အခန်း (၉၄၃-၉၄၄)

အခန်း ၉၄၃ လမ်းခရီး၌

အခြားသူများ၏ မျက်စိထဲတွင် ဝေးကွာသွားသော ပုံရိပ်များသည် မှုန်ဝါးဝါး ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ဘဝ၏ တံလျှပ်များကို မည်သူက ထိုးထွင်း မမြင်နိုင်ခဲ့သနည်း။

စုမင်က နောက်သို့ လှည့်မကြည့်သကဲ့သို့ ဘဝ၏ လှပသော အခိုက်အတန့်များကို မည်သူက ထိုးထွင်းမြင်ခဲ့သနည်း။ သူသည် ရွေ့လျားနေစဉ် သူ့ဘေးပတ်လည်ရှိ တိမ်တိုက်များကိုသာ ကြည့်နေခဲ့ပြီးနောက် အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ခေါင်းငုံ့ကာ လက်ဖျောက်တီးလိုက်သည်။

သူ လက်ဖျောက်တီးလိုက်ချိန်တွင် လွင့်တက်သွားသော ဖုန်မှုန့်များသည် မည်သူမျှ မမြင်နိုင်သော တောက်ပမှုတစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း လောကကြီးရှိ နှစ်တစ်ထောင်ဟူသော အချိန်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ ၎င်းသည် သူ မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်လေးသာ ကြာမြင့်မည်ဖြစ်ကြောင်း စုမင် သိထားသည်။

သူ ထိုအကြောင်းအား ထပ်တွေးတော့မည် မဟုတ်သလို အတိတ်ကိုလည်း ပြန်ပြောင်းတမ်းတတော့မည် မဟုတ်ပေ။ အတိတ်က ထိုလှပသော အခိုက်အတန့်များကို သူ့နှလုံးသား နက်ရှိုင်းရာ၌ ထာဝရ သိမ်းဆည်းထားမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့အား အမှန်တရားနှင့် ထိတွေ့ခွင့်လည်း ပေးမည် မဟုတ်ပေ။ သူသည် သူ့ပျော်ရွှင်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားမည်ဖြစ်ပြီး အခြားသူများထံတွင်လည်း စွဲလမ်းမှုတစ်ခုအား ချန်ထားရစ်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။

သူ ဖြတ်တောက်လိုက်သည်မှာ သူ့နှလုံးသားထဲရှိ အချစ်ဖြစ်သည်။ သူ မဖြတ်တောက်ခဲ့သည်မှာ ဝေးကွာသော နေရာမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အပေါ်တွင် စွဲလမ်းထားသော သူ့ကို ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့ထားသည့် စွဲလမ်းမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

'ငါ ဒီပျော်ရွှင်ခြင်းကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက တခြားတစ်ယောက်ကို ငါ့အပေါ် အကြံအစည်လာလုပ်ခွင့်ပေးမယ့် လူမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ခဲ့ဘူး...' စူးရှပြီး အေးစက်သော အကြည့်တစ်ခုက စုမင် မျက်လုံးများထဲတွင် ပေါ်လာသည်။ သူ့စွဲလမ်းမှုကို သူ မဖြတ်တောက်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူ့ထံတွင် ဤစွဲလမ်းမှုအား စိုက်ပျိုးခဲ့သူကို သူကိုယ်တိုင် သွားရောက် ရှာဖွေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ စုမင်၏ ပုံစံပင် ဖြစ်သည်။ သူ့အပေါ် ပြုမူခဲ့သမျှ စော်ကားမှု အားလုံးအတွက် သူ သေချာပေါက် လက်စားချေမည်။ ထိုအချက်က သူ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ် အတွင်းပိုင်းသို့ သွားရောက်နေသည့် အကြောင်းရင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ လဲ့ရှန်းရှု နှင့် ပတ်သက်သော သဲလွန်စများကို ရှာဖွေခြင်းမှာ ဒုတိယ ဦးစားပေး ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ အမှန်တကယ် ရည်ရွယ်ချက်မှာ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ထဲတွင် ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေရန် ဖြစ်သည်။

ဆရာ့အသက်ကို ရန်ရှာခဲ့ကြသော မဟာ မျိုးနွယ်စုကြီး လေးခုစလုံးကို ပေးဆပ်သင့်သည်များအား ပေးဆပ်စေရမည်။

စုမင်သည် နဂါးငွေ့တန်းထဲတွင် တည်ငြိမ်စွာ လမ်းလျှောက်နေရင်း နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ဘဝမှာ လူဘယ်နှယောက်လောက် သတ်ဖူးလဲ"

"အတော်လေး များတယ်" ရွှီဟွေ့သည် ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံ အများစုကို ပြန်လည်ရရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် လူရိုင်းဝတ်စုံအား ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး အဝတ်အစား လဲလှယ်ရန် စိတ်မဝင်စားခဲ့ပေ။

"ငါကတော့ အဲဒီလောက် အများကြီး မသတ်ဖူးဘူး..." စုမင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ရွှီဟွေ့သည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ မမြင်ခဲ့သော အရာများကို မေ့ထားလိုက်လျှင်ပင် မျက်ရည်လှိုင်းများ တစ်ခုတည်းကပင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ လူသတ်ချင်သော အငွေ့အသက်အား ခံစားသိရှိရန် သူမအတွက် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ၎င်းကို အများကြီးဟု မသတ်မှတ်ပါက သူမ ဘဝတွင် လူအနည်းငယ်ကိုသာ သတ်ခဲ့ဖူးကြောင်း ဖြေသင့်သည်ဟု ရွှီဟွေ့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

"မဟာ မျိုးနွယ်စုကြီး လေးခုစီတိုင်းမှာ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ရဲ့ အတွင်းပိုင်းထဲမှာ လူတစ်သိန်းကျော်လောက်စီ ရှိကြတယ်။ ငါ သူတို့ကို အများကြီး သတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်မျိုးနွယ်ကို လူသုံးသောင်းကျော်စီပါပဲ" စုမင်က ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်သည်။

ရွှီဟွေ့က ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့က နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်မှာ မဟာ မျိုးနွယ်စုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်ဆိုရင် သူတို့ မျိုးနွယ်စုထဲမှာ ကံကြမ္မာနဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်း အရှင်သခင် တစ်ယောက်တော့ သေချာပေါက် ရှိလိမ့်မယ်"

"တစ်မျိုးနွယ်ကို တစ်ယောက်စီ ရှိတယ်။ အဲဒီအကြောင်း ငါသိတယ်" စုမင်သည် အလင်းတန်းရှည် တစ်တန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နဂါးငွေ့တန်းထဲကို ဖြတ်သန်းကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ ရွှီဟွေ့က သူ့ဘေးမှ အဖော်ပြုပေးနေခဲ့သည်။ သူ့စကားကို သူမ ကြားသောအခါ သဲ့သဲ့လေး ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့အား ဆက်မမေးတော့ပေ။

ဤခရီးက မည်မျှ အန္တရာယ်များကြောင်း စုမင် သိနေသော်လည်း သွားရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည်ဆိုလျှင် သူသည် သူ့ကိုယ်သူ အတော်လေး ယုံကြည်မှု ရှိရမည် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသာ ယုံကြည်မှု မရှိပါက အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သေမင်းဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားသလို ဖြစ်နေမည်။

သာမန် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး အနေဖြင့် အစွန်အဖျားဒေသမှ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ် အတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိရန် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ယူရမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့ ခရီးစဉ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော အန္တရာယ်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေမည်။

သို့သော် စုမင်နှင့် ရွှီဟွေ့ နှစ်ဦးစလုံးသည် နေရာရွှေ့ပြောင်းနိုင်စွမ်း ရှိသောကြောင့် သူတို့၏ အမြန်နှုန်းမှာ အဆမတန် မြန်ဆန်သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ မည်မျှပင် မြန်ဆန်စေကာမူ အတွင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိရန် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ဦးမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် နဝမ မျိုးနွယ်စုထံမှ ရရှိသော မြေပုံတွင် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝဲဂယက် နေရာအများအပြားကို မှတ်သားထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အကွာအဝေးကို လျှော့ချနိုင်ခဲ့သည်။ စုမင်၏ ခန့်မှန်းချက်အရ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ခြေချနိုင်ရန် သူတို့ ဆယ်နှစ်ခန့်သာ အချိန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

ဤခရီးက တိုတောင်းမည် မဟုတ်ပေ။ စုမင်၏ တွက်ချက်မှုများအရ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ် အစွန်အဖျားမှ အတွင်းပိုင်းသို့ အကွာအဝေးသည် ဤနေရာမှ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ နယ်မြေ ဝင်ပေါက်သို့ အကွာအဝေးနှင့် တူညီပေမည်။ ထိုမျှ ကြီးမားသော အကွာအဝေးမှာ သာမန်လူတစ်ယောက် အကြိမ် ထောင်ပေါင်းများစွာ ဝင်စားလျှင်ပင် ဖြတ်ကျော်နိုင်မည် မဟုတ်သော ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခုလိုပင် ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် စုမင် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ သူ့ဘေးတွင် မိန်းကလေး တစ်ဦး ရှိနေသည်။ ထို့ပြင် ကံကောင်းသည်မှာ ဤမိန်းကလေးက နဝမ မျိုးနွယ်စုမှ မထွက်ခွာမီ စုမင် မမြင်လိုက်ချိန်တွင် ဝိုင်များကို အများအပြား ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အထီးကျန်မှုနှင့် ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သော စုမင်သည် ခရီးစဉ်ကို ထူးခြားသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည့် ရံဖန်ရံခါ စကားပြောဆိုမှုများကြောင့် အနှောင့်အယှက် ခံခဲ့ရသည်။

"အဲဒီညက တကယ် ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ" နှစ်အတော်ကြာပြီးနောက် တစ်နေ့တွင် စုမင်သည် ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံသန်းနေသော ဥက္ကာပျံ တစ်တုံးပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူ့ဘေးတွင် ဝိုင်သောက်နေသော ရွှီဟွေ့ကို သူ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ ရဲရင့်ပြတ်သားသော အမူအရာက စုမင်အား စကားဖြင့် ဖော်ပြ၍မရသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေခဲ့သည်။

"ဘာဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာ နင် မသိဘူးလား" ရွှီဟွေ့သည် မျက်တောင်ခတ်ကာ စုမင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ပြီးခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့၏ အဆက်အသွယ်သည် လက်ဖျောက်တစ်ချက် တီးလိုက်သကဲ့သို့ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပုံ ပေါ်သော်လည်း နဂါးငွေ့တန်းထဲတွင် ရက်ပေါင်း တစ်ထောင်နီးပါးခန့် သူမ သူ့ကို အဖော်ပြုပေးခဲ့ခြင်းက သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးအား ယခင်ကထက် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။

စုမင်က ရွှီဟွေ့ကို စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိဘဲ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အလွန် နူးညံ့တဲ့ အရာတစ်ခုကို ကိုင်မိထားသလိုပဲ"

ရွှီဟွေ့ သဲ့သဲ့လေး ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ အချိန်အတော်ကြာ ဆက်သောက်နေပြီးနောက် ဝိုင်အိုးတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်ကာ စုမင်ဆီသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"မင်း ဒီလိုမျိုး အမြဲတမ်း သောက်နေတာကို ရပ်လို့မရဘူးလား။ မင်း အမြဲတမ်း မူးနေတာပဲ" စုမင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဝိုင်အိုးကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။

"မူးတာ ကောင်းပါတယ်။ နင့်ဘာသာနင် ထွက်သွားလို့ ရတာပဲ" ရွှီဟွေ့က သူမ မျက်လုံးများကို လခြမ်းပုံသဏ္ဍာန် ဖြစ်သွားသည်အထိ မှေးလိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် မှုန်ဝါးဝါး အကြည့်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။ စုမင် ၎င်းကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ရွှီဟွေ့ တစ်ဖန် မူးသွားပြန်ပြီကို သူ သိလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူသည် အိပ်မောကျနေသော ရွှီဟွေ့ကို ပွေ့ချီကာ ဥက္ကာပျံပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ ဤမူးနေသော မိန်းမကို သယ်ပိုးခဲ့သည့် ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ် ကာလတစ်လျှောက်လုံး ဤလုပ်ရပ်နှင့် သူ ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။

သူမ သောက်တိုင်း သောက်တိုင်း အရက်အရှိန်ကို ဖြေဖျောက်ရန် သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံအား လည်ပတ်ခြင်း မရှိဘဲ မူးသွားတိုင်း အိပ်မောကျသွားလေ့ရှိသည်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေ့ရှိပြီး ထိုအပြုံးကို သူ မြင်ရတိုင်း ယခင်က သူမ လူတိုင်းအပေါ် ကာကွယ်ထားခဲ့သည့် ကာကွယ်မှုများနှင့် သူမ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများအား သူ ခံစားသိရှိနိုင်သကဲ့သို့ စုမင်အား ခံစားရစေသည်။

ထိုသည်က သူမသည် သူနှင့်အတူ ရှိနေချိန်မှသာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကင်းစွာ အိပ်စက်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူမ မူးသွားပြီးနောက် စုမင်၏ ပွေ့ဖက်ခြင်းကို ခံရသည့် ခံစားချက်အား သူမ သဘောကျနေသောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သူမ တမင်တကာ လုပ်နေခြင်းလော သို့မဟုတ် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ လုပ်နေခြင်းလော သူ မသိသော်လည်း သူမသည် သူမ လက်များကို သူ့လည်ပင်းတွင် ရစ်ပတ်ထားပြီး ခေါင်းကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဖွက်ထားသည်။ သူမ၏ ဆံနွယ်ရှည်များသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီး သူ့ဆံပင်များနှင့် ရောယှက်ကာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ခွဲခြား၍ မရနိုင်သည့် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသည်။

ဤသည်မှာ သူမ တောင့်တသည့် အရာဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

စုမင်သည် ရွှီဟွေ့ကို ပွေ့ချီထားရင်း နဂါးငွေ့တန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှေ့သို့ ရွေ့လျားသွားခဲ့သည်။ အမွေးတိုင် တစ်တိုင်စာ လောင်ကျွမ်းချိန် ကြာမြင့်ပြီးနောက် သူ့ခြေလှမ်းများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူ့ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ ရှေ့သို့ မလွှဲယမ်းမီ ပတ်ဝန်းကျင်အား ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ လေလှိုင်းတစ်လှိုင်းက ထိုနေရာတစ်ဝိုက်သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီးနောက် သူ့ရှေ့ရှိ လက်ဖဝါး အရွယ်အစားခန့်ရှိသော နေရာ တစ်နေရာထဲသို့ လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူခံလိုက်ရသည်။

စုမင်၏ မျက်လုံးများ စူးစိုက်သွားသည်။ ထိုနေရာကို ဂရုတစိုက် အကဲခတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူသည် ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးကာ ထိုပုံသဏ္ဍာန်မဲ့ ဝဲဂယက်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး အရိပ်အယောင်မရှိ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ် အတွင်းပိုင်းသို့ သူတို့၏ ခရီးစဉ်တွင် ရွှီဟွေ့နှင့် သူ ဝဲဂယက် တစ်ခုကို အသုံးပြုကာ နေရာရွှေ့ပြောင်းခဲ့သည့် ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပေ။ စုမင်သည် ၎င်းတို့ကို အသုံးပြုရာတွင် အတော်လေး ကျွမ်းကျင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း သူသည် အရောင်အသွေး စုံလင်သော လောကထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ မျက်လုံးများကို မပိတ်ခဲ့ဘဲ ဖွင့်ထားခဲ့သည်။ ဆွဲငင်ခံရမှုကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားစဉ် မှောင်မိုက်မှုနှင့် အရောင်အသွေး စုံလင်သော လောက၏ အောက်ခြေကို သူ ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး အသက်ရှူအကြိမ် အနည်းငယ်အတွင်း သူ့နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် သဲ့သဲ့မျှ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

မှောင်မိုက်မှုထဲမှ ဟိန်းဟောက်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အရောင်အသွေး စုံလင်သော လောကကြီးကို တုန်ခါသွားစေသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် စုမင်၏ ပတ်လည်တွင် မျောလွင့်နေသော ရေဘဝဲကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုများ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

နဂါးခေါင်းနှစ်လုံး ပါရှိသော မြင်းနက်ကြီးသည် အဆုံးမဲ့ မှောင်မိုက်မှုထဲမှ ပြေးထွက်လာသည်။ နဂါးခေါင်းနှစ်လုံးက ပြင်းပြင်းထန်ထန် အသက်ရှူရင်း စုမင်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ခွာနှင့် ပေါက်ချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မီးတောက်များက ထိုနေရာ တစ်ခုလုံးအား လောင်ကျွမ်းသွားစေသည်။ မီးတောက်များ၏ အရောင်မှာ အမည်းရောင်ဖြစ်ပြီး မြင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် လိုက်ဖက်နေကာ သူ့ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမြတ်သည့် အငွေ့အသက်အား ပေးစွမ်းနေသည်။

ခရီးစဉ် တစ်လျှောက်တွင် စုမင်သည် လေဝဲကတော့များကို အသုံးပြု၍ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် နေရာရွှေ့ပြောင်းခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဤသည်မှာ ဤမြင်းကို သူ မြင်တွေ့ရသည့် စတုတ္ထအကြိမ် ဖြစ်ပေမည်။ ယခင်က ဝဲဂယက်ထဲရှိ လောကတွင် စုမင် ပေါ်လာတိုင်း မြင်းနက်ကြီးသည် သူ့ကို ချက်ချင်း သတိထားမိလေ့ရှိပြီး မည်မျှပင် ဝေးကွာနေပါစေ ၎င်းပိုင်ဆိုင်ထားသော ထူးခြားသည့် နည်းလမ်းကို အသုံးပြုကာ သူ့ထံသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာလေ့ ရှိသည်။

ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံများ လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ မြင်းနက်ကြီးက ခေါင်းငုံ့လိုက်သောအခါ အစောပိုင်းက ရန်စမှုကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် လူသတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်များဖြင့် စုမင်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။

စုမင်၏ မျက်နှာအမူအရာက ပုံမှန်အတိုင်းပင်။ ယခင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အကြိမ်များအတွင်း ဤမြင်းသည် အကြိမ်တိုင်းတွင် အနည်းငယ် ပိုပို၍ နီးကပ်လာတတ်သော်လည်း သူ့ကို သတ်ရန် အလုံအလောက် နီးကပ်လာမည် မဟုတ်ကြောင်း သူ သိလာခဲ့သည်။ ၎င်း ပေါ်လာသည့် နေရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် သူ့အနားသို့ ချဉ်းကပ်နိုင်ရန် ထိုမြင်းသည် အသက်ခုနစ်ရှိုက်စာ အချိန်ယူရမည် ဖြစ်သည်။

"မင်းက ငါ့အပိုင်ပဲ။ တစ်နေ့နေ့ တစ်ချိန်ချိန်ကျရင် ကောင်းကင်နဲ့ ငရဲကို သွားဖို့ မင်းရဲ့ ကျောပေါ်မှာ ငါ့ကို တင်ဆောင်သွားရလိမ့်မယ်" စုမင် ပြုံးလိုက်သည်။ သူ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်စဉ်မှာပင် မြင်းနက်ကြီး၏ ဟိန်းဟောက်သံများက ပို၍ ကျယ်လောင်လာပြီး စုမင်ထံသို့ ရောက်တော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သူသည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ဝဲဂယက်ထဲရှိ လောကမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စုမင်သည် ရွှီဟွေ့ကို ပွေ့ချီလျက် နဂါးငွေ့တန်းထဲသို့ ထွက်လာသောအခါ ရှေ့သို့ ချက်ချင်း မဆက်သွားဘဲ အနီးအနားတွင် နေကာ ဂရုတစိုက် နားထောင်နေခဲ့သည်။ အသက်ခြောက်ရှိုက်စာ ကြာပြီးနောက် သူ အစောပိုင်းက ထွက်လာခဲ့သော ဝဲဂယက်ထဲမှ မြည်ဟည်းသံတစ်သံ ခပ်သဲ့သဲ့ ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။

"အသက်တစ်ရှိုက်စာ လိုသေးတယ်" စုမင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။ အနည်းငယ် တွက်ချက်ပြီးနောက် ထိုမြင်းနက်ကြီး သူ့ဆီ ရောက်လာရန်အတွက် ဝဲဂယက်ထဲရှိ လောကသို့ အနည်းဆုံး နောက်ထပ် သုံးကြိမ် သွားရန် လိုအပ်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုအခါ ၎င်းကို ဖမ်းဆီးရန် အချိန်ရောက်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။

ဤအကြောင်းကို အချိန်အတန်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် စုမင်သည် ရင်ခွင်ထဲရှိ ရွှီဟွေ့အား ကြည့်လိုက်သည်။ သူမကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ မှုန်ဝါးဝါး မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်အထိ သူမအား အားပြင်းပြင်းဖြင့် လှုပ်နှိုးလိုက်သည်။

"ထတော့။ မင်းအလှည့် ရောက်ပြီ" ရွှီဟွေ့ မျက်လုံးများ ဖွင့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စုမင်သည် သူမအား လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ထိုင်ချကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

ရွှီဟွေ့ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "နင်က လက်ပေါက်ကတ်တယ်"

"ငါတို့ တစ်ယောက်ကို တစ်လှည့်စီ သယ်ပြီး ခရီးဆက်မယ်လို့ ကတိပေးထားတာလေ။ မင်းအလှည့် ရောက်ပြီ" မျက်လုံးများကို မဖွင့်ဘဲ စုမင်က သူမအား ပြောလိုက်သည်။

"ဝဲဂယက် နေရာရွှေ့ပြောင်းတာတွေက အကျုံးမဝင်ဘူးလေ" ရွှီဟွေ့က သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"အရင်တုန်းက အဲဒါ မင်းမပြောခဲ့ဘူးလေ။ ဒါကြောင့် အကျုံးဝင်တယ်။ မင်းက မိန်းမရော ဟုတ်ရဲ့လား။ မင်းပြောခဲ့တာကို မင်းဝန်မခံတော့ဘူးလား" စုမင် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ သူမအား စွေကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ မိန်းမ ဟုတ် မဟုတ်ဆိုတာ ငါ့ထက် နင်က ပိုသိပါတယ်" ရွှီဟွေ့က မဆိုင်းမတွပင် ချေပလိုက်သည်။

ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့်ပင် သူမသည် စုမင်ကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားတစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောနိုင်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး ဤနေရာတွင် တစ်ခုခု ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေပြီဟု သူ့အား တွေးမိစေခဲ့သည်။

တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့်ပင် စုမင်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သူမအား လျစ်လျူရှုထားရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ရွှီဟွေ့သည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံကို လည်ပတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မူးယစ်နေမှုများအား မောင်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ညာဘက်လက်ကို မြှောက်ကာ သူမရှေ့ရှိ နေရာလွတ်တွင် လက်အား လွှဲယမ်းလိုက်သည်။ မီးဖီးနစ်ငှက် တစ်ကောင် ချက်ချင်းပင် သူမ အောက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ စူးရှသော အသံတစ်သံနှင့်အတူ ၎င်းသည် ထိုင်နေသော စုမင်ကို သယ်ဆောင်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားသည်။ ရွှီဟွေ့သည် ဖီးနစ်ငှက်၏ ထိပ်တွင် ရပ်နေပြီး ရံဖန်ရံခါ ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ကြည့်ရှုသကဲ့သို့ သူမ အနောက်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ကျင့်ကြံနေသော စုမင်ကိုလည်း လှမ်းကြည့်ကာ သူမဘာသာ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်သည်။ "သိပ် သေးသိမ်တာပဲ"

"ငါ့မှာ ဘာမှဲ့မှ မရှိဘူးလေ။ ဒါကြောင့် ငါက သေးသိမ်တာပေါ့" စုမင်က မျက်လုံးများကို ခဏဖွင့်ကြည့်ပြီးနောက် ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။

"ငါကို နင် ဘာပြောစေချင်လဲဆိုတာ ငါ သိပါတယ်။ ငါက မပြောချင်တာပါ" ရွှီဟွေ့က ပြုံးလိုက်သည်။ စုမင်တစ်ယောက်သာ နားလည်နိုင်သော စကားများကို သူမ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခန်း ၉၄၄ သူတို့…

နံနက်ခင်း တာအိုလောကတွင် မဟာလောကကြီး တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည့် တိုက်ပွဲတစ်ပွဲ စတင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤတိုက်ပွဲသည် အစစ်အမှန် ယင်လောကနှင့် အသူရာ အင်ပါယာ၏ မဟာလောကတို့ပင် အာရုံစိုက်နေရလောက်အောင် ပြင်းထန်ပြီး အလွန်အမင်း ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ နံနက်ခင်း တာအိုလောက အတွင်းရှိ မျိုးနွယ်စုတိုင်း နီးပါးက နံနက်ခင်း တာအိုဂိုဏ်းကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ရန် ပူးပေါင်းခဲ့ကြသော စစ်ပွဲကြီးတစ်ပွဲ ဖြစ်သည်။

နံနက်ခင်း တာအိုဂိုဏ်းသည် အရပ်မျက်နှာ အားလုံးမှ ရန်သူများ၏ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခြင်းကို ခံထားရသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ပုန်ကန်မှုကို အင်မော်တယ်များက စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့သည် အခြား မျိုးနွယ်စုများကို မည်သည့် ထူးခြားသော နည်းလမ်းဖြင့်မဆို သူတို့နှင့်အတူ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်လာစေရန် စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ရာ နံနက်ခင်း တာအိုဂိုဏ်းမှ လူများအား အနည်းငယ် အငိုက်မိသွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် နံနက်ခင်း တာအိုဂိုဏ်းသည် မဟာလောကကြီး တစ်ခုလုံးကို တစ်ဦးတည်း ထိန်းချုပ်ထားသည့် ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်း ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်း၏ အင်အားသည် သာမန်အဆင့်တွင် သေချာပေါက် မရှိပေ။ အင်မော်တယ်များ အဖွဲ့အစည်းက စတင်တိုက်ခိုက်သော ပထမဆုံး လှိုင်းလုံးကို တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ၎င်းတို့သည် အကြမ်းဖက် တန်ပြန်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုအား လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

မဟာလောကကြီး တစ်ခုလုံးရှိ စစ်တလင်းများမှ ဟိန်းဟောက်သံများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံ့လွင့်သွားခဲ့သည်။ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံများသည် နံနက်ခင်း တာအိုလောကတွင် အမြဲတမ်း ကြားနေရသော ဆူညံသံများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကျင့်ကြံခြင်းဂြိုဟ်များ ပျက်စီးသွားပြီး လူအများအပြား သေဆုံးခဲ့ကာ သွေးနံ့များက နံနက်ခင်း တာအိုလောက၏ ထောင့်ပေါင်းစုံကို ဖုံးလွှမ်းသွားစေခဲ့သည်။

အင်မော်တယ် နယ်မြေအတွင်း၌ ပန်းတစ်ရာဂိုဏ်းဟုခေါ်သော ဂိုဏ်းတစ်ဂိုဏ်း ရှိသည်။ ထိုဂိုဏ်းရှိ လူတိုင်းသည် ချောမောလှပကြပြီး အင်မော်တယ် လောကတွင် ဤနေရာသည် ဂိုဏ်းငယ်လေး တစ်ဂိုဏ်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ရာက အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဤဂိုဏ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ပန်းလေးတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ဖော်ရွေသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်ကာ နေရောင်ခြည်က သူ့မျက်နှာ တစ်ဖက်အား ဖြာကျနေသည်ကို နှစ်သက်၍ ပန်းမန်များနှင့် အပင်များအား ဆော့ကစားခြင်းကို နှစ်သက်လျက် ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ အမျိုးသမီး တပည့်များနှင့် မရေရာသော ဆက်ဆံရေးများ တည်ဆောက်ခြင်းအား နှစ်သက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့သည် အချင်းချင်း ရည်းစားစကား ပြောနေသကဲ့သို့ အမြဲတမ်း ဆက်သွယ်ပြောဆိုလေ့ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ရာက သူသည် ဂိုဏ်းတွင် အတွင်းစည်းဂိုဏ်း တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ရာ ကြာပြီးနောက် သူသည် အဓိက တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သော်လည်း သူ့အမူအကျင့်ကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုနေရာတွင် မနာလို ဖြစ်နေသော်လည်း မည်သည်မျှ မတတ်နိုင်သော လူအချို့လည်း ရှိသည်။

သေချာသည်မှာ ထိုမနာလိုမှုသည် အမျိုးသားများထံမှ အများဆုံး လာခြင်းဖြစ်သည်။

သူ၏ အမည်မှာ ဟွာယန်ယွဲ့ ဖြစ်သည်။

သူ့မိသားစု အမည်သည် ပန်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

"ယွဲ့အာ..." ပန်းတစ်ရာဂိုဏ်း တည်ရှိရာ တောင်ပေါ်ရှိ ဥယျာဉ်တစ်ခြံမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ကူကယ်ရာမဲ့ အသံတစ်သံက ပျင်းရိလေးတွဲစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်တော့်ကို ဒုတိယ အစ်ကိုလို့ ခေါ်ပါဗျာ..." အဖြူရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်အရှည်နှင့် အမျိုးသားသည် နေရောင်အောက်တွင် ရပ်နေကာ ရင့်ကျက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အလှတရားရှိသည့် အမျိုးသမီးကို ပြုံးလျက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ငါက နင့်ရဲ့ ဆရာပါ..." အမျိုးသမီးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ရာက ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ ညီမလေးပါ" အမျိုးသားက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အမျိုးသမီးဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူက လေကြောင့် ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်တစ်စုကို သူမ၏ နားနောက်သို့ ပြန်ပို့ရန် ကူညီပေးလိုက်သည်။

"ဟိုတုန်းက နင် ပြောခဲ့သလိုပဲ။ အင်မော်တယ်များ အဖွဲ့အစည်းက နံနက်ခင်း တာအိုဂိုဏ်းကို စစ်ကြေညာခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ နင့်ရဲ့ တောင်းဆိုချက်အရ ဂိုဏ်းငယ်လေးတွေ အများကြီးကို ငါ စုစည်းပေးခဲ့တယ်။ နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ရာဆိုတာ အချိန်အများကြီး မဟုတ်နိုင်ပေမဲ့ ဂိုဏ်းပေါင်း သုံးဆယ့်ကိုးဂိုဏ်းကို ငါတို့ရဲ့ လက်အောက်ခံတွေ ဖြစ်လာစေဖို့ လုံလောက်ပါတယ်" အမျိုးသမီးက ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူမက တိုးတိုးလေး ပြောနေစဉ် အမျိုးသား၏ လုပ်ရပ်များကို ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

"ဒါဆို... နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ နယ်မြေဆီ သွားမယ့် သင်္ဘောပေါ်မှာ ကျွန်တော့်နေရာ သေချာသွားပြီလား" အမျိုးသားက အမျိုးသမီး၏ နားထဲသို့ လေမှုတ်သွင်းရင်း တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ငါ သေချာ မပြောနိုင်သေးဘူး..." အမျိုးသမီးက အလိုအလျောက် ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ နယ်မြေမှာ တပ်စွဲထားတဲ့ နံနက်ခင်း တာအိုဂိုဏ်းက လူတွေကို ပြန်ခေါ်ထားလောက်ပြီ မဟုတ်လား" အမျိုးသားက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူမ၏ အသံတွင် အံ့သြတွေဝေမှုများဖြင့် သူ့ကို မေးလိုက်သည်။ "နင်က ဘာဖြစ်လို့ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ နယ်မြေဆီကို အတင်း သွားချင်နေရတာလဲ။ အဲဒီနေရာက အကျဉ်းထောင်တစ်ခုလေ..."

အမျိုးသားက ခေါင်းခါပြီး ကောင်းကင်ကိုသာ ကြည့်ကာ စကား မပြောတော့ပေ။

သူ့နှလုံးသား နက်ရှိုင်းရာတွင် စကားလုံးများ ရှိနေပြီး ယင်းတို့သည် ထိုအမျိုးသမီးအား သူ မပြောပြနိုင်သော စကားလုံးများ ဖြစ်သည်။

'ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ အငယ်ဆုံး ညီလေးက အဲဒီမှာ ရှိနေလို့လေ...'

……

နံနက်ခင်း တာအိုဂိုဏ်း အတွင်း၌ အင်မော်တယ်များနှင့် မသက်ဆိုင်သော နဂါးငွေ့တန်းတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုနဂါးငွေ့တန်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ ညည်းတွားသူများဟုခေါ်သော လူမျိုးစု တစ်ခုနှင့် သက်ဆိုင်သည်။ ထိုနဂါးငွေ့တန်း အတွင်း၌ ကြီးမားသော ဂိုဏ်းကြီးတစ်ဂိုဏ်း ရှိပြီး အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ၎င်းကို အပြင်ဘက်မှ မြင်တွေ့ရမည်ဆိုလျှင် အဆုံးအစမရှိသော ဓားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်အား တွေ့ရမည် ဖြစ်သည်။ ယင်းသည် နဂါးငွေ့တန်းထဲတွင် မျောလွင့်နေပြီး ကျင့်ကြံခြင်း ဂြိုဟ်တစ်လုံးကို ဝိုင်းရံထားသည်။

ထိုဂြိုဟ်ပေါ်တွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ထင်ရှားသော အဆောက်အအုံ တစ်လုံး ရှိသည်။ ထိုအဆောက်အအုံသည် အပြင်ဘက်သို့ ထွက်နေသော တစ်ဝက်ခန့်သည် ပေတစ်သိန်းကျော် မြင့်မားနေပြီဖြစ်သော ဓားကြီးတစ်လက် ဖြစ်သည်။ ယင်းသည် ဂြိုဟ်ကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေပြီး ဓားသွားကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ပေတစ်သိန်းကျော် ရှည်လျားသည်။ အဝေးမှကြည့်လျှင် ဂြိုဟ်နှင့် ဓားသည် အလွန် မျက်စိပသာဒ ဖြစ်စေသည်။

ထိုဓားကို ဝိုင်းရံလျက် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသော အနက်ရောင် ဝတ်ရုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျင့်ကြံသူ သုံးရာ ရှိသည်။ ဤကျင့်ကြံသူများသည် သူတို့၏ ဦးခေါင်းများကို ဖုံးအုပ်ထားသော ခေါင်းစွပ်များ ဆောင်းထားပြီး လှုပ်ရှားခြင်း မရှိသော်လည်း သူတို့ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်နှင့် လောကကြီး၏ ရာသီဥတုအား ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်ပြီး တိမ်များနှင့် လေများကို တဟုန်ထိုး တိုက်ခတ်လာစေနိုင်သည့်အလား ကောင်းကင်ယံသို့ လွင့်ပျံသွားသော လူသတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်တစ်ခုက သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်များ ပတ်လည်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

သူတို့အားလုံးသည် ကမ္ဘာမြေပြင် နယ်ပယ် အလယ်အလတ် အဆင့်တွင် ရှိနေပုံရသည်။ အမှန်တကယ်တွင် မည်သူမဆို သူတို့အတွင်း၌ ချိတ်ပိတ်စည်း တစ်ခု ရှိနေကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ခံစားသိရှိနိုင်ပြီး အကယ်၍ ထိုချိတ်ပိတ်စည်းသာ ကျိုးပျက်သွားပါက သူတို့ထံမှ မည်သို့သော တောက်ပမှုမျိုး ပေါက်ကွဲထွက်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...

စစ်ဗုံတီးခတ်သံများသည် ထိုနေရာတစ်ဝိုက်တွင် လျင်မြန်စွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ဗုံသံများ အပြင်သို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်နှင့် ထိုနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူ သုံးရာသည် သူတို့၏ ခေါင်းများကို တဖြည်းဖြည်း မော့လာကြသည်။

သူတို့၏ အကြည့်များသည် သူတို့ ဝိုင်းရံထားသော ဓားကြီး၏ အဖျားဆီသို့ အားလုံး စူးစိုက်ထားကြသည်။ သူတို့၏ မျက်စိထဲတွင် မှုန်ဝါးနေနိုင်သော်လည်း သူတို့ ခေါင်းထဲတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုပုံရိပ်ထဲတွင် နဂါးငွေ့တန်းထဲရှိ ဓား၏ အဖျားပေါ်တွင် ဝဲပျံနေပုံရသော တိမ်များ ရှိသည်။ ထိုတိမ်များအတွင်းတွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသော လူတစ်ယောက် ရှိသည်။ သူ့ရှေ့တွင် ဗုံကြီးတစ်လုံး ရှိပြီး ညာလက်ဖြင့် ဗုံကို တီးခတ်လိုက်သောအခါ ဗုံသံများ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုလူတွင် ခေါင်းမရှိပေ။

သူသည် အပေါ်ပိုင်းဗလာကျင်း ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ရင်သားထိပ်ဖူးများသည် မျက်လုံးများအဖြစ် လုပ်ဆောင်ပေးပြီး ချက်သည် ပါးစပ်ဖြစ်သည်။ သူ့ဘယ်လက်တွင် ပေပေါင်းများစွာ ရှည်လျားသော စစ်ပုဆိန်တစ်လက် ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူက ညာလက်အား လက်သီးဆုပ်ကာ ဗုံကို တီးခတ်နေသည်။

သူ့ကို ဂိုဏ်းထဲရှိ လူများက ရှင်းကန်ဟု သိကြသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ရာက သူသည် ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး ထိုနှစ်ပေါင်း ခုနစ်ရာအတွင်း သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေလောက်သော နှုန်းဖြင့် မြင့်တက်လာခဲ့သော်လည်း သူတို့ကို ပို၍ပင် မယုံနိုင်ဖြစ်စေခဲ့သည်မှာ ဤလူ ပိုင်ဆိုင်ထားသော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်ပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် အလွန် ပြင်းထန်လွန်းပြီး သူ့လူသတ်လိုသော အငွေ့အသက်သည် အလွန် ထူထပ်သောကြောင့် ၎င်းအား မြင်လိုက်ရုံနှင့်ပင် လူတစ်ယောက်အား ငရဲသို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရစေရန် လုံလောက်ပေသည်။ ဤသည်မှာ ဂိုဏ်းရှိ ကျင့်ကြံသူ အားလုံးက လူသိရှင်ကြား အသိအမှတ်ပြုထားသော တည်ရှိမှုတစ်ခုဖြစ်သည့် သဘာဝ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပင် ဖြစ်သည်။

ဗုံသံများသည် မိုးကြိုးသံများကဲ့သို့ပင်။ ဟိန်းဟောက်သံများ ကောင်းကင်ယံသို့ လွင့်ပျံသွားသည်နှင့်အမျှ ခေါင်းမရှိသော ရှင်းကန်သည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ ထိုသို့ လုပ်ဆောင်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ အရပ်ရှည်သော ခန္ဓာကိုယ်က လောကကြီးအား အရောင်အသွေး ကင်းမဲ့သွားစေပြီး ဟိန်းဟောက်သံ အားလုံးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် မိုးကြိုးများ ပစ်ချနေသည်။ ယင်းတို့က မြေကြီးကို လင်းထိန်သွားစေသည်နှင့် မိုးကြိုးသွားများသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ဧရာမ မျက်နှာကြီးတစ်ခုအား ဖန်တီးလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဘုံ ညည်းတွားသူ" ခေါင်းမရှိသော လူက အရပ်မျက်နှာ အားလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ့အသံသည် အရပ်မျက်နှာ အားလုံးသို့ မြည်ဟည်းသွားပြီး မိုးကြိုးသံများကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

"ငါ ရှင်းကန် မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ မင်းရဲ့ နတ်ဘုရား စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုပြီး နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ နယ်မြေဆီကို ငါ့ကို ပို့ပေးမယ်လို့ မင်း ကတိပေးခဲ့တယ်လေ" ထိုလူ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်နှင့် ဓားအောက်ရှိ လူသုံးရာသည် အတူတကွ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ကြသည်။ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော လူသတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်တစ်ခုသည် သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်များမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ၎င်းသည် အလွန် ပြင်းထန်သဖြင့် သူတို့၏ တည်ရှိမှုများကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ချိတ်ဆက်သွားစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် စွမ်းအားကြီးမားသော အငွေ့အသက်တစ်ခုက ဓားကို ဝိုင်းရံသွားခဲ့သည်။ ယင်းသည် အရပ်မျက်နှာ အားလုံးသို့ တိုက်ခတ်သွားသည်နှင့် ကျင့်ကြံခြင်းဂြိုဟ် တစ်ဂြိုဟ်လုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

မည်သူမဆို လှမ်းကြည့်လိုက်ပါက ကျင့်ကြံခြင်း ဂြိုဟ်ကို မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့ရမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်က လူသတ်လိုသော အငွေ့အသက်များမှ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုနေရာရှိ ကံကြမ္မာကို နှင်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် ထင်ရှားစွာ ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမြူနှင်းများအတွင်း၌ မရေမတွက်နိုင်သော လက်စားချေလိုသည့် ဝိညာဉ်များ ရှိသည်။ ထိုအထဲတွင် အမျိုးသားများနှင့် အမျိုးသမီးများ ပါဝင်သကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲများနှင့် ကျင့်ကြံသူများလည်း ပါဝင်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် စူးရှစွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။

"နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ရာ အတွင်းမှာ မင်းအတွက် ငါ အသက်ပေါင်း တစ်ဘီလီယံ သတ်ပေးခဲ့တယ်..." ဓားအဖျားတွင် ရှိနေသော လူက ဤစကားများကို ပြောလိုက်သောအခါ ကျင့်ကြံခြင်း ဂြိုဟ်အား ဝိုင်းရံထားသော ပုံရိပ်ယောင် မကျေမချမ်း ဝိညာဉ်များထံမှ စူးရှသည့် အော်ဟစ်သံများသည် ပို၍ပင် ကျယ်လောင်လာခဲ့သည်။ ပြောစရာပင် မလိုပေ။ သူတို့သည် သူ သတ်ခဲ့သော ဝိညာဉ် တစ်ဘီလီယံပင် ဖြစ်သည်။

"ဘယ်တော့... ငါ့ကို နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ နယ်မြေဆီကို ပို့ပေးမှာလဲ" သူက ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

သူ ထိုသို့ လုပ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူသုံးရာသည် သူတို့ ခေါင်းများကို အတူတကွ မော့လိုက်ကြပြီး ကောင်းကင်ယံအား တုန်လှုပ်သွားစေသော ဟိန်းဟောက်သံများကို လွှတ်ထုတ်လိုက်ကြသည်။

"ဘယ်တော့ ငါ့ကို နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ နယ်မြေဆီကို ပို့ပေးမှာလဲ" ဤလူသုံးရာက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး ထိုသို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်နှင့် သူတို့ ခေါင်းများပေါ်ရှိ ခေါင်းစွပ်များသည် လေတိုက်၍ လွင့်ထွက်သွားပြီး ရှားမန်များ၏ အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသော အမှတ်အသားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ပြောင်နေသော ခေါင်းများအား ဖော်ပြလိုက်သည်။ ဤလူသုံးရာသည် နိုင်းလီ၏ ဝိညာဉ်များပင် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ယံရှိ မိုးကြိုးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော မျက်နှာကြီးသည် ထိုလူကို ကြည့်နေစဉ် တိတ်ဆိတ်စွာ နေခဲ့သည်။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် ချီးကျူးမှု အရိပ်အယောင်နှင့် နက်ရှိုင်းသော လေးစားမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။ ထို့နောက် သူက အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "နံနက်ခင်း တာအိုဂိုဏ်းကို တိုက်ခိုက်တဲ့ စစ်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားတာနဲ့ ငါ ကိုယ်တိုင် မင်းကို နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ နယ်မြေဆီကို ပို့ပေးပြီး မင်းရဲ့ ညီလေးကို ရှာဖွေဖို့ ကူညီပေးမယ်။ ငါ ကတိဖျက်ခဲ့ရင် ကောင်းကင်ဘုံ ညည်းတွားသူ အားလုံး မျိုးတုံးပျောက်ကွယ်မယ့် ဘေးအန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရပါစေ"

"ကောင်းပြီလေ..." ဓားဖျားတွင် ရှိနေသော ခေါင်းမရှိသည့် လူက မကျေမနပ်ဖြင့် သဘောတူလိုက်သည်။

"နိုင်းလီရဲ့ စစ်သည်တော်တို့၊ ငါတို့... စစ်တိုက်သွားကြမယ်"

"စစ်တိုက်သွားကြမယ်" သူ့ကို ပြန်လည်ဖြေကြားသူများမှာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူသုံးရာပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ဟိန်းဟောက်သံများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ လွင့်ပျံသွားပြီး မိုးကြိုးများကို တုန်လှုပ်သွားစေကာ ကြီးမားသော အသံလှိုင်းလုံးကြီးများ ထွက်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

……

"သူ့ကို သတ်"

"မသာကောင်၊ မင်း သေချင်နေတာလား။ ငါ့ကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့။ မင်းကို ကိုက်သတ်ပစ်မယ်"

နံနက်ခင်း တာအိုဂိုဏ်းနှင့် အင်မော်တယ်များ အဖွဲ့အစည်း ကြားရှိ စစ်ပွဲ၏ စစ်တလင်းတစ်ခုတွင် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံများ လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ နံနက်ခင်း တာအိုဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူ အားလုံးသည် သူတို့ ဝိုင်းရံထားသော လူတစ်ယောက်ကို အံ့အားသင့်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ထိုလူသည် သာမန်လူ သုံးယောက်စာ အရပ်အမြင့် ရှိသည်။ သူသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ကြီးမားထွားကျိုင်းကာ အဆုံးအစမရှိသော ခွန်အားများ ရှိသည်။ သူ ဝတ်ဆင်ထားသော ကျားရေက သူ့ကို အဝေးမှကြည့်လျှင် ကျားပုံသဏ္ဍာန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲတစ်ကောင် သို့မဟုတ် ကျားဝိညာဉ် တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထင်ရစေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ညာလက်ဖြင့် ဖမ်းဆွဲထားသော ကျင့်ကြံသူ လူငယ်တစ်ဦးကို သွားများဖြင့် တင်းကျပ်စွာ ကိုက်ထားသည်။ ထိုကျင့်ကြံသူက နာကျင်မှုကြောင့် စူးရှစွာ အော်ဟစ်နေစဉ် ကျားလူသားသည် သူ့အသားတစ်လွှာကို ဆွဲဆုတ်ပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် သွေးများ ပြည့်နှက်နေလျက် ခေါင်းအား နောက်သို့ ပစ်ချကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ခွေးကောင်တွေ အကုန်လုံးကို သတ်ပစ်ဖို့ အိပ်မက်တွေထဲ ဝင်နေဖို့တောင် မလိုဘူး။ ငါ့ကို ချောင်းတိုက်ရဲတယ်ပေါ့။ မင်းတို့ ငါ့ကို ထောင့်ကျပ်အောင် လုပ်ရင် မင်းတို့ အကုန်လုံးကို ငါ့ရဲ့ အိပ်မက်ထဲ ဆွဲသွင်းပစ်မယ်" ထိုလူသည် လက်ထဲရှိ ကျင့်ကြံသူကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက်သံ တစ်သံနှင့်အတူ နံနက်ခင်း တာအိုဂိုဏ်းမှ လူများဆီသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသည် မဆင်မခြင် ပြုမူတတ်သူ တစ်ယောက်သာ ဆိုပါက ကျင့်ကြံသူများသည် သူ့ကို ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်သော်လည်း သူ ရှေ့သို့ ရွေ့လျားသွားသည်နှင့်အမျှ မှော်သင်္ကေတများက သူ့ခြေအောက်တွင် ဆက်တိုက် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုမှော်သင်္ကေတများသည် တစ်လုံးနှင့်တစ်လုံး ထပ်တူကျသွားသည်နှင့် ၎င်းတို့ထံမှ နတ်ဘုရား စွမ်းရည်များသည် ထိုနေရာတစ်ဝိုက်သို့ အဆက်မပြတ် ကျရောက်လာပြီး သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးသည့် အလင်းတန်း မျက်နှာပြင်များ ရှိနေသောကြောင့် အခြားသူများ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် ခက်ခဲစေသည်။

"တောက်... အဲဒီကောင် ပြန်ရောက်လာပြန်ပြီ။ သူ ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ။ သူက အရူးတစ်ယောက်နဲ့ တူပေမဲ့ မှော်သင်္ကေတတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုရှိတဲ့ အရူးမျိုးကို ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"

"ဒီလူရဲ့ မှော်သင်္ကေတတွေက ရုပ်လုံးပေါ်လာနိုင်နေပြီပဲ။ သူ့ကို ငါတို့ ဘယ်လို ဝိုင်းပြီး သတ်ရမှာလဲ"

ခဏအကြာတွင် ထိုနေရာရှိ နံနက်ခင်း တာအိုဂိုဏ်းမှ ကျင့်ကြံသူများသည် သူတို့ နှလုံးသားထဲတွင် မကျေနပ်ချက်များကို မြိုသိပ်ထားရင်း ထိုနေရာမှ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ သူတို့ ထွက်ခွာသွားခြင်းက အင်မော်တယ်များ အဖွဲ့အစည်း အတွင်းရှိ လူများကို ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောသွားစေခဲ့သည်။

"တာအိုရောင်းရင်း ဟူ၊ ဒီတစ်ခါ မင်း ဘယ်နှယောက် သတ်ခဲ့လဲ"

"ဟုတ်တယ် တာအိုရောင်းရင်း ဟူ၊ မင်း အပြင်ကို ပြေးထွက်သွားတိုင်း ဒီဘက်ကို လူအုပ်ကြီးကို ဆွဲခေါ်လာလေ့ ရှိတယ်။ ဒီတစ်ခါ အရေအတွက်ကို ငါ တွက်ကြည့်ပြီးပြီ။ မင်း လူဆယ့်နှစ်ယောက် သတ်ခဲ့ရမယ် မဟုတ်လား" ကျားလူသား၏ ပတ်လည်တွင် အင်မော်တယ်များ အဖွဲ့အစည်းမှ လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီး သူတို့အားလုံးက သူ့ကို ပြုံးလျက် ကြည့်နေကြသည်။

ကျားရေဝတ်ထားသော လူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝင့်ကြွားသော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ သူသည် ရင်ခွင်ထဲမှ ဝိုင်အိုး တစ်အိုးအား ထုတ်ယူပြီး ဝိုင်ကို တစ်ငုံကြီး သောက်လိုက်ပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ငါ ဆယ့်လေးယောက် သတ်ခဲ့တယ်" သူသည် ဝိုင်အိုးကို မြှောက်ကာ ထပ်မံ သောက်လိုက်ပြန်သည်။ သူ ဝင့်ကြွားစွာ စကားပြောတော့မည့် အချိန်တွင် ဝိုင်အိုးက အောက်ကျသွားပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တုန်လှုပ်သွားသည်။ သူသည် အဝေးရှိ ပုံရိပ်တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ယင်းသည် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျားလူသား ဘက်သို့ ကျောခိုင်းထားပြီး ဆံပင်အရှည် ရှိသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် လှံရှည် တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူသည် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အရပ်မရှည်သော်လည်း ကျောကို မတ်မတ်ထားကာ ရပ်နေသည်။ ကျားလူသားသည် ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ တစ်လှမ်းတိုးသွားပြီး ကျင့်ကြံသူ၏ ပခုံးကို ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။ ထိုကျင့်ကြံသူက ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကြောက်ရွံ့နေသော မျက်နှာတစ်ခုက ထိုလူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အဘိုး... အဘိုးဟူ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ထွက်သွားစမ်း၊ ငါ့ရှေ့မှာ အနက်ရောင်ကို ထပ် မဝတ်နဲ့။ ပြီးတော့ ဆံပင်ကိုလည်း ဒီလောက် အရှည်ကြီး မထားနဲ့။ လှံတွေကိုလည်း မသုံးနဲ့" ထိုလူက ဟိန်းဟောက်ရင်း ကျင့်ကြံသူကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီးနောက် ဝိုင်အိုးအား ကောက်ကိုင်ကာ ပြန်သောက်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ ခေါင်းမော့လိုက်သောအခါ သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်မှာ ဝိုင်တစ်မျိုးတည်း မဟုတ်သည်ကို မည်သူမျှ မမြင်ခဲ့ကြပေ။ ထိုအထဲတွင် မျက်ရည်များလည်း ပါဝင်ပေသည်။

"အငယ်ဆုံး ညီလေး... မင်း နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ နယ်မြေမှာ နေကောင်းရဲ့လား။ မင်းကို ငါ လွမ်းတယ်..."