အခန်း ၆၃၇

အခန်း ၆၃၇ - တစ်နှစ်အကြာ သားရဲတစ်သောင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၊ မူလအင်းဂိုဏ်း၏ ကြီးပွားတိုးတက်လာမှု

အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး၊ မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် နောက်ထပ် တစ်နှစ် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သားရဲတစ်သောင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုသည်လည်း လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲလာခဲ့ပြီး၊ လူဦးရေမှာ သန်းနှစ်ဆယ် ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လူဦးရေ ဤမျှလောက် တိုးပွားလာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ အနောက်ပိုင်းတိုက်ကြီးရှိ မျိုးစုံသော မျိုးနွယ်စုများ အကြား ဖြစ်ပွားနေသည့် ဖရိုဖရဲ စစ်ပွဲများကြောင့် ဖြစ်၏။

သွေးဓား တာအိုမိတ်ဆွေ နှင့် အခြားသူများသည် အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ လူသား အမြောက်အမြားကို ကယ်တင်ခဲ့ကြသည်၊ ထို မိစ္ဆာများအတွက်မူ လူသားများမှာ အစားအစာ သက်သက်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

ဝက်များ၊ ခွေးများ၊ နွားများနှင့် သိုးများကဲ့သို့ပင်၊ အကယ်၍ အသုတ်လိုက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည် ဆိုလျှင်တောင်မှ၊ ၎င်းသည် ပိုင်ဆိုင်မှု တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဆုံးရှုံးသွားခြင်းကိုသာ ဆိုလိုပေသည်။

နှလုံးကွဲကြေမတတ် ခံစားရမှု အချို့ ရှိကောင်း ရှိနိုင်သော်ငြားလည်း၊ ၎င်းမှာ ဧရာမ ပဋိပက္ခကြီး တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေလောက်အောင်တော့ မပြင်းထန်လှချေ။

အထူးသဖြင့် လက်ရှိ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော စစ်ပွဲ နောက်ခံ အခြေအနေတွင်၊ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ဝင် အလွန်နည်းပါးသူများသာ ဤကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲ ကိစ္စရပ်များကို ဂရုစိုက်ကြပေမည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် အသက်ရှင်သန်ရန် ရုန်းကန်နေရချိန်တွင်၊ လူသားများ၏ ကိစ္စရပ်များကို ဂရုစိုက်ရန် မည်သို့ အချိန်ရနိုင်မည်နည်း။

ထို့ကြောင့် သွေးဓား တာအိုမိတ်ဆွေ နှင့် အခြားသူများ၏ လုပ်ရပ်များသည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်၏ အာရုံစိုက်မှုကို မရရှိခဲ့ချေ။

တစ်နည်းအားဖြင့် ဆိုရလျှင် ဤသည်မှာလည်း ကံကြမ္မာ၏ စောင့်ရှောက်မှုပင် ဖြစ်၏။ လူသားမျိုးနွယ်အား ဘေးဒုက္ခမှ ကံကောင်းခြင်းဆီသို့ ပြောင်းလဲသွားစေရန် အခွင့်အရေး ပေးခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"နောက်ထပ် လူသား တစ်သုတ် ပြန်ရောက်လာပြန်ပြီလား။ အခုဆို ငါတို့ လူဦးရေက နှစ်သန်း ကျော်သွားပြီ မဟုတ်လား။"

"ဒီကာလအတွင်းမှာ အကြီးအကဲတွေ တကယ်ဘဲ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေသာ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင်၊ ဒီလောက်များပြားတဲ့ လူသားတွေကို သူတို့ ဘယ်လိုလုပ် ကယ်တင်နိုင်ခဲ့မှာလဲ။"

"အမှန်ပဲ၊ မူလအင်းဂိုဏ်းသာ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင်၊ ငါတို့တွေ အဲဒီ မိစ္ဆာတွေရဲ့ အစားအစာ ဖြစ်သွားတာ ကြာလောက်ပြီ။"

"ရွံစရာကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေ၊ တစ်နေ့ကျရင် ငါတို့ အနောက်ပိုင်းတိုက်ကြီးကို ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ကြမယ်။"

လူသား အများအပြားသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ဆွေးနွေးနေခဲ့ကြ၏။

ကြီးထွားလာနေသော လူဦးရေကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူတို့ အလွန်အမင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ကြသည်။

ဤသည်မှာ အတိတ်တုန်းက သူတို့ စိတ်ကူးဖြင့်ပင် မတွေးတောရဲခဲ့သော ဘဝနှင့် မြင်ကွင်းမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

မူလအင်းဂိုဏ်း သာ မရှိခဲ့ဘူးဆိုပါက၊ သူတို့သည် မိစ္ဆာများ၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာကတည်းက ဖြစ်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ယခုအချိန်အထိ အသက်ရှင်နေနိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။

အစပိုင်းတွင် သူတို့၌ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ကို ဆန့်ကျင်ခုခံရန် သတ္တိ လုံးဝ ရှိမနေခဲ့ကြချေ။

သို့သော် မူလအင်းဂိုဏ်း၏ နယ်မြေအတွင်း၌ သူတို့ အချိန်ပိုမို ကြာရှည်စွာ နေထိုင်လာရသည်နှင့်အမျှ သာမန်လူများသည် သိုင်းပညာ ကျင့်စဉ်များကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်လာကြသည်နှင့်အမျှ၊ သူတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ တောင့်တင်းခိုင်မာလာသည်။ ဆန့်ကျင်ခုခံလိုသည့် သတ္တိ အနည်းငယ်ကိုလည်း သူတို့အား ပေးစွမ်းလာခဲ့၏။

ခွန်အားဆိုသည်မှာ သက်ရှိများအတွက် သတ္တိ၏ အရင်းအမြစ် အမြဲတမ်း ဖြစ်ပေသည်။

စစ်မှန်သော နဂါး တစ်ကောင်သည် မည်မျှပင် သတ္တိကြောင်နေပါစေ၊ ပုရွက်ဆိတ် တစ်ကောင်ကို ကြောက်ရွံ့ရန် ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။

အကယ်၍ သူတို့သာ မိစ္ဆာများကို လိုသလို သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သွားခဲ့မည်ဆိုပါက၊ သူတို့ကို အဘယ်ကြောင့် ကြောက်ရွံ့နေမည်နည်း။

ဤအခိုက်အတန့်တွင်၊ မကြာသေးမီကမှ ကယ်တင်ခံခဲ့ရသော သာမန်လူ တစ်စုသည် သားရဲတစ်သောင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေ သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြ၏။

တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်၊ သူတို့သည် စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး၊ ပိန်ချုံးနေသော ခန္ဓာကိုယ်များနှင့်အတူ၊ သတိဝီရိယ ကြီးမားနေပြီး စိုးရိမ်ပူပန်နေကြသည့် မျက်နှာအမူအရာများကို ပြသနေကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မည်သည့် စွမ်းအားကိုမျှ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ထားခြင်း မရှိဘဲ သူစိမ်းပြင်ပြင် နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာရခြင်းက သဘာဝကျကျပင် သူတို့ကို ကြောက်ရွံ့ ထိတ်လန့်စေပြီး မအီမသာ ဖြစ်စေပေသည်။

ဤလူများ၌ မည်သည့် လုံခြုံမှုဆိုင်ရာ ခံစားချက်မျှ ရှိမနေခဲ့ကြချေ။

"ဒါက လူသားမျိုးနွယ် ရဲ့ နယ်မြေလား။"

"ဒီလို မိစ္ဆာတွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ နေရာမျိုးမှာ လူသားတွေက အခြေချ နေထိုင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။"

ဤအချိန်တွင်၊ လော့ဝူဟု အမည်ရသော ဆယ့်ခြောက်နှစ် အရွယ် ကောင်လေး တစ်ယောက်သည်လည်း သားရဲတစ်သောင်း လျှို့ဝှက်နယ်မြေ သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ သူသည် ကယ်တင်ခံရသူများထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်၏။

မူလက သူသည် မိစ္ဆာ သားပေါက်ရာ ဧရိယာတစ်ခုတွင် ရှိနေခဲ့ပြီး၊ ၎င်းနေရာတွင် သူ၏ မိဘများနှင့် မောင်နှမများသည် မိစ္ဆာများ၏ အစားအစာ ဖြစ်လာရန် ကံကြမ္မာ ဖန်တီးခံထားရသည်။ အသက်အရွယ် တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့သည် မိစ္ဆာများ၏ ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် တည်ခင်းခံရမည် ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာများက သူ၏ မောင်နှမများကို ဖမ်းဆီးရန် လှုပ်ရှားလိုက်ချိန်မှာပင်၊ တစ်နေရာရာမှ သူ ကောက်ရထားခဲ့သော ကောင်းကင်နဂါး မိစ္ဆာသတ် ဓား ဟု အမည်ရသည့် ဓားပျံ တစ်လက်ကို သူ သက်ဝင်လှုပ်ရှားစေလိုက်၏၊

၎င်းမှာ ရှေးခေတ်ကာလ မှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားတစ်လက် ဖြစ်ပုံရပြီး၊ ရှေးဟောင်း ရတနာ ဝိညာဉ် တစ်ခုကို ၎င်းအတွင်း၌ လက်ခံထားရှိပေသည်။

ဤ ဓားပျံ၏ စွမ်းအားကို အားကိုးလျက်၊ သူသည် မိစ္ဆာ အမြောက်အမြားကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် လက်သီးနှစ်လုံးသည် လက်လေးဖက်ကို အနိုင်မယူနိုင်ချေ၊ မိစ္ဆာ အရေအတွက်မှာ အလွန်အမင်း များပြားလွန်းလှသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤအခိုက်အတန့်မှာပင် သွေးဓား တာအိုမိတ်ဆွေ နှင့် အခြားသော ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံသူများ ဆင်းသက်လာခဲ့ကြကာ ရှိနေသမျှ မိစ္ဆာများ အားလုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်ကြ၏။

ရလဒ်အနေဖြင့်၊ လော့ဝူ အပါအဝင် ဤ မိစ္ဆာမျိုးနွယ် သားပေါက်ရာ ဧရိယာရှိ လူသားများ အားလုံး ကယ်တင်ခံခဲ့ရလေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် မူလအင်းဂိုဏ်း အပေါ် အလွန်အမင်း ကျေးဇူးတင်နေခဲ့၏။

အကယ်၍ ဤ လူသား ဂိုဏ်းသာ မရှိခဲ့ဘူးဆိုပါက၊ သူကိုယ်တိုင် သေဆုံးသွားရမည်သာမက၊ သူ၏ မိဘများ၊ မောင်နှမများနှင့် အိမ်နီးချင်း အများအပြားပါ မိစ္ဆာများ၏ သားကောင်များ ဖြစ်သွားကြရမည် ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒါက မူလအင်းဂိုဏ်းပဲ။"

"ဒီနေရာကို ရောက်လာပြီးပြီ ဆိုတော့၊ မင်း မိစ္ဆာတွေရဲ့ စားသောက်ခံရမှာကို စိုးရိမ်ပူပန်နေစရာ မလိုတော့ဘူး၊ မင်း လုံးဝ ဘေးကင်းသွားပြီ။"

အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသား တစ်ဦးက အနည်းငယ် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်၏။

အစပိုင်းတွင် သူလည်း အလားတူ ခံစားခဲ့ရဖူးသဖြင့် လူတိုင်း၏ ခံစားချက်များကို သူ နားလည်ပေသည်။

ဤနေရာတွင် တစ်နှစ် သို့မဟုတ် နှစ်နှစ်ခန့် နေထိုင်ပြီးမှသာ သူ လုံးလုံးလျားလျား အသားကျသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"လူကြီးမင်း၊ ကျွန်တော်တို့ အရေအတွက် ဒီလောက်များတာ၊ ကျွန်တော်တို့ကို ထောက်ပံ့ဖို့ အစားအစာ တကယ်လုံလောက်ရဲ့လား ခင်ဗျာ။"

တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။

သူတို့အတွက်မူ အစားအစာသည် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိအောင် အရေးအကြီးဆုံးအရာပင် ဖြစ်သည်။

"ဒါ ပြဿနာ မရှိပါဘူး။"

"ဟိုဘက်ကို ကြည့်လိုက်၊ အဲဒီနေရာက ငါတို့ စိုက်ပျိုးထားတဲ့ ဝိညာဉ် လယ်ကွင်းပဲ။"

"အဲဒီမှာ စိုက်ထားတာက သာမန် ဆန်စပါးတွေ မဟုတ်ဘူး၊ ဝိညာဉ် ဆန်စပါးတွေပဲ။"

"အကယ်၍ ဝိညာဉ် ဆန်စပါးကို နေ့စဉ် စားသုံးမယ်ဆိုရင်၊ သာမန် လူတွေတောင်မှ လျင်မြန်စွာ တောင့်တင်းခိုင်မာ လာလိမ့်မယ်။"

"ဒီလောက် ပေါများတဲ့ ဝိညာဉ် ဆန်စပါး တွေနဲ့ဆိုရင် လူတစ်သန်းကို ထောက်ပံ့ဖို့ဆိုတာ ပြောစရာတောင် မလိုတော့ဘူး၊ လူ ဆယ်သန်း ဆိုရင်တောင် ပြဿနာ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။"

အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသားက ရယ်မောလိုက်၏။

ဤသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်၊ သာမန်လူ အများအပြားသည် ထိုဘက်သို့ ချက်ချင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး အဝေးဆီရှိ ကျယ်ပြန့်သော လွင်ပြင်ကြီးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လွင်ပြင်ပေါ်တွင်၊ သက်စောင့်စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဆန်စပါး ရနံ့များကို လှိုင်းလုံးများအလား ထုတ်လွှတ်နေသည့် စပါးပင် အတန်းလိုက်ကြီးများကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ အခြေခံအားဖြင့် တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

သူတို့ကို ပို၍ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်မှာ လယ်ကွင်း၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် တောင့်တင်းခိုင်မာသော ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်များနှင့် ထက်မြက်လှသော ချိုများ ပါရှိသည့် ဧရာမ အမည်းရောင် နွားသငယ်များ ထွက်ပေါ်နေခြင်းပင် ဖြစ်၏။ သူတို့၏ ဝင်တိုက်မှုက နံရံများကိုပင် ပြိုကျသွားစေနိုင်စွမ်း ရှိပုံရပေသည်။

သို့သော် ဤနွားသငယ်များသည် သာမန်လူများ၏ အမိန့်ပေးမှု အောက်တွင် အပင်ပန်းခံကာ အလုပ်လုပ်နေကြပြီး လယ်ထွန်နေခဲ့ကြ၏။

ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ကူး၍မရနိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်သည်။

"လူကြီးမင်း၊ ဒီအမည်းရောင် နွားတွေက မိစ္ဆာတွေလား။"

တစ်စုံတစ်ယောက်က မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်ပြီး၊ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်နေခဲ့၏။

"သူတို့က မိစ္ဆာတွေ မဟုတ်ပါဘူး၊ မူလအင်းဂိုဏ်း မှာ ငါတို့ ယဉ်ပါးအောင် သင်ပေးထားတဲ့ ဝိညာဉ် နွားတွေလေ။ သူတို့ကို မီးမည်းနွားလို့ ခေါ်တယ်။"

"လောလောဆယ် ဒီ မီးမည်း နွား ကောင်ရေက တစ်သောင်းကျော် ရှိတယ်။ တစ်ကောင်စီတိုင်းကလည်း ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် အစွမ်းထက်ကြတယ်။”

………