အခန်း ၂၉၃

အပိုင်း(၂၉၃)

လင်းတုန်းသည် ယီရင်၏ ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး တုန်ယင်နေသော လက်ချောင်းများကို သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် တစ်လက်မခန့် အကွာတွင်ထားကာ အသက်ရှူသံကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူမ၏ လေမှုတ်ထုတ်လိုက်မှုကို သူ ခံစားလိုက်ရပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ သူမ အသက်ရှင်နေသရွေ့ သူမကို ကယ်တင်နိုင်သေးသည်။

ကပ်ဆီးယပ်စ် ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အကွာတွင် ရှိနေသည်။ လင်းတုန်း သည် သူ့ကို တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ကြောင်း သိလိုက်၏။ သွေးခုန်နှုန်းကို စစ်ဆေးရန်ပင် မလိုအပ်တော့ပေ။ ထိုလူသည် ဒဏ်ရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သွေးများ ရွှဲနစ်နေသည်။ မည်သူကမျှ...

သို့သော်လည်း... ရုတ်တရက် ကပ်ဆီးယပ်စ် သည် လူးလွန့်လာပြီး ခေါင်းပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။ လင်းတုန်း လန့်ဖျပ်သွားပြီး ထိုလူကြီးကို ထူပေးရန် အပြေးအလွှား သွားလိုက်၏။

"အတင်း မထပါနဲ့..."

လင်းတုန်း က အကြံပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ ရှိတယ်..."

ဘာလုပ်ရမည်ကို လင်းတုန်း သေချာ မသိသော်လည်း ပြင်းထန်သော သင်္ဘောပျက်ကျမှုမှ ယခုလေးတင် အသက်ရှင်လွတ်မြောက်လာသူ တစ်ယောက်ကို နှစ်သိမ့်ပေးရန်မှာ အရေးကြီးပုံ ရလေသည်။

ကပ်ဆီးယပ်စ် ကိုယ်တိုင် ထိုင်နိုင်ပြီဟု ထင်ရသောအခါ လင်းတုန်း သည် ယီရင် ထံသို့ ပြန်လှည့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအာရီလီယပ်က သူ၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

"အနားမသွားနဲ့..."

ကပ်ဆီးယပ်စ် က အက်ကွဲသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူသည် သင်္ဘောပျက်ကျမှုကြောင့် တုန်ယင်နေသည်။ တိုက်ပွဲများမှ အသက်ရှင်လွတ်မြောက်လာသူများတွင် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်တတ်ကြောင်းကို သူ၏ ကလန် တွင် လင်းတုန်း မြင်ဖူးခဲ့သည်။ သူသည် ညင်သာစွာ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ကပ်ဆီးယပ်စ် ၏ ဆုပ်ကိုင်မှုက လင်းယုန်ငှက်၏ ခြေသည်းများကဲ့သို့ တင်းကျပ်နေ၏။ သူက ယိုင်နဲ့နဲ့ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လင်းတုန်း ကို ယီရင် နှင့် ဝေးရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေသည်။

အီသန် ရှိရာဆီသို့ ဖြစ်သည်။

မှန်ပါသည်။ အီသန် သည် လင်းတုန်း နှင့် ဖစ်ရှာ ဂီရှာ တို့ အခန်းထဲမှ မထွက်လာမီကပင် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် သည် သူ၏ မိသားစုဝင် သို့မဟုတ် တပည့်ဖြစ်သူကို ကူညီရန် မည်သည့် ကြိုးပမ်းမှုမျှ မလုပ်ခဲ့ကြောင်းကို လင်းတုန်း ယခုအချိန်အထိ သတိမထားမိခဲ့ပေ။

ထိုအစား သူသည် ချောက်ကမ်းပါး၏ အစွန်းဆုံးတွင် ရပ်လျက် အဝေးမှ အနီရောင် အလင်းတန်းကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။

ယခု လင်းတုန်း တွေးကြည့်မိသောအခါ ထိုအရာက လွန်ခဲ့သော အခိုက်အတန့်ကထက် အနည်းငယ် ပို၍ နီးကပ်လာသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

လေပြင်းများက အီသန် ၏ ဆံပင်များကို ဆွဲငင် ဝှေ့ယမ်းနေ၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ မျက်နှာ၌ မည်သည့်အပြုံးမျှ မရှိပေ။ သူသည် ချီတက်လာသော စစ်တပ်တစ်ခု၏ ချဉ်းကပ်လာမှုကို တွေးတောနေသူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ အနီရောင် အလင်းတန်းကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"သူ့ရဲ့ သွေးအရိပ် က နိုးထလာခဲ့ပြီ..."

ကပ်ဆီးယပ်စ် က အီသန် ကို အစီရင်ခံလိုက်သည်။

"ဘာတွေ လာနေလဲဆိုတာကို စဉ်းစားကြည့်ရင် အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး..."

အီသန် က တောင်ဘက်သို့ ဆက်လက် စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့ အဲဒါကို ဖယ်ရှားပစ်သင့်တယ်... အရင်ကတည်းက ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့သင့်တာ ခင်ဗျား ဘာတွေ တွေးနေခဲ့လဲဆိုတာ ကျုပ် စဉ်းစားလို့ကို မရဘူး..."

"အေး မင်း စဉ်းစားလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

အီသန် က သူ၏ သံမဏိ ကတ်ကြေးကို ဆွဲထုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှု တစ်ချက်ဖြင့် သူသည် သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်၏။

ထို့နောက် မည်သည့် သတိပေးချက်မျှ မရှိဘဲ ခြေဖနောင့်ကို လှည့်ကာ ယီရင် ထံသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

အီသန် အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားသောအခါ ယီရင် ၏ ခါးပတ်က လူးလွန့်လာပြီး မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပေါက်လိုက်ရာ လင်းတုန်း လန့်ဖျပ်သွား၏။ ဖစ်ရှာ ဂီရှာမှာလည်း ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် သူမ၏ ပင့်ကူခြေတံများဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်ပြေးသွား၏။

သို့သော်လည်း... ကပ်ဆီးယပ်စ် နှင့် အီသန် တို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အံ့သြသွားပုံ မရပေ။ အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် သည် သွေးရောင် ကြိုးစကို သူ၏ လည်ပင်းသို့ ပေါက်ခွင့်ပြုလိုက်ရာ ပျော့ခွေနေသော ကြိုးတစ်ချောင်းထက် ပို၍ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရစေခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

အီသန်သည် ယီရင် ၏ ဝတ်ရုံများကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။

သူသည် အဝတ်စကို အလွယ်တကူ ဆွဲဖြဲလိုက်ရာ သူမ၏ ဗိုက်သား တစ်ပေခန့် ပေါ်လာ၏။ လက်မောင်းနှင့် မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေပြားများလောက် မများသော်လည်း ထိုနေရာ၌ပင် ပါးလွှာသော အမာရွတ်များ ရှိနေသည်။ ဗိုက်သားမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း လင်းတုန်း သည် အကြည့်လွှဲရန် တွေးလိုက်မိဆဲပင်။

သို့သော် ထိုမြင်ကွင်းက သူ့ကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။ သူမ အမြဲတမ်း ခါးပတ်တစ်ခုလို ဝတ်ဆင်ထားတတ်သော သွေးရောင်ကြိုးသည် သူမ၏ အူများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ သူမ၏ ချက်မှနေ၍ ဆန့်ထွက်နေလေသည်။

သို့မဟုတ် ပို၍ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကောင်းသော အတွေးတစ်ခုက... ၎င်းသည် သူမ၏ အမြုတေ ထဲသို့ ဆန့်ထွက်ဝင်ရောက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

အီသန်သည် သူ၏ သွေးဖြင့် သူမ၏ အရေပြားပေါ်တွင် ပုံကြမ်းဆွဲလိုက်ပြီး သူမ၏ ချက်ပတ်လည်တွင် သင်္ကေတ စက်ဝိုင်းတစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ အစီအရင် တစ်ခု ဖြစ်ရမည်။ သို့သော် လင်းတုန်း သည် ထိုအထဲမှ တစ်ခုကိုမျှ မမှတ်မိပေ။ အီသန် အသက်တစ်ရှိုက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက် မီးခိုးရောင် မီးတောက်တစ်ခုက ထိုသင်္ကေတများကို တောက်လောင်သွားစေ၏။

ဝိညာဉ်မီးတောက်...

အဆင့်နိမ့် အရှင်သခင် တစ်ယောက်၏ စွမ်းအားပင် ဖြစ်လေသည်။

အီသန်က ရှင်းပြရန် ငြင်းဆန်ထားသဖြင့် လင်းတုန်း သည် ထိုအရာကို နားမလည်သေးပေ။ သို့သော် ဝိညာဉ်မီးတောက်သည် အရှင်သခင် တစ်ယောက်၏ အမှတ်အသားနှင့် လက်မှတ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤ အစီအရင်က ၎င်းကို စွမ်းအားအဖြစ် အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်၏။

ထို့နောက် အနီရောင် ကြိုးမှာ ပြိုကျပျက်စီးသွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သေလုဆဲဆဲ အပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ ညှိုးနွမ်း တွန့်လိမ်သွားပြီး သွေးခြောက်ဖတ်များကဲ့သို့ အရာများအဖြစ် ပျော်ဝင်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် အနီရောင် အနှစ်သာရများအဖြစ် အငွေ့ပျံသွားလေတော့သည်။

ထိုသို့ဖြင့် ၎င်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။ ယီရင် ၏ ဗိုက်ပေါ်ရှိ သင်္ကေတ စက်ဝိုင်းမှာ သူမ၏ အသားထဲသို့ မီးမြှိုက်ခံထားရသကဲ့သို့ မည်းနက်သွားခဲ့သည်။

“အဟွတ်... အဟွတ်...”

တစ်စက္ကန့်ခန့် အကြာတွင် သူမသည် ချောင်းဆိုးလျက် နိုးလာခဲ့၏။ သူမ ညည်းတွားလိုက်သည်။

"ငါ့ကို နင်းသွားတဲ့ နွားကို တစ်ယောက်ယောက် သွားရှာပေးကြပါဦး..."

လင်းတုန်း သည် သူမထံသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်သော်လည်း အီသန်၏ မျက်လုံးများကမူ တောင်ဘက်သို့ ပြန်လည်၍ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

"ခဏနေရင် မင်း ပိုဆိုးသွားလိမ့်မယ်..."

သူက ပြောလိုက်၏။ သူ၏ ကတ်ကြေးမှာ လက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲပင်။

"တိုက်ပွဲက ငါတို့အပေါ် ကျရောက်လာတော့မယ်..."

လင်းတုန်းက သူ ဘာကိုပြောနေသနည်းဟု မေးရန် ဟန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အနီရောင် နံရံကြီးက တောင်၏ အစွန်းကို ဖိကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။

ထို့နောက် အနီရောင် အလင်းတန်းက သူတို့အားလုံးကို ဝါးမျိုသွားလေတော့သည်။

နေမင်းကြီးသည် အနီရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။

လင်းတုန်း ၏ ကြေးအဆင့် အမြင် တွင်ပင် အရာအားလုံးသည် နီရဲနေ၏။ သူ၏ အစာအိမ်က လှိုင်းထကာ လည်ချောင်းထဲသို့ သည်းခြေရည်များ ဆန်တက်လာသည်။ ဤအရာက သွေးအိုင်တစ်ခုထဲတွင် နစ်မြုပ်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရစေလေသည်။

သူ သတိလစ်မသွားမီ ဝိညာဉ်အာရုံ ကို ပိတ်ပစ်လိုက်သည်။ သို့သော် လက်တွေ့တွင် သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသောအရာက ပို၍ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာ ကောင်းနေလေတော့သည်။

ကာဆီးယပ်စ် နှင့် ယီရင် တို့ ကျောက်တုံးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေခဲ့သော နေရာရှိ သွေးများထဲမှ သတ္တဝါအချို့ ထွက်ပေါ်လာကြ၏။ အလောင်းများထဲမှ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် များ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသတ္တဝါများသည် လူတစ်ယောက်၏ အရွယ်အစား တစ်ဝက်ခန့်သာ ရှိပြီး မျက်နှာ အသွင်အပြင်ဟူ၍ ဘာမျှမရှိပေ။ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို အချွဲအကျိ သွေးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားလေသည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် ၎င်းတို့ ခြောက်ကောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သက်ရှိအသား၏ အနံ့ကို ရနေသကဲ့သို့ လင်းတုန်း နှင့် အခြားသူများဆီသို့ ခေါင်းလှည့်လာကြ၏။

၎င်းတို့ ရှေ့သို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ တိုးလာကြသော်လည်း အီသန် သည် သူတို့ကြားသို့ မှုန်ဝါးစွာ ဝင်ရောက်သွားပြီး သူ၏ ကတ်ကြေးက လေထဲတွင် ခုတ်ပိုင်းသွားလေသည်။

သွေး မာဒြာ များ လေထဲသို့ ပန်းထွက်သွားပြီး အနှစ်သာရများအဖြစ် ပျော်ဝင်သွား၏။ ထို့နောက် ခြောက်ကောင်စလုံး လေလျော့ကျသွားလေသည်။

ဖစ်ရှာ ဂီရှာ သည် ထိုမြင်ကွင်းကို တုန်ယင်နေသော လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

"အဲဒါ... အဲဒါတွေက ဘာတွေလဲ... ဟင်... မင်း ပြန်လာတော့ အဲဒါတွေကိုပါ ခေါ်လာတာလား..."

"ဒါတွေက သွေးမိစ္ဆာ တွေပဲ..."

အရည်အဖြစ်ရှိနေသော မာဒြာ များ အငွေ့ပျံသွားချိန်တွင် ကတ်ကြေးပေါ်မှ နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်နေသော သွေးကွက်များကို ခါချရင်း အီသန် က ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့က သွေးစွန်း ဖီးနစ် ရဲ့ ဖန်တီးမှုတွေထဲမှာ အနိမ့်ကျဆုံးကောင်တွေပဲ..."

ဂီရှာတွင် လျော့ကျသွားစရာ အရွယ်အစား သိပ်မရှိတော့သော်လည်း သူမကိုယ်သူမ ပို၍ ကျုံ့ဝင်သွားသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။

"သွေး... သွေးစွန်း ဖီးနစ် လား... မင်းက... မင်း ပြောချင်တာက..."

ကာဆီးယပ်စ်သည် မရှိတော့သော ဓားတစ်လက်ကို စမ်းသပ်ရှာဖွေနေသကဲ့သို့ သူ၏ ခါးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ လွတ်ဟာနေသော နေရာကို ကြည့်၍ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် အခြားတစ်ဖက်ကို စမ်းကြည့်ပြန်သည်။ သေချာသည်က မည်သည့် လက်နက်မျှ ရှိမနေပေ။

"ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ အီသန်..."

ဓားကို နောက်ဆုံးတွင် လက်လျှော့လိုက်ရင်း သူက မေးလိုက်သည်။

"ကျင်းတိုင်ရှို့ က သူ မဖွင့်သင့်တဲ့ တံခါးတစ်ချပ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်..."

အီသန် က လေထဲတွင် ရွေ့လျားနေသော တစ်စုံတစ်ခုကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခေါင်းကို လှည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ လင်းတုန်း မမြင်နိုင်သော အရာတစ်ခုကို ဖြစ်၏။

"အဲဒါကို တစ်ယောက်ယောက်က သတိထားမိသွားတယ်..."

"မိစ္ဆာနတ်ဘုရား တွေလား..."

ဖစ်ရှာ ဂီရှာ က တုန်ယင်စွာဖြင့် ထပ်မံ ရေရွတ်လိုက်လေတော့၏။

***