အခန်း (၉၃၉-၉၄၀)

အခန်း ၉၃၉ နှစ်ပေါင်း သိန်းနှင့်ချီ နောက်ကျမှ ရောက်လာသော သက်ပြင်းချသံ

စုမင်၏ အိစန်း ကိုယ်ပွားသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

ပုံရိပ်ဝါးမျိုခြင်း ပညာရပ် ကျင့်ကြံထားသော ကိုယ်ပွားသည်လည်း စုမင်၏ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံ ကိုယ်ပွားနှင့်အတူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။

အကယ်၍ သူ့ဝိညာဉ်တွင်သာ မျက်လုံးများ ရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင် ပိုင်လင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ခပ်တန်းတန်း အမူအရာကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသော ထိုအချိန်တွင် ထိုမျက်လုံးများသည်လည်း မှိတ်ကျသွားမည် ဖြစ်သည်။

ထိုသူမှာ ပိုင်လင်း ဖြစ်ပြီး ပိုင်စု မဟုတ်ပေ။ စုမင် အနေဖြင့် ဤအရာကို မှားယွင်းရန် အကြောင်းမရှိပေ။

ကျင့်ကြံသူများသည် မူလက အိပ်မက် မမက်ကြသော်လည်း စုမင်မှာမူ အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်။ သူ နိုးလာသောအခါ ဝေဝါးနေခဲ့ပြီး တစ်ဖက်လူ၏ စွဲလမ်းမှုမှာ မည်သူဖြစ်မည်နည်းဟု သူ မေးခွန်းထုတ်မိသည်။

သူမသည် သူ၏ စွဲလမ်းမှု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း သူသည်လည်း သူမ၏ စွဲလမ်းမှု အမြဲတမ်း ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သူသည် အိပ်မက်မှ နိုးလာခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ် နိုးထလာခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ကြေမွနေသော ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခုထဲတွင် အချိန်ကာလအကြောင်း သီဆိုနေသည့် တေးသီချင်းတစ်ပုဒ် ရှိနေသည်။ မှတ်ဉာဏ် သမုဒ္ဒရာထဲတွင်မူ ကောင်းကင်ယံရှိ ပင်လယ်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရွက်လွှင့်နေသော အထီးကျန် သင်္ဘောတစ်စင်း ရှိနေသည်။

'သူက ဘယ်သူလဲ' ဤမေးခွန်းသည် စုမင်၏ နှလုံးသားထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ မပေါ်ပေါက်ခဲ့ဘဲ အဖြေကို ရရှိသွားခဲ့သည်။ သူ မာန်မျိုးနွယ် နယ်မြေတွင် ရှိနေစဉ်က စုမင်၏ ဝိညာဉ်ထဲတွင် ချိတ်ပိတ်ခံထားရသော လကပ်ဘေး နယ်ပယ်မှ အစွမ်းထက် စစ်သည်တော် သုံးဦးသည် သူ့ကို ပုံရိပ်တစ်ခု ပေးအပ်ခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းထဲတွင် အမျိုးသမီး တစ်ဦးကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူမသည် ပိုင်လင်း ဖြစ်သည်။ ပိုင်စု ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် နံနက်ခင်း တာအိုလောက၏ ဖီးနစ်ဂိုဏ်းမှ မြင့်မြတ်သော သခင်မလည်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် ရွှီဟွေ့၏ စီနီယာ အစ်မလည်း ဖြစ်သည်။

'ဒါဆို ဒါက အဖြေပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ငါက အရင်တုန်းက လူမျိုး မဟုတ်တော့ဘူး။ နှစ်တစ်ထောင် ကုန်လွန်သွားတာက ငါ့ကို အများကြီး နားလည်စေခဲ့ပြီ' စုမင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ တည်ငြိမ်သော စိတ်ထားဖြင့် သူ့နှလုံးသားသည် နာကျင်မှုကြောင့် ဆုပ်နယ်ခံရခြင်း မရှိကြောင်းနှင့် သူ့နှလုံးသားကို ဟင်းလင်းပြင်က ဝါးမြိုသွားသကဲ့သို့ ဆုံးရှုံးသွားရသည့် ခံစားချက်မျိုးအား သူ မခံစားရကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။

ဤအဖြေအတွက် သူ အချိန်အကြာကြီး ပြင်ဆင်ထားခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အမှန်တရားကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရလျှင်ပင် သူသည် အထီးကျန်ခြင်းနှင့် အသားကျနေပြီ ဖြစ်ကာ အတွေ့အကြုံများ ပိုမို စုဆောင်းမိလာသည်နှင့်အမျှ လောကကြီးရှိ အရာများသည် သူ့နှလုံးသားကို ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားရစေရန် စွမ်းဆောင်နိုင်မှု ပိုနည်းလာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်၌ သူ့နှလုံးသားကို ခွဲထုတ်နိုင်မည့် အရာ မရှိတော့ပေ။

သူ၏ အစောပိုင်း ကာလများက နက်မှောင်တောင်တွင် သူ တွေ့ဆုံခဲ့ရသော တောရိုင်းဆန်ဆန် လှပမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် မိန်းကလေးက သူ့နှလုံးသားထဲတွင် စွဲလမ်းမှုတစ်ခုကို စိုက်ပျိုးပေးခဲ့လျှင်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤစွဲလမ်းမှုသည် စုမင်၏ နှလုံးသားထဲတွင် နှစ်တစ်ထောင်တိုင်အောင် နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေခဲ့ပြီး နဝမ တောင်ထွတ်တွင် ပိုင်စုနှင့် သူ တွေ့ဆုံခဲ့သောအခါ ၎င်းသည် ပိုမို နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။

ထိုဆံဖြူဖြူ ဦးခေါင်းကို သူ တစ်ခါတစ်ရံ သတိရပြီး တွေးတောမိစေရန် ထို့အပြင် နှင်းတောထဲတွင် ပေးခဲ့သော ထိုကတိကို ပြန်လည် အမှတ်ရစေရန် သူ့ကို ဦးဆောင်နေသည့် အားနည်းသော စွမ်းအားတစ်ခု အမြဲတမ်း ရှိနေသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

'သူ့ရဲ့ လူငယ်ဘဝမှာ ပိုင်လင်း၊ သူ့ရဲ့ လူကြီးဘဝမှာ ပိုင်စု၊ ပြီးတော့ ရှေးဟောင်း တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်လာတဲ့အခါ ဖီးနစ်ဂိုဏ်းရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ သခင်မ။ ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်တဲ့ စွဲလမ်းမှုလဲ။ ခြေလှမ်းတိုင်းနဲ့အတူ သူက ပိုများတဲ့ ဝင်စားခြင်းတွေကို အတူတကွ ချိတ်ဆက်ပြီး နှစ်တစ်ထောင်ကြာတဲ့အထိ ခံနိုင်မယ့် ပိုက်ကွန်တစ်ခုကို ယက်လုပ်ခဲ့တယ်"

'ငါ့ဆီမှာ ဘာတွေများ ရှိနေလို့ တိထျန်းနဲ့ ဖီးနစ်ဂိုဏ်းက မြင့်မြတ်တဲ့ သခင်မတောင်မှ ငါ့ကို ဒီလောက် စွဲလမ်းနေရတာလဲဆိုတာ ငါ သိချင်မိတယ်'

စုမင် ပြုံးလိုက်သည်။

အငြိုးမျက်လုံး၏ တည်ရှိမှုကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် နှစ်တစ်ထောင်တိုင်အောင် ခံနိုင်ရန် ယက်လုပ်ထားသော လိမ်လည်မှု ပိုက်ကွန်ကြီး အကြောင်းကို တွေးတောရန် ငြင်းဆန်ရင်း မိမိကိုယ်ကို ဆက်လက် လိမ်ညာနေမိမည် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပေသည်။ ထိုလှပပြီး ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော အခိုက်အတန့်အား သူ့နှလုံးသားထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားချင်ခဲ့ပြီး ၎င်းအရာ အားလုံးကို ရက်စက်သည့် အမှန်တရားတစ်ခု အဖြစ်သို့ မပြောင်းလဲစေချင်ခဲ့ပေ။

သူ မလိုချင်ခဲ့ပေ။ သူ တကယ်ကို မလိုချင်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ရုပ်ဝတ္ထု ကမ္ဘာတစ်ခုထဲမှ သူ လျှောက်ထွက်လာသကဲ့သို့ အိပ်မက်ထဲမှ သူ နိုးထလာခဲ့သည်။

လူတို့သည် ရုပ်ဝတ္ထု ကမ္ဘာများထဲတွင် ရှိနေသောအခါ သူတို့သည် အချင်းချင်း သတိရပြီး တမ်းတကြသည်။ သူတို့သည် အချင်းချင်း မေ့မပစ်ကြပေ။ သူတို့သည် အချင်းချင်း အကြောင်း တွေးတောကြသည်။ အချင်းချင်း အကြောင်း လေ့လာကြသည်။ သို့သော် အချင်းချင်း ဘယ်သောအခါမျှ မတွေ့ဆုံကြပေ။

ထိုရုပ်ဝတ္ထု ကမ္ဘာထဲမှ သူတို့ လျှောက်ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့သည် မမှတ်မိကြတော့ပေ။ မတွေးတောကြတော့ပေ။ ထို့အပြင် အချင်းချင်း အကြောင်းလည်း မလေ့လာကြတော့ပေ။ သူတို့သည် အချင်းချင်း မေ့လျော့သွားကြပြီး သူစိမ်းများ ဖြစ်သွားချိန်ကျမှသာ တွေ့ဆုံကြတော့သည်။

ထိုသို့သာ ဆိုလျှင် ကွဲကွာခြင်းများနှင့် ပြန်လည်ဆုံစည်းခြင်းများကို အရေးမပါဟု သတ်မှတ်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။ မည်သည့် စကားလုံးကမျှ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော နိဂုံးကို အပြုံးလေးဖြင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ခြင်းက၊ အပြုံးလေးဖြင့် နိုးထလာခြင်းက စွဲလမ်းမှု နည်းပါးပြီး လွတ်လပ်မှု ခံစားချက်အား ပိုမို ရရှိခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ကတိတစ်ခု ရှိခဲ့ပါက တစ်နေ့တွင် ၎င်းကို သူ ဖြည့်ဆည်းပေးမည် ဖြစ်သော်လည်း သူ့ဘဝအား ပြီးပြည့်စုံစေရန် အတွက်သာ ၎င်းကို ဖြည့်ဆည်းပေးမည် ဖြစ်သည်။ အခြား လူတစ်ယောက်အတွက် ထိုသို့ ပြုလုပ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

စုမင်သည် နေရောင်ခြည် မျက်နှာပေါ် ကျရောက်လျက် တောင်ပေါ်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည်။ သူ၏ ဆံပင်ရှည်များသည် တောင်လေညင်းတွင် လွင့်ပျံနေသည်။ သို့သော်လည်း ထိုလေသည် သူ့ဆံပင်များနှင့် ဝတ်ရုံစွန်းများကိုသာ လွှင့်တင်နိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် သူ့နှလုံးသားအား မလှုပ်ရှားစေနိုင်ခဲ့ပေ။

လွင့်ပျံနေသော ဆံပင်မျှင်များသည် စုမင်၏ မှတ်ဉာဏ်များ ဖြစ်နေသကဲ့သို့ပင်။ ၎င်းတို့သည် လေကြောင့် တဖြည်းဖြည်း လွင့်စင်သွားကြပြီး လွှင့်မပစ်နိုင်သော အရာများမှာ ကောင်းကင်တွင် အေးခဲသွားသော ဖုန်မှုန့်များပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ့နှလုံးသားသည်လည်း စတင် အေးခဲလာမည် ဖြစ်ပြီး ထိုရေခဲလွှာများသည် သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားမည် ဖြစ်သည်။

ကောင်းမွန်သော သို့မဟုတ် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော မည်သည့်အရာကိုမျှ သူ ဆက်လက် တမ်းတတော့မည် မဟုတ်ပေ။ သူ့နှလုံးသား အေးခဲသွားသည်နှင့်အမျှ သူ့အမူအရာများသည် နှင်းခဲကဲ့သို့ အေးစက်လာမည် ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ မမြင်နိုင်သော၊ နေရောင်ခြည် မကျရောက်နိုင်သော နေရာတစ်နေရာဖြစ်သည့် အေးခဲနေသော နှလုံးသား အောက်ခြေတွင်သာ ၎င်းသည် ရေခဲများဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိရမည် ဖြစ်သည်။ ယင်းသည် စိုစွတ်နေပြီး လေပြင်းများ ဖြတ်တိုက်သွားသည်နှင့်အမျှ သွေးစက်များ ကျဆင်းလာကာ တောင်ပေါ်ရှိ ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်များ အားလုံးကို အနီရောင်အဖြစ် ဆိုးနှင်းသွားမည် ဖြစ်သည်။

သူ၏ အချစ်သည် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။

မည်သည့်အရာကိုမျှ သူ နားမလည်သေးချိန်တွင် ရရှိခဲ့သော သူ၏ ထိုပထမဆုံး အချစ်သည် ပွင့်လန်းမလာခဲ့သော ပန်းငုံဖူးလေး တစ်ဖူးနှင့် တူသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းသည် နှစ်တစ်ထောင် နောက်ကျမှ ရောက်လာသော ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေလျှင်ပင် ညှိုးနွမ်းသွားရန်သာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

စုမင် ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးထဲတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု မရှိဘဲ ရှေးဟောင်း လေထု၏ အရိပ်အယောင် ပါဝင်နေသော သဲ့သဲ့မျှ သက်ပြင်းချသံတစ်သံသာ ရှိနေသည်။ မည်သည့် စကားမှ မပြောခဲ့ပေ။

သူ ရုတ်တရက် နားလည် သဘောပေါက်သွားသည်။ အတိတ်က လေနှင့် နှင်းများထဲတွင် သူ ကြားခဲ့ရသော သက်ပြင်းချသံသည် သူကိုယ်တိုင်ထံမှလွဲ၍ အခြား မည်သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ဟု သူ ထင်ခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည် အပြည့်အဝ မမှန်ကန်ပေ။ သက်ပြင်းချသံသည် သူကိုယ်တိုင်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း အမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း ထိုအချိန်က သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယင်းအစား ဤအခိုက်အတန့်ရှိ သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို... သက်ပြင်းချသံတောင်မှ နှစ်ပေါင်း သိန်းနဲ့ချီ နောက်ကျပြီးမှ ရောက်လာတာပေါ့" စုမင် ပြုံးလိုက်ရင်း သူသည် တဖြည်းဖြည်း ရယ်မောလာကာ နောက်ဆုံးတွင် ဟားတိုက် ရယ်မောလာတော့သည်။ သူ၏ ရယ်မောသံများသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး နံနက်ခင်းကို ရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည်။

ဤရယ်မောသံက နဝမ မျိုးနွယ်စု၏ အဖွဲ့ဝင်များကို မှင်သက်သွားစေပြီး သူတို့သည် သူ့ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ ၎င်းက ရွှီဟွေ့၏ အာရုံစိုက်မှုကိုလည်း ဆွဲဆောင်သွားပြီး သူမသည် အိမ်ထဲမှ သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။

"နံပါတ်ငါး၊ မင်းဆီမှာ အရက်ရှိလား" စုမင်၏ အသံသည် ရယ်မောသံများနှင့်အတူ အပြင်သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး တောင်ခြေရှိ တိကျိုမိုရှား၏ နားထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။ သူသည် ပထမတွင် အံ့သြသွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤသည်မှာ စုမင်က သူ့ကို နံပါတ်ငါးဟု ပထမဆုံးအကြိမ် ခေါ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

ထိုစကားလုံး၏ အနောက်ကွယ်ရှိ အဓိပ္ပါယ်ကို စုမင် နားမလည်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။ တိကျိုမိုရှား တုန်ယင်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်လာသည်။ ဤနေ့အတွက် သူ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်မှာ အလွန် ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ရှိပါတယ်" သူက ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်ပြီး လှုပ်ရှားမှု တစ်ချက်တည်းဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် ရှည်လျားသော အလင်းတန်း တစ်တန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ စုမင် ဘေးတွင် ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။ သူ့ညာလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် သူတို့ဘေးတွင် အရက်အိုး အများအပြား ပေါ်လာသည်။

စုမင်သည် အိုးတစ်လုံးအား ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး မြေစေး အဖုံးကို ပုတ်ခွာကာ သောက်ရန် ပန်းကန်လုံးကိုပင် အသုံးမပြုတော့ဘဲ အိုးအား နှုတ်ခမ်းတွင် တေ့လျက် တကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်သည်။

ဤအရက်ကို နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်မှ လူများက ချက်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသူများ သောက်လေ့ရှိသော အရက်များနှင့် အတော်လေး ကွာခြားသည်။ ၎င်းထဲရှိ စပ်ရှားရှား အရသာသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော အပူလှိုင်းတစ်လှိုင်းနှင့် တူပြီးနောက် ဦးနှောက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးတက်သွားသည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းသည် လူတစ်ယောက်အား သတိလစ်သွားစေမည် မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ စိတ်ကိုသာ သက်ရောက်မှု ရှိစေမည် ဖြစ်သည်။

တိကျိုမိုရှားသည်လည်း အရက်အိုး တစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး စုမင်နှင့်အတူ သောက်လိုက်သည်။

"ဘဝဆိုတာ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရသလိုမျိုး သာယာလှပနေခဲ့မယ်ဆိုရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ..." စုမင်သည် အရက်အိုးကို ချထားလိုက်ပြီး တောင်ပေါ် ကျောက်တုံးအား မှီလိုက်သည်။ သူ၏ ဆံပင်ရှည်များသည် ပခုံးပေါ်သို့ ကျဆင်းနေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် နစ်မြုပ်နေသော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ ဤစကားများကို အပြုံးဖြင့် ပြောပြီးသည်နှင့် အိုးထဲမှ နောက်ထပ် တစ်ကျိုက် ကြီးကြီး မော့သောက်လိုက်ပြန်သည်။

"စတုတ္ထ အစ်ကို၊ အဲဒါက ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲ" တိကျိုမိုရှားသည် ခဏတာ မှင်သက်သွားသည်။ ဤစကားများကို သူ့နှလုံးသားထဲတွင် သေချာစွာ တွေးတောကြည့်ပြီး ၎င်းတို့အကြောင်းအား ပိုတွေးမိလေလေ ထိုစကားများတွင် ရှေးကျသော အရာတစ်ခုခု ရှိနေကြောင်းကို သူ ပိုယုံကြည်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် လေးလံနေပြီး စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းမှု ခံစားချက်ကိုပါ ယူဆောင်လာလောက်အောင် လေးလံနေသည်။

"နင် နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဖြေလိုက်သူမှာ စုမင် မဟုတ်ဘဲ အားနည်းနေသည့် ပုံစံပေါက်နေသော ဖြူဖျော့သည့် မျက်နှာဖြင့် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသည့် ရွှီဟွေ့ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ခြေသံများသည် ပေါ့ပါးနေပြီး နေရောင်ခြည်က သူမ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေကာ သက်တန့်တစ်စင်းကဲ့သို့ လှပမှုကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေသည်။

ထိုအလှတရားထဲတွင် ဖြူစင်မှု၊ ရင့်ကျက်မှုနှင့် နူးညံ့မှု ပုံစံတစ်မျိုး ပါဝင်နေသည်။

"ဘဝဆိုတာ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရသလိုမျိုး သာယာလှပနေခဲ့မယ်ဆိုရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။ ဒီစကားတွေကို ပြောတဲ့လူ အများကြီးကို အရင်က ငါ မြင်ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခုနက ငါ ကြားလိုက်ရသလိုမျိုး နက်ရှိုင်းတဲ့ လေသံမျိုး ဘယ်သူ့ဆီမှာမှ မရှိဘူး" ရွှီဟွေ့သည် စုမင်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်ပြီး နေရောင်အောက်တွင် သူ သောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့ပါးစပ်ထောင့်များမှ အရက်များ ဖိတ်စင်ကျလာသဖြင့် သူသည် အရက်သောက်နေခြင်းလော သို့မဟုတ် ထိုအရက်ကို ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုအဖြစ် သဘောထားနေခြင်းလော ဆိုသည်အား လူများကို မခွဲခြားနိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။

"ဘဝရဲ့ အချိုးအကွေ့တွေကို ဖြတ်သန်းပြီးတဲ့အခါ လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားထဲက အပြောင်းအလဲတွေကို ကြုံတွေ့ရတဲ့အခါ မင်းဘဝမှာ ရင်မဆိုင်ချင်တဲ့ အရာအားလုံးကို ဖြတ်သန်း ရှင်သန်ခဲ့ရတဲ့အခါ မင်း အသက်ကြီးလာပြီး မင်းရဲ့ ဘဝလမ်းခရီးကို လျှောက်လှမ်းပြီးတဲ့အခါ မင်း သက်ပြင်းချလိမ့်မယ်"

"လူအားလုံးနဲ့ အရာအားလုံးဟာ ငါတို့ သူတို့ကို ပထမဆုံး စတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အစောဆုံး အချိန်တွေဆီကို ပြန်သွားနိုင်မယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့ အစောဆုံး နေ့ရက်တွေက လှပတဲ့ အခိုက်အတန့်တွေဟာ အချိန်ရဲ့ ဆေးကြောခြင်းကို ခံလိုက်ရတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့တဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ဖြစ်သွားလို့ပဲ"

"ဘဝဆိုတာ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရသလိုမျိုး သာယာလှပနေခဲ့မယ်ဆိုရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ..." ရွှီဟွေ့ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မျိုးနွယ်စုထဲမှာ နင် လုပ်စရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ နင် သွားပြီး အဲဒါတွေကို လုပ်သင့်တယ်။ ငါ ဒီမှာနေပြီး နင့်ရဲ့ စတုတ္ထ အစ်ကိုနဲ့ အဖော်လုပ်ပေးမယ်" ရွှီဟွေ့သည် စုမင် ဘေးသို့ ရွှေ့သွားပြီး ထိုင်လိုက်သည်။ လူရိုင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သူမသည် စုမင် လက်ထဲမှ အလွတ်ဖြစ်နေသော အရက်အိုးကို ယူလိုက်ပြီးနောက် အခြား အိုးတစ်လုံးအား ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းပေါ်ရှိ မြေစေး အဖုံးကို သုတ်ဖယ်လိုက်ပြီးနောက် အိုးအား စုမင် လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

တိကျိုမိုရှား တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ့လက်သီးကို လက်ဝါးဖြင့် ဆုပ်ကာ စုမင်အား အရိုအသေပေးလိုက်ပြီးနောက် တိတ်တဆိတ် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်စဉ်တွင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ပြန်လည် အမှတ်ရနေသည့် အမူအရာတစ်ခု ရှိနေသည်။ သူ့ခေါင်းထဲတွင် စုမင်၏ စကားများ ရှိနေသည်။

"နင် သောက်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါ နင်နဲ့အတူ သောက်မယ်" ရွှီဟွေ့သည်လည်း အရက်အိုး တစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ လူတစ်ယောက်ကို တည်ငြိမ်သွားစေနိုင်သော အကြည့်တစ်ခုဖြင့် စုမင် သူမဆီသို့ ခေါင်းလှည့်လာသောအခါ သူမသည် စုမင်၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်သည်။

"ငါ တစ်အိုး သောက်ပြီးသွားပြီ" စုမင်က ရွှီဟွေ့ကို မျက်လုံးများထဲရှိ စည်းကမ်းမဲ့သော အကြည့်တစ်ခုဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှီဟွေ့ ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ၏ အပြုံးသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် ကျက်သရေရှိပြီး တောက်ပသော လေထုတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ သူမ စုမင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အရက်အိုးအား လက်ဖြင့် မလိုက်သည်။ ၎င်းထဲမှ တစ်ကျိုက် သောက်လိုက်ပြီးသည်နှင့် အိုးကို အမြန် ပြန်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ သေးသွယ်သော မျက်ခုံးများအား တွန့်ချိုးလိုက်သည်။ ထင်ရှားသည်မှာ အရက်၏ စပ်ရှားရှား အရသာက သူမ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ကျော်လွန်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဖြူဖျော့နေသော သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အနီရောင်များ သန်းလာပြီး အချိန်အတန်ကြာမှသာ သူမ ပြန်လည် သက်သာလာသည်။ သို့သော်လည်း သူမ အိုးကို ပြန်လည် ကောက်ကိုင်လိုက်သောအခါ အိုးတစ်ခုလုံးအား တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် ကုန်စင်အောင် သောက်ချလိုက်သည်။

သူမ သောက်ပြီးသွားသည်နှင့် အရက်အိုးကို ဘေးတွင် ချထားလိုက်ပြီး စုမင်အား ကြည့်ရန် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အနည်းငယ် အရည်လဲ့နေသော အကြည့်တစ်ခု ရှိနေသည်။

"ငါ အမီလိုက်နိုင်ပြီ"

စုမင်သည် ရွှီဟွေ့ကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး အရက်အိုးအား ပါးစပ်ဆီသို့ မတင်လိုက်သည်။ ရွှီဟွေ့သည် ဘေးတွင် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး သူနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ချင်သည့်အလား အရက်အပြည့် ပါသော အိုးတစ်လုံးအား ထပ်မံ ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ ကောက်ကိုင်လိုက်သည်နှင့် သူမသည် ကြီးမားသော အကျိုက်များဖြင့် စတင် သောက်တော့သည်။

သူမသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သော နှုန်းဖြင့် သောက်လိုက်ပြီး မကြာမီမှာပင် အိုးတစ်လုံးလုံးကို ကုန်စင်အောင် သောက်ပြီးသွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်ဂုဏ်ယူနေသော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေပြီး သူမ စုမင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ အမူအရာသည် မျက်နှာပေါ်တွင် ချက်ချင်း အေးခဲသွားတော့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရန်လိုမှုနှင့် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်မှုများပင် ရှိနေသည်။

စုမင်သည် အရက်အိုးကို အောက်ချလိုက်သည်။ သူ အနည်းငယ်မျှသာ သောက်ရသေးသည်။

"ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပဲ။ နောက်နေ့မှ ထပ်သောက်ကြတာပေါ့" သူက ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"မရဘူး၊ ငါ နှစ်အိုးတောင် သောက်ပြီးသွားပြီ" ရွှီဟွေ့ ဒေါသတကြီးဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

စုမင်သည် ရွှီဟွေ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ချေပလိုက်သည်။ "မင်းကို သောက်ဖို့ ငါ မပြောခဲ့ပါဘူး"

"နင် မသောက်ဘူးပေါ့ ဟုတ်လား" ရွှီဟွေ့က စုမင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အခြား အိုးတစ်လုံးအား ကောက်ကိုင်လိုက်ကာ သူ့မျက်စိရှေ့၌ပင် နောက်ထပ် အိုးတစ်လုံးကို ဆူညံသော အသံများဖြင့် ကုန်အောင် သောက်ချလိုက်သည်။

"မှဲ့အများကြီး ရှိတဲ့ လူတွေနဲ့ ငါ အရက် မသောက်ဘူး"

စုမင်၏ မျက်ခွံများ တွန့်သွားသည်။ သူ ခေါင်းလှည့်လိုက်ပြီး အရက်အိုးကို ချထားလိုက်သည်။ အရက်က အလွန် စပ်နေပြီး ရွှီဟွေ့ ရောက်လာသောအခါ အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် သူမ၏ တည်ရှိမှုက သူ့နှလုံးသားကို တည်ငြိမ်သွားစေပြီး မူးယစ်နေသည်ဟု မခံစားရတော့ပေ။

"စုမင်"

ရွှီဟွေ့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသမီးများ တောက်လောင်နေသည်။ လှုပ်ရှားမှု တစ်ချက်တည်းဖြင့် သူမသည် အလွတ်ဖြစ်နေသော အိုးတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ အိုးသည် ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ ကွဲကြေသွားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံကို သူမ လည်ပတ်၍ မရနိုင်ခဲ့ဘဲ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်အနေဖြင့် နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ်ရှိ မျိုးနွယ်စု တစ်ခုမှ အရက် သုံးအိုးအား သောက်လိုက်ခြင်းက သူမကို မူးယစ်သွားစေခဲ့သည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ" စုမင်က ရွှီဟွေ့ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ သတိလစ်နေခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ငါ ကြားနေရတုန်းပဲ။ ငါ ရွှီဟွေ့က နင် စုမင် ဖြစ်ဖြစ် တာအိုခုန်း ဖြစ်ဖြစ် ဂရုမစိုက်ဘူး။ ငါ ဂရုစိုက်တာက နင် အရက်သောက်ဖို့ ပြောခဲ့ပေမဲ့ ငါ့ကို မယှဉ်နိုင်တာကိုပဲ။ အခု သောက်" ရွှီဟွေ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူမသည် အရက်အိုး တစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး စုမင်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ထိုးပေးလိုက်သည်။

"မင်း မူးနေပြီ..." စုမင်က သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားကို ပွတ်လိုက်သည်။

"နင် သောက်မှာလား မသောက်ဘူးလား" ရွှီဟွေ့က သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ယိမ်းယိုင်နေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် မှုန်ဝါးဝါး အကြည့်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူမ မလဲကျစေရန် ကိုယ်ကို ဆက်လက် မတ်မတ်ထားထားသည်။

"နောက်နေ့မှ ဆက်သောက်ကြတာပေါ့" စုမင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ငါ သုံးအိုးတောင် သောက်ထားတာ" ရွှီဟွေ့ ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည်။

အခန်း ၉၄၀ နံနက်ခင်း တာအိုလောက၏ အပြောင်းအလဲ

စုမင်သည် ဤကဲ့သို့ စိတ်နေသဘောထားရှိသည့် အမျိုးသမီးမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။

သူမသည် ပုံမှန်အားဖြင့် မဟာဆန်ပြီး အထီးကျန်ဆန်သည့် တည်ရှိမှုတစ်ခုကဲ့သို့ ခပ်တန်းတန်း အမူအရာမျိုးဖြင့် ကျက်သရေရှိသည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများကို စုမင် လဲလှယ်ပေးခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါတွင်ပင် သူမ မျက်နှာအမူအရာသည် ခဏတာမျှသာ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် တည်ငြိမ်မှုအား လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ရရှိသွားခဲ့သည်။ ထိုကိစ္စအပေါ် သူမ ဂရုမစိုက်ဟန် ပြုမူခြင်းက စုမင်အား ၎င်းသည် အစစ်အမှန် ဟုတ်မဟုတ် ခွဲခြားနိုင်ရန် ခဏမျှ သေချာစွာ စဉ်းစားမိစေသည်အထိ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သို့သော် ဤအရာက ကိစ္စကြီး မဟုတ်သေးပေ။ သူမ အရက်သောက်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ စိတ်နေသဘောထား ပြောင်းလဲသွားပုံမှာ သူ့ကို မှင်သက်သွားစေလောက်အောင် ကြီးမားသည်။

ရွှီဟွေ့၏ အသံမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်သည်။ သူမ စကားလုံးများသည် ထိုနေရာတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး နဝမ မျိုးနွယ်စုမှ အဖွဲ့ဝင်အများစု ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတို့သည် ခေါင်းမော့၍ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ တိကျိုမိုရှားသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိပြီး သူ ကြိုတင် ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်းမှာ ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤအမျိုးသမီးသည် အရက်သောက်ပြီးလျှင် ဤမျှအထိ ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှု မရှိဘဲ ခလောက်ဆန်လာလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

"တာအိုရောင်းရင်း ရွှီ... မိုက်တယ်" နဝမ မျိုးနွယ်စုထဲမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းထဲတွင် ပျော်ရွှင်မြူးထူးသော လေသံ ပါဝင်နေပြီး လူအများအပြား ကြားလိုက်ရသောအခါ အခြားအသံများလည်း လေထုထဲတွင် ချက်ချင်း ပဲ့တင်ထပ်လာတော့သည်။

"တာအိုရောင်းရင်း ရွှီ... မင်းကတော့ အမျိုးသမီးတွေထဲက စစ်သည်တော်ပဲ။ တို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ အရက်ကို သုံးအိုးတောင် ကုန်အောင် သောက်နိုင်တယ်"

"ကယ်တင်ရှင်ကြီး... ကယ်တင်ရှင်ကြီးရဲ့ ဇနီးက သုံးအိုးတောင် သောက်ပြီးပြီပဲ။ ကယ်တင်ရှင်ကြီးက ဘာလို့မသောက်တာလဲ"

"ဟုတ်တယ်... သောက်လိုက်။ သုံးအိုး သောက်လိုက်"

"သုံးအိုး မရဘူး။ သူက အမျိုးသမီးဖြစ်ပြီး သုံးအိုးတောင် သောက်ထားတာ။ ကယ်တင်ရှင်ကြီးက ကိုးအိုး သောက်ရမယ်"

"ဟုတ်တယ်... ကယ်တင်ရှင်ကြီး။ ကျွန်တော်တို့ အမျိုးသမီးတွေကို ရှုံးလို့မဖြစ်ဘူး။ သူ့အတွက် ကိုးအိုး သောက်ပေးလိုက်။ ကယ်တင်ရှင်ကြီး... သောက်လိုက်ပါဗျို့"

နဝမ မျိုးနွယ်စုဝင် အများစုသည် ရွှီဟွေ့မှာ နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ ကြယ်ပင်လယ် ပြင်ပမှ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း တိကျိုမိုရှားထံမှ သိရှိထားကြသည်။ စုမင် အနေဖြင့်လည်း ဤကိစ္စကို လိမ်ညာရန် မလိုသောကြောင့် ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။

နဝမ မျိုးနွယ်စုက သူ့အပေါ် ထားရှိသော ကျေးဇူးတင်မှုကို လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့ ပြသခဲ့သည့် ရိုသေလေးစားမှုများတွင် မြင်တွေ့နိုင်သည်။ သူတို့သည် ရွှီဟွေ့ကိုလည်း အလွန် ဂရုစိုက်ကြသည်။ တိကျိုမိုရှား၏ စကားများကို အခြေခံ၍ ရွှီဟွေ့နှင့် သူတို့၏ ကယ်တင်ရှင်မှာ ဇနီးမောင်နှံ ဖြစ်သည်ဟု သူတို့ ကောက်ချက်ချထားကြသည်။ မဟုတ်လျှင် သူတို့ အဘယ်ကြောင့် အတူတူ နေထိုင်ကြမည်နည်း။

စုမင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ပြုံးလိုက်မိသည်။

ရွှီဟွေ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်ဂုဏ်ယူနေသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အရက်အိုး တစ်လုံးကို စုမင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် လှည့်လိုက်ပြီး တောင်ခြေရှိ နဝမ မျိုးနွယ်စုဝင်များဆီသို့ လက်သီးကို လက်ဝါးဖြင့်အုပ်ကာ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။ သူမသည် မူလကတည်းက လှပသူဖြစ်ပြီး မူးယစ်နေချိန်တွင် သူမ၏ ဤကဲ့သို့ အရိုအသေပေးမှုက ရဲရင့်သော စစ်သည်တော်တစ်ဦး၏ အရိပ်အယောင်ကို ဆောင်နေသည်။ ဤသည်မှာ ပုံမှန်အချိန်များတွင် သူမထံ၌ မမြင်တွေ့နိုင်သော အမူအရာမျိုး ဖြစ်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... နဝမ မျိုးနွယ်စုက မိတ်ဆွေတို့။ ကျွန်မ ဒီနေ့ နည်းနည်း များသွားပေမဲ့ ဆက်သောက်နိုင်ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မကျေနပ်ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မက အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး သုံးအိုးတောင် သောက်ထားတာတောင် ရှင်တို့ရဲ့ ကယ်တင်ရှင်ကတော့ အိုးတစ်ဝက်ပဲ သောက်ပြီး ရပ်လိုက်လို့ပဲ" သူမက ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တစ်အိုးခွဲပါ..." စုမင် ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ့အသံမှာ နဝမ မျိုးနွယ်စု၏ ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းသော အော်ဟစ်အားပေးသံများအောက်တွင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။

စုမင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ရွှီဟွေ့၏ ရဲရင့်သော အမူအရာနှင့် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ကျေနပ်ဂုဏ်ယူနေသော အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာသည်။ အစောပိုင်းက သူ့နှလုံးသားထဲတွင် စွဲကပ်နေသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများသည် သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိလိုက်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး အငြိုးမျက်လုံးဖြင့် ပိုင်လင်းအား မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်းကြောင့် ရရှိခဲ့သော ဒဏ်ရာသည်လည်း တဖြည်းဖြည်းချင်း ကျက်သွားခဲ့သည်။

'ဘဝဆိုတာ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရသလိုမျိုး သာယာလှပနေခဲ့မယ်ဆိုရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ...'

စုမင်သည် သဲ့သဲ့မျှ ပြုံးရင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ တောင်ပေါ်ကျောက်တုံး ခြေရင်းသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ နဝမ မျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ ပျော်ရွှင်စွာ အားပေးသံများကြားတွင် သူသည် အရက်အိုးကို ကောက်ကိုင်ကာ နှုတ်ခမ်းတွင် တေ့၍ မော့သောက်လိုက်တော့သည်။

သူ အရက်ကို တကျိုက်ကျိုက် မော့သောက်နေသည့် အသံသည် လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ မကြာမီ အရက်တစ်အိုးလုံး ကုန်သွားသောအခါ သူသည် ဝတ်ရုံစွန်းဖြင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ ကောင်းကင်ယံဆီသို့ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ၏ အော်ဟစ်သံသည် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နံနက်ခင်း နေရောင်အောက်၌ စုမင်သည် တောင်ပေါ်မှနေ၍ ကောင်းကင်ဆီသို့ အော်ဟစ်ကာ လောကကြီးကို ငုံ့ကြည့်နေသည့် ဧရာမ နဂါးကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။

ရွှီဟွေ့သည် ထိုပုံရိပ်ကို မြင်သောအခါ သူမသည်လည်း စတင် ရယ်မောတော့သည်။ သူမ၏ ရယ်မောသံသည် နဝမ မျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ အသံများနှင့်အတူ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

"နောက်တစ်အိုးဟေ့" စုမင်က ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည်။

နဝမ မျိုးနွယ်စုမှ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အရက်အိုးများကို လျင်မြန်စွာ ယူဆောင်လာပြီး စုမင် ဘေးတွင် ချပေးလိုက်သည်။ စုမင်က ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်ကာ မြေစေးအဖုံးအား ပုတ်ခွာလိုက်ပြီး အိုးဝကို နှုတ်ခမ်းတွင် တေ့လိုက်သည်။

အရက်သည် စပ်ရှားရှားနိုင်လှပြီး သူ့ဗိုက်ထဲတွင် တောက်လောင်နေသော မီးတောက်ကြီး တစ်စအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ အရက်အချို့သည် စုမင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှတစ်ဆင့် စီးကျလာပြီး သူ၏ ဆံပင်များကို စိုစွတ်သွားစေကာ သူ့အား ကြီးစိုးလွှမ်းမိုးနိုင်သော လေထုတစ်ခုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနေသည်။

"နောက်တစ်အိုး" စုမင်က အရက်အိုးကို ချလိုက်ပြီး အခြားတစ်လုံးအား ထပ်မံ ကောက်ကိုင်လိုက်ပြန်သည်။

လေးအိုးမြောက်၊ ငါးအိုးမြောက်၊ ခြောက်အိုးမြောက်... စုမင် ကိုးအိုးအထိ ကုန်အောင် သောက်ပြီးသောအခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ယိမ်းယိုင်လာသည်။ သူသည် ခေါင်းမော့ကာ ဟားတိုက်ရယ်မောရင်း ဘုန်းခနဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

သူ မူးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ရွှီဟွေ့သည်လည်း မူးနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်း မှိတ်ကျသွားခဲ့သည်။

စုမင်သည် မည်သည့်စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျှမရှိဘဲ မူးယစ်နိုင်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့လက်မောင်းတွင် ကြက်သွေးရောင် မီးလျှံ ဂြိုဟ်သခင်၏ အမှတ်အသား ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံ ကိုယ်ပွား မူးယစ်နေသော်လည်း သူ့တွင် ပုံရိပ်ဝါးမျိုခြင်း ပညာရပ် ကျင့်ကြံသော ကိုယ်ပွားနှင့် အရာအားလုံးကို ကာကွယ်ပေးထားသည့် အိစန်းကိုယ်ပွား ရှိနေသည့်အပြင် ထိုနေရာတစ်ခုလုံးအား စောင့်ကြည့်နေသော အငြိုးမျက်လုံးလည်း ရှိနေသေးသည်။

ထို့ကြောင့် သူ မူးယစ်နိုင်ခဲ့ပြီး မူးယစ်ရန်လည်း လိုအပ်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ထိုအတောအတွင်း အန္တရာယ်တစ်ခုခု ကြုံလာပါက သူ၏ ကိုယ်ပွားများဖြင့် ရန်သူကို ခုခံထားနိုင်ပြီး အချိန်လုံလောက်စွာ ဆွဲထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တိကျိုမိုရှားသည် စုမင်နှင့် ရွှီဟွေ့ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင် စုမင်ကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ရွှီဟွေ့အား ပွေ့ချီရန် မျိုးနွယ်စုမှ အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးကို စီစဉ်ပေးခဲ့ကာ သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို အိမ်ထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီးနောက် ကုတင်တစ်ခုတည်းပေါ်တွင် သိပ်ထားလိုက်သည်။

အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ စုမင်နှင့် ရွှီဟွေ့တို့သည် နဝမ မျိုးနွယ်စု၏ တောင်ပေါ်အိမ်ထဲတွင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေခဲ့ကြသည်။ ထိုအတောအတွင်း စုမင်သည် အခြားအိပ်မက်တစ်ခုကို ထပ်မံ မက်ခဲ့သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့အိပ်မက်ထဲတွင် သူ၏ တကယ့်ခန္ဓာကိုယ်၊ တိထျန်းနှင့် ခေါင်းစွပ် လွင့်ထွက်သွားသဖြင့် မျက်နှာ ပေါ်လာသော ပိုင်လင်းတို့ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်ဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူသည် နံနက်ခင်း တာအိုလောကတွင် အင်မော်တယ်များနှင့် နံနက်ခင်းတာအိုဂိုဏ်းမှ လူများကြား ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပွားနေသော စစ်ပွဲကိုလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုအတောအတွင်း စူးရှသော အော်ဟစ်သံများနှင့် နတ်ဘုရား စွမ်းရည်များ ထုတ်ဖော်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပေါက်ကွဲသံများကို သူ ကြားခဲ့ရသော်လည်း ထိုအသံများသည် သူနှင့် အလွန် ဝေးကွာသည်ဟု ထင်ရသည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထိုပုံရိပ်များ ဝေဝါးပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် အလွန် နွေးထွေးပြီး နူးညံ့လှသဖြင့် သူသည် သိစိတ်မရှိဘဲ သူမအား လက်မောင်းများဖြင့် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်မိသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ သူ အရာအားလုံးကို မေ့လျော့သွားခဲ့တော့သည်။

နောက်တစ်နေ့၏ နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည် အိမ်ထဲသို့ ကျရောက်လာသောအခါ စုမင် မျက်လုံးပွင့်လာခဲ့သည်။

သူသည် ပထမ မှင်သက်သွားပြီးနောက် ဘေးဘီသို့ ခေါင်းလှည့် ကြည့်လိုက်သောအခါ ကုတင်ပေါ်တွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ ရှိနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် သူ့ဘေးတွင် ရှည်လျားသော ဆံပင်မျှင်တစ်မျှင်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး ၎င်းမှာ သူ့ဆံပင်မဟုတ်ဘဲ ရွှီဟွေ့၏ ဆံပင် ဖြစ်သည်။

စုမင်သည် မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားကို ပွတ်လိုက်သည်။ သူ့ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံကို လည်ပတ်လိုက်သည်နှင့် သူ့စိတ်သည် ချက်ချင်း လုံးဝ လန်းဆန်းနိုးကြားသွားခဲ့သည်။ သူသည် ရွှီဟွေ့ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူမသည် သူ့ကို ကျောပေးလျက် အိမ်အပြင်ဘက်ရှိ သူ ယခင်က ထိုင်ခဲ့ဖူးသော တောင်ပေါ်ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်နှာကို သူ မမြင်ရပေ။ သူ မြင်တွေ့နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ လန်းဆန်းသည့် လေညင်းက သူမ၏ ဆံပင်များကို လွှင့်တင်ပေးနေပြီး လေထဲတွင် လှပသော အကွေးအဆန့်လိုင်းများ ဖန်တီးနေခြင်း ဖြစ်ကာ ၎င်းမှာ ရွှီဟွေ့ ကျောပြင်၏ ကျက်သရေရှိသော လိုင်းများနှင့် တူနေသည်။

ဤအရာအားလုံးမှာ နေရောင်အောက်တွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် လှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

စုမင် ထကာ အိမ်ပြင်သို့ လျှောက်ထွက်ခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရရှိခဲ့သည့် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုမှာ သူ့ဘဝတွင် ကြုံရခဲသော အေးချမ်းသည့် ကာလတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မည်သည့် အန္တရာယ်မျှ မရှိ၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းမရှိ၊ သေဆုံးခြင်းမရှိ၊ နာကျင်စွာ စူးရှစွာ အော်ဟစ်သံများ မရှိပေ။ ဤအရာအားလုံးက စုမင်အား သူ အသက်ရှင်လိုဆုံး ဘဝကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

အမှန်တကယ်တွင် ဤအေးချမ်းတိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် ထာဝရ နေထိုင်သွားလိုသည့် ဆန္ဒတစ်ခု သူ့နှလုံးသား အောက်ခြေတွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဤဆန္ဒမှာ လေထဲတွင် ကြာရှည် မတည်မြဲနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုဆန္ဒက လိုလားသည်ဖြစ်စေ မလိုလားသည်ဖြစ်စေ သူ့ထံသို့ တိုက်ခတ်လာသော တောင်လေညင်းက ၎င်းအား တစ်ချက်ကလေးမျှ မရပ်တန့်ဘဲ ယူဆောင်သွားခဲ့လေပြီ။

ဤသည်မှာ သူ ထိန်းချုပ်နိုင်သောအရာ မဟုတ်ပေ။ သူ့တွင် လုပ်ဆောင်ရမည့် အရာများစွာ ရှိနေသေးပြီး မဖြေရှင်းရသေးသော နောင်တများစွာ၊ လူများစွာ၊ အကြောင်းအရာများစွာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ကာ... ၎င်းတို့က စုမင်အား စိုးရိမ်ပူပန်စေပြီး သူ့အား ထာဝရ အေးချမ်းစွာ နေထိုင်နိုင်မည့် နေရာတစ်ခု ရှာမတွေ့အောင် တားဆီးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"နင်ရဲ့ တကယ့် မျက်နှာကို ငါ ကြည့်လို့ရမလား" ရွှီဟွေ့ ခေါင်းလှည့်မလာခဲ့ပေ။ သူမသည် စုမင်ကို ကျောပေးထားရင်း ဤစကားများအား တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

စုမင် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ပုံရိပ်ဝါးမျိုခြင်း ပညာရပ် ကျင့်ကြံသော ကိုယ်ပွားသည် ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံ ကိုယ်ပွား၏ နေရာတွင် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာပြီး တာအိုခုန်း၏ မျက်နှာနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသော မျက်နှာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ... စုမင်၏ မျက်နှာ ဖြစ်သည်။

ရွှီဟွေ့ ၎င်းကို သတိပြုမိသွားပုံရသည်။ သူမ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်လာပြီး သူ့အား ငေးမောကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် သဲ့သဲ့မျှ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုအပြုံးမှာ လန်းဆန်းသော လေညင်းထဲတွင် မယုံနိုင်လောက်အောင် လှပနေခဲ့သည်။

"ငါ နင့်ကို သိတယ်။ နင်က စုမင် ဖြစ်ပြီး မော့စု လည်း ဖြစ်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်က နင်ဟာ မဟာလောကကြီး လေးခုရဲ့ အစွမ်းထက် အဖွဲ့အစည်းတွေရဲ့ အလိုရှိခြင်း ခံရတဲ့ ရာဇဝတ်ကောင် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ နင် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ပေါ်လာတဲ့အခါ အစစ်အမှန် ယင်လောက အခြေစိုက်တဲ့ နေရာမှာ အကြီးအကျယ် ရုန်းရင်းဆန်းခတ် ဖြစ်စေခဲ့ပြီး ကံကြမ္မာနဲ့ သေခြင်းရှင်ခြင်း အရှင်သခင်ဖြစ်တဲ့ ရွှေလောင်ဖန်တီးရှင် တစ်ယောက်ကိုယ်တိုင် နင့်အသက်ကို လာနှုတ်ဖို့ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရတယ်"

"ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့... သူတောင်မှ နင့်ကို မသတ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား နင့်ခေါင်းပေါ်က ဆုငွေထုတ်ပြန်ချက်ကို ပယ်ဖျက်ပေးခဲ့ပြီး နင့်ရဲ့ တတည်ရှိမှုကို ဆိတ်ဆိတ်နေပြီး အသိအမှတ်ပြုခဲ့ရတယ်"

"စုမင်... နင်ရဲ့ နာမည်က နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ နယ်မြေမှာ ကျော်ကြားပြီး နင်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ထောင်အတွင်းမှာ လူအများဆုံး သတိထားမိတဲ့ သူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ နင်က ရဲ့ဝမ်ထက်တောင် တာအိုခုန်း သူ့အနားကို ပိုခေါ်ချင်ခဲ့တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော လူလည်း ဖြစ်တယ်"

ရွှီဟွေ့ ခေါင်းခါရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"နင် မင်နက်ဂြိုဟ်မှာ ဒီလောက်အထိ ဩဇာညောင်းပြီး ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးနေတဲ့ အရာတွေကို အံ့မခန်း ဖြစ်အောင် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။ နင်က စကြဝဠာကြီးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ခဲ့ပြီး တာအိုခုန်းကို စိတ်ဝိညာဉ်သိမ်းပိုက် ခဲ့တာပဲ။ မင်နက်လေလံပွဲရဲ့ ကန့်လန့်ကာနောက်ကွယ်က အဓိက ကြိုးကိုင်သူက နင်ပဲ မဟုတ်လား"

"နင်က မင်နက်ဂြိုဟ်ရဲ့ အရှင်သခင်ပဲ။ နင်က မင်နက်ဂြိုဟ်အတွင်းက အရာအားလုံးနဲ့ လေလံပွဲကိုပါ ထိန်းချုပ်ထားတာ။ ဒါကြောင့် တာအိုခုန်းကို နင့်ရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲ ဆွဲသွင်းဖို့အတွက် အဲဒီ သန့်စင်တဲ့ ကြယ်တာဝတ်ရုံကို လေလံတင်ခိုင်းခဲ့တာပဲ"

"ငါ သိချင်မိတယ်။ အမှောင် အစောင့်အရှောက် အဘိုးအို ကိုးယောက်က နင် တာအိုခုန်းကို စိတ်ဝိညာဉ်သိမ်းပိုက်ထားတာကို သတိမထားမိတာတင် မကဘဲ တာအိုခုန်းက သူ့စိတ်ဝိညာဉ်နဲ့ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ အကြောက်တရားကင်းတဲ့ စစ်သည်တော်တွေကြားမှာတောင် ဘာကြောင့် အမူအရာ တစ်ချက်ကလေးမှ မပြောင်းလဲရတာလဲ"

"အမှန်တော့ နံနက်ခင်းတာအိုရဲ့ ရွှေလောင်ဖန်တီးရှင်က တာအိုခုန်းနဲ့ ငါ့ကြားမှာ ဖန်တီးပေးထားတဲ့ ဝိညာဉ်ချိတ်ဆက်မှုထဲမှာတောင် ဘာမှ မပြောင်းလဲခဲ့ဘူး။ တကယ်လို့ နင်နဲ့ တာအိုခုန်းကြားမှာ ကွဲပြားခြားနားတဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိမနေခဲ့ရင် ပြီးတော့ ငါတို့ ဒီလို တစ်ယောက်တည်း ရှိနေဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ရင် ငါက သံသယပဲ ရှိနေမှာဖြစ်ပြီး နင်က တာအိုခုန်း မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ သက်သေအထောက်အထား တစ်ခုတည်းကိုတောင် ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" သူမက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"နံနက်ခင်း တာအိုဂိုဏ်းက တာအိုမိသားစုရဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်တွေ စိတ်ဝိညာဉ်သိမ်းပိုက်ခံရခြင်းကနေ ကာကွယ်ပေးတဲ့ တံဆိပ်တစ်ခု တာအိုခုန်းပေါ်မှာ ရှိနေသေးတာကို ငါ မှတ်မိနေတုန်းပဲ။ ဒီအမှတ်အသားက နံနက်ခင်း တာအိုဂိုဏ်းက အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်လိမ့်မယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က သူတို့မိသားစုဝင် ဘယ်သူမှ စိတ်ဝိညာဉ်သိမ်းပိုက်မခံရဖို့ သေချာချင်ကြလို့ပဲ"

"ဒါပေမဲ့ နင်က... နင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အရိပ်အယောင် အသိမခံရအောင် ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့တာလဲ။ အမှန်တော့ အဲဒီတံဆိပ်က နင့်ဆီမှာ ရှိနေတုန်းပဲ။ နင် ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ" ရွှီဟွေ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤသည်မှာ သူမ နှလုံးသား အောက်ခြေတွင် အဖြေရှာမတွေ့နိုင်သော မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

"နင် သိချင်မှာ မဟုတ်ဘူး" စုမင်က တောင်ပေါ်ကျောက်တုံးပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါကို သိသွားပြီးရင် ငါ နင့်ကို ဖွင့်ချလိုက်မှာ ကြောက်လို့လား" ရွှီဟွေ့က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ငါ့အတွက်တော့ ဘာမှ မထူးပါဘူး" စုမင်က သဲ့သဲ့မျှ ပြုံးလိုက်သည်။

ရွှီဟွေ့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ စုမင်မှာ ထိုအရာကို အမှန်တကယ် ဂရုမစိုက်ကြောင်း သူမ သိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ သွေး သို့မဟုတ် စိတ်ဝိညာဉ် ဖြစ်စေ သူ့အကြောင်း အရာအားလုံးက သူသည် အမှန်တကယ်ပင် တာအိုခုန်း ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤအခြေအနေမျိုးတွင် သူမ မည်သို့ပင် ပြောဆိုပါစေ မည်သည့် သက်ရောက်မှုမျှ ရှိလာမည် မဟုတ်သကဲ့သို့ သူမအတွက်လည်း မည်သည့် အကျိုးအမြတ်မျှ ရှိမည်မဟုတ်ပေ။

စုမင် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်၊ "မနေ့ညက ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ"

"နင် သိချင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ရွှီဟွေ့က စုမင်ကို စိုက်ကြည့်ကာ စောင့်စောင့်အောင့်အောင့်ဖြင့် ခေါင်းလှည့်သွားတော့သည်။

စုမင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာအမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ ခေါင်းကို လျင်မြန်စွာ ငုံ့လိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ လူရိုင်းဝတ်စုံမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ကြယ်တာဝတ်ရုံ၏ ပုံသဏ္ဍာန်သို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသည်။ ၎င်း ဖြစ်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကြီးမားသော စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ရွှီဟွေ့ လျင်မြန်စွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့အားသင့်မှုနှင့်အတူ လေးနက်တည်ကြည်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒါက နံနက်ခင်း တာအိုဂိုဏ်းက တာအိုမိသားစု တိုက်ရိုက်မျိုးဆက်တွေဆီ ပို့တဲ့ လောကဖြတ်ကျော် အသံလွှင့်ချက်ပဲ"

ရွှီဟွေ့ စကားပြောပြီးသည်နှင့် စုမင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်သံ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံထဲသို့ ထိုးတက်သွားသော အားကောင်းသည့် အလင်းတန်းတစ်တန်း သူ့ထံမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ဤအားကောင်းသော အလင်းတန်းမှာ ကြယ်တာဝတ်ရုံမှ ပျံ့နှံ့ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်း ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့်အတူ ရှေးကျသော အသံတစ်သံက စတင် ပြောကြားလာတော့သည်။

"တာအိုခုန်း... အင်မော်တယ်တွေက ပုန်ကန်ပြီး နံနက်ခင်း တာအိုဂိုဏ်းနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်ပြီ... နတ်ဘုရား အနှစ်သာရ နယ်မြေကနေ အမြန်ဆုံး ပြန်လာခဲ့တော့..."