အခန်း ၂၉၂

အပိုင်း(၂၉၂)

ခန္ဓာကိုယ်က မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် ပေါ်၌ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အေးခဲရပ်တန့်နေစဉ်မှာပင် ရင်၏ စိတ်က ဤပဟေဠိကို ဖြေရှင်းရန် ကြိုးစားနေခဲ့၏။ သူသည် အင်ပါယာ အတွင်းရှိ လူအများစုထက် ပိုမို အစွမ်းထက်သော အစစ်အမှန် ရွှေအဆင့် တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ အောက်ဘက်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသော အဖြစ်ဆိုးကြီးနှင့် ပတ်သက်၍ သူ တစ်ခုခု လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ့ကိုယ်သူ စိတ်ကူးမယဉ်ရဲပေ။

မိန်းကလေး သုံးဦးသည် လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်လျက် နီရဲနေသော သတ္တဝါလှိုင်းတံပိုးကြီးကို ခုခံရပ်တည်နေကြသည်။ တစ်ယောက်က အစိမ်းရောင် ဓားတစ်လက်ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်ရာ မည်သည့်နေရာမှန်းမသိ ထွက်ပေါ်လာသော သစ်ရွက်များကို ဖန်တီးသူ နည်းစနစ်ဖြင့် ပုံဖော်၍ ရန်သူများကို ခုတ်ထစ်လိုက်၏။ အခြားတစ်ယောက်က မှော်ပစ္စည်း တစ်ခုကို မြှောက်လိုက်ရာ အစိမ်းရောင် အလင်းတောက်ပသွားသော်လည်း သူ မြင်နိုင်သလောက်တော့ မည်သည့် ထိရောက်မှုမျှ မရှိပေ။ တတိယမြောက် အမျိုးသမီးကမူ တူတစ်လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို ကြေမွသွားအောင် ထုရိုက်လိုက်သည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သတ္တဝါလှိုင်းလုံးကြီးက သူတို့ကို လွှမ်းမိုးဖုံးအုပ်သွားလေတော့သည်။

အခြားလူများ၏ အသံများနှင့်သာ ရောထွေးမနေခဲ့လျှင် သူမတို့၏ အော်ဟစ်သံများကို သူ ကြားနိုင်ကောင်း ကြားနိုင်ပေမည်။

လင်မယားနှစ်ယောက်သည် သူတို့၏ ကလေးကို အလယ်တွင်ထား၍ ဆွဲခေါ်ကာ အနီရောင် မိစ္ဆာတန်းစီကြီးထံမှ ထွက်ပြေးနေကြ၏။ သူတို့ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အကြီးအကဲတစ်ယောက်က သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ညွှန်ကြားကာ ၎င်း၏ အကိုင်းအခက်များကို လက်သီးဆုပ်သဏ္ဌာန် မြှောက်တင်စေပြီး သွေးသတ္တဝါများအပေါ်သို့ ရိုက်ချကာ အနှစ်များအဖြစ် ကြေမွသွားစေသည်။ ကြောက်လန့်နေသော တပည့်တစ်စုက သူ၏ နောက်တွင် ပုန်းခိုနေကြ၏။ သို့သော် လူတစ်ယောက် သေဆုံးသွားတိုင်း ရန်သူအုပ်စုသစ် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပုံရသည်။ သူတို့အတွက် အဆုံးသတ်ဟူ၍ မရှိသလို အကြီးအကဲ၏ မာဒြာ များကလည်း အချိန်တစ်ခုအထိသာ ခံနိုင်ရည်ရှိမည် ဖြစ်သည်။

ဆင်တူရိုးမှား အဖြစ်အပျက်များက ခံတပ်တစ်ခုလုံးတွင် ဖြစ်ပျက်နေသဖြင့် တစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းစီ၏ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို အာရုံစိုက်ရန် ရင့်အတွက် ပို၍ပို၍ ခက်ခဲလာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ အောက်ဘက်တွင် ဖြန့်ကျက်ထားသော အိပ်မက်ဆိုးကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အစုအဝေးကြီး တစ်ခုသာ ဖြစ်လေသည်။

ခုခံတိုက်ခိုက်နေသော ထိုအကြီးအကဲထံသို့ သူ ဆင်းသွားနိုင်ပါသည်။ သူ၏ တိမ်တိုက်ပေါ်တွင် တပည့်တစ်ယောက် နှစ်ယောက်ခန့်ကို ကယ်တင်နိုင်ကောင်း ကယ်တင်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်...

သူ နောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ ထိုနေရာတွင် အနီရောင် အလင်းတန်းက နီရဲသော နေရောင်ခြည် အလင်းတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ တိုင်လုံးတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းနေသည်။ သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို ရုပ်သိမ်းထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ထိုနောက်ဘက်မှ တစ်စုံတစ်ရာကို သူ ခံစားနေရဆဲပင်။

ကြောက်ရွံ့မှု...

ထိတ်လန့်မှု...

လွှမ်းမိုးနိုင်လွန်းသော စွမ်းအား...

ဤခံတပ်၏ တောင်ဘက် တစ်မိုင် သို့မဟုတ် နှစ်မိုင်ခန့် အကွာတွင် ရှေးကျပြီး စွမ်းအားကြီးမားသော အရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုအရာက ဤအဖြစ်အပျက်ကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သေချာပေါက် သိနေ၏။

အကယ်၍ သူ ဤနေရာတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ပါက စကိုင်းဆွန်း တို့သည် ဤအကြောင်းကို ဘယ်သောအခါမှ သိရှိရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ချိတ်ပိတ်ထားသော သေတ္တာတစ်လုံး ရှိနေသည်။ မတော်တဆ ပွင့်သွားရန် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် အစီအရင် များဖြင့် ရေးဆွဲကာ အားဖြည့်ထား၏။ စကိုင်းဆွန်း များကြားတွင် ဤသေတ္တာကို ဖွင့်ခြင်းသည် ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော လုပ်ရပ်တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။

ရင်သည် မာဒြာ များကို ထိုအထဲသို့ စီးဝင်စေပြီး သော့ဖွင့်လိုက်သည်။ ၎င်းက ပွင့်ထွက်သွားပြီး ကျောက်တုံးတစ်တုံးက သံချပ်ကာလက်အိတ် စွပ်ထားသော သူ၏ လက်ထဲသို့ ကျဆင်းလာလေသည်။

ဥပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော ဤအစိမ်းရောင် ကျောက်တုံးလေးမှာ တကယ်တော့ ရိုးရှင်းသော မှော်ပစ္စည်း တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ၎င်းကို ချေမွလိုက်ပြီး အတွင်းမှ စွမ်းအားများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။

ထိုစွမ်းအားများက စုစည်းသွားပြီး အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများဖြင့် အပြည့်အဝ ဖွဲ့စည်းထားသည့် တောင်ပံလေးခုပါ ပျားပိတုန်းငှက်လေးနှင့်တူသော တောင်ပံပါ သတ္တဝါငယ်လေး တစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ထို မှော်ပစ္စည်း လေးသည် သူ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် တစ်ပတ် ပျံဝဲသွားပြီးနောက် စကိုင်းဆွန်း ဌာနချုပ်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။

ထိုသတင်းစကားပါးသူကလေးသည် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင်ကို သတိပေးမည်ဖြစ်ပြီး စစ်ကူများကို ခေါ်ယူပေးလိမ့်မည်။ သို့သော် ၎င်းက အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို သယ်ဆောင်သွားနိုင်စွမ်း မရှိပေ။ ဤဇာတ်လမ်းကို သူကိုယ်တိုင် ပြောပြရမည် ဖြစ်သည်။

ရင်သည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပြန်လည်ဆုတ်ခွာလိုက်ပြီး သူ၏ မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် ကို ရှေ့သို့ သွားရန် တွန်းအားပေးလိုက်၏။ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းသော ထိုအနီရောင် အလင်းတန်းကြီးနှင့်... ၎င်း ထွန်းလင်းတောက်ပနေသည့် မည်သည့်အရာနှင့်မဆို ဝေးရာသို့ ဖြစ်သည်။

သူ ပျံသန်းထွက်ခွာလာစဉ် အပြင်ဘက် တံတိုင်းပေါ်တွင် ရပ်နေသော လူတစ်ယောက်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ လုံးဝ ဖြူဖျော့နေသော အသားအရေနှင့် ခါးအထိနီးပါး ကျဆင်းနေသော ဆံပင်အမည်းရောင်များ ရှိသည့် လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်၏။ အောက်ဘက်ရှိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မြင်ကွင်းများကြားတွင်ပင် သူက ထင်ရှားပေါ်လွင်နေသည်။ ထိုကောင်လေးကို ကယ်တင်သွားသင့်သလားဟု တွေးတောလျက် ရင် က အရှိန်လျှော့လိုက်၏။ ထိုလူငယ်လေးမှာ အသက် ဆယ့်ရှစ်နှစ်ထက် ပိုမိုကြီးရင့်မည့်ပုံ မပေါ်ပေ။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ခုက သူ့ကို သတိပေး တားမြစ်နေလေသည်။

ထိုလူငယ်သည် သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တိုက်ပွဲများကို ကြည့်ရှုနေခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ မျက်လုံးများက တည်ငြိမ်နေပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ မော့ကြည့်နေ၏။ ရင် ကို စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရင်သည် အကွာအဝေးတစ်ခုအထိ ခွာလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ မြင့်တက်သွားသည်။ လူငယ်လေးသည် ပခုံးမှ ခြေဖျားအထိ ဖုံးအုပ်ထားသော ပုံသဏ္ဌာန်မဲ့ အမည်းရောင် ကုတ်အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

ထိုလက်မှာ သွေးထဲတွင် နှစ်ထားသကဲ့သို့ နီရဲနေလေသည်။ ပြတ်သားသော ဟန်ပန်တစ်ခုဖြင့် ထိုလူငယ်က လက်သီးဆုပ်လိုက်၏။

ရင်၏ နှလုံးသားကို ဖြတ်သန်း၍ နာကျင်မှု လှံတံတစ်ခုက ထိုးစိုက်ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။

သူသည် ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် ဖိချလိုက်ရာ သူ၏ အဆုတ်များမှာ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ အာရုံစူးစိုက်မှု ပြတ်တောက်သွားခြင်းက တိမ်တိုက်ကို တုန်ခါသွားစေ၏။ ခဏအကြာတွင် သူ၏ သံချပ်ကာရှိ အစီအရင် က တောက်ပလာပြီး သူ့ကို သေလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့သော သွေး အုပ်ချုပ်သူ နည်းစနစ် ကို ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်သည်။ အနီရောင် အော်ရာ များသည် သူ့ထံမှ တွန်းဖယ်ခံလိုက်ရပြီး သူ၏ နှလုံးခုန်နှုန်းများ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားကာ သက်ပြင်းကြီး တစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ပျံသန်းလေတော့သည်။ သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ရန်မှလွဲ၍ အခြား မည်သည့် အတွေးမျှ မရှိတော့ချေ။

ကိုက်အနည်းငယ်ခန့် ပျံသန်းပြီးချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ခုက သူ၏ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး တိမ်တိုက်ပေါ်မှ ဆွဲချသွားလေသည်။

“ကယ်ပါ...”

ပိုင်ရင် သည် မြေပြင်နှင့် မရိုက်မိမီလေးတွင် နောက်ဆုံးအနေဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။ သို့သော် မည်သူကမျှ သူ့ကို မကြားလိုက်ပေ။

...

ဆူညံသံများက မည်သည့်အရာဖြစ်ကြောင်း ကြည့်ရှုရန် လင်းတုန်း သည် နေရောင်ခြည်ထဲသို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ ထွက်လာခဲ့သည်။ တောင်ကြီးမှာ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ တုန်ခါသွားချိန်တွင် သူနှင့် ဂီရှာ တို့သည် သူ၏ လက်မောင်းသစ်အတွက် ပြင်ဆင်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

သူသည် တိုက်ပွဲမှ အပြည့်အဝ နာလန်မထူနိုင်သေးဘဲ ခန္ဓာကိုယ်မှာ နာကျင်နေဆဲဖြစ်ကာ မာဒြာ များလည်း အားနည်းနေဆဲပင်။ အပြာလေးက သူ၏ မာဒြာ သွေးကြောများ အချို့ကို သန့်စင်ပေးခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့မှာ ပွန်းပဲ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ရွှံ့စေးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ လေးလံနေပြီး ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းချင်းစီကို စိတ်ခွန်အား သက်သက်ဖြင့်သာ အတင်းအကျပ် လှမ်းနေရ၏။ ဂီရှာ က သူ့ကို အနားယူရန် လိုအပ်ကြောင်း အာမခံကာ ကုတင်ပေါ်တွင်သာ နေစေရန် ကြိုးစားခဲ့ပြီး ထိုဆူညံသံကို သူမကိုယ်တိုင် သွားရောက် စုံစမ်းမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။

သို့သော် ယီရင် သည် ယနေ့ ရောက်ရှိလာရန် ရှိနေသည်။

ဖစ်ရှာ ဂီရှာသည် သူ့အတွက် တံခါးကို ဖွင့်ထားပေးသော်လည်း သူမ၏ အာရုံများ လွင့်ပါးနေ၏။ သူမက တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်နေချိန်တွင် သူမ၏ မီးခိုးရောင် ဆံထုံးမှာ သူ၏ မျက်နှာရှေ့၌ ရှိနေလေသည်။

လင်းတုန်း ဘာကိုမျှ မမြင်ရသေးမီမှာပင် တောင်ဘက်အရပ်မှ ကြီးမားသော စွမ်းအားကြီး တစ်ခု၏ ခံစားချက်ကြောင့် သူ၏ အာရုံများ လွင့်ပါးသွားခဲ့သည်။ သူသည် ထိုအရပ်သို့ အရင်ဆုံး လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တောင်ဘက် မိုင်အနည်းငယ် အကွာရှိ နေရောင်ခြည်မှာ အနီရောင် ဖန်မှန်ဘီလူး တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းလာရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။

သို့သော် သူ၏ မျက်စိရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေသောအရာကို သတိပြုမိသွားသောအခါ ထိုအဝေးမှ စွမ်းအားနှင့် ပတ်သက်သော အတွေးအားလုံးမှာ သူ၏ စိတ်ထဲမှ လွင့်စဉ်သွားခဲ့လေသည်။

ကောင်းကင် ကရုဏာ၏ အပျက်အစီးများသည် တောင်စောင်း တစ်လျှောက်တွင် ပြန့်ကျဲနေပြီး အကျိုးအပဲ့များကြားမှ ဖုန်မှုန့်များနှင့် မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ အပြာရောင် တိမ်တိုက် အစအနများသည် လေထဲတွင် ပျော်ဝင်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ မှတ်မိသောအရာ အချို့ကို ဟိုတစ်စဒီတစ်စ တွေ့မြင်နေရ၏။ ပြောင်းပြန်လန်နေသော ကုလားထိုင်တစ်လုံးနှင့် တစ်ချိန်က နဂါးခေါင်းပုံ ထွင်းထုထားသော လက်ရန်း၏ ပုံပျက်နေသော အပိုင်းအစ တစ်ခုတို့ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် အမည်းရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူတစ်ယောက်ကို သူ လှမ်းမြင်လိုက်ရသောအခါ ဒဏ်ရာများကို မေ့လျော့သွားပြီး ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။ ယီရင် သည် သွေးသံတရဲရဲနှင့် ကျိုးပဲ့ကြေမွစွာ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး သူမ၏ ဘေးတွင် ကပ်ဆီးယပ်စ် ရှိနေ၏။

ဝိညာဉ် အသိက အော်သို သည် အနီးအနားတွင် ရှိနေကြောင်း ပြောပြနေသော်လည်း တစ်ချက်မျှ လှမ်းကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် လိပ်ကြီး အဆင်ပြေကြောင်း လင်းတုန်း သေချာသွားသည်။ သူသည် ခြေလက်များနှင့် ခေါင်းကို အခွံထဲသို့ သွင်းထားပြီး အပျက်အစီးများ၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မီးခဲတစ်ခဲကဲ့သို့ ထိုင်နေ၏။ လင်းတုန်း၏ ဝိညာဉ် ခံစားချက်များ မှန်ကန်ပါက သူနှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုထားသော အဖော်မှာ အိပ်ပျော်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယီရင် ၏ အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်သောအခါ လင်းတုန်း၏ လည်ချောင်းများ တစ်ဆို့သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ဘေးတစောင်း လဲလျောင်းနေပြီး ခေါင်းအောက်တွင် သွေးများ အိုင်ထွန်းနေကာ ခြေထောက်များမှာ တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် လိမ်ယှက်နေ၏။ သူမ၏ လက်မောင်းများမှာ ပျော့ခွေနေပြီး လက်ချောင်းထိပ်များ တွန့်လိမ်နေကာ သူမ၏ ဓားမှာ ခြေလှမ်းနှစ်ဆယ်ခန့် အကွာတွင် ကျနေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမသည် ဓားပေါ်သို့ ပြုတ်မကျခဲ့ပေ။ သူမ၏ ခါးပတ်မှာပင် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ပြေကျနေပြီး ခါးတွင် ရစ်ပတ်မနေဘဲ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ရစ်ခွေနေလေသည်။

***