အခန်း ၂၈၉

အပိုင်း(၂၈၉)

ကောင်းကင် ကရုဏာ သည် အာရီလီယပ် မိသားစု မှ ထိန်းသိမ်းထားသော တိမ်တိုက်သင်္ဘော တစ်စင်းဖြစ်သည်။ အလယ်ဗဟိုတွင် အိမ်တစ်လုံးပါရှိသော အပြာရောင် တိမ်တိုက်ကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး လေထဲတွင် ပျံသန်းနေ၏။ ယီရင်သည် ယခင်က ဤသည်ထက် ပိုမို ထူးဆန်းသောအရာများကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ပို၍ ထူးဆန်းသော တိမ်တိုက်သင်္ဘောများကိုလည်း မြင်ဖူးခဲ့၏။ သို့သော် လေပေါ်တွင် ပေါလောပေါ်နေသော အိမ်တစ်လုံး၌မူ သူမကို အထူးတလည် နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်စေသော အရာတစ်ခုခု ရှိနေလေသည်။

တိမ်တိုက်ပေါ်တွင် ဒုတိယမြောက် အဆောက်အအုံတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးပြီး ယီရင်သည် ကျီဆောင်ကို လွမ်းဆွတ်နေမိသည်။ ထိုနေရာတွင် သူမအတွက် နေရာပိုကျယ်လေသည်။ သို့သော် ယခုမူ သူမနှင့် ကပ်ဆီးယပ်စ် တို့သည် အိပ်ခန်းတစ်ခန်းစာမျှသာ ကျယ်ဝန်းသော ကျင့်ကြံခြင်း အခန်းတစ်ခုထဲတွင် ရှိနေကြ၏။ တိုက်ခိုက်သူ နည်းစနစ်များ ပျံဝဲလာတိုင်း ပြိုကျမသွားစေရန် အစီအရင် များဖြင့် အားဖြည့်ထားသော သစ်သားနံရံများက သူတို့ကို ဝန်းရံထားလေသည်။

အင်ပါယာ၏ အဆင့်နှစ် နေရာရှိ အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက်ဖြစ်ရန် မည်သို့ လိုအပ်ကြောင်းကို သူက သူမအား ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် နံရံကို ဆောင့်ကန်လိုက်ပြီး လေထုကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်၏။ သူမ၏ ဓားကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ လေထုကို ဖြတ်တောက်သွားသော ငွေရောင် မာဒြာ လှိုင်းလုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကပ်ဆီးယပ်စ်သည် သူမ၏ ရှေ့တွင် ခါးကို မတ်မတ်ထားလျက် သူ၏ ပါးလျသော ဓားကောက်ပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက် တင်ထား၏။ သူ၏ ပုံစံမှာ အီသန်ထက် ပိုမို တည်ကြည်သော ညီငယ်တစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။ သူ၏ ရွှေရောင်ဆံပင်များမှာ ကောက်ကွေးကာ တိုတောင်းပြီး အပြာရောင် မျက်လုံးများက တည်ငြိမ်နေကာ မည်သည့်အပြုံးမျှ မရှိပေ။

သူသည် သူမ၏ နည်းစနစ်ကို ဘေးသို့ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ရန် သူ၏ လက်နက်ကို မြှောက်လိုက်၏။ သို့သော် သူမက ထိုအရာကို တွက်ဆထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ဓားပတ်လည်တွင် အော်ရာ များကို လုံလောက်စွာ စုစည်းထားပြီး ထို အော်ရာ များကို သူမ၏ မာဒြာ ဖြင့် အစွမ်းကုန် ရိုက်ခတ်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ ဓားမှာ ခေါင်းလောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ မြည်ဟည်းသွား၏။

အခန်းထဲရှိ ဓား အော်ရာ များအတွင်းသို့ လှိုင်းဂယက်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ၎င်းတို့ကို သောင်းကျန်းသွားစေ၏။ ထိုအရာက သူမ၏ ဝတ်ရုံပေါ်တွင် မမြင်နိုင်သော ပြတ်ရှရာများကို ဖြစ်ပေါ်လာစေပြီးနောက်... အော်ရာ လှိုင်းလုံးက ကပ်ဆီးယပ်စ် ထံသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ထိုအရာက သူ၏ ဓားကို ရိုက်ခတ်သွားသောအခါ လက်နက်မှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး သူ့ကို အပိုင်းပိုင်းအစစ ခုတ်ထစ်ပစ်မည့် ဓားစွမ်းအင် လှိုင်းလုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသင့်သည်။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်မလာဘဲ သူ၏ ဓားကောက်ကို နောက်သို့ ဆွဲယူလိုက်ရင်း သူကိုယ်တိုင် အော်ရာ များကို စုစည်းလိုက်၏။ အဆုံးမဲ့ ဓား ဖြင့် သူမ လွှမ်းမိုးထားသော အော်ရာ များသည် ဆိုင်ကလုန်းမုန်တိုင်းထဲသို့ ကောက်ရိုးများ စုပ်ယူခံရသကဲ့သို့ စီးဝင်သွားလေသည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် သူ၏ ဓားပတ်လည်တွင် ငွေရောင် တိမ်တိုက်တစ်ခုအဖြစ် ဝဲလှည့်နေသည်ကို သူမ၏ ကြေးအဆင့် အမြင် ဖြင့် မြင်တွေ့နေရသည်။

ထို့နောက် သူသည် ထို အော်ရာ များအားလုံးကို သယ်ဆောင်လျက် ရှေ့သို့ ထိုးစိုက်လိုက်၏။

ရွှီး...

ထိုထိုးနှက်ချက်က အခန်းကို ဖြတ်သန်း၍ ချက်ချင်းပင် လေထုကို ထိုးဖောက်သွားပြီး ယီရင်၏ ပခုံးအထက် တစ်လက်မခန့် အကွာမှ ဖြတ်သွားလေသည်။ သူမ၏ ဆံပင်အချို့ ပြတ်ကျသွားပြီး သူမ၏ နားရွက်နားရှိ လေထု တုန်ခါသွားမှုကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ သူမ တုန်ယင်သွား၏။ သူ၏ နည်းစနစ်က နံရံပေါ်သို့ ကျရောက်သွားရာ အစီအရင် တစ်ခု တောက်ပလာပြီး အော်ရာ များကို ဖြန့်ခွဲပစ်လိုက်သည်။ နံရံပြားပေါ်တွင် ခြစ်ရာအနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

ကပ်ဆီးယပ်စ် က သူ၏ ဓားကောက်ကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ပြန်သွင်းလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"အရင်တစ်ခေါက်က ဒဏ်ရာတွေ မပျောက်သေးဘူး ဆိုရင်လည်း ငါ ဝမ်းသာအားရနဲ့ စောင့်ပေးပါ့မယ်..."

ယီရင်၏ ခြေကျင်းဝတ်မှာ နာကျင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း တကယ့် တိုက်ပွဲတစ်ခုတွင် သူမကို နှေးကွေးသွားစေမည့်အရာတော့ မဟုတ်ပေ။

"အသွားမထက်တဲ့ နေ့တွေ ဆိုတာမျိုး ရှင့်မှာ မရှိဖူးဘူးလား... တစ်ခါတလေ လူတိုင်း ကြုံရတတ်တာပဲလေ..."

ယနေ့တွင် ကပ်ဆီးယပ်စ် သည် အကြိမ်တိုင်း၌ သုံးကွက်ထက်မပိုဘဲ သူမကို အနိုင်ယူနေခဲ့သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူမသည် သူ့ကို ခြောက်ကွက် သို့မဟုတ် ခုနစ်ကွက်ခန့်အထိ တောင့်ခံနိုင်စွမ်း ရှိ၏။ ယခုအခါ သူမသည် အဆင့်မြင့် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ နည်းပညာပိုင်းအရ သူနှင့် တန်းတူဖြစ်နေလေပြီ။ သို့သော် သူ၏ အတွေ့အကြုံနှင့် ကျွမ်းကျင်မှုများကိုမူ သူမ မယှဉ်နိုင်သေးပေ။ လောလောဆယ်တော့ ဖြစ်သည်။

ကပ်ဆီးယပ်စ် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ နားလည်ထားသကဲ့သို့ သူ၏ အမူအရာက နူးညံ့သွား၏။

"စိတ်မပူပါနဲ့... အီသန်က လင်းတုန်း ကို အလွယ်တကူ သေခွင့်ပေးလိုက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး... သူက ကောင်လေး အပေါ် အရမ်းကို စိတ်ဝင်စားနေတာ... ပြီးတော့ မင်းကိုလည်း အပါအဝင်ပေါ့..."

ယီရင်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများနှင့် မဆုံစေရန် ခေါင်းကို လွှဲဖယ်လိုက်၏။ သူက ဘာများ သိနေလို့နည်း။ ကျင့်ကြံသူ များသည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ သူတို့၏ အသက်ကို စတေး၍ စွန့်စားနေကြရသည်။ ထိုအရာက သူမကို စိုးရိမ်ပူပန်စေရန် လုံလောက်မှု မရှိပေ။

လူများသည် မသေဆုံးသင့်သော နေရာများတွင် အချိန်မရွေး သေဆုံးသွားနိုင်သည်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဆရာသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အလုံခြုံဆုံးနေရာဟု ဆိုနိုင်သော အထွတ်အမြတ် တောင်ကြား တွင် သေဆုံးသွားခဲ့၏။

သူမ အနားတွင် မရှိပါက လင်းတုန်းသည် ဘာကို သတိထားရမည်ကို သိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ အီသန်ကရော သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးပါမညလော။

ကပ်ဆီးယပ်စ် သည် ရှုပ်ထွေးစွာ ထွင်းထုထားသော သစ်သား ကိရိယာတစ်ခုကို သူ၏ အပြင်ဘက် ဝတ်ရုံထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး စစ်ဆေးလိုက်၏။ ထို့နောက် တစ်ချက်ကြည့်ပြီးသည်နှင့် အတွင်းသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

"အချိန်ပြည့်တော့မယ်... ငါတို့ မသွားခင် ယီရင် မင်းကို ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ မေးခွန်းတစ်ခုလောက် မေးလို့ ရမလား..."

"ဘယ်လောက်တောင် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ဆန်လို့လဲ..."

"ရည်မှန်းချက် တစ်ခုမှ မရှိဘဲနဲ့ ဘယ်သူကမှ မင်းလောက်အထိ အပြင်းအထန် မကြိုးစားကြဘူးလေ... ငါ စည်းကျော်သွားတယ်ဆိုရင် ခွင့်လွှတ်ပါ... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လို ပန်းတိုင်မျိုးကို ရည်ရွယ်ထားလဲ ဆိုတာ ငါ သိချင်လို့ပါ..."

မကြာသေးမီက သူမကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအရာကို တွေးတောမိနေခဲ့သည်။

"သူတော်စင် တစ်ပါး ဖြစ်လာဖို့ပါပဲ..."

သူမက ပြောလိုက်၏။

သူ၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။

"မင်း ဒီလောက်အထိ ရည်မှန်းချက် ကြီးလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"သူတော်စင် အများစုက တပည့် လက်မခံကြဘူး... တကယ့် အစစ်အမှန် တပည့်မျိုးကို ပြောတာပါ... သူတို့ရဲ့ လမ်းစဉ် ကို သူတို့ လက်ဆင့်မကမ်းချင်ကြဘူးလေ... ကျွန်မ ဆရာက ကျွန်မကို ယုံကြည်ခဲ့တယ်... အခုတော့ သူ မရှိတော့ဘူး..."

သူမသည် ဆရာဖြစ်သူ၏ ဓားရိုးပေါ်သို့ လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်၏။

"သူ့ရဲ့ လမ်းစဉ် ကို အလဟဿ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး...”

ကပ်ဆီးယပ်စ်သည် သူမအား နောက်မှလိုက်ခဲ့ရန် လက်ဟန်ပြရင်း တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်၏။

"အဲဒါက မွန်မြတ်တဲ့ ရည်မှန်းချက်တစ်ခုဖြစ်သလို အထင်ကြီးစရာလည်း ကောင်းတယ်... ငါ ကလေးဘဝတုန်းက ငါ့မိသားစုရဲ့ ဇာတိမြေမှာ သူတော်စင် တစ်ပါးနဲ့ ဆုံဖူးတယ်... အဲဒါက တကယ့်ကို ရိုသေလေးစားစရာကောင်းတဲ့ အတွေ့အကြုံတစ်ခုပဲ... ဒါပေမဲ့ သူ အဲဒီအမြင့်ကို ရောက်ဖို့ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူခဲ့ရတယ်... လူအများစုက အောင်မြင်မယ်ဆိုတဲ့ အာမခံချက်မရှိဘဲ နေ့စဉ်ရက်ဆက် နှစ်ပေါင်းများစွာ အဲဒီလိုအဆင့်မျိုးနဲ့ လေ့ကျင့်ရတဲ့ ဖိအားကို မခံနိုင်ကြဘူး..."

သူတို့သည် အိမ်၏ ဒုတိယထပ်ရှိ တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်သန်း၍ လှေကားဆီသို့ သွားလိုက်ကြသည်။ မြင့်မားသော အမိုးခုံး ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် သူတို့၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သော ရင့်မှိုင်းသော အပြာရောင် မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် ကို သူမ လှမ်းမြင်လိုက်ရ၏။ ထို့အပြင် သူတို့ကို ဝန်းရံထားသော အဖြူရောင် ကျွန်းငယ်လေးများကိုလည်း မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"အဲဒါကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်လည်း ဘယ်တုန်းကမှ နားမလည်ခဲ့ဘူး..."

ယီရင်က ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် လှေကားမှ ဆင်းမည့်အစား လက်ရန်းကို ကျော်ခွကာ ပထမထပ်သို့ ခုန်ချလိုက်၏။ ကပ်ဆီးယပ်စ် ကမူ လှေကားထစ်များကို တစ်ထစ်ချင်းစီ ဂရုတစိုက် ဆင်းလာခဲ့သည်။

"ကျွန်မသာ ဓားပညာကို မလေ့ကျင့်ဘူးဆိုရင် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာကို မသိဘူး... ကျွန်မက အခြေချနေထိုင်ချင်လိမ့်မယ်လို့ ရှင် ထင်နေလို့လား..."

"ငါ ဆိုလိုချင်တာက အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး..."

ကပ်ဆီးယပ်စ် က ပြောလိုက်သည်။ သူက ခါးပတ်ကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး ဓားအိမ်စွပ်ထားသော ဓားကောက်နှင့်အတူ ထိုအတွက် ရည်ရွယ်လုပ်ဆောင်ထားသော အနီးရှိ စင်တစ်ခုပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်၏။

"မင်းမှာ တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုခု ရှိနေမယ်ဆိုရင် တိုက်ပွဲတစ်ခုမှာ မကြာခဏ အထောက်အကူ ဖြစ်စေတယ်လို့ ပြောတာပါ..."

မိမိ၏ အသက်ကို ကာကွယ်ခြင်းက ယီရင်အတွက် တိုက်ပွဲများတွင် တွန်းအားတစ်ခုဖြစ်ရန် အမြဲတမ်း လုံလောက်နေခဲ့သည်။ မည်သူ့အတွက်မဆို လုံလောက်သင့်ပေသည်။

သို့သော် ထိုအရာက အမြဲတမ်းတော့ အမှန်တရား မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူမသည် ထိုသည်ထက်ပို၍ လိုချင်နေခဲ့သည်။

ဓားသူတော်စင်က ကျင့်ကြံခြင်း တွင် ပြီးပြည့်စုံမှုကို ရှာဖွေခြင်းသည် အထီးကျန်ဆန်သော ခရီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး အခြားမည်သည့်အရာမဆို အာရုံလွဲစေသောအရာများသာ ဖြစ်ကြောင်း အမြဲတမ်း ပြောခဲ့ဖူး၏။ တစ်ယောက်တည်း အဆင့်တက်လှမ်းနေရခြင်းမှာ ပျင်းစရာကောင်းရုံသာမက နာကျင်စရာလည်း ကောင်းကြောင်း သူမ တွေးမိလာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် လင်းတုန်း၏ တိုက်ပွဲကို လာကြည့်ခွင့်မရှိကြောင်း အီသန် က ပြောခဲ့သောအခါ သူမ၏ ဗိုက်ကို ဓားဖြင့် ထိုးခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် လူတွေအများကြီးထဲကမှ ဖစ်ရှာ ဂီရှာ ကို သူ ခေါ်သွားခဲ့သောအခါတွင် ပို၍ ဆိုးရွားလှသည်။

"သူလည်း ကြည့်ခွင့်ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

အီသန် က ပြောခဲ့သည်။

"သူ့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ စွမ်းရည်တွေကြောင့် ငါ သူ့ကို ခေါ်သွားတာပါ... ပြီးတော့ ငါ လူနှစ်ယောက်ကို မသယ်နိုင်ဘူး..."

ထိုစကားက ယီရင်အတွက်တော့ ဆင်ခြေတစ်ခုလိုသာ ကြားနေရ၏။

ကပ်ဆီးယပ်စ် သည် အခန်းရှေ့ဘက်ရှိ မှန်ချပ်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော နံရံကြီးတစ်ခုရှေ့မှ သစ်သား ခလုတ်ခုံဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူသည် တိမ်တိုက်များကို ဖြတ်သန်း၍ လှံတောကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ မြေပြင်မှ ထိုးထွက်နေသော ထူးဆန်းသည့် တောင်တန်းများကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ပို၍နီးသော တောင်တစ်လုံး၏ ထိပ်တွင် ဘုရားကျောင်းနှင့်တူသော အဆောက်အအုံတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

"မင်းရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုတွေကို ချဲ့ထွင်ဖို့... စဉ်းစားကြည့်ဖို့ပဲ ငါ တောင်းဆိုတာပါ..."

ကပ်ဆီးယပ်စ် က ပြောလိုက်သည်။ သူသည် သစ်သားပြားပေါ်ရှိ အစီအရင် စက်ဝိုင်းများအပေါ်တွင် သူ၏ လက်များကို ရွှေ့လျားလိုက်၏။ ထိုအရာများက တောက်ပလာပြီး ကောင်းကင် ကရုဏာ သင်္ဘောကြီးက တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် တုန်ခါသွားလေသည်။

"မင်းရဲ့ ဆရာကိုယ်တိုင်က အောင်မြင်တဲ့ ဓားသမားတစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့အပြင် နာမည်ကြီး ဆေးဖော်စပ်သူ တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ခဲ့တာပဲ... ကျွမ်းကျင်သူ အများစုက သူတို့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခွဲဝေလိုက်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့ရဲ့ ရလဒ်တွေကို တကယ်တမ်း ပိုမို တိုးတက်လာစေနိုင်တယ်လို့ တွေ့ရှိထားကြတယ်..."

ယီရင်က ရင်ဘတ်ပေါ် လက်ပိုက်ကာ စဉ်းစားလိုက်၏။ သူမသည် အချိန်တိုင်းလိုလို ကျင့်ကြံခြင်း နည်းလမ်းများကို တစ်နည်းမဟုတ် တစ်နည်းဖြင့် လေ့ကျင့်နေခဲ့သည်။ ထိုအရာကသာ သူမ၏ ကမ္ဘာလေး ဖြစ်နေသောအခါ အခြားအရာများကို ဂရုစိုက်ရန် ခက်ခဲစေခဲ့သည်။

ပြဿနာက သူမသည် လေ့ကျင့်ခြင်းမှလွဲ၍ ပြင်ပကမ္ဘာအကြောင်းကို ဘာတစ်ခုမျှ မသိရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ဓားသူတော်စင်က သူမကို လုပ်ဆောင်ရန် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော အရာဖြစ်သည်။

***