အခန်း ၂၈၅

အခန်း (၂၈၅)

ဟယ်ရှန့်နှင့် ပွင့်လင်းစွာ စကားပြောဆိုခြင်း

လျန်ထျန်းသည် ကျီစစ်နှင့် စကားများနေရန် အချိန်ဖြုန်းမနေချင်တော့သဖြင့် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ နံပါတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်သည်။ ဖုန်းမြည်ပြီးနောက် တစ်ဖက်မှ ဟယ်ရှန့်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟယ်လို...၊ နောက်ဆုံးတော့ ရှင် ကျွန်မကို အရင် ဆက်သွယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီပေါ့လေ...။”

ဟယ်ရှန့်၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ထားရမှန်း သိသာလှသည်။ လျန်ထျန်းသည် သူမ၏ ခံစားချက်ကို နားလည်သော်လည်း အဆင်မပြေမှုများ ဖြစ်ပေါ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမနှင့် တွေ့ဆုံခြင်း ကို ရှောင်လွှဲနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ကျီစစ်၏ ကိစ္စကြောင့် ဟယ်ရှန့်နှင့် ဆက်သွယ်ရန် လိုအပ်နေပြီး တစ်ဖက်တွင်လည်း ရှင်းလင်းရမည့် ကိစ္စများစွာ ရှိနေသည်ကို သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

လျန်ထျန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟယ်ရှန့်...၊ ငါ မင်းရဲ့ ကုမ္ပဏီဟောင်း အနီးနားမှာ ရှိနေတယ်။ ကျီစစ်လည်း ဒီနားမှာပဲ ရှိတယ်။ မင်း လာခဲ့နိုင်မ လား...။”

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ဟယ်ရှန့်သည် နှစ်စက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ အသံတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဆုံးရှုံးရခြင်း ဝေဒနာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို ခံစားရသည်။

"ဒါဆိုရင် ရှင့်ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းကြောင့် ကျွန်မကို ဆက်သွယ်တာပေါ့လေ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ရှင့်အတွက်နဲ့တင့် ကျွန်မ သူ့ကို အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးခဲ့ပြီးပါပြီ။ ရှင် သူ့ကို အယ်လ်မြို့ရဲ့ ဒေသဆိုင်ရာ မန်နေဂျာအဖြစ် ခန့်ထား လိုက်တဲ့အတွက် ရှင်တို့ မကြာခဏ တွေ့ဖြစ်ကြမှာပါ...။ ရှင့် နှလုံးသားထဲမှာ ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း လောက်တောင် အရေးမပါဘူးပေါ့လေ...။”

ဟယ်ရှန့်သည် စကားဆုံးချိန်တွင် မကျေနပ်ချက်များ၊ မျက်ရည်စများနှင့်အတူ ဆက်ပြောပြန်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ...၊ ရှင် နဲ့ ကျွန်မက သူငယ်ချင်း မဖြစ်နိုင်ရင်တောင် စီးပွားရေးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ ဖြစ်နိုင်သေး တယ် မဟုတ်လား။ စီးပွားရေးကိစ္စအတွက် တွေ့တာမျိုးတော့ ရမှာပေါ့...။ ဘာလို့ အမြဲတမ်း ကျွန်မကို ရှောင်နေ ရတာလဲ...။”

ဟယ်ရှန့်၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ လျန်ထျန်းမှာ ဤအတိုင်း ဆက်သွားပါက ပြဿနာများ ပိုမို ရှုပ်ထွေးလာမည်ကို သိရှိလိုက်သဖြင့် သူမကို ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။

"အရင်ဆုံး ဒီကို လာခဲ့ပါဦး။ ပြီးရင် အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြတာပေါ့...။ မင်းကို ငါ အာမခံပါတယ်…၊ မင်းဟာ ငါ့အတွက် အမြဲတမ်း သူငယ်ချင်းကောင်းပဲ။ သူက မင်းထက် အရေးပါတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး၊ ပြောရရင် သူက မင်းနဲ့ ယှဉ်ဖို့တောင် မထိုက်တန်ပါဘူး...။ ဒီနေ့ သူ့ကို မြင်လိုက်ရတာက သူ့အကြောင်းကို ပိုပြီး သိ လိုက်ရသလိုပါပဲ။ ဟယ်ရှန့်... မင်း လာခဲ့ပေးပါ၊ သူ့ကို သင်ခန်းစာ ပေးရမယ်...။”

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ ဟယ်ရှန့်သည် သူမ၏ စိတ်ညစ်မှုများကို ဘေးဖယ်ထားကာ စိတ်အားထက် သန်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ...၊ အဲဒီမှာပဲ စောင့်နေပါ။ ကျွန်မ အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်...။”

လျန်ထျန်းကို ကူညီနိုင်မည်ဆိုလျှင် သူမသည် အရာအားလုံးကို အဆင်သင့် လုပ်ပေးရန် ဝန်မလေးပေ။ လျန်ထျန်းက ဖုန်းကို ချလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျီစစ်မှာ မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် လျန်ထျန်းကို စိုက်ကြည့် နေခဲ့လေသည်။

"မင်း ဟန်ဆောင်နေတာလား..။ ဖုန်းတစ်ချက် ဆက်လိုက်ရုံနဲ့ ငါ့ကို လှည့်စားနိုင်မယ် ထင်နေတာလား...၊ မန်နေဂျာဟယ်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ မင်း သိရဲ့လား။ သူမက ဟယ်ရှန့်ကုမ္ပဏီ မထူထောင်ခင်ကတည်းက ဟယ်မိသားစုရဲ့ အကြီးဆုံးသမီးပဲ။ မင်းက ဟန်ဆောင်တာ အရမ်းတော်တာပဲ...။ မင်းသာ တကယ်တမ်း ဟန်ဆောင်တာဆိုရင် မန်နေဂျာဟယ်က မင်းကို ချစ်ရေးဆိုတယ်လို့ပါ ပြောလိုက်ပါတော့လား...။”

လျန်ထျန်းသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဟယ်ရှန့် ငါ့ကို ချစ်ရေးဆိုခဲ့ဖူးတယ်…၊ ဒါပေမဲ့ ငါပဲ သူ့ကို ဖြတ်ပြော လိုက်တာ။ သူမ မကောင်းလို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ငါ့မှာ တစ်သက်လုံး လက်တွဲဖို့ ရွေးချယ်ထားပြီးသူ ရှိနေလို့ပါ...။”

ကျီစစ်မှာ လှောင်ပြောင်ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟားဟား...၊ ငါ ဘာတွေ ကြားလိုက်ရတာလဲ။ ဒီနှစ်ထဲမှာ အရယ်ရဆုံးဟာသပဲ။ လျန်ထျန်း... မင်းတို့ အစား အသောက် ပို့သူတွေက ဒီလိုပဲလား။ အရည်အချင်းမရှိဘဲ စိတ်ကူးတွေ ယဉ်နေကြတာ...၊ မန်နေဂျာဟယ်က အေးစက်တဲ့ သူတစ်ယောက်ပါ။ သူမကို အောင်မြင်တဲ့ သူဌေးသားတွေ အများကြီး ပူဆာကြပေမဲ့ သူမက အကုန် ငြင်းခဲ့တာ။ မင်းလို ပို့ဆောင်ရေးသမားကို သူ ဘာလို့ ချစ်ရေးဆိုရမှာလဲ...။”

“ငါ ဒီနေ့ ပြောမယ်၊ အကယ်၍ မန်နေဂျာဟယ်သာ မင်းကို ချစ်ရေးဆိုခဲ့ရင် ငါ မင်းကို ဒူးထောက်ပြီး သုံးကြိမ် ကန်တော့မယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းကပဲ ငါ့ကို ဒူးထောက်ပြီး ကန်တော့ရမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ...။”

လျန်ထျန်းက လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

"သဘောတူတယ်...။”

ထို့နောက် သူသည် ဖုန်းစခရင်ကို ပြလိုက်သည်။

"ငါ အကုန် အသံသွင်းထားတယ်။ ဒါ သက်သေပဲ...။”

ကျီစစ်မှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း ဟန်မပျက်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ဟန်ဆောင်နေတုန်းပဲပေါ့။ မင်း လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားနေတာကို ငါ မသိဘူး ထင်နေလား...၊ မန်နေဂျာဟယ်က မနက်ဖြန်မှ ရုံးတက်မှာ၊ ဒီနေ့ မလာနိုင်ဘူး။ လာရင်တောင် မင်းလို လူမျိုးအတွက် လာမှာ မဟုတ်ဘူး...။”

သို့သော် ထိုစကား မဆုံးခင်မှာပင် အဖြူရောင် မာစီယာတီ ကားတစ်စီးသည် သူတို့အနီးသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်း ဝင်လာခဲ့လေသည်။ ကားတံခါး ပွင့်သွားပြီးနောက် အဖြူရောင် ဝတ်စုံဖြင့် လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဆင်း လာခဲ့လေ သည်။ ထိုသူမှာ ဟယ်ရှန့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဟယ်ရှန့်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျီစစ်၏ လှောင်ပြောင်မှုများ ရပ်တန့်သွားပြီး ကြက်သေသေသွားခဲ့လေသည် ။ သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူသည် စိတ်ကို ပြန်ထိန်းကာ အလောတကြီး ဆိုလိုက်လေသည်။

"မန်နေဂျာဟယ်က ငါ့ကို စိတ်ဝင်စားလို့ လာတာပါ။ ငါ့ကို အားနာလို့ စောပြီး လာကြည့်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်...။”

လျန်ထျန်းက သူ့ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"မင်းရဲ့ အိပ်မက်တွေက တကယ်ကို ရောဂါကြီးပဲ…။ ဆေးရုံသွားပြဖို့ အကြံပေးချင်တယ်...။”

ကျီစစ်မှာ ဒေါသထွက်ကာ ဟယ်ရှန့်ထံသို့ ပြေးသွားပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မန်နေဂျာဟယ်...၊ မင်း ရောက်လာပြီပေါ့။ ကျွန်တော့်ကို စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူးဗျာ...၊ ကျွန်တော့်ကို လာကြည့် တာလား...။”

သို့သော် ဟယ်ရှန့်သည် သူ့ကို လှည့်မကြည့်ဘဲ လျန်ထျန်း၏ ရှေ့သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက် သည်။ သူမနှင့် လျန်ထျန်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် လျန်ထျန်းက စတင် ပြောလိုက် လေသည်။

"မင်း ရောက်လာပြီပေါ့။ ဒီသူငယ်ချင်းကိစ္စကို ငါ ရှင်းလိုက်တော့မယ်။ မင်းကို ငါ ကတိပေးတယ်၊ နောက်ထပ် မင်းကို ဒုက္ခပေးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ပြီးတော့ ငါတို့က အမြဲတမ်း သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်နေမှာပါ။ မင်းကို ငါ ရှောင်နေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ အကုန် နားလည်သွားပြီ...။”

ဟယ်ရှန့်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး လျန်ထျန်း၏ ရင်ဘတ်ကို အသာအယာ ထိုးလိုက်လေသည်။

"ရှင် နားလည်သွားတာ ကောင်းပါတယ်။ ကျွန်မက မိန်းကလေးပဲ၊ ကျွန်မတောင် ရှက်မနေတာ ရှင်က ဘာလို့ ရှက်နေရတာလဲ။ အရင်က ကျွန်မ ချစ်ရေးဆိုခဲ့တာက ကျွန်မရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ခံစားချက်တွေကြောင့်ပါ။ အခုတော့ ကျွန်မ အကုန်လုံးကို လွှတ်ချလိုက်ပါပြီ။ ရှင် ကျွန်မကို ရှောင်နေတာကိုပဲ ကျွန်မ မကြိုက်တာ...။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ကိုက်မစားပါဘူး…၊ နားလည်လား...။”

လျန်ထျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ ထိုအချိန်တွင် လျန်ထျန်း၏ ဂိုးဒန်းရီထရီဗာခွေးက ဟယ်ရှန့်ကို ဟောင်လိုက်သည်။ ဟယ်ရှန့်မှာ ခွေးကို ကြောက်သူ မဟုတ်သည့်အပြင် အလွန် ချစ်မြတ်နိုးသူဖြစ်၍ သူမ၏ အိတ်ထဲမှ ခွေးစာများကို ထုတ်ပြီး ကျွေးလိုက်သည်။ ခွေးမှာ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် သူမကို ခင်မင်သွားတော့ သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် ကျီစစ်မှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်သွားသည်။ သူ သည် ဟယ်ရှန့်ကို ယုံကြည်နိုင်ခြင်း မရှိစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"မန်နေဂျာဟယ်...၊ ခင်ဗျား ဒီပို့ဆောင်ရေးသမားနဲ့ သိတာလား…။ သူ့ကို ခင်ဗျားက အရင်က ချစ်ရေးဆိုခဲ့တာ ဟုတ်လား။ ဘာလို့လဲ...။”

ဟယ်ရှန့်သည် ခွေးကို ကျွေးနေရာမှ ခေါင်းမော့မကြည့်ဘဲ အေးစက်စက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ရှင် ပြောနေတဲ့ ဒီပို့ဆောင်ရေးသမားက ကျွန်မကုမ္ပဏီကို ဒီအဆင့်ထိ ရောက်အောင် ကူညီပေးခဲ့တဲ့ အဓိက ရှယ်ယာရှင်ပဲ။ သူသာ မရှိရင် ဒီနေ့ ဒီ ကုမ္ပဏီ ဆိုတာ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှင့်ကို ဒီ ကုမ္ပဏီထဲ ရောက်အောင် လုပ်ပေးခဲ့တာလည်း သူ့ရဲ့ ဆက်သွယ်မှုတွေကြောင့်ပဲ။ အခုတော့ ရှင်က သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို မသိဘဲ သူ့ကို စော်ကားလိုက်တာပဲ။ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားတော့....။ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် မန်နေဂျာ ဖြစ်ဖို့တောင် မထိုက်တန်ဘူး...။”

ထိုစကားများကို ကြားရသောအခါ ကျီစစ်မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ ထိုအချိန်တွင် လျန်ထျန်းသည် ကျီစစ်ထံသို့ ပြုံးလျက် လျှောက်လာခဲ့သည်။

"မင်း ပြောထားတာ မမေ့လောက်သေးဘူး မဟုတ်လား။ မင်း ခုနက ပြောသလို ငါ့ကို ဒူးထောက်ပြီး သုံးကြိမ် ကန်တော့ရတော့မယ် မဟုတ်လား...။”