ဖြစ်သွားတာပဲ... နောက်တစ်ခုကတော့ ပုံမှန်အတိုင်း အလုပ်လုပ်ပေမယ့် မင်း ချည်နှောင်လိုက်သမျှ အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေမယ့် မဟူရာ မီးတောက် အတိုင်းအတာတစ်ခု ပါလာတာမျိုးပေါ့... ဒါက မာဒြာ တွေ ဘယ်လို ဟန်ချက်ညီသွားမလဲ ဆိုတဲ့အပေါ်မှာ မူတည်နေတယ်... ပြီးတော့ တကယ့်ကို တပ်ဆင်မကြည့်ဘဲ စမ်းသပ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

သူမသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဒုတိယမြောက် ရွေးချယ်စရာထံသို့ ရွှေ့သွားလိုက်၏။ ၎င်းမှာ မည်သည့်စက္ကန့်တွင်မဆို လွင့်စဉ်ကွဲထွက်သွားနိုင်သည့်ပုံပေါက်နေသော လက်မောင်းပုံသဏ္ဌာန် ဖန်တီးထားသည့် မီးခိုးရောင် တိမ်တိုက်အစုအဝေး တစ်ခုဖြစ်သည်။

"ဒီအရာက မာကျောတဲ့ အရာဝတ္ထုတွေနဲ့ ထိတွေ့နိုင်လောက်အောင် ခိုင်မာနေဖို့ နင် အာရုံစူးစိုက်ထားရလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့ကို တိမ်တိုက်တူ မာဒြာ နဲ့ ပြုလုပ်ထားတာပဲ... နာမည်တော့ ငါ မသိပေမယ့် ဒါက အမြုတေကြိုး တစ်ခုထဲမှာရှိတဲ့ သူတို့ရဲ့ ကာကွယ်သူ နည်းစနစ်တွေထဲက တစ်ခုပဲ... ဒါက ဒီ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်ကို ချန်ထားခဲ့တဲ့ ကျင့်ကြံသူ ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဖန်တီးထားတဲ့ နည်းစနစ်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နင့်ရဲ့ မဟူရာ မီးတောက် မာဒြာ နဲ့ ညီမျှသွားပြီဆိုတာနဲ့ နင့်မှာ တော်တော်လေး အားပြင်းတဲ့ လက်သီးချက်တစ်ချက် ရလာလိမ့်မယ်..."

လင်းတုန်းသည် လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ လက်ချောင်းများကို တိမ်တိုက်ထဲသို့ ဖြတ်သန်းသွားစေလိုက်သည်။ သူ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် မြူခိုးများကို ထိတွေ့ရသကဲ့သို့သာ ခံစားရ၏။ အတွင်းရှိ အမြုတေကြိုး ကဲ့သို့ပင် ဤအရာအတွက် အသုံးဝင်မည့် နေရာကို သူ ရှာတွေ့နိုင်ပေသည်။ မာကျောသော အရာဝတ္ထုများကို ဖောက်ထွင်း၍ ဖြတ်သန်းနိုင်သော လက်မောင်းတစ်ဖက် ဖြစ်၏။

"ဒီတစ်ခုရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သတ္တိတွေကို ကျွန်တော် သဘောကျတယ်..."

ပြောရင်း ဗန်းအစွန်းရှိ ရွှေစင်သံမဏိ ညှပ်များကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ ညာဘက်လက်ဖြင့် လှမ်းယူလိုက်ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ ပြတ်နေသော လက်စွန်းလေး တွန့်တက်သွားသည်မှလွဲ၍ ဘာမျှ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။

သူ မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။

ဂီရှာသည် ရွှေစင်သံမဏိ ညှပ်များကို အလျင်အမြန် ကောက်ယူလိုက်ပြီး တိမ်တိုက် လက်မောင်းကို ညှပ်ရန် အသုံးပြုလိုက်၏။ ဤကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် အစိတ်အပိုင်းများကို ကိုင်တွယ်ရန်အတွက် ရွှေစင်သံမဏိ လိုအပ်ပေသည်။ အကြောင်းမှာ အခြားမည်သည့်အရာမဆို ဖြတ်သန်းသွားမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ မာဒြာသည် ရွှေစင်သံမဏိ ကို ဖောက်ထွင်း၍ မဖြတ်သန်းနိုင်ချေ။

သူမက တိမ်တိုက်လက်ကို ဖမ်းဆွဲ၍ ဆွဲဆန့်လိုက်သောအခါ ရွှေရောင် ကိရိယာများသည် အလင်းရောင်အောက်တွင် သဘာဝမကျစွာပင် နို့နှစ်ရောင်အဖြစ် တောက်ပသွား၏။ သူမ ဆွဲယူနေစဉ် လက်မောင်းက သူမ၏ ကိရိယာကို ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမအား ဆန့်ကျင်ရန် ကြိုးစားနေသည်။ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် လက်မောင်းများသည် အများအားဖြင့် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အသက်ဓာတ်နှင့် ဆန္ဒအချို့ကို ထိန်းသိမ်းထားတတ်ကြသည်။

ထိုလက်၏ ပြန်လည်ခုခံရန် ကြိုးစားမှုကို သူမက လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး လက်မောင်းကို ဆွဲဆန့်လိုက်သည်။ တိမ်တိုက်များ စတင် ပါးလျမသွားမီ သုံးပေခန့်အထိ သူမ ဆွဲဆန့်လိုက်၏။ ပြတ်တောက်နေသော အစွန်းဘက်မှာ ဗန်းပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ လက်ချောင်းထိပ်များမှာ အခန်း၏ တစ်ဝက်ခန့်အထိ ရောက်ရှိနေလေပြီ။

"သူက ဆွဲဆန့်လို့ရတယ် မြင်လား..."

သူမက ပြောရင်း ခေတ္တမျှ ကိုင်ထားလိုက်သည်။

"ဒါက အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ နင် သင်ယူနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုပဲ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို လုပ်နေတဲ့အချိန်မှာ သူ့ကို ခိုင်မာနေအောင် ထိန်းထားဖို့က မာဒြာ အင်အား တော်တော်လေး လိုအပ်လိမ့်မယ်..."

လင်းတုန်းသည် ဖစ်ရှာ လက်မောင်းအကြောင်းကို မေ့လျော့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤလက်မောင်းက အဆုံးမရှိသော ဖြစ်နိုင်ချေများ ရှိနေ၏။ သူသည် ၎င်းကို ဆွဲဆန့်နိုင်သည်၊ တံခါးများကို ဖောက်ထွင်း၍ နှိုက်ယူနိုင်ပြီး တိမ်တိုက်တူ ကာကွယ်သူ နည်းစနစ်၏ အင်အားဖြင့်လည်း တိုက်ခိုက်နိုင်သေးသည်။

သူ တွေးထားသလောက် အဆုံးရှုံးကြီးခဲ့ခြင်း မဟုတ်လောက်ပေ။

ဂီရှာသည် ထိုလက်မောင်းကို ဗန်းပေါ်သို့ ပြန်ခေါက်တင်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရွှေစင်သံမဏိ ညှပ်များကို ချထားလိုက်၏။ ထို့နောက် တတိယမြောက် လက်မောင်းဆီသို့ ရွှေ့သွားလေသည်။

"ကဲ ဒီတစ်ခုကတော့... ငါက နင့်ကို မျက်နှာသာပေးထားလို့ မင်း ကံကောင်းသွားတာပဲ သိလား... ဒါကို ငါကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားတာ..."

ထိုလက်တွင် လက်ချောင်း ခြောက်ချောင်း ပါရှိပြီး တစ်ချောင်းစီတိုင်း၌ အဆစ်ပိုတစ်ခုစီ ပါဝင်နေသည်။ ထို့ကြောင့် အင်းဆက်ပိုးမွှားများ၏ ခြေထောက်များနှင့် ခပ်ဆင်ဆင် တူနေ၏။ လက်ချောင်းထိပ်များမှာ လက်သည်းခွံများကဲ့သို့ ချွန်ထက်နေပြီး လက်မောင်းမှာလည်း လူတစ်ယောက်၏ လက်မောင်းမဟုတ်သည့်အလား အလွန်အမင်း သေးသွယ်နေသည်။ ၎င်းကို ဖန်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရပြီး အရောင်အဆင်း အနည်းငယ် ဖြတ်သန်းတောက်ပနေ၏။ အရောင်မှာ စက္ကန့်တိုင်း ပြောင်းလဲနေသည်။ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းလေးတစ်ခုက အဝါရောင်သန်းသွားပြီးနောက် လိမ္မော်ရောင်အဖြစ်သို့ ရင့်မှောင်သွားလေသည်။

"ပြောင်းလဲနေသော ကောင်းကင် လမ်းစဉ် က ရတာလေ..."

သူမက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် လမ်းစဉ် ဖြစ်နေသည့်အလားပင်။

"ဒီ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ကို လွန်ခဲ့တဲ့ လေးနှစ်လောက်က ငါ ဖမ်းမိခဲ့တာ... ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ အလားအလာကို ချက်ချင်းပဲ ငါ သိလိုက်တယ်... နှစ်ပေါင်းများစွာ ရင်းနှီးခဲ့ရတဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို လျှော့တွက်လို့ မရဘူးလေ..."

သူမက ပြောသည်။

"ဒါက တိမ်တိုက်၊ လေ နဲ့ ရေ မာဒြာ တွေရဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ပေါင်းစပ်မှု တစ်ခုပဲ... ဒါပေမဲ့ သန့်စင်တဲ့ အနေအထားနဲ့ အရမ်း နီးကပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ငါ ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့တယ်... ဒီအရာကို ချန်ထားခဲ့တဲ့ ကျင့်ကြံသူက အော်ရာ ကို တစ်လထက်ပိုပြီး မလှည့်ပတ်ခဲ့ရသလိုမျိုး တခြား မာဒြာ သတ္တိတွေ အရမ်းကို နည်းနည်းလေးပဲ ရောယှက်နေတာ... ဒါက အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် လက်မောင်းတစ်ခု ဖြစ်နေတော့ သေချာပေါက် အဲဒီလိုတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးပေါ့... ဒီ ကျင့်ကြံသူ ရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ငါ တကယ် သိချင်မိတယ်..."

သူမက နှမြောတသဟန် သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်သည်။

လင်းတုန်းသည် ဖောက်ထွင်းမြင်နေရသော လက်မောင်းကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ အကယ်၍ သူမပြောသည်ကို သူ နားလည်တာ မှန်ကန်ပါက သူမသည် အကောင်းဆုံးအရာကို နောက်ဆုံးအတွက် ချန်ထားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သဘာဝတောတောင်ထဲတွင် သန့်စင်သော ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သန့်စင်သော မာဒြာ လမ်းစဉ် များမှာ အလွန်နည်းပါးလွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လင်းတုန်းအနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သောအရာမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရရန် အခွင့်အလမ်း အလွန်နည်းပါးလှသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် အီသန်က ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုကို အမဲလိုက်ရှာဖွေခြင်း မပြုဘဲ သူ့ကို အဆင့်နိမ့် ရွှေအဆင့် သို့ ရောက်ရှိရန် ကြိုးပမ်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ အကြောင်းမှာ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် တစ်ခုကို ရှာဖွေရခြင်းက ပိုမို ခက်ခဲပြီး ကုန်ကျစရိတ်လည်း ပိုမို ကြီးမားနိုင်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ဖစ်ရှာ ဂီရှာသည် ဒုတိယ အကောင်းဆုံး အရာတစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့လေပြီ။

"ဒါကို ငါ ဖန်တီးခဲ့တယ်လို့ ပြောရတာက ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်ကတည်းက သန့်စင်တဲ့ မာဒြာ တွေနဲ့ ငါ ကျွေးမွေးပြုစုခဲ့လို့ပဲ..."

သူမက ပြောသည်။

"အမြုတေကြိုး ရဲ့ ဟန်ချက် ဒါမှမဟုတ် လက်မောင်းရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကို မထိခိုက်စေဘဲ အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ လုပ်နိုင်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား... ဒီအရာကို နင့်ဆီမှာ တပ်ဆင်လိုက်မယ်ဆိုရင် နင့်ရဲ့ မဟူရာ မီးတောက် အမြုတေ ကို အသုံးပြုနေချိန်မှာ မဟူရာ မီးတောက် လမ်းစဉ် နဲ့ ပြီးပြည့်စုံစွာ ကိုက်ညီသွားသင့်တယ်... သင့်တယ်လို့ပဲ ငါ ပြောတာနော်... ဒါပေမဲ့ နင်က အမြွှာကြယ် လမ်းစဉ် ကို လှည့်ပတ်လိုက်ချိန်မှာတော့ အဲဒီ လွှမ်းမိုးမှုတွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နင့်ရဲ့ သန့်စင်တဲ့ အမြုတေ နဲ့ ကိုက်ညီသွားလိမ့်မယ်... အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ မဟူရာ မီးတောက် ရဲ့ လွှမ်းမိုးမှု နည်းနည်း ပါလာလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ လက်မောင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကိုတော့ ထိခိုက်စေမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ကျွန်တော့် အတွက် ဒီလောက်အထိ ပြီးပြည့်စုံနေမှာတော့ မဟုတ်ဘူး မလား..."

လင်းတုန်းက ပြောလိုက်၏။ အကယ်၍ ပြီးပြည့်စုံနေပါက သူမသည် သူ့ကို ရွေးချယ်စရာ ပေးမည်မဟုတ်ဘဲ အစကတည်းက ဤလက်မောင်းကိုသာ ရိုးရှင်းစွာ ထုတ်ပေးခဲ့မည် ဖြစ်သည်။

သူမက သူ့ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်သည်။

"အေး ဟုတ်တယ် မပြည့်စုံဘူး... တော်တယ်... အရမ်းကို အဆင်ပြေလွန်းနေတယ်လို့ ထင်ရတဲ့ ဘယ်အရာကိုမဆို အမြဲတမ်း သတိထားရတယ်... ဒီလက်မောင်းထဲမှာ အမြုတေကြိုး မပါဘူး... ဒါကြောင့် ဘယ် နည်းစနစ် ကိုမှ သယ်ဆောင်လာပေးမှာ မဟုတ်ဘူး... မာဒြာ ရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိတွေလောက်ပဲ ပါမယ်... လက်မောင်းတစ်ဖက် အနေနဲ့တော့ မင်းအတွက် ပြီးပြည့်စုံစွာ အသုံးဝင်လိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ မရှိသေးတဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကိုတော့ သူက ယူဆောင်လာပေးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

လင်းတုန်းက လက်မောင်းတစ်ဖက်မှ အခြားတစ်ဖက်သို့ လိုက်လံကြည့်ရှုရင်း ငေးမောစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် လိုက်ဖက်ညီမှုနှင့် အသုံးဝင်မှုတို့အကြား ရွေးချယ်စရာ ရှိနေသည်။ တိမ်တိုက် လက်မောင်းမှာ အကောင်းဆုံးဟု ထင်ရသော်လည်း ဖစ်ရှာ လက်မောင်းအတွက်လည်း စဉ်းစားစရာ ရှိနေသည်။ မိမိကိုယ်ကို မျက်နှာပြင်တစ်ခု၌ ချည်နှောင်ထားရခြင်းမှာ သိပ်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းပုံမရသော်လည်း ၎င်းက ဖန်တီးမှုရှိသော ရွေးချယ်စရာအချို့ကို ပေးစွမ်းနိုင်လိမ့်မည်။ သို့သော်... မဟူရာ မီးတောက် နှင့် တုံ့ပြန်မှုအပေါ် သူ စိုးရိမ်နေဆဲဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်တည်းကို သူ ဘယ်လိုလုပ် ရွေးချယ်ရမည်နည်း။

"သုံးဖက်လုံး ယူလို့မရဘူးလား..."

လင်းတုန်းက မေးလိုက်သည်။

"အခြေအနေအရ ကျုပ် အလှည့်ကျ ပြောင်းတပ်လို့ ရတာပဲ..."

***