အခန်း (၄၃၇-၄၃၈)

အခန်း(၄၃၇)

ဆေးဖော်စပ်သူ ကောင်းသည် ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး၌ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြန်လည်တိုက်စစ်ဆင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်မထားပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အမျှင်တန်းလေးအား သူ၏ ဆေးမီးဖိုအတွင်းသို့ အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ဝင်ရောက်သွားခွင့်ပြုလိုက်မိချေသည်။

ထိုအခါ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်း၏ ဆေးမီးဖိုအတွင်း၌ အမျိုးမျိုးသော စွမ်းအင်များ ပရမ်းပတာ ပွတ်တိုက်မိကာ ဆေးမီးဖိုကြီး ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

ဖြူဖွေးသော မီးခိုးလုံးကြီးများ အလိမ့်လိမ့် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းသည် ခဏမျှ ကြောင်အန်းအန်း ဖြစ်သွားပြီးမှ ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲလှည့်၍ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လေသည်။

“အို... ဆေးမီးဖို ပေါက်ကွဲသွားတာပါလား၊ သိပ်ပြီး သတိမမူမိလိုက်လို့ ဖြစ်ရတာပါ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

“ဆေးဖော်စပ်သူ ကောင်း... သင် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နိုင်ပါဦးမလား” ဟု အခမ်းအနားမှူး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

ကောင်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ဆေးဖော်စပ်ရာ နေရာပြင်ပသို့ လှည့်ထွက်သွားရတော့သည်။

“ဆေးဖော်စပ်သူ ကောင်း... ပြိုင်ပွဲမှ နုတ်ထွက်ရပါပြီ” ဟု အခမ်းအနားမှူး၏ ရက်စက်သော အဆုံးအဖြတ်သံ ဟိန်းထွက်သွား၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ထိုကောင်းသည် တည်ငြိမ်မှုမရှိလှသော်လည်း မကြာမီ အချိန်အတွင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေမိချေသည်။

ဆေးလုံးများ သန့်စင်ခြင်းလုပ်ငန်းသည် အဆုံးသတ်သို့ နီးကပ်လာချေပြီ။ ချင်ယွမ်ဖုန်း၊ မုန့်ချီလော့နှင့် မုဟွိုက်တို့ သုံးဦးစလုံး၏ ဆေးလုံးများသည် နောက်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဖြင့် ဖန်တီးထားသော လက်နှစ်ဖက်သည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဆေးလုံးတစ်လုံးသည် သူ၏ လက်ဖဝါးထက်သို့ ကျနစွာ ကျရောက်လာချေသည်။

“ကျွန်တော် ပြီးပါပြီ” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဆေးလုံးကို မြှောက်ပြရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။

ကြီးကြပ်စစ်ဆေးသူများသည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ တိုးလာကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း ဖော်စပ်ထားသော ဆေးလုံးကို အဓိကစင်မြင့်ထက်သို့ ပို့ဆောင်လိုက်ကြ၏။

မုန့်ချီလော့နှင့် မုဟွိုက်တို့သည်လည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို အောင်မြင်စွာ အဆုံးသတ်လိုက်ကြသည်။

မုန့်ချီလော့သည် မုဟွိုက်ထက် အနည်းငယ်မျှ မြန်ဆန်လှပေသည်။ ထို့နောက်တွင်မူ ထိုဆေးလုံးသုံးလုံး၏ အရည်အသွေးကို အကဲဖြတ်ရမည့် အချိန်သို့ ဆိုက်ရောက်လာတော့သည်။

မကြာမီအချိန်၌ပင် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်မှ အကြီးအကဲများက အဖြေကို ထုတ်ပြန်ပေးခဲ့ချေသည်။

“ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ဆေးဖော်စပ်မှုပညာသည် အံ့မခန်း ထူးကဲလှပေသည်၊ သူသည် ဆေးမီးဖို မရှိဘဲ ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့သည့်အပြင် သူ ဖော်စပ်လိုက်သော ဆေးလုံးမှာ နတ်ဘုရားအမှတ်အသားပါရှိသည့် ပြီးပြည့်စုံသော ဆေးလုံးဖြစ်ချေသည်” ဟု အခမ်းအနားမှူးက ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်တော့သည်။

ပွဲကြည့်စင်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် တစ်ခဲနက် အော်ဟစ်အားပေးသံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

မနေ့က ချင်ယွမ်ဖုန်း နတ်ဘုရားအမှတ်အသားပါ ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ကံကောင်းခြင်းကြောင့်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပြီးပြည့်စုံသော ကောင်းကင်ဘုံအမှတ်အသားပါ ဆေးလုံးကို ထပ်မံဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ပြန်ရာ ယင်းက စစ်မှန်သော စွမ်းရည်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ပွဲကြည့်စင်ထက်မှ လူအပေါင်းတို့သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အမည်ကို တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်အားပေးကြပြီး ထိုအထဲတွင် “ကျွန်မ ရှင့်ကို ချစ်တယ်” ဟုလည်းကောင်း၊ “ရှင့်ရဲ့ ကလေးကို မွေးဖွားပေးချင်ပါတယ်” ဟုလည်းကောင်း အော်ဟစ်သံများ

ရောပြွမ်းနေချေသည်။

ချိုးချန်ချီသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ရင်း “ငါ မွဲမသွားတဲ့အပြင် အမြတ်အစွန်း အမြောက်အမြား တောင် ရလိုက်သေးတယ်၊ ငါ ချမ်းသာပြီ၊ ငါ ချမ်းသာပြီ” ဟု ရေရွတ်နေမိတော့သည်။

“မုန့်ချီလော့ ဖော်စပ်ထားသော ဆေးလုံးသည် ပြစ်မျိုးမှဲ့မထင် အသွင်သဏ္ဌာန်ရှိပြီး ရနံ့သင်းပျံ့လျက် အဆင့်မြင့် အရည်အသွေး ရှိပေသည်”

“မုဟွိုက် ဖော်စပ်ထားသော ဆေးလုံးသည် တောက်ပစိုပြည်ပြီး ထူးကဲသော ရနံ့နှင့် ပြည့်စုံကာ အဆင့်မြင့် အရည်အသွေး ရှိပေသည်”

အခမ်းအနားမှူးက ကျန်ရှိသူ နှစ်ဦး၏ ရလဒ်ကို ဆက်လက်ကြေညာလိုက်သည်။ ၎င်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ ဆေးလုံးအရည်အသွေးမှာ အဆင့်မြင့် ဖြစ်ကြသော်လည်း မုန့်ချီလော့က မုဟွိုက်ထက် အနည်းငယ်မျှ ပိုမိုမြန်ဆန်ခဲ့ချေသည်။

ထိုအနည်းငယ်မျှသော ကွာခြားချက်ကြောင့်ပင် မုန့်ချီလော့သည် ဒုတိယဆုကို ဆွတ်ခူးရရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ပထမဆုရရှိသူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်၏ ဂုဏ်ထူးဆောင် အကြီးအကဲ ရာထူးနှင့် ခံစားခွင့်များကို ရရှိမည့်အပြင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် တောင်းဆိုချက် တစ်ခုကိုလည်း တင်ပြပိုင်ခွင့် ရှိပေသည်”

“မုန့်ချီလော့နှင့် မုဟွိုက်တို့သည်လည်း ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်၏ ဂုဏ်ထူးဆောင် အကြီးအကဲများ ဖြစ်လာကြမည် ဖြစ်ပြီး ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်၏ အတည်ပြုချက် ရရှိပြီးနောက် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း မရှိသေးသော အခြားနေရာများ၌ အသင်းခွဲများ တည်ထောင်ခွင့် ရရှိကာ အသင်းခွဲ၏ အကြီးအကဲအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နိုင်ကြမည် ဖြစ်ပေသည်”

ယင်းကလည်း ကြီးမားလှသော အကျိုးကျေးဇူးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း၏ သြဇာညောင်းမှုဖြင့် အသင်းခွဲတစ်ခု တည်ထောင်ခြင်းသည် ရေတွက်၍မရနိုင်သော အရင်းအမြစ်များနှင့် အခွင့်အလမ်းများကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်ချေသည်။

ထိုသုံးဦးသည် လူအများ၏ မနာလိုဝန်တိုမှုနှင့် အားကျနှစ်သက်မှု အကြည့်ပေါင်းမြောက်မြားစွာကို ဆွဲဆောင်ထားနိုင်ခဲ့ကြသည်။

“ဘယ်လိုလဲ၊ မင်းကို ငါ နိုင်အောင် တိုက်ခိုက်နိုင်ပါတယ်လို့ ပြောသားပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက မုန့်ချီလော့၏ ဘေးတွင် ရပ်လျက် ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

“နင် တကယ်ပဲ တော်ပါတယ်” မုန့်ချီလော့က တောက်ပစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်ရာ သူမကိုယ်တိုင် ချန်ပီယံဆုကို ဆွတ်ခူးရရှိခဲ့သည်ထက်ပင် ပိုမိုပျော်ရွှင်နေပုံ ရချေသည်။

မုဟွိုက်သည် ဘေး၌ ရပ်နေပြီး မျက်နှာထက်တွင် သင်းပျံ့သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေကာ ဤရလဒ်အပေါ် အလွန်ကျေနပ်အားရနေပုံ ရပေသည်။

သို့သော်လည်း မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှော်ဆရာမ ဖြစ်သူ မုဟွိုက်သည် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း၏ ဂုဏ်ထူးဆောင် အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်လာရန် သက်သက်မျှဖြင့် ဤဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာပြိုင်ပွဲသို့ လာရောက်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်း မယုံကြည်ပေ။

ယင်းက မုဟွိုက်၏ သဘာဝမဟုတ်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် အခြားသော အကြောင်းပြချက်ကိုမူ စဉ်းစား၍ မရနိုင်သေးချေ။

“ချင်ယွမ်ဖုန်း... မင်းရဲ့ တောင်းဆိုချက်က ဘာလဲ” ဟု အခမ်းအနားမှူးက အဓိကစင်မြင့်ထက်မှနေ၍ ကျယ်လောင်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

လူတိုင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ တောင်းဆိုချက်သည် ဘာဖြစ်လိမ့်မည်နည်းဟု အလွန် စူးစမ်းချင်နေကြပြီး အခြေခံစည်းမျဉ်းများကို ကျော်လွန်မသွားသရွေ့ ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်အနေဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား စိတ်ကျေနပ်မှု ပေးလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

“ကျွန်တော် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်ရဲ့ ရတနာတိုက်ကို သွားပြီး ပစ္စည်းတစ်ခု ယူချင်ပါတယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခပ်အေးအေးပင် ဆိုလိုက်၏။

ဤတောင်းဆိုချက်သည် ထူးခြားဆန်းပြားမှု မရှိလှပေရာ အချို့သော လူများကမူ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကြီးမားသော အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်ပြီဟုပင် ထင်မှတ်ကြတော့သည်။

အခမ်းအနားမှူးက ပြုံးလိုက်ပြီး “ရတာပေါ့၊ ပြိုင်ပွဲ အစီအစဉ်များ ပြီးဆုံးတဲ့အခါ မင်း ရတနာတိုက်ကို သွားနိုင်ပါတယ်” ဟု ဆိုချေသည်။

ထိုသို့ဖြင့် ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုစာ ကြာမြင့်ခဲ့သော ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာပြိုင်ပွဲသည် အဆုံးသတ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အဆုံးစွန်သော အောင်နိုင်သူ ဖြစ်လာသည့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း ထင်ရှားကျော်ကြားသူတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့တော့သည်။

သူ ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်မှ ခြေလှမ်းစလှမ်းလိုက်သည်နှင့် အမျှ မိန်းကလေးငယ် အမြောက်အမြားက သူ့ကို ဝိုင်းအုံကာ ဂရုစိုက်မှုများ ပြသကြတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်၏ ရတနာတိုက်သို့ သွားရောက်တော့မည်ဟူသော သတင်းသည် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့၏။

နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်သည် မရေတွက်နိုင်သော ရတနာများကို စုဆောင်းကာ ရတနာတိုက်အတွင်း ဝှက်ထားခဲ့ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း မည်သည့်အရာကို ယူဆောင်မည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။

သို့သော်လည်း ဤသတင်းသည် ကောင်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူ့ကို အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားစေတော့သည်။

“သွား... အကြီးအကဲ နှစ်ယောက်ကို သွားအကြောင်းကြားလိုက်၊ ရတနာတိုက်က မကြာခင် ပွင့်တော့မှာမို့ ငါတို့အတွက် အခွင့်အရေး ရပြီလို့ ပြောလိုက်” ကောင်းက ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသူတစ်ဦးကို အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသူသည် ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ကောင်းကို တိတ်တဆိတ် လာရောက်ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ပင်လယ်ကျွန်း၏ အခြားသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ချေသည်။

ဤနေရာတွင် လူသားတစ်ဦးဦး နေထိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်ထားမည်မဟုတ်ပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနေရာသည် ပင်လယ်ပြင်ထဲရှိ ရှန့်ရန်ကျွန်း၏ နောက်ကျောဘက်ခြမ်း ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ရှန့်ရန်ကျွန်းထက်တွင် မြေအောက်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်နေသော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိနေချေသည်။

ဤနေရာတွင် ဘောလုံးကွင်းတစ်ခုမျှ ကျယ်ဝန်းသော နေရာလွတ်တစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုနေရာလွတ်အတွင်း၌ မှောင်မိုက်သော အရိပ်သဏ္ဌာန် နှစ်ခု ရှိနေသည်။

“ကောင်း... မင်း ရတနာတိုက်က မကြာခင် ပွင့်တော့မယ်လို့ ပြောတာလား” ဟု ထိုအချိန်တွင် မှောင်မိုက်သော အရိပ်သဏ္ဌာန်တစ်ခုထံမှ အသံထွက်ပေါ်လာချေသည်။

ကောင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး “မှန်ပါတယ်၊ ခေါင်းဆောင် နှစ်ယောက်... ခေါင်းဆောင်တို့ ဒီနေရာမှာ ဒီလောက်ကြာအောင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြတာက ဒီအခွင့်အရေးအတွက် မဟုတ်ဘူးလား၊ အကယ်၍ ငါတို့ ဒါကို လွဲချော်သွားမယ်ဆိုရင် နောက်ထပ် ဘယ်လောက်အထိ စောင့်ဆိုင်းရဦးမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ” ဟု ဆိုလိုက်၏။

“ဒါပေမဲ့ ဤကိစ္စက အလွန်အန္တရာယ်ကြီးလှတယ်၊ အကယ်၍ ငါတို့ ကျရှုံးသွားခဲ့ရင် ဒီကျွန်းပေါ်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာအောင် ပင်ပန်းဆင်းရဲခံပြီး ပုန်းအောင်းခဲ့ရတာတွေအားလုံး အချည်းနှီး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်” ဟု အခြားသော အရိပ်မည်းတစ်ခုက ဆိုပြန်သည်။

“ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းကလည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သွားပါလိမ့်မယ်” ကောင်းက ခပ်အေးအေးပင် ဆိုလိုက်၏။

မှောင်မိုက်သော အရိပ်သဏ္ဌာန် နှစ်ခုသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြသည်။

“ကောင်းပြီ... ကောင်း၊ ဒီကိစ္စကို မင်းဆီပဲ အပ်နှံလိုက်မယ်”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ... ခေါင်းဆောင်” ကောင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်အုပ်ချီလျက် ဆိုလိုက်သည်၊ “ဒါပေမဲ့ ရတနာတိုက်ကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ လူသားနှစ်ယောက်အတွက်တော့ ခေါင်းဆောင် နှစ်ယောက်အနေနဲ့ ကြားဝင်စွက်ဖက်ပြီး တားဆီးပေးဖို့ လိုအပ်ပါလိမ့်မယ်”

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါတို့ သဘာဝအတိုင်း အရေးယူဆောင်ရွက်မှာပါ၊ ငါတို့ အောင်မြင်တာနဲ့ ရှန့်ရန်ကျွန်းကနေ ချက်ချင်း ထွက်ခွာကြမယ်” ဟု ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးက ဆိုလေသည်။

ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာပြိုင်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် လင်းထျန်းနှင့် အခြားသူများအားလုံးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ဂုဏ်ပြုရန် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး အထူးသဖြင့် ချိုးချန်ချီသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ကြည့်ရှုရင်း ပိုမို၍ပင် သဘောကျနှစ်သက်လာမိတော့သည်။

ဤပြိုင်ပွဲတစ်ခုတည်းဖြင့် သူအား အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရာပေါင်းများစွာကို ရရှိစေခဲ့သည်မဟုတ်လော။

“​ကောင်လေး... ငါးစာကိုတော့ ချလိုက်ပြီ၊ အခု ငါတို့ ငါးကြီးတစ်ကောင် လာဟပ်မှာကိုပဲ စောင့်ဖို့ လိုတော့တယ်” လင်းထျန်းက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်ရင်း ဆိုလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြပြီး “ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်ကို အသင့်ပြင်ထားဖို့ ပြောပေးပါဦး၊ သူတို့ရဲ့ အင်အားက ကျွန်တော်တို့ ထင်မှတ်ထားတာထက် ပိုပြီး ကျော်လွန်နေနိုင်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့” လင်းထျန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး “ဒီတစ်ကြိမ် ဆေးဖော်စပ်သူများ မဟာပြိုင်ပွဲအတွက် အကြီးအကဲတွေနဲ့ အသင်းခွဲတွေရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌတွေအားလုံး ပြန်ရောက်နေကြပြီ၊ ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်ဟာ ယခုအချိန်မှာ အတောင့်တင်းဆုံး အခြေအနေမှာ ရှိနေတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်” ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

အခန်း (၄၃၈)တစ်သက်တာလုံးအတွက် သန္နိဋ္ဌာန်

လင်းထျန်း၏ စကားကို ကြားရပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ခေါင်းညိတ်မိရင်း ရင်ထဲ၌ အတန်ငယ် သက်သာရာရသွားချေသည်။

“အော်... ဒါနဲ့ မင်းစုံစမ်းခိုင်းထားတဲ့ ကိစ္စကို ငါသိခဲ့ရပြီ။ အဲဒီညက မင်းနဲ့ မုန့်ချီလော့အပြင် မုဟွိုက်လည်း လူသတ်သမားတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်တာကို ခံခဲ့ရတယ်တဲ့။ တစ်ယောက်ယောက်က မုဟွိုက်တစ်ယောက် လူတစ်ယောက်နဲ့ တိုက်ခိုက်နေတာကို မြင်လိုက်တယ်လို့ ပြောတယ်” ဟု လင်းထျန်းက ဆိုလာ၏။

“အဲဒါ အမှန်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက်၊ “အစကတည်းက ကျွန်တော်တို့ လေးယောက်က အထင်ရှားဆုံး ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး။ ဆေးဖော်စပ်သူ မဟာပြိုင်ပွဲမှာ အနိုင်ရဖို့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ လေးယောက်လုံး သေရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် သုံးယောက်သေပြီး တစ်ယောက်ပဲ ကျန်ရမယ့် သဘောပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ဆိုလိုတာက...”

“ပထမအကြိမ် လူသတ်သမားတွေ တိုက်ခိုက်တုန်းက လူတစ်ယောက်ပဲ အတိုက်ခိုက်မခံခဲ့ရဘူး။ ဒုတိယအကြိမ် ကောင်းကင်ဘုံမိစ္ဆာတွေ တိုက်ခိုက်တော့လည်း မုဟွိုက်က မိစ္ဆာတစ်ယောက် ဖြစ်နေတာမို့ သဘာဝကျကျပဲ အတိုက်ခိုက်မခံခဲ့ရဘူး။ ဒီလူနှစ်ယောက်လုံးက ချီလော့နဲ့ ကျွန်တော့်ကို ချက်ချင်း သေစေချင်ကြတာ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ရယ်မောရင်း ပြောချေသည်။

“မုဟွိုက်လား။ အဲဒါဆိုရင် ငါ အထက်လူကြီးတွေကို အခုပဲ သွားပြီး သတင်းပို့လိုက်မယ်” ဟု လင်းထျန်းက အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ဆို၏။

သို့သော် ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းယမ်းပြလိုက်ကာ၊ “အတည်ကြီးတော့ မပြောနိုင်သေးဘူး ဆရာ။ မုဟွိုက်က အဲဒီနောက်ပိုင်း ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မလုပ်တော့ဘူး။ သူ ဘာကို လိုချင်နေတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ခန့်မှန်းလို့မရဘူး ဖြစ်နေတယ်” ဟု ဆိုလေသည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့မှာ မကောင်းတဲ့ အကြံအစည်ရှိတာတော့ သေချာတယ်။ ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်က လူတွေကို သတိပေးဖို့ လိုလိမ့်မယ်” လင်းထျန်းက တည်ငြိမ်စွာပင် မှတ်ချက်ပြုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းလည်း ခေါင်းညိတ်ထောက်ခံရင်း၊ “ကောင်းပါပြီ စီနီယာ။ ဒါနဲ့ ကျွန်တော်တို့ ရတနာတိုက်ကို ဘယ်တော့ သွားကြမှာလဲ။ အထဲမှာ ဘာတွေရှိမလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် တကယ်ကို သိချင်လှပြီ” ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။

“ခဏလောက် ထပ်စောင့်ဦး။ ငါတို့ အဲဒီမိစ္ဆာတွေကို အချိန်နည်းနည်းလောက် ပေးရဦးမယ် မဟုတ်လား” လင်းထျန်းက မြေခွေးအိုကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြုံးလျက် ဆိုချေသည်။

လင်းထျန်းက ပြင်ဆင်စရာရှိသည်များကို သွားရောက်ပြင်ဆင်နေစဉ်၊ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မုန့်ချီလော့တို့မှာမူ ၎င်းတို့၏ ဧည့်သည်အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြရာ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုံးဖိမရသော အပြုံးများ ထင်ဟပ်နေကြပေသည်။

“ကဲ... အခုဆိုရင် ဒီဆေးဖော်စပ်သူ မဟာပြိုင်ပွဲမှာ ပထမရအောင် တိုက်ခိုက်ပြီး နင်တကယ် ဘာလုပ်ချင်လဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြလို့ ရပြီမလား” မုန့်ချီလော့က ပြုံးလျက် မေးမြန်းလာ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ‘ဂူ’ အကြောင်းကို မုန့်ချီလော့အား စိုးရိမ်ပူပန်မှု မဖြစ်စေချင်သဖြင့် တစ်ခါမျှ ဖွင့်ဟပြောဆိုခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ အကယ်၍ သန့်စင်ခြင်းဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့လျှင် အသက်ရှင်သန်နိုင်မည့် အခွင့်အလမ်းမှာ အနည်းဆုံး ငါးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် ရှိပေလိမ့်မည်။

“နောင်ကို ပြောဖို့ အခွင့်အရေး မရတော့မှာ စိုးရိမ်မိတဲ့ စကားတစ်ခွန်း ရှိတယ်”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မုန့်ချီလော့အား စစ်မှန်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်ကာ၊ “ငါ မင်းကို သဘောကျတယ်။ မင်းကို ငါ အသေအချာ လက်ထပ်မှာပါ” ဟု ဖွင့်ဟလိုက်ချေသည်။

မုန့်ချီလော့၏ မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားပြီး၊ “နင်... နင် ဘာလို့ ဒါတွေ လာပြောနေရတာလဲ” ဟု ပြန်ဆို၏။

“မင်းရဲ့ စိတ်သဘောထားကို ငါ သိချင်လို့ပါ။ ငါလည်း မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဒီလို တိုက်ရိုက်ကြီး ဖွင့်ပြောဖူးတာ ပထမဆုံးပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်နှာလေးမှာလည်း နီရဲနေခဲ့ပေရာ စကားသံမှာ အတန်ငယ် တုန်ရီနေသည်။

“ငါ... ငါ့ကို စဉ်းစားဖို့ အချိန်နည်းနည်းလောက် ပေးပါဦး...” မုန့်ချီလော့၏ အသံလေးမှာ ခြင်တစ်ကောင်၏ အသံကဲ့သို့ပင် တိုးညင်းလှပေသည်။

“အခုချက်ချင်းပဲ သိချင်တာ”

“ငါ သဘောတူပါတယ်...” မုန့်ချီလော့သည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားမိရာ ၎င်း၏ လေသံမှာ မကြားတကြားပင် ဖြစ်ချေသည်။

“သိပ်ကောင်းတာပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် ဝမ်းသာအားရ ခုန်မိမတတ်ပင် ဖြစ်သွားရ၏။

“ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး... စောလွန်းသေးတယ်...” မုန့်ချီလော့က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ဝေဝါးသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် ကြည့်လျက် ဆိုလေသည်။

“ငါ သိပါတယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မုန့်ချီလော့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း တံတွေးကို အနိုင်နိုင် မျိုချလိုက်မိကာ မုန့်ချီလော့၏ ပါးပြင်လေးကို ခိုးယူနမ်းရှိုက်မိခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။

မုန့်ချီလော့မှာမူ မြေကြီးထဲသို့သာ တိုးဝင် ပုန်းလျှိုးလိုက်ချင်စိတ် ပေါ်ပေါက်သွားရသည်။ ထိုအချိန်တွင်ပင် တံခါးခေါက်သံတစ်ချက် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာချေ၏။

ထိုအခါမှသာ နှစ်ဦးစလုံး စိတ်လည်လာကြပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းက တံခါးသွားဖွင့်ရန် အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားလိုက်သလို၊ မုန့်ချီလော့လည်း မျက်နှာလေး နီမြန်းလျက် တစ်ဖက်သို့ လွှဲကာ ရင်ခုန်သံများကို အချိန်အတော်ကြာအောင် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ရှိနေတော့သည်။

“တူလေး... မင်းက တကယ်ပဲ မျှော်လင့်ချက်တွေကို အပျက်မခံခဲ့ဘူးပဲ။ ငါ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာတွေ ယူဆောင်ပေးခဲ့တာပဲ” ချိုးချန်ချီက ပါးစပ်ပင် မစေ့နိုင်အောင် ပြုံးရွှင်လျက် အခန်းထဲသို့ လှမ်းဝင်လာ၏။

သို့သော် ရုတ်တရက် မုန့်ချီလော့တစ်ယောက် ပျာပျာသလဲ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရပေသည်။

မုန့်ချီလော့၏ နီမြန်းနေသော မျက်နှာကို မြင်သည်နှင့် ချိုးချန်ချီက ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကာ၊ “အော်... ငါ လာတာ အချိန်မတော် ဖြစ်သွားပြီပဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဆက်လုပ်ကြဦး” ဟု ဆိုလာ၏။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ချိုးချန်ချီက အခန်းထဲမှ ပြန်လည်လှမ်းထွက်သွားပြီး တံခါးကိုပါ အလိုက်တသိ ပိတ်ပေးသွားခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ဤသို့ ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်မှုကြောင့် ၎င်းတို့နှစ်ဦးစလုံး တဖြည်းဖြည်းနှင့် စိတ် တည်ငြိမ်သွားကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ယခုအချိန်တွင် အလွန်အမင်း အားနည်းနေသေးကြောင်း သိထားပေရာ မိမိကိုယ်တိုင် လုံလောက်စွာ သန်မာလာသည့်အချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးမှ မြူနှင်းဂိုဏ်းသို့ ကိုယ်တိုင်သွားရောက်ကာ တရားဝင် စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းရန် သန္နိဋ္ဌာန်ချလိုက်တော့သည်။

“ဒါနဲ့ နင် ပထမရပြီးရင် ဘာလုပ်ချင်လဲဆိုတာ မပြောရသေးဘူးနော်” မုန့်ချီလော့က စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ရင်း မေးမြန်းလာ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် မုန့်ချီလော့အား ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ‘ဂူ’ အကြောင်းကို ဖွင့်ဟပြောပြလိုက်လေသည်။

မုန့်ချီလော့မှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရပြီး၊ “နင်ဘာပြောလိုက်တာလဲ။ အဲဒါ ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ” ဟု မေးမိရှာသည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့။ ငါ ပြိုင်ပွဲမှာ ပထမ ရခဲ့ပြီပဲဥစ္စာ။ ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်းက အဆင့် ၈ ရှိတဲ့ ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ယောက်က ငါ့အတွက် သန့်စင်ခြင်းဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ပေးလိမ့်မယ်” ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြန်ပြောပြလိုက်ချေသည်။

မုန့်ချီလော့မှာမူ ပို၍ပင် စိုးရိမ်သောက ရောက်သွားရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သန့်စင်ခြင်းဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် ကောင်းကင်ဘုံသုဉ်း ‘ဂူ’ ကို လုံးဝ အမြစ်ပြတ် ဖယ်ရှားနိုင်လိမ့်မည်ဟု အာမမခံနိုင်ပေရာ ဖြစ်ပေသည်။

“နင် တစ်ခုခုဖြစ်သွားမှာကို ငါ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး” မုန့်ချီလော့က ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း၊ “နင် ဒါကို ငါ့ကို ဘာလို့ စောစောစီးစီး မပြောခဲ့ရတာလဲ။ ငါသာ သိရင် မင်းကို မြူနှင်းဂိုဏ်းကို ခေါ်သွားခဲ့မှာပေါ့။ အဲဒီမှာဆိုရင် မင်းကို ကယ်တင်နိုင်မယ့် နည်းလမ်း ရှိကောင်းရှိနိုင်လိမ့်မယ်” ဟု အလေးအနက် ဆိုလာ၏။

“ငါက သူတစ်ပါးဆီက အကူအညီ တောင်းခံရတာ အကျင့်မရှိလို့ပါ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းယမ်းလျက် ပြုံးကာ ပြောသည်။ “ပြီးတော့ သန့်စင်ခြင်းဆေးလုံးကလွဲရင် အခြားနည်းလမ်း တကယ်ပဲ မရှိတော့တာ”

“ဘယ်လိုလုပ် အဲလိုဖြစ်ရမှာလဲ” မုန့်ချီလော့မှာ အလွန်အမင်း ပူပန်သွားသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ဝဲတက်လာရချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မုန့်ချီလော့၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ရင်ထဲတွင် တင်းတိမ်ရောင့်ရဲမှုကို ခံစားလိုက်ရကာ၊ “ငါ မသေခင်မှာ မင်းကို ပြောချင်တဲ့ စကားတွေကို ပြောခွင့်ရခဲ့တာနဲ့တင် ငါ တကယ် ကျေနပ်ပါပြီ” ဟု ဆို၏။

“ငါကတော့ မကျေနပ်ဘူး။ နင် ငါ့ကို လက်ထပ်မယ့်အချိန်ကို ငါ စောင့်နေတုန်းပဲ။ မင်း ဘာမှ ဖြစ်လို့မဖြစ်ဘူး” မုန့်ချီလော့က ရှိုက်ကြီးတငင် အသံဖြင့် ပြောရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မုန့်ချီလော့ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းဖက်ထားလိုက်ပြီး၊ “ကောင်းပါပြီ... ငါ မင်းကို ကတိပေးပါတယ်။ ငါ အဆင်ပြေမှာပါ။ မင်းကို ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိနဲ့ တရားဝင် လက်ထပ်နိုင်ဖို့အတွက် မင်း ငါ့ကို အသေအချာ စောင့်နေရမယ်နော်” ဟု ဆိုလိုက်ချေသည်။

“သေချာပေါက် စောင့်နေမှာပါ” မုန့်ချီလော့က ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုခုံးများကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ထားမိတော့သည်။

ဆေးဖော်စပ်သူ မဟာပြိုင်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်မှာ ပိုမို၍ လူစည်ကားလာခဲ့ပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယနေ့သည် ဆေးလုံးများ လျှော့ဈေးဖြင့် ရောင်းချပေးသည့် နောက်ဆုံးရက် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

နက်ဖြန်တွင် ဆေးလုံးအားလုံးမှာ မူလဈေးနှုန်းများအတိုင်း ပြန်လည်ဖြစ်သွားတော့မည်ဖြစ်ရာ လူအများအပြားက အလုအယက် လာရောက်ဝယ်ယူနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအတောအတွင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မုန့်ချီလော့တို့မှာမူ လင်းထျန်း၏ လမ်းပြမှုဖြင့် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်၏ ရတနာတိုက်ဆီသို့ ဦးတည်သွားနေခဲ့ကြသည်။

မုန့်ချီလော့က ၎င်းတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါခွင့်ပြုရန် တောင်းဆိုခဲ့ပြီး ရတနာတိုက်ထဲမှ မည်သည့်ပစ္စည်းကိုမျှ ယူဆောင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ကတိပြုခဲ့သဖြင့် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်ဘက်ကလည်း သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျွန်းပေါ်တွင်မူ လူရိပ်လူခြေ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ၎င်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဝန်းရံလိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့သည် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်၏ ရတနာတိုက်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ထားလိုက်ကြပေရာ၊

ထိုသူအားလုံးတွင် တူညီသော ထူးခြားချက်တစ်ခု ရှိနေသည်မှာ ၎င်းတို့အားလုံးသည် ထူထဲသော ဝတ်ရုံရှည်ကြီးများနှင့် ခေါင်းစွပ်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး မိမိတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ဝတ်ရုံနက်များအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားကြခြင်းပင် တည်း။

ထိုရတနာတိုက် တည်ရှိရာနေရာမှာ ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်၏ နောက်ကွယ်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ နယ်ပယ်တစ်ခုအတွင်း၌ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ စွမ်းအားကို နားလည်သဘောပေါက်ထားသည့် သိုင်းပညာရှင် သို့မဟုတ် ပဥ္စမအဆင့် အထက်ရှိသော ဘုရင်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်သာလျှင် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြဲခွဲကာ ရတနာတိုက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

ဤသည်ကပင် ထိုမိစ္ဆာများသည် ကျွန်းပေါ်တွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြသော်လည်း ရတနာတိုက်အတွင်းသို့ မဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ကြခြင်း၏ အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်ပေသည်။

လင်းထျန်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မုန့်ချီလော့တို့ကို ဆွဲဆောင်ကာ ဆိတ်ငြိမ်သော ရင်ပြင်တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုရင်ပြင်ထဲတွင် ဘာမျှမရှိပေရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းက လင်းထျန်းကို အတန်ငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်လိုက်မိချေသည်။

“ငါတို့ လမ်းမှားမလာပါဘူး... ဒီနေရာက အမှန်ပဲ” လင်းထျန်းက ပြုံးလျက်၊ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အကြီးအကဲနှစ်ယောက်.. ရတနာတိုက်ရဲ့ တံခါးကို ဖွင့်ပေးတော်မူကြပါဦး” ဟု လင်းထျန်းက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ကာ တောင်းဆိုလိုက်၏။

ထိုနောက်တစ်ကိုယ်တွင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မုန့်ချီလော့တို့၏ မျက်လုံးအစုံမှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားရပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းထက်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ နယ်ပယ်အတွင်းမှ ကြီးမားလှသော ဦးခေါင်းကြီးနှစ်လုံး ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုဦးခေါင်းကြီးများသည် ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ပြီး လူတစ်ရပ်မက မြင့်မားလှကာ လေထုထဲမှ ပေါင်းစုဖြစ်ပေါ်လာသည့်အလား အလွန်ပင် ထူးဆန်းခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှချေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မုန့်ချီလော့တို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ထိုအဘိုးအိုနှစ်ဦးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကြီးမားလှသည့် ကိုယ်တွင်းစွမ်းအင် အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရပေရာ ထိုသူများသည် သေချာပေါက်ပင် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်လွန်မြောက်ထားကြသည့် ဆရာသခင်ကြီးများ ဖြစ်ကြပေလိမ့်မည်။