အခန်း ၂၉၃

အခန်း (၂၉၃)

အခြားသူများက အကျိုးအကြောင်း သင့်မြတ်စွာ ပြောဆိုနေချိန်တွင် ခင်ဗျားတို့က လူမိုက်ဆန်ဆန် ပြုမူနေကြသည်

ထိုစဉ် လျန်ထျန်း၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုနှင့် အဒေါ်ဖြစ်သူတို့၏ အမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ့ကို ဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားလာကြလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လျန်ထျန်း၏ အဘိုးဝမ်းကွဲနှင့် အဘွားဝမ်းကွဲတို့ကလည်း သူ၏ မိဘများနှင့် အဘိုးဖြစ် သူတို့၏ စိတ်ခံစားချက်များကို အသုံးချရန် ကြိုးပမ်းလာကြလေသည်။

ဦးလေးဖြစ်သူက

"ယောက်ဖဝမ်းကွဲ...၊ တူမလေး...၊ တူလေး...။ နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့အကုန်လုံးက ဆွေမျိုးတွေချည်းပါပဲ...။"

"အရင်တုန်းက နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်မှာ ငါတို့မိသားစုက မင်းတို့မိသားစုကို ထမင်းတစ်နပ် ကျွေးခဲ့တာကို မေ့သွား ကြပြီလား...။ ပြီးတော့...၊ ပြီးတော့...၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆွေမျိုးတွေဆိုတာ သွေးက ရေထက် ပိုပျစ်ပါတယ်ကွာ...။"

ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး ထိုထမင်းတစ်နပ် ဖိတ်ကျွေးခဲ့ခြင်းမှလွဲ၍ သူသည် အခြား မည်သည့်အရာကိုမျှ တကယ် စဉ်းစား၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ထိုအချိန်က ထမင်းဖိတ်ကျွေးခဲ့စဉ်ကပင် စားပွဲပေါ်တွင် အသားဟင်း တစ်ခွက်မျှ မပါဝင်ခဲ့ဘဲ ခြံထဲတွင် မက်မွန်သီး တစ်လုံး စားမိသော ထျန်းဝန်ဝန်ကိုပင် သူက ဆူပူခဲ့ သေးသည်ပင်။

အဘွားဝမ်းကွဲကလည်း ထောက်ခံလေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ၊ ဟုတ်တယ်...၊ သွေးက ရေထက် ပိုပျစ်ပါတယ်...။ ရဲမတိုင်ဖို့ နင့်သားနဲ့ မြေးကို မြန်မြန် ဖျောင်းဖျလိုက်ပါဦး...။"

လျန်ထျန်းအတွက်မူ ရဲမတိုင်ရန်ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သောအရာပင် ဖြစ်လေသည်။

ဝမ်းကွဲအစ်ကိုနှင့် အဒေါ်ဖြစ်သူတို့၏ လက်များကို ခါချလိုက်ပြီးနောက် လျန်ထျန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ဖုန်းခေါ် ဆိုမှု ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်လေသည်။ ဖုန်းကို လျင်မြန်စွာပင် ဖြေကြားခဲ့ပြီး အခြေအနေကို ရှင်းပြပြီးနောက်တွင် ရဲတပ်ဖွဲ့က အမြန်ဆုံး လူလွှတ်ပေးမည်ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

လျန်ထျန်း ရဲတိုင်ပြီးသွားသည်ကို ကြားသောအခါ အဒေါ်ဖြစ်သူက ချက်ချင်းပင် ကြမ်းပြင်ပေါ် ထိုင်ချကာ အော်ဟစ်ငိုယိုတော့သည်။

"နင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် ရက်စက်နိုင်ရတာလဲ...။ သူတို့က နင့်ရဲ့ ညီနှစ်ယောက်လေ...၊ သူတို့ အမှားကြီးတစ်ခု လုပ်မိရင်တောင်မှ ရဲခေါ်ပြီး ဖမ်းခိုင်းစရာ မလိုပါဘူးဟယ်...။"

ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကလည်း အခြေအနေကို ကမန်းကတန်း ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးပမ်းရင်း အကြံဉာဏ် ပေးလာလေ သည်။

"ဟုတ်တယ်...၊ ပြစ်မှုက ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးမားပါစေ ငါတို့က ဆွေမျိုးတွေပဲလေ ဒီအခြေအနေအထိတော့ မရောက်သင့်ပါဘူး...၊ တကယ်လို့များ...။"

ခေတ္တမျှ ရပ်နားပြီးနောက် ဦးလေးဖြစ်သူသည် ကြီးမားသော ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ချလိုက်သည့်အလား အံကြိတ်ကာ ခြေဆောင့်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"သူတို့ကို နှစ်ခွန်းသုံးခွန်းလောက် အော်ဟစ် ဆူပူလိုက်တာ ပိုမကောင်းဘူးလား....။ အပြစ်ပေးတဲ့အနေနဲ့ ပါးနှစ် ချက်သုံးချက်လောက် ရိုက်လိုက်ရင် မင်းရဲ့ ဒေါသတွေ ပြေသွားမှာပါ...။ ပြီးရင် ရဲကို ဖုန်းပြန်ဆက်ပြီး တိုင်ချက် ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပါလား...။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လျန်ထျန်းသည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ပထမအချက် ဒီညီနှစ်ယောက်က ဝမ်းကွဲတွေပဲ...။"

"ဒုတိယအချက် ခင်ဗျားတို့ ကလေးတွေ အမှားမလုပ်ခင်တုန်းက ခင်ဗျားတို့က သူတို့ကို မတားဆီးသလို ဆုံးလဲ မဆုံးမ ပေးခဲ့ကြဘူး...။"

"အခု သူတို့ အမှားလုပ်မိသွားပြီ...။ အဲ့ဒါကလည်း အကြီးကြီးပဲ...၊ ပြီးတော့ ခင်ဗျားက နှစ်ခွန်းသုံးခွန်းလောက် ဆူပူပြီး ရိုက်လိုက်ရုံနဲ့ ပြီးသွားမယ်လို့ ထင်နေတာလား...။"

"လောကကြီးမှာ အလကားရတဲ့ အရာဆိုတာ မရှိဘူး...။ ကလေးကို အလိုလိုက်တာက ကလေးကို သတ်တာနဲ့ အတူတူပဲဆိုတဲ့ သင်ခန်းစာကို ခင်ဗျားတို့ သိထားဖို့ လိုတယ်...၊ ခင်ဗျားတို့က သူတို့ကို သေချာ မဆုံးမထားရင် လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲမှာ ခင်ဗျားတို့ကိုယ်စား ပညာပေးမယ့်သူတွေ အများကြီး ရှိလာနိုင်တယ်...။"

လျန်ထျန်းထံတွင် ရဲတိုင်ထားမှုကို ရုပ်သိမ်းမည့် အစီအစဉ် မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင် နေသော အဒေါ်ဖြစ်သူသည် မျက်ရည်များကို သုတ်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူမ၏ စစ်မှန်သော သရုပ်မှန်ကို ဖော်ပြလာလေသည်။ သူမသည် လျန်ထျန်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ သွားကြိတ်ရင်း လုံးဝ အကျိုးအကြောင်း မဆီ လျော်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ငါ့ကလေးက နင့်ရဲ့ အရုပ်ပျက်ကြီးကို ဖျက်ဆီးလိုက်တယ်လို့ နင်က ပြောတာလား...။ ကောင်းပြီလေ...၊ နင့်ရဲ့ အရုပ်ပျက်ကြီး ပြုတ်ကျလာတဲ့အချိန်မှာ ငါ့ကလေးကို လန့်သွားစေတယ်လို့ ငါကလည်း ပြောမယ်...။"

"တကယ်လို့ အဲ့ဒီ အလန့်တကြားဖြစ်မှုကြောင့် ငါ့ကလေးနှစ်ယောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရသွား ရင် နင့်ကို ငါ ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး...။ ဆေးဖိုးဝါးခနဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုတွေအတွက် နင် ငါတို့ကို လျော်ကြေးပေးရမယ်...၊ နင် ငါတို့ကို ဆယ်သန်း အကြွေးတင်သွားပြီ...။"

ဤသည်မှာ ဆက်ဆံရေး လုံးဝ ပျက်စီးသွားခြင်းဖြစ်ပြီး တကယ်ကို အရှက်မဲ့လှပေသည်။ မည်သည့် သက်သေ အထောက်အထားမျှ မရှိဘဲ သူတို့သည် လျော်ကြေးငွေ ဆယ်သန်းကို တောင်းဆိုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လျန်ထျန်းသည် လွန်စွာ ဒေါသထွက်သွားပြီး ထပ်မံ ရယ်မောလိုက်ပြန်သည်။

"အခွန်နဲ့ဆို ဆယ်သန်း ဟုတ်လား...။ အခြေအနေကို မသိတဲ့သူဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သားနှစ်ယောက်ကို ကျွန်တော် က သတ်တော့မယ်လို့တောင် ထင်သွားပါဦးမယ်...။"

"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြလိုက်မယ်...၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ အရုပ်တွေနဲ့ အရုပ်တွေ အကုန်လုံး ပြုတ်ကျသွားရင်တောင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ သားနှစ်ယောက်ကို လန့်သွားစေမှာ မဟုတ်ဘူး...။"

"သူတို့ ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရသွားရင်တောင် အဲ့ဒါက သူတို့အမှားပဲ...။ တခြားသူတွေရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထိကိုင်မိလို့ သူတို့ဘာသာ ဒုက္ခရှာတာပဲ...။"

အဒေါ်ဖြစ်သူက ထပ်မံ ငြင်းခုံရန် ပြင်လိုက်စဉ် လျန်ထျန်းက သူမအား အခွင့်အရေး မပေးဘဲ တင်းမာသော် လည်း အကျိုးအကြောင်း သင့်မြတ်စွာဖြင့် ဆက်လက် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"ဥပမာ ခင်ဗျား လမ်းလျှောက်နေရင်း သစ်ပင်ကို ဝင်တိုက်မိသွားရင် သစ်ပင်က စပြီး တိုက်တာလို့ ခင်ဗျားက ပြောမှာလား...၊ သစ်ပင်က လုံးဝ မလှုပ်ရှားဘူးလေ...။"

"ကျွန်တော့် အရုပ်တွေကလည်း အတူတူပဲ...၊ ဘယ်သူမှ သွားမထိရင် သူတို့ဘာသာ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် လှုပ်ရှား မှာလဲ...။ အကုန်လုံးက ခင်ဗျားတို့ သားနှစ်ယောက် စပ်စုလွန်းလို့ ဖြစ်ရတာပဲ...။"

တစ်ဖက်လူက ယဉ်ကျေးဟန်ဆောင်မှု အားလုံးကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ လျန်ထျန်းသည်လည်း ဆက် လက် သည်းခံနေမည် မဟုတ်တော့ဘဲ သူ၏ နောက်ဆုံးစကားများဖြင့် သူတို့ကို စတင် ကျိန်ဆဲတော့သည်။

ပြောရမည်ဆိုလျှင် အကျိုးအကြောင်း မဆီလျော်သော သူများကို ဤသို့ အော်ဟစ်လိုက်ရခြင်းက အတော်လေး ခံစားရကောင်းလှပေသည်။

သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကြောင့် အဒေါ်ဖြစ်သူမှာ တစ်ဖန် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားရပြီး ဒေါသကြောင့် မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်။ ယခုမူ ဆွေမျိုးများထဲမှ မည်သူမဆို စကားပြောလိုသည့်အခါ လျန်ထျန်းက ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လေသည်။

"အဆူမခံချင်ရင် ငြိမ်ငြိမ်လေးနေပြီး ရဲတွေ ရောက်လာတာကိုသာ စောင့်နေကြ...။"

"ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ဆုံး သည်းခံနိုင်စွမ်းကို ထပ်မကျော်လွန်ဖို့ ခင်ဗျားတို့ကို အကြံပေးချင်တယ်...။ မဟုတ်ရင် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာက ပိုဆိုးသွားလိမ့်မယ်...။"

အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါက ဆွေမျိုးများကို လုံးဝ ခြောက်လှန့်သွားစေပြီး စည်းကမ်းမဲ့သော ကလေးနှစ်ဦး ပင် ကြောက်ရွံ့ကာ ငိုယိုကုန်ကြသော်လည်း သူတို့သည် ကျယ်လောင်စွာ မငိုရဲကြဘဲ အစွမ်းကုန် အောင့်ထားကြ လေသည်။ လျန်ထျန်းက အကျိုးအကြောင်း ပြခြင်းကိုဖြစ်စေ ခြိမ်းခြောက်မှုများကိုဖြစ်စေ နားမထောင်သည်ကို မြင်သောအခါ ဦးလေးဖြစ်သူသည် ခါးညွှတ်၍ တောင်းပန်ခြင်းမှတစ်ပါး အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

"တူလေး...၊ ဒီနေ့ ဖြစ်ခဲ့တာတွေ အားလုံးက ငါတို့အမှားဆိုတာကို ဦးလေး ဝန်ခံပါတယ်...။"

"ငါတို့တွေက လောဘကြောင့် မျက်ကန်းဖြစ်သွားခဲ့တာပါ...။ မင်းတို့မိသားစု ချမ်းသာနေပြီလို့ ကြားတော့ အကျိုး အမြတ် တစ်ခုခု ရချင်ခဲ့ကြတာ...၊ ဆွေမျိုးတွေဆိုပြီး အကြောင်းပြပြီး မင်းဆီကနေ ငွေညှစ်ဖို့တောင် ကြိုးစားခဲ့မိပါတယ်...။"

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ဘယ်လောက် မှားယွင်းတယ်ဆိုတာကို အခုမှ ငါတို့ နားလည်သွားပါပြီ...။"

"မင်းတို့ အခက်အခဲ ဖြစ်နေချိန်တုန်းက ငါတို့ ကူညီဖေးမမှု မပေးခဲ့ကြတာမို့ မင်း ချမ်းသာလာတဲ့အချိန်မှာလည်း အများကြီး အနှောင့်အယှက် မပေးသင့်ပါဘူး...။"

"ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီတစ်ကြိမ်လေးတော့ ငါတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ...။ ငါတို့မိသားစုက အခုချက်ချင်း ထွက်သွားပြီး ဇာတိကို ပြန်သွားပါ့မယ်...။ အဲ့ဒီမှာပဲ ရိုးရိုးသားသားနဲ့ ဥပဒေကို လေးစားလိုက်နာပြီး နေထိုင်သွား ပါ့မယ်...။"

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် လျန်ထျန်း၏ အမူအရာမှာ ပျော့ပျောင်းသွားပြီး သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ စောစောကတည်းက ဒီလိုမျိုး လုပ်ခဲ့ရင် ပိုမကောင်းဘူးလား...။ အဲ့ဒါက ခင်ဗျားတို့ တချို့ အခြေခံ သဘောတရားတွေကို နားလည်တယ်ဆိုတာကို ပြနေတာပဲ...။ အရင်တုန်းက အချင်းချင်း အကျိုးအကြောင်း သင့်မြတ်အောင် မပြောချင်ခဲ့ကြတာပဲ...။"

"ရလဒ်ကတော့ အခြားသူတွေက အကျိုးအကြောင်း သင့်မြတ်စွာ ပြောဆိုနေချိန်မှာ ခင်ဗျားတို့က လူမိုက်ဆန် ဆန် ပြုမူကြတယ်...။ အခြားသူတွေက လူမိုက်ဆန်ဆန် ပြုမူလာတဲ့အခါ ခင်ဗျားတို့က သူတို့ထက် ပိုမမိုက်နိုင် တော့ဘူးဆိုရင် အကျိုးအကြောင်း သင့်မြတ်ဖို့ တောင်းဆိုလာကြပြန်တယ်...၊ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားစရာပဲ...။"

ခေတ္တမျှ ရပ်နားပြီးနောက် လျန်ထျန်းသည် သူ၏ ခေါင်းညိတ်မှုကို ခေါင်းခါမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ကာ ဆက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကျွန်တော်က စိတ်သဘောထား ကောင်းပေမဲ့ အခြားသူတွေက ကိုယ့်ကို အနိုင်ကျင့်တဲ့အခါ အဆိုးကို အကောင်းနဲ့ တုံ့ပြန်လောက်တဲ့အထိတော့ သဘောမကောင်းပါဘူး...။"

"ဒါကြောင့် ခင်ဗျားတို့ကို ချက်ချင်းကြီး ခွင့်မလွှတ်နိုင်သေးဘူး...။ ဒါပေမဲ့...၊ အရင်က ခင်ဗျား တစ်ခုခု ပြောခဲ့ တယ်လို့ ထင်တယ်...။ ဘာပြောခဲ့တာလဲ...၊"

"အော်...၊ စကားမစပ်...၊ ဒီပလတ်စတစ် အကျိုးအပဲ့ပုံကြီးက တကယ်ပဲ ငါးသန်း တန်တယ်ဆိုရင် ခင်ဗျား ချက်ချင်းပဲ အကုန် စားပြမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား...။ ခင်ဗျား ကတိတည်ပါတယ်နော်...။"

"ကောင်းပြီ...၊ ခင်ဗျားကို အခွင့်အရေး တစ်ခု ပေးမယ်...။ အခု ခင်ဗျားရဲ့ စွမ်းရည်ကို စတင် ပြသလိုက်တော့...၊ ဒီနေရာမှာရှိတဲ့ ပလတ်စတစ်တွေ အားလုံးကို စားလိုက်...။ အဲ့ဒါဆိုရင် ခင်ဗျားတို့ကို ကျွန်တော် ခွင့်လွှတ်ပေး မယ်...။ ရဲတိုင်ထားတာကိုလည်း ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းပေးမယ်...။"

လျန်ထျန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဦးလေးဖြစ်သူသည် ကြမ်းပြင်တစ်လျှောက် ပြန့်ကျဲနေသော ပလတ် စတစ် အကျိုးအပဲ့များကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ညိုမည်း မှိုင်းတိုက်သွားလေသည်။ သိသာထင်ရှားစွာပင် ဤသည်မှာ လုံးဝ ပြုလုပ်ရန် မဖြစ်နိုင်သော အရာပင် ဖြစ်လေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ရဲတပ်ဖွဲ့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။ အခြေအနေကို နားလည်သွားပြီးနောက် ပါဝင်နေသော ငွေကြေးပမာဏမှာ အလွန် ကြီးမားလွန်းသဖြင့် မိသားစု တစ်ခုလုံးကို သူတို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြလေသည်။ နေရာမှာပင် မိသားစု တစ်ခုလုံးသည် အသက်အရွယ် ကျားမ မရွေး လွန်စွာ ကြောက်ရွံ့သွားကြပြီး အော်ဟစ် ငိုယိုကုန်ကြလေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့သည် ထိုမျှလောက် များပြားသော ငွေကြေးကို လျော်ပေးနိုင်စွမ်း မရှိကြပေ။ အကယ်၍ လျန်ထျန်းကသာ ဆက်လက် စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုပါက သူတို့ကို ထောင်ဒဏ်ပင် ချမှတ်နိုင်လေသည်။

သို့သော် လျန်ထျန်းသည် ထိုမျှလောက် ရက်စက်သူ မဟုတ်ပေ။ မိသားစုကို ခြောက်လှန့်ရန် ရဲစခန်းတွင် အချိန် အတန်ကြာ ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းထားရန် သူ စီစဉ်ထားခဲ့ပြီး ဤကိစ္စကို ထိုမျှဖြင့်ပင် အဆုံးသတ်လိုက်မည် ဖြစ် သည်။ ဤသည်မှာ ဆုပေးဒဏ်ပေး စနစ်ကို ပေါင်းစပ်ထားသော ဗျူဟာတစ်ခုဖြစ်ပြီး မုန်လာဥနီနှင့် တုတ်တံ နှစ်မျိုးလုံးကို အသုံးပြုထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤဆွေမျိုးများကို တကယ်တမ်း ခြောက်လှန့်ထားမှသာ အနာဂတ်တွင် မိမိတို့ မိသားစုအား ထပ်မံ အနှောင့် အယှက် ပေးခြင်းမှ တားဆီးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်းဖြင့် သူတို့သည် ကျေးဇူးတင် ကြမည်ဖြစ်ပြီး အခြား ဆွေမျိုးများကိုလည်း သိရှိစေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ဤမျှ ခက်ခဲသော မိသားစုပင်လျှင် ဖြေရှင်းခံလိုက်ရသည်ကို မြင်သောအခါ အခြား ဆွေမျိုးများအနေဖြင့် မည်သူကမျှ သူတို့ကို ထပ်မံ စော်ကားရဲ တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သေချာသွားလေသည်။