အခန်း (၉၃၇-၉၃၈)

အခန်း ၉၃၇ လေထဲ လွင့်ပျံသွားသော သူမ၏ ဆံနွယ်များ

လောကကြီးတွင် တကယ့် တရားမျှတမှုဟူ၍ မရှိပေ။ ယခင်က ယုမိသားစုတွင် စုမင် ပြောခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ လောကကြီးတွင် တရားမျှတမှုဆိုသည့် အရာကို သူ အကုန် ထိုးဖောက်သိမြင်ပြီး ဖြစ်သည်။

လောကကြီးတွင် မျှတမှု မရှိသောကြောင့် အားကြီးသူက နိုင်သည့် ဥပဒေသသည်သာ ထာဝရ စည်းမျဉ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အငြိုးမျက်လုံး အားအနည်းဆုံး အချိန်တွင် အိစန်း၏ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းအား ခံခဲ့ရပြီး အိစန်းသည် သီချင်းထဲတွင် သူ့နာမည် ပါဝင်လာစေရန်နှင့် ထာဝရအသက်ကို ရရှိရန်အတွက် ပျက်စီးခြင်း အဘိုးအိုထံသို့ သူ့ရုပ်ခန္ဓာအား ပူဇော်ခဲ့သည် ဆိုသည်မှာလည်း အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

အတိတ်က အသက်လုကာ လွတ်မြောက်သွားနိုင်ခဲ့သည့် ထိုအစွမ်းထက် သတ္တဝါကြီး၏ မျက်လုံးတစ်လုံးသည် ယခုအခါ အိစန်း၏ လက်ထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်မှာလည်း အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဤအရာကို ကြိုးကိုင်ခြယ်လှယ်ခဲ့သူမှာ အိစန်း၏ ဆန္ဒ မဟုတ်ဘဲ စုမင်၏ ဝိညာဉ်ပင် ဖြစ်သည်။

အိစန်း ကိုယ်ပွားသည် အငြိုးမျက်လုံးကို ယူကာ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ တပ်ဆင်လိုက်သည်။ မျက်လုံးက သူ့နဖူးကို ထိလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကမ္ဘာကြီး တုန်ဟည်းသွားသည်။ အဆုံးအစမရှိသော လျှပ်စီးတန်းများသည် နေရာအနှံ့မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး စုမင်၏ အိစန်း ကိုယ်ပွားထံမှ အရပ်မျက်နှာ အားလုံးသို့ စတင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။

ကောင်းကင်ကြီးသည် ဧရာမ လျှပ်စီးကွန်ရက်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤကွန်ရက်ထဲတွင် စုမင်၏ အိစန်း ကိုယ်ပွား ရှိနေသည်။ သူ့ညာလက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်သောအခါ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် မျက်လုံးသစ် တစ်လုံး ပွင့်လာခဲ့သည်။

၎င်းသည် ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများ တောက်ပနေသော အငြိုးမျက်လုံး ဖြစ်သည်။ ထူးဆန်းပြီး ဆိုးယုတ်သော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှင့်နေသည့် အငြိုးမျက်လုံးပင် ဖြစ်သည်။

ဤမျက်လုံးတွင် ဒေါင်လိုက် သူငယ်အိမ် တစ်အိမ် ရှိသည်။ ရေတွက်မရနိုင်သော လက်စားချေလိုသည့် ဝိညာဉ်များသည် အနားသတ်များတွင် ရုန်းကန် ဟိန်းဟောက်နေကြပြီး အချို့ဆိုလျှင် အပြင်ဘက်သို့ပင် ပျံ့နှံ့ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ဤအရာကြောင့် စုမင်၏ အိစန်း ကိုယ်ပွားသည် လုံးဝ လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဟူသော အထင်အမြင်ကို ရရှိစေသည်။ သူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်နှင့် ဝန်းကျင်ရှိ ဆိုးယုတ်သော လေထုသည် သူ့ကို မြင်တွေ့ရသူတိုင်းအပေါ် ကြီးမားသော သက်ရောက်မှု တစ်ခု ပေးစွမ်းရန် လုံလောက်နေသည်။

ထိုသက်ရောက်မှုက သူ့ကို မြင်တွေ့ရသူများ၏ စိတ်ထဲတွင် မည်သည့် အကြောင်းကြောင့်မျှ ဤလူအား သွားရောက် မစော်ကားသင့်ဘူး ဟူသော အတွေးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် သူသည် အငြိုးတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြောင်းကိုလည်း ခပ်ရေးရေး ခံစားသိရှိသွားစေမည် ဖြစ်သည်။

သူ့ဝန်းကျင်ရှိ ထိုအရောင်အဝါသည် အလွန်အမင်း ထူထပ်နေပြီး သိပ်သည်းဆမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ပင် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တကယ်တမ်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပါက အငြိုးဟူသော စကားလုံးသည် ၎င်းကို ဖော်ပြနိုင်စွမ်း ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုအခါ စုမင်၏ တည်ရှိမှုကြောင့် အံ့သြ ထိတ်လန့်သွားသူ အားလုံးက စကားလုံး အသစ်တစ်လုံးကို ဖန်တီးလာကောင်း ဖန်တီးလာနိုင်ပေသည်။

အငြိုးမျက်လုံးသည် အိစန်း ကိုယ်ပွား၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူငယ်အိမ်သည် ကောင်းကင်ရှိ လျှပ်စီးကွန်ရက်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်းနှင့်အတူ ကောင်းကင် တစ်ခွင် ပြည့်နှက်နေသော လျှပ်စီးများသည် တုန်ခါနေသကဲ့သို့ ပုံပျက်သွားကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အငြိုးမျက်လုံးကြောင့် အိစန်း ကိုယ်ပွား၏ တည်ရှိမှုသည် ကောင်းကင် ကွန်ရက်ကြီးပင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော ကောင်းကင်ထက်မှ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားဖွယ် နေမင်းကြီး တစ်စင်း အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ပင်။ ကောင်းကင်မှ လျှပ်စီးများ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ အိစန်း ကိုယ်ပွားသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ စုမင်၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသွားသောအခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ထိုနေရာတွင် သူ့အရိပ်အယောင်မျှပင် မတွေ့ရတော့သောအခါ သူသည် အနောက်ငွေ့ရည်တိမ်တိုက်၏ သီးခြားနယ်မြေနှင့် သူ ပိုင်ဆိုင်သော ခရမ်းရောင် နဂါးငွေ့တန်း တစ်သိန်းဆီသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

အိစန်း ကိုယ်ပွား ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် စုမင် မျက်လုံး မှိတ်လိုက်သည်။ ထိုသို့ လုပ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ့မျက်ခုံးနှစ်ခုကြား၌ သေးငယ်သော ခရမ်းရောင် မျဉ်းကြောင်း တစ်ကြောင်း ပေါ်လာသည်။ ထိုမျဉ်းကြောင်းသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ရှင်းလင်းနေပြီး ၎င်း ပေါ်ထွက်လာမှုက စုမင်၏ ဝန်းကျင်တွင် အမြဲရှိနေတတ်သော ဆိုးယုတ်သည့် လေထုကို အိစန်း ကိုယ်ပွား ပိုင်ဆိုင်ထားသည်နှင့် တူလာစေသည်။

အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသည့်တိုင် သူ မြေပြင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက်ဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ တတိယနေ့သို့ ရောက်သောအခါ စုမင် မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ကို ကြည့်ရန် သူ ခေါင်းမော့လိုက်သောအခါ သူ့နှလုံးသားထဲတွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် ထူးခြားသော ခံစားချက် တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ကောင်းကင်ကြီးသည် လွန်ခဲ့သော သုံးရက်ကအတိုင်း ဖြစ်သည်။ နည်းနည်းမျှ ပြောင်းလဲမသွားပေ။ သူ့မျက်လုံးထဲရှိ ကမ္ဘာကြီးသည် အမြဲတမ်း မီးခိုးရောင် ကောင်းကင်ကြီးနှင့် အဝေးမှ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း အစွန်းတွင် မြင်နိုင်သော အဆုံးအစမရှိသည့် ကြယ်တာရာများပင် ဖြစ်သည်။ ဤကောင်းကင်ပေါ်ရှိ ထူးခြားသော ဖြစ်စဉ်သည် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်တွင်သာ မြင်တွေ့နိုင်သည့် အရာဖြစ်သည်။

မြေပြင်သည် ခြောက်သွေ့နေပြီး သက်ရှိတို့၏ အရိပ်အယောင် တစ်ခုမျှပင် မတွေ့ရပေ။ သူ မြေပြင်အနှံ့ အကြည့်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သောအခါ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်နေသည့် လေထုအား ထုတ်လွှင့်နေသော မြေပြန့်လွင်ပြင် တစ်ခုကိုသာ မြင်တွေ့ရသည်။

သို့သော် စုမင်သည် သူ ပို၍ မြင်လာနိုင်ပြီး အခြားသူများ မမြင်နိုင်သော အရာများကို သူ မြင်နိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားသိရှိနိုင်သည်။

"အငြိုးမျက်လုံး" သူ တည်ငြိမ်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုစကားများကို သူ ပြောလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ သေးငယ်သော ခရမ်းရောင် မျဉ်းကြောင်းလေး ပွင့်ဟသွားသည်။

ဤသည်မှာ သေးငယ်သော မျဉ်းကြောင်းလေး တစ်ကြောင်း မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ စုမင်၏ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံ ကိုယ်ပွားနှင့် ပုံရိပ်ဝါးမျိုခြင်း ပညာရပ် ကျင့်ကြံထားသော ကိုယ်ပွားပေါ်ရှိ အငြိုးမျက်လုံး၏ ပုံရိပ်ယောင်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုမျက်လုံး ပွင့်လာသောအခါ ဒေါင်လိုက် သူငယ်အိမ်နှင့် ရုန်းကန်နေကြသော ရေတွက်မရနိုင်သည့် လက်စားချေလိုသော ဝိညာဉ်များ၏ ပုံရိပ်များသည် စုမင်၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

နှလုံးသားများကို အံ့သြ ထိတ်လန့်သွားစေနိုင်သည့် ဟိန်းဟောက်သံများသည် စုမင်၏ ဝန်းကျင်တွင် ပြင်းထန်စွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းတို့က သူ့အပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝန်းကျင်၌ အခြား ကျင့်ကြံသူများ ရှိနေမည်ဆိုပါက ထိုစူးရှသော ဟိန်းဟောက်သံများမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် သက်ရောက်မှု လှိုင်းတံပိုးသည် သူတို့၏ နှလုံးသားနှင့် ခန္ဓာကိုယ်များကို သေချာပေါက် သက်ရောက်မှု ရှိစေမည် ဖြစ်သည်။

ထိုဟိန်းဟောက်သံများသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားသည်။ စုမင် နောက်တစ်ကြိမ် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော မြင်ကွင်းတစ်ခုအား မြင်လိုက်ရသည်။

မတူညီသော ကောင်းကင် ကိုးရာကျော်ခန့်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ဤသည်မှာ စကားလုံးများဖြင့် ဖော်ပြရန် မလုံလောက်အောင် ခက်ခဲသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ လူ ကိုးရာကျော်ခန့်က တစ်ချိန်တည်းတွင် ကောင်းကင်ကို ခေါင်းမော့ ကြည့်နေကြပြီး သူတို့ မြင်ရသည့် မြင်ကွင်း အားလုံးသည် လူတစ်ယောက်တည်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် လာစုဝေးနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် တူညီသော ကောင်းကင်ကြီး၏ ပုံရိပ် ကိုးရာကျော်ခန့်ကို မြင်လိုက်ရသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် အမှန်တကယ်တော့ မဟုတ်ပေ။ လုံးဝ ထပ်တူညီနေသော ကောင်းကင်ကြီး မဟုတ်ပေ။

မကြာမီတွင် သူ့မျက်လုံးများထဲရှိ ကောင်းကင် ကိုးရာကျော် ထပ်သွားသောအခါ ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းက ပြောင်းလဲသွားပြီး တစ်ဆခန့် ကြီးမားလာသည်။

သို့သော် ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်မသွားပေ။ မြင်ကွင်း တစ်ဆ ကြီးမားလာသည်နှင့် ၎င်းသည် ရေစီးကြောင်း တစ်ကြောင်းလို ဆက်လက် ချဲ့ကားသွားသည်။ အရာအားလုံး သူတို့၏ မူလ အရွယ်အစားထက် ကိုးဆခန့် ကြီးမားလာသောအခါမှသာ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် စုမင်သည် မီးခိုးရောင် ကောင်းကင်ကြီးထဲတွင် အဆုံးအစမရှိသော သေးငယ်သည့် အမှုန်အမွှားများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤအမှုန်များသည် မီးခိုးရောင် ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့သည် ကောင်းကင်ကို ဤအရောင် ရရှိစေသော အရာများပင် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ကြီး မဟုတ်ဘဲ မီးခိုးရောင် မြူလွှာ တစ်လွှာဟု ပြောလျှင် ပို၍ မှန်ကန်မည် ဖြစ်သည်။

စုမင် ခေါင်းငုံ့ပြီး မြေပြင်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ ပြန့်ပြူးနေပုံရသော မြေပြင်ပေါ်တွင် အဆုံးအစမရှိသော သေးငယ်သည့် အက်ကွဲကြောင်းများကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ အတော်များများသည် အပြင်ဘက်သို့ ဆက်တိုက် ပျံ့နှံ့နေသည်။ သို့သော် အခြားမည်သူမှ ၎င်းကို မမြင်နိုင်ပေ။

ဤသည်ကား စုမင်၏ အငြိုးမျက်လုံးပင် ဖြစ်သည်။ အငြိုးမျက်လုံး မပွင့်မီက သေးငယ်သော ခရမ်းရောင် မျဉ်းကြောင်း တစ်ကြောင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမျက်လုံး ပွင့်လာသောအခါ စကြဝဠာကြီး ဖြစ်တည်ခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ပထမဆုံးသော မျက်လုံး တစ်လုံး အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

စုမင် လေကို ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်သည်။ သူ့မျက်ခုံးနှစ်ခု ကြားရှိ အငြိုးမျက်လုံး ပိတ်သွားပြီး သေးငယ်သော ခရမ်းရောင် မျဉ်းကြောင်းလေး တစ်ကြောင်း အဖြစ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ စုမင်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြီးမားသော ယုံကြည်မှု တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤယုံကြည်မှုသည် သူ့စွမ်းအားမှ လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤမျက်လုံးကို သူ ပိုင်ဆိုင်လာသည်နှင့် အရာအားလုံးကို သူ ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီဟု ပြောရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီသွားပြီ ဖြစ်သည်။

စစ်မြေပြင်ကို သူ ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ သိုင်းပညာရပ်များ၏ တိုက်ပွဲ အားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး သေခြင်းရှင်ခြင်း အားလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။

"ဒီမျက်လုံးထဲမှာ ဝိညာဉ် ကိုးရာကျော် ရှိတယ်။ ဒါကြောင့်ပဲ အရာတစ်ခုကို သူ့ရဲ့ မူလ အရွယ်အစားထက် ကိုးဆအထိ ချဲ့ကားနိုင်တာ။ ဒါသာ အမှန်ဆိုရင် ဒီမျက်လုံးက လက်စားချေလိုတဲ့ ဝိညာဉ်တွေကို ပိုစုပ်ယူလေလေ အရာတစ်ခုကို ချဲ့ကားနိုင်စွမ်းက ပိုပြီး အံ့သြစရာ ကောင်းလာလေလေ ဖြစ်မှာပဲ..." စုမင်လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လှုပ်ရှားမှု တစ်ချက်တည်းဖြင့် ရှည်လျားသော အလင်းတန်း တစ်တန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မြေပြင်ပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

……

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်။

နဝမ မျိုးနွယ်စု နေထိုင်ရာ ရေပေါ်တိုက်ကြီးပေါ်တွင် တောင်တစ်လုံး ရှိသည်။ ထိုတောင် အလယ်တွင် မျိုးနွယ်စု ရှိပြီး ကျောက်တုံး အိမ်လေးများသည် တောင်စောင်း တစ်လျှောက်လုံးကို ဝိုင်းရံထားသည်။ နဝမ မျိုးနွယ်စုမှ အဖွဲ့ဝင် တစ်ထောင်ခန့်သည် မီးခိုးတိုင်မှ ထွက်လာသော မီးခိုးငွေ့များအလယ်တွင် နံနက်စာ ပြင်ဆင်နေကြသည်။

ကလေးအချို့ ဆော့ကစားနေကြသည်။ သူတို့၏ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး နုနယ်သော ရယ်သံလေးများသည် နံနက်ခင်းတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေလျက် လူကြီးများ တစ်ခါတစ်ရံ လှမ်းကြည့်မိသောအခါ တွေ့ရခဲသော အပြုံးများကို သူတို့ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

မျိုးနွယ်စုမှ အမျိုးသမီးများသည် သက်ကြီးရွယ်အိုများနှင့် ကလေးများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန်နှင့် အစားအစာ ပြင်ဆင်ရန်အတွက် သူတို့ လက်နက်များကို ချထားကြသည်။ မျိုးနွယ်စုမှ စစ်သည်တော်များသည် တောင်ခြေတွင် ထိုင်ကာ ကျင့်ကြံနေကြသည်။ သူတို့ အားလုံး ထိုနေရာတွင် လေ့ကျင့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အမဲလိုက်ထွက်သွားကြသော မျိုးနွယ်စု အဖွဲ့ဝင် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းလည်း ရှိသေးသည်။ သူတို့ ပြန်မရောက်ကြသေးပေ။

မျိုးနွယ်စု တစ်ခုလုံးသည် စစ်ပွဲကြီး ပြီးနောက် သူတို့ထံ ရောက်ရှိလာသော ငြိမ်းချမ်းရေး လေထုဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဤသည်မှာ သူတို့နှင့် ကင်းကွာနေခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။

တောင်ခြေမှ ပေထောင်ပေါင်းများစွာ ကွာဝေးသော နေရာတွင် နက်ရှိုင်းသည့် တွင်းကြီးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော မျဉ်းကြောင်း တစ်ကြောင်းက ယခင် တိုက်ပွဲ မည်မျှ ပြင်းထန်ခဲ့ကြောင်း ပြသနေပြီး ယခုအခါ ထိုမျဉ်းသည် အတားအဆီး တစ်ခု အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှီဟွေ့သည် ဤနံနက်ခင်းတွင် မျက်လုံးပွင့်ပြီး နိုးလာခဲ့သည်။

ထိုသို့ လုပ်လိုက်သောအခါ သူမ ဇဝေဇဝါဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ မှတ်မိနေသော နောက်ဆုံးအရာမှာ ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုမြင်ကွင်း သူမ ခေါင်းထဲတွင် ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အိမ်အပြင်ဘက်ရှိ တောင်ပေါ် ကျောက်တုံး တစ်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခုအား သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ နေရောင်ခြည်က သူ့ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။

ထိုလူ၏ ကျောပြင်ကိုသာ သူမ မြင်ရသော်လည်း ထိုကျောပြင်သည် သူမ ပြန်လည် အမှတ်ရနေသည့် နောက်ဆုံး မြင်ကွင်းနှင့် ထပ်တူကျနေပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်း နိုးပြီပဲ... နဝမ မျိုးနွယ်စုက ဆန်ပြုတ်က တော်တော် ကောင်းတယ်။ မင်း နည်းနည်း စားလို့ရတယ်" ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်ထံမှ ရင်းနှီးနေသည့် အသံတစ်သံ သူမထံ ရောက်လာသောအခါ ရွှီဟွေ့ ခေါင်းငုံ့ပြီး အငွေ့တထောင်းထောင်း ထွက်နေသေးသော ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ဖြူရော်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမ ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်မှ အကြည့်လွှဲကာ သူမ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။ သူမကိုယ်သူမ မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ စူးစိုက်သွားသည်။ သူမ ဝတ်ရုံကို လူရိုင်းဝတ်စုံနှင့် လဲလှယ်ထားပြီး အောက်တွင် အခြားမည်သည့်အရာမျှ ဝတ်ဆင်ထားခြင်း မရှိကြောင်း သူမ မြင်လိုက်ရသည်။

သူမ ဒဏ်ရာများက ကျက်လာနေပြီး ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံမှာလည်း ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည် နာလန်ထူလာနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ ရရှိထားသော ဒဏ်ရာများက ပြင်းထန်လွန်းသည်။ သူမ အသက်ကိုပါ ဆုံးရှုံးသွားစေရန် လုံလောက်သည်။ သူမ ယခု ပြန်လည် ကျန်းမာလာနေပြီ ဆိုလျှင်ပင် အချိန်တိုအတွင်း သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံကို လည်ပတ်နိုင်ဦးမည် မဟုတ်ပေ။ အားနည်း ချည့်နဲ့နေသည့် ခံစားချက် တစ်ခု ရွှီဟွေ့၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

ဤသို့သော ခံစားချက်မျိုးသည် သူမအတွက် မယုံနိုင်လောက်အောင် ထူးဆန်းပြီး သူစိမ်းဆန်နေသည်။ သူမသည် အားနည်းသော သာမန်လူ တစ်ယောက် ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင်။

သူမ ပူနွေးသော ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်အား ကောက်ကိုင်ပြီး အနည်းငယ် သောက်လိုက်ကာ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် အငမ်းမရ စတင် သောက်တော့သည်။ မကြာမီတွင် ပန်းကန် တစ်လုံးလုံး ကုန်သွားတော့သည်။

သူမ မျက်နှာ အရောင်က အနည်းငယ် ပိုကောင်းသော အရောင်အဆင်းကို ပြန်လည် ရရှိလာသော်လည်း ဖျော့တော့နေသည့် ဖြူရော်မှုက သူမ မျက်နှာပေါ်မှ မပျောက်သေးပေ။ သို့သော် သူမ ယခင်ကထက် များစွာ ပိုကောင်းလာသလို ခံစားရသည်။ သူမ ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ထိုရိုးရှင်းသော လှုပ်ရှားမှုလေးကြောင့် သူမ အသက်ရှူနှုန်း အနည်းငယ် မြန်ဆန်သွားသည်။

ဘေးရှိ ကျောက်နံရံကို လက်ဖြင့် အားပြုကာ ရွှီဟွေ့ ကျောက်တုံးအိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး နေရောင်အောက်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ကို သူမ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် တောင်ခြေရှိ မြေပြင်ဆီသို့ ကြည့်ကာ လတ်ဆတ်သော လေကို ရှူရှိုက်လိုက်သည်။

ရွှီဟွေ့ ခေါင်းငုံ့ပြီး သူမ ဘေးရှိ စုမင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် သူမ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

တောင်ပေါ် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အဝေးရှိ ကောင်းကင်ကို ကြည့်နေရင်း စုမင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ရပါတယ်"

"ငါ့အဝတ်အစားတွေကို လဲပေးခဲ့တာ နင်လား" ရွှီဟွေ့ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"အင်း" စုမင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ရွှီဟွေ့ နောက်တစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။ သူမ ဆက်၍ မတ်တပ် ရပ်မနေတော့ဘဲ ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမလည်း အဝေးဆီသို့ ကြည့်နေသည်။ တောင်လေက ဖြတ်သန်း တိုက်ခတ်သွားပြီး ဆံပင် တစ်ပင်ကို လွှင့်တင်လိုက်သော်လည်း သူမ လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ သို့သော် နောက်တစ်ခဏတွင် လေက သူမ၏ ဆံပင် အနည်းငယ်ကိုသာ လွှင့်တင်လိုက်ခြင်း မဟုတ်တော့ပေ။ ယင်းအစား ဆံပင် အများစုကို လွှင့်တင်လိုက်ရာ သူမ ဆံပင် အားလုံးကို လက်ဖြင့် ဖမ်းဆုပ်၍ မရနိုင်တော့ပေ။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် တိတ်ဆိတ်နေသော အသွင်အပြင် ရှိနေသော်လည်း နှလုံးသားက သူမ၏ ပုံမှန် တည်ငြိမ်သော အခြေအနေသို့ မည်သို့မျှ ပြန်မရောက်နိုင်တော့သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

"မင်းမှာ ခန္ဓာကိုယ် လှလှလေး ရှိတာပဲ" စုမင်က ယခင်လို တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် သူ့စကားများ ရွှီဟွေ့ နားထဲသို့ ရောက်သွားသောအခါ သူမ ချက်ချင်း စုမင်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။ သို့သော် မကြာမီ သူမက ရုတ်တရက် လှပ ကျော့ရှင်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပဲ"

စုမင် ခေါင်းစောင်းပြီး ရွှီဟွေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကျော့ရှင်းသော အပြုံးကို သူ စိုက်ကြည့်နေမိပြီး ပထမဆုံး အကြိမ်အဖြစ် ဤအမျိုးသမီးက လွန်စွာ စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းကြောင်း သူ တွေးလိုက်မိသည်။

"ဒါပေမယ့် မင်းမှာ မှဲ့တွေ အရမ်း များတယ်" သူ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မတတ်နိုင်ဘူးလေ။ ငါ့မိဘတွေက ပေးထားတာဆိုတော့ ငါလည်း မဖျက်ချင်ဘူး။ နင် ကြည့်ရတာ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရင်လည်း သည်းခံပေါ့" သူမ ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် ညာလက်ကို အောက်ချလိုက်ပြီး လေထဲ လွင့်ပျံနေသော ဆံနွယ်များကို ဆက်လက် ဖမ်းဆုပ်ဖို့ ကြိုးစားမနေတော့ပေ။

အခန်း ၉၃၈ ဤစွဲလမ်းမှုကို မည်သူက ဖြစ်တည်စေခဲ့သနည်း

ဆည်းဆာအချိန် ဖြစ်သည်။

စုမင်သည် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ် အတွင်းရှိ ဤတိုက်ကြီးတွင် နေထွက်လာသည်အား ကြည့်နေခဲ့ပြီး နေဝင်သွားသည်ကိုလည်း စောင့်ကြည့်ခဲ့ကာ ညနေချမ်း ရောက်ရှိလာသည်အား မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ဤအရာကို သူ ရှင်းမပြတတ်ပေ။ ဤနေရာသည် လုံးဝ အမှောင်ကျနေသော နဂါးငွေ့တန်းတစ်ခု ဖြစ်သင့်ပြီး နဂါးငွေ့တန်းထဲတွင် ပေါလောပေါ်နေသော တိုက်ကြီးတစ်တိုက် ဖြစ်သောကြောင့် နေရောင်ခြည်က မည်သည့်နေရာမှ လာသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် နေ့နှင့် ည ရှိနေရသနည်း။

သို့သော် ဤနေရာတွင် တကယ်တမ်း နေတစ်စင်း ရှိနေသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ သူ နဂါးငွေ့တန်းထဲသို့ ခြေချလိုက်စဉ်က နေကို မမြင်ခဲ့ရသော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်း ဂြိုဟ်တစ်လုံး သို့မဟုတ် နဝမ မျိုးနွယ်စု ရွေးချယ်ထားသော တိုက်ကြီးပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သောအခါတွင်မူ ၎င်းကို သူ မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။

စုမင် ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ တိကျိုမိုရှားကို ယခင်က မေးဖူးသည်။

"အဲဒါက ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုထဲကနေ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အလင်းနဲ့ အပူတွေပဲ။ ပဉ္စမမြောက် မီးဖို မပေါ်လာခင်က နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်က လုံးဝ အမှောင်အတိ ကျနေခဲ့တာ။ အမှောင်ထုက ထာဝရ တည်ရှိနေခဲ့ပြီး အဲဒီက လူတွေကလည်း အဲဒီအခြေအနေနဲ့ အသားကျနေခဲ့ကြပြီ"

"ပဉ္စမမြောက် မီးဖို ရောက်လာတဲ့အခါ အဲဒါက နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ဆီကို အလင်းရောင် ယူဆောင်လာပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ အဲဒါကို မြင်နိုင်ပေမဲ့လည်း တစ်ခါတလေ ကျွန်တော်တို့ရှေ့မှာ သူ့အလိုလို ပေါ်လာတာမျိုးကလွဲရင် ကျွန်တော်တို့ အဲဒါကို ဘယ်တော့မှ ရှာမတွေ့နိုင်ဘူး။ တစ်ချို့လူတွေကတော့ ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုရဲ့ တကယ့်တည်နေရာက ဟင်းလင်းပြင်ထဲက ကမ္ဘာကြီးထဲမှာ ရှိတယ်လို့ ပြောကြတယ်" သူက ဖြေခဲ့သည်။

စုမင်သည် တောင်ပေါ် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အဝေးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်သွားသော ပဉ္စမမြောက် မီးဖိုဖြစ်သည့် နေမင်းကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ ၎င်းကို သူ ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုနေသည် အမှန်တကယ် လုံးဝန်းမနေကြောင်း သူ သိနိုင်သည်။ ယင်းအစား ၎င်းတွင် မီးဖိုတစ်လုံး၏ ပုံသဏ္ဍာန် ပါဝင်နေသည်။

ဆည်းဆာ၏ လက်ကျန် အလင်းရောင်သည် နေ့ဘက်က အနွေးဓာတ်နှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး သူ့ထံသို့ တိုက်ခတ်လာသော အေးစက်သည့် လေပြင်းနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသည်။ ၎င်းသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသောအခါ ပူသည်လော အေးသည်လော သူ မခွဲခြားနိုင်တော့ပေ။

စုမင်သည် တောင်ပေါ် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေခဲ့သည်မှာ နှစ်ရက်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ နယ်မြေသို့ သူ ရောက်လာကတည်းက မြင်တွေ့ရခဲသော မြင်ကွင်းတစ်ခုအဖြစ် သူ့နှလုံးသားက တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ နေထွက်သည်နှင့် နေဝင်သည်ကို သူ စောင့်ကြည့်နိုင်သည်။ ကျင့်ကြံသူများသည် ဤနေရာရှိ မျိုးနွယ်စုများ၏ နေထိုင်မှုပုံစံနှင့် အသားကျမည် မဟုတ်သော်လည်း စုမင်အတွက်မူ ဤနေရာသည် ရင်းနှီးနေသော မြင်ကွင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

လူတို့သည် တိုက်ဆိုင်စွာ ကြုံတွေ့ရနိုင်သည့် ရင်းနှီးသော ခံစားချက်တစ်ခုဖြင့် ရစ်ပတ်ခံရသောအခါ အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ် တမ်းတတတ်ကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ဘဝများကို နောက်ကြောင်း ပြန်လှည့်ကြည့်ရန် ထိုခံစားချက်ထဲတွင် နှစ်မြှုပ်နေရသည်အား နှစ်သက်ကြသည်။

ကလေးများ ဆော့ကစားနေသည့် အသံများသည် နက်မှောင်တောင် မျိုးနွယ်စု၏ အမှတ်တရများကို ပြန်လည် ယူဆောင်လာပေးသည်။ နဝမ မျိုးနွယ်စု အဖွဲ့ဝင်များကြားရှိ သံယောဇဉ်က စုမင်ကို နဝမ တောင်ထွတ် အကြောင်း သတိရစေသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်သော်လည်း ဤနေရာသည် ဆရာဖြစ်သူ တစ်ချိန်က နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့သည့် မျိုးနွယ်စု ဖြစ်ကြောင်း သူ သတိပြုမိလာသည်။

ဆရာဖြစ်သူ၏ ပုံရိပ်သည် ဤလူများ၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် ကျန်ရှိနေသေးကောင်း ကျန်ရှိနေနိုင်ပေမည်။

'တကယ်လို့ အစ်ကိုကြီး၊ ဒုတိယ အစ်ကိုနဲ့ ဟူကျစ်တို့သာ ဆရာ့အကြောင်း သိသွားပြီး ဒီကို ရောက်လာကြမယ်ဆိုရင် အရမ်းကောင်းမှာပဲ...' စုမင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

နေဝင်သွားပြီး ည အမှောင်ကျလာသည်။

ထိုနေရာသည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကလေးများ၏ ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားသံများသည် ညီညာသော အသက်ရှူသံများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သက်ကြီးရွယ်အိုများ အိပ်ပျော်သွားကြသည်။ နဝမ မျိုးနွယ်စု၏ အဖွဲ့ဝင်များသည် ကျင့်ကြံခြင်း သို့မဟုတ် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်ခြင်းများ စတင်လာကြသဖြင့် ညရောက်သောအခါ တောင်ကြီးသည် လုံးဝ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

စုမင်သည် တောင်ပေါ် ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ဆက်လက် ထိုင်ကာ မှောင်မိုက်နေသော ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ လအား သူ မမြင်ရသကဲ့သို့ မည်သည့် ကြယ်ကိုမျှလည်း သူ မမြင်ရပေ။ သူ မြင်တွေ့ရသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ အဆုံးအစမရှိသော အမှောင်ထုသာ ဖြစ်ပြီး ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လောကကြီး၌ သူ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ရင်းနှီးနေသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူသည် အထီးကျန်ခြင်းနှင့် အသားကျနေပြီ ဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် သူ၏ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသော ကံကြမ္မာဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် သူသည် မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် နစ်မြုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ ရုန်းမထွက်နိုင်သေးသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် သူသည် မည်းမှောင်နေသော ကောင်းကင်ကြီးကို ကြည့်ကာ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲမှ လှပသော အခိုက်အတန့်လေးများ၏ မီးရှူးမီးပန်းများကို သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် လွှတ်တင်ခံစားရသည်အား အမြဲ နှစ်သက်နေရသနည်း။

သူ့ဘဝလမ်းခရီးကို တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လှမ်းရန် အသားကျနေပြီ ဖြစ်သောကြောင့် အကယ်၍ လူတစ်ယောက်တွင် အတိတ်ဘဝများ ရှိသည်ဆိုသည့် အရာသာ အမှန်တကယ် ရှိခဲ့ပါက သူသည် နှစ်ပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ၍ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သေချာပေါက် ဝင်စားခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေမည်။

စုမင် အမှောင်ထဲတွင် ပြုံးလိုက်သည်။

ဤအပြုံးသည် နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြောင်း မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ ယခင်က ဤကဲ့သို့ ပြုံးဖူးသူများသာလျှင် ရေကန်ထဲရှိ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ရေစက်ပုံရိပ်ကို ကြည့်သောအခါ ရေနှင့် ပေါင်းစပ်သွားပုံရသည့် နှလုံးသား နာကျင်မှုများကို မြင်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုရေအား ယခင်က မြည်းစမ်းဖူးသူများသာလျှင် ၎င်းသည် မည်မျှ ခါးသက်ကြောင်း သိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..." နူးညံ့သော အသံတစ်သံက မေးလိုက်သည်။ ထိုအသံက စုမင် အမှောင်ထဲတွင် ထိုင်နေစဉ် အတွေးများကို မနှောင့်ယှက်ခဲ့ဘဲ လေထုထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ပေါင်းစပ်သွားကာ သူ့အား ဝန်းရံသွားခဲ့သည်။ လူရိုင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ချစ်စရာကောင်းသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး သူ့ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

"ငါ အိမ်ကို လွမ်းတယ်" စုမင်က တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ မနက်ဖြန် သွားလို့ ရပါတယ်" ရွှီဟွေ့ အမှောင်ထဲတွင် စုမင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာ ကောက်ကြောင်းများကိုသာ သူမ မြင်နိုင်သော်လည်း သူ့အား ဤကဲ့သို့ ကြည့်နေရသည်ကို သူမ နှစ်သက်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအခိုက်အတန့်တွင်သာ သူမသည် ထိုသူကို တာအိုခုန်း အဖြစ် မဟုတ်ဘဲ စောင့်ကြည့်နေရကြောင်း သူမ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ ဖြစ်နေကြောင်း သူမ နားလည်သော်လည်း ထိုအရာကို သူမ မပြောချင်ပေ။

"မင်း ကံကြမ္မာကို ယုံလား" စုမင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပုံရိပ်အချို့ ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကာ နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ယုံတယ်..."

"ကံကြမ္မာကို ယုံတဲ့ ကျင့်ကြံသူဆိုတာ ရှားတယ်" စုမင်က ရွှီဟွေ့ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတော့ ကံကြမ္မာကို ယုံတယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေမှာလဲ"

"မင်းရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ကျက်သွားရင် အမှောင် အစောင့်အရှောက် ကိုးယောက်ဆီကို မင်း သွားလို့ရတယ်။ ငါကတော့ အိမ်ပြန်ချင်စိတ် မရှိသေးဘူး" ရှေးကျသော လေထုတစ်ခုသည် အမှောင်ထဲတွင် စုမင်၏ အသံထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့သည်။

"ငါ့ဒဏ်ရာတွေ ကျက်ဖို့ နင် ဒီမှာ စောင့်နေခဲ့တာလား" ရွှီဟွေ့ စုမင်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"အိပ်တော့။ ငါ ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျင့်ကြံချင်တယ်" စုမင် သူမကို ပြန်မဖြေခဲ့ဘဲ ယင်းအစား သူမအား သွားနားရန်သာ ပြောလိုက်သည်။ သူ့အသံထဲတွင် ရှေးကျသော သွင်ပြင်လက္ခဏာ မရှိတော့သကဲ့သို့ လွမ်းဆွတ်မှုများလည်း မရှိတော့ပေ။

ရွှီဟွေ့ သူ့ဘေးတွင် ဆက်မနေတော့ပေ။ သူမ မတ်တတ်ရပ်ပြီး အိမ်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သူ တစ်ယောက်တည်းအတွက် အမှောင်ထုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

"နင် အိမ်ကို လွမ်းချင်လွမ်းနေလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတစ်ယောက်ကို နင် ပိုလွမ်းနေတာပါ" ရွှီဟွေ့က အိမ်ထဲမှနေ၍ ပြောလိုက်ရာ သူမ၏ အသံသည် စုမင်၏ နားထဲသို့ လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။

သူ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ကာ အမှောင်ထုထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံနေလိုက်သည်။ သူ့ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံကို လည်ပတ်လိုက်ပြီး အေးစက်သော လေပြင်းထဲတွင် သူသည် နဝမ တောင်ထွတ်သို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ သူ့လိုဏ်ဂူ အပြင်ဘက်ရှိ နေရာသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရကာ ထိုနေရာတွင်ကျင့်ကြံရင်း အတိတ်ကလို နေဝင် နေထွက်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံသူများသည် အိပ်မက် မမက်ကြပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူတစ်ယောက် အိပ်ပျော်နေချိန်တွင်သာ အိပ်မက်များ ပေါ်လာမည်ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်အတွက်မူ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်စက်ခြင်းကို ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် အစားထိုးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုညတွင် စုမင် ကျင့်ကြံနေစဉ် အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်။

သူ့အိပ်မက်ထဲတွင် သူသည် မာန်မျိုးနွယ်တို့၏ နယ်မြေသို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူ့အိပ်မက်ထဲတွင် နဝမ တောင်ထွတ်ကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူ့အိပ်မက်ထဲတွင် နက်မှောင်တောင်ကိုလည်း သူ မြင်ခဲ့ရသည်။ တောအုပ်ထဲတွင် တည်ရှိနေသော ပုံရိပ်များကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ၎င်းသည် သူ ငယ်စဉ်က သူ၏ မျိုးနွယ်စု တည်ရှိခဲ့သော နေရာ ဖြစ်သည်။

ရှောင်ဟုန် ရှိသည်။ ထို့အပြင် အဖြူရောင် မြွေပါမွေး ကုတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နှင်းတောထဲရှိ သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်အောက်တွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေသော တောရိုင်းဆန်ဆန် လှပမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်လည်း ရှိသည်။ သူမသည် နှင်းတောထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ကတိတစ်ခု ပြည့်စုံလာမည်ကို သူမ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ကောင်လေး တစ်ယောက်နှင့်အတူ စက်ဝိုင်းတစ်ပတ် လျှောက်သွားမည်ဆိုသော ကတိတစ်ခု ဖြစ်သည်။

တောင်တန်းများတွင် အချင်းချင်း နီးကပ်စွာ တန်းစီနေသော တောင်များကို အဝေးမှ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ကောင်းကင်ရှိ အေးစက်သော လမင်းကြီးသည် မှုန်ဝါးနေသည်။ မြေပြင်ပေါ်ရှိ နှင်းဖြူများနှင့် ထင်းရှူးပင်ကို သူမ၏ အဖော်အဖြစ် ထားကာ မိန်းကလေးသည် နေရာတွင် ဆက်လက် ရပ်နေပြီး မိုက်မဲစွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

နှင်းများ၊ လေပြင်းများနှင့် ဖုန်မှုန့်များသည် သူမကို ဖြတ်သန်း တိုက်ခတ်သွားကြသည်။ နှစ်များစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ အတွင်းစိတ်ထဲတွင် နောင်တရခြင်းများ ရှိခဲ့ဖူးပါသည်လော။

သို့တိုင် ထိုတိမ်တိုက်များထဲတွင် နဂါးငွေ့တန်း အများအပြားနှင့် ကောင်းကင် အလွှာများစွာ ရှိနေသည်။ လောကကြီးရှိ မည်သည့် စာလွှာ အမျိုးအစားကမျှ သူတို့ကို အချင်းချင်း ထပ်မံ စကားပြောခွင့် မပေးနိုင်တော့ပေ။

နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။ ရေကန်ထဲသို့ ရေကျသွားသောအခါ မည်သည့်အရာ၏ အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မတွေ့နိုင်တော့ပေ။ ထင်းရှူးပင်သည် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ပုံမှန်အတိုင်းပင် ပေါ်လာသည်။ အလှတရားသည် နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်သွားမည်လော ဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြသကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသော ရေသည် ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ မည်သည့် အရိပ်အယောင်မျှ ချန်ထားရစ်မည် မဟုတ်ကြောင်းကိုလည်း မည်သူမျှ မသိကြပေ။

"မနက်ဖြန် ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်ဆိုတဲ့ ကတိတစ်ခု နင် ငါ့ကို ပေးထားခဲ့တယ်။ ငါ နင့်ကို စောင့်နေခဲ့တာ အနှစ်တစ်ထောင် ရှိပြီ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို အရမ်းကြီး အကြာကြီး မစောင့်ခိုင်းပါနဲ့။ ဒီတိတ်ဆိတ်မှုကြီးကို ပျောက်ကွယ်မသွားပါစေနဲ့"

စုမင် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ အိပ်မက်ထဲမှ တိုးညှင်းသော ရေရွတ်သံများက သူ့နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ ရုတ်တရက် နားလည်သဘောပေါက်သွားသည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် သူ့အိမ် သို့မဟုတ် ထိုလူတစ်ယောက်ကို အမှန်တကယ် တွေးနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ထောင်က သူ ပေးခဲ့သော ထိုကတိအား တွေးနေခြင်း... ဖြစ်ကောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

'ဒါက ငါ့ရဲ့ စွဲလမ်းမှုတစ်ခုလား။ ဒါမှမဟုတ် တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ဆီကို ထည့်ပေးလိုက်တဲ့ စွဲလမ်းမှုတစ်ခုလား' စုမင်သည် အဝေးမှ ကောင်းကင်ကြီး တဖြည်းဖြည်း လင်းလာသည်ကို ကြည့်နေပြီး ညဉ့်ယံသည် အချိန်ရေစီးကြောင်း၏ ဆေးကြောမှုအား ခံလိုက်ရသည်။

'ဒါမှမဟုတ်ရင် ပိုင်လင်းအစား အဲဒီကတိကို ငါ ဘာလို့ အမြဲတမ်း သတိရနေရတာလဲ။ ကျင့်ကြံနေရင်းနဲ့ ငါ ဘာလို့ အိပ်မက် မက်ရတာလဲ' စုမင်၏ မျက်လုံးများသည် ယခင်က ဝေဝါးနေသော အခြေအနေမှ လျင်မြန်စွာ စူးရှလာသည်။ ရှေးဟောင်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲကြီး တစ်ကောင်သည် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်စက်ခြင်းမှ နိုးထလာပြီး ၎င်းအပေါ်သို့ မည်သည့် ကျူးလွန်စော်ကားမှုမျိုးကိုမျှ ခွင့်မပြုသည့် အရောင်အဝါအား ထုတ်လွှင့်နေသကဲ့သို့ သူတို့ထဲတွင် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်သော အေးစက်သည့် အကြည့်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ကြီးစိုးလွှမ်းမိုးနိုင်သော လေထုတစ်ခုသည် စုမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပထမဆုံး နေရောင်ခြည်က သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်နှင့်အတူ သူသည် တောင်ပေါ် ကျောက်တုံးအောက်သို့ ဆင်းရန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် နေရောင်ခြည်ဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး စုမင်သည် နောက်လှည့်ကာ နေရောင် လင်းလက်နေသော ကောင်းကင်ဆီသို့ အကြည့်ကို ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားရှိ ခရမ်းရောင် မျဉ်းကြောင်းလေး ပွင့်လာပြီး အငြိုးမျက်လုံး အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၎င်းထဲရှိ တိမ်များနှင့် မြူများသည် သရဲတစ္ဆေများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး စုမင် ကြည့်နေသည့် အရပ်ရှိ ကောင်းကင်ဆီသို့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်ယံ၌ အခြား စုမင် တစ်ယောက် ပေါ်လာသော်လည်း အခြား မည်သူမျှ သတိမထားမိနိုင်သည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ပုံရိပ်ဝါးမျိုခြင်း ပညာရပ် ကျင့်ကြံသော ကိုယ်ပွားဖြစ်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက် ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ အငြိုးမျက်လုံးသည်လည်း သူ့မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် ပေါ်လာပြီး စုမင်၏ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံ ကိုယ်ပွားနှင့် တူညီသော အရပ်ရှိ ကောင်းကင်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

အနောက်ငွေ့ရည်တိမ်တိုက်၏ သီးခြားနယ်မြေတွင် စုမင်၏ အိစန်းကိုယ်ပွား ရှိနေပြီး သူသည် ခရမ်းရောင် နဂါးငွေ့တန်းထဲတွင် ထိုင်ကာ ကျင့်ကြံနေသည်။ သူ့လက်မောင်းတွင် ရစ်ပတ်နေသည်မှာ ဖယောင်း နဂါးငယ်လေး ဖြစ်သည်။ စုမင်၏ ကိုယ်ပွား နှစ်ယောက်စလုံး ကောင်းကင်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး မကြာမီ အိစန်း ကိုယ်ပွား၏ မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး တကယ့် အငြိုးမျက်လုံး အစစ်သည်လည်း မျက်ခုံးနှစ်ခုကြား၌ ပွင့်လာတော့သည်။

ဤသို့ ဖြစ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စုမင်၏ အိစန်း ကိုယ်ပွားသည် ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး စုမင် ကြည့်နေသည့် နေရာသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်းပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းနေသော စုမင်၏ ကြီးမြတ်သော ခန္ဓာကိုယ် သုံးယောက်စလုံးက တစ်ချိန်တည်းတွင် အငြိုးမျက်လုံး၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အဆုံးအစမရှိသော ဟင်းလင်းပြင်ဆီသို့ ကြည့်ရန် သူတို့၏ စွမ်းအား အားလုံးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့၏ အကြည့်များသည် အချိန်လမ်းကြောင်းများတစ်လျှောက် ရွေ့လျားနေသကဲ့သို့ ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ သူတို့သည် မဟာလောကကြီး လေးခု ကာကွယ်ထားသော နေရာအား ဖြတ်ကျော်ကာ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ နယ်မြေ အဝင်ဝကို ဖြတ်ကျော်၍ နံနက်ခင်း တာအိုလောကဆီသို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုနေရာရှိ ဧရာမ နဂါးငွေ့တန်းထဲတွင် အင်မော်တယ်များ ပိုင်ဆိုင်သော နယ်မြေကို သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထိုနေရာ၌ စစ်ပွဲတစ်ပွဲ ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပွားနေသည်။ ထိုသည်က အင်မော်တယ်များနှင့် နံနက်ခင်းတာအိုဂိုဏ်းမှ လူများကြားရှိ စစ်ပွဲတစ်ပွဲ ဖြစ်သည်။ အဆုံးအစမရှိသော နတ်ဘုရား စွမ်းရည်များကို အသုံးပြုနေကြသည့် ရေတွက်မရနိုင်သော ကျင့်ကြံသူများ ရှိနေသည်။

အဆုံးအစမရှိသော စစ်မြေပြင်၏ အနောက်ဘက်တွင် များပြားသော တိုက်ကြီး အပိုင်းအစများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် မှော်သင်္ကေတ တစ်လုံး ရှိသည်။ ထိုမှော်သင်္ကေတ အလယ်ဗဟိုတွင် လှဲလျောင်းနေသော အသားနှင့် သွေးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ကိုယ် ရှိသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို အပြည့်အဝ ဝတ်ဆင်ထားသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ထိုခန္ဓာကိုယ်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။ ထိုလူသည် အနည်းငယ် ညှိုးနွမ်းနေသော ညာလက်ကို မြှောက်ကာ လှဲလျောင်းနေသော အမျိုးသား၏ ဦးခေါင်းခွံထိပ်တွင် ဖိထားသည်။ ပထမ ပုံရိပ်၏ ဘေးတွင် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အခြား လူတစ်ယောက် ရှိသေးသော်လည်း ပုံပန်းသဏ္ဍာန်အရ ဤသူက အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း မြင်နိုင်သည်။ သူမသည် ခန္ဓာကိုယ်ဘေးတွင် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေပြီး သူမ အသံသည် ထိုနေရာတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို အရမ်းကြီး အကြာကြီး မစောင့်ခိုင်းပါနဲ့။ ဒီတိတ်ဆိတ်မှုကြီးကို ပျောက်ကွယ်မသွားပါစေနဲ့"

အမျိုးသမီး၏ အသံက နူးညံ့သည်။ သူမ၏ စကားလုံးများထဲတွင် လွမ်းဆွတ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု အရိပ်အယောင် တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ သူမ စကားပြောပြီးသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ခန္ဓာကိုယ်၏ ဦးခေါင်းခွံထိပ်၌ ညာလက် ဖိထားသော အရပ်ရှည်ရှည် အနက်ရောင်ဝတ် လူသည် ဟင်းလင်းပြင်ဆီသို့ ကြည့်ရန် ခေါင်းကို လျင်မြန်စွာ မော့လိုက်သည်။

ဘုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ပြင်းထန်သော သက်ရောက်အား တစ်ခုသည် နေရာအနှံ့မှ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာသည်။ သက်ရောက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လေပြင်းသည် အရပ်ရှည်ရှည် လူ၏ ဝတ်ရုံများကို လွှင့်မတင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ဘေးရှိ အမျိုးသမီး၏ ခေါင်းစွပ်အား လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး စုမင်၏ မျက်စိရှေ့တွင် မျက်နှာတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

ဤသည်က ပိုင်လင်း၏ မျက်နှာ ဖြစ်နေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာ အမူအရာနှင့် အသံထဲရှိ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတို့သည် လုံးဝ ကိုက်ညီမှု မရှိပေ။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခပ်တန်းတန်း အကြည့်တစ်ခုသာ ရှိနေပြီး မည်သည့် စိတ်ခံစားချက် အရိပ်အယောင်မျှ မပါဝင်သော တည်ငြိမ်သည့် အမူအရာတစ်ခုသာ ရှိနေသည်။