အခန်း (၄၃၉-၄၄၀)

အခန်း(၄၃၉) ရတနာတိုက်တော်

ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ကြီးမားလှသော ဦးခေါင်းကြီးနှစ်လုံးကို လှမ်းမျှော်ကြည့်ရင်း ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မုန့်ချီလော့တို့မှာ လွန်စွာမှပင် အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြရသည် ။

ဆေးဖော်စပ်သူ အဘိုးအို လင်းထျန်းကမူ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာဖြင့် “အကြီးအကဲတို့ခင်ဗျာ... ဒီလူငယ်နှစ်ယောက်ကတော့ အခုအကြိမ် ဆေးဖော်စပ်သူ မဟာပြိုင်ပွဲရဲ့ အောင်နိုင်သူတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်ကတော့ ရတနာတိုက်ထဲကနေ ရတနာတစ်ပါး ယူဆောင်ခွင့်ပြုဖို့ပါပဲ” ဟု လျှောက်ထားလိုက်၏။

ရတနာတိုက်ကို စောင့်ကြပ်နေကြသည့် ဂိုဏ်းကြီးကြပ်သူ အကြီးအကဲနှစ်ဦးမှာ ထိုသတင်းကို ကြိုတင်ရရှိထားပြီးဖြစ်ရာ ယခုပြုမူနေသည်များမှာ အစဉ်အလာအရ ဟန်ပြလုပ်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်ချေသည်။

ထိုစဉ် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ကြီးမားလှသော ဦးခေါင်းကြီးနှစ်လုံးက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြရာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လေဟာနယ်ထဲ၌ အက်ကွဲကြောင်းနှစ်ခု ဖြတ်ခနဲ ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

ထိုအက်ကွဲကြောင်းများထဲမှ ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အဘိုးအိုနှစ်ဦးသည် တစ်ရွေ့ရွေ့ ချဉ်းကပ်ထွက်ပေါ်လာကြ၏။ စောစောက ဟင်းလင်းပြင်ထဲ၌ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ဦးခေါင်းကြီးနှစ်လုံးမှာ နတ်ဒေဝါအလား ထူးခြားဆန်းပြားလှသော ဤအဘိုးအိုနှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်များပင် ဖြစ်ပေသည်။

လင်းထျန်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ရိုသေစွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် “အကြီးအကဲတို့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်ခင်ဗျာ” ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မုန့်ချီလော့တို့လည်း ကမန်းကတန်းပင် ဦးညွှတ်၍ ဂါရဝပြုကြရတော့သည်။

လင်းထျန်းက “ဒီအဘိုးအိုနှစ်ဦးကတော့ အကြီးအကဲ ဖုန်းနဲ့ အကြီးအကဲ လိုင်တို့ပဲ ဖြစ်ကြတယ်။ ငါတို့ ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်းထဲမှာ ဝါရင့်အဆင့်အတန်း လွန်စွာမြင့်မားတဲ့ သိုင်းပညာရှင်ကြီးတွေပေါ့” ဟု မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။

ဤအဘိုးအိုနှစ်ဦး၏ ဝါရင့်အဆင့်အတန်းမှာ ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်၌ပင် လွန်စွာကြီးမားလှပေသည်။ သူတို့သည် ဂိုဏ်းကြီးကြပ်သူ အကြီးအကဲ ရာထူးကိုသာ ခံယူထားကြသော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင် လင်းထျန်း၏ ဆရာသခင်ထက်ပင် တစ်မျိုးဆက်မျှ ပိုမိုကြီးရင့်ကြသူများ ဖြစ်ပေရာသည်။

အကြီးအကဲ ဖုန်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ကျေနပ်အားရသည့် အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ရင်း “ဒီလောက် ငယ်ရွယ်တဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့ ဆေးဖော်စပ်သူ မဟာပြိုင်ပွဲမှာ အောင်နိုင်သူဖြစ်လာတာ တကယ့်ကိုပဲ လှိုင်းသစ်က လှိုင်းဟောင်းကို တွန်းထုတ်သလိုပါပဲလား” ဟု မိန့်ကြားလိုက်၏။

အကြီးအကဲ လိုင်ကလည်း ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် “မှန်တာပေါ့... မင်းတို့လို လူငယ်တွေ ရှိနေမှပဲ ငါတို့ ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်းဟာ ထာဝရ စည်ပင်ဝပြောနိုင်မှာ။ ကဲ... ကိစ္စတွေလည်း ပြီးပြီဆိုတော့ ရတနာတိုက်တော် တံခါးကို ဖွင့်ပေးကြစို့” ဟု ဆိုလေသည်။

ထိုအကြီးအကဲနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်း၍ အချက်ပြကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ လက်ဝါးတစ်ဖက်စီကို ဖြည်းညှင်းစွာ တွန်းထုတ်လိုက်ကြတော့သည်။

ယင်းနှင့်အတူပင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များထဲမှ ကြီးမားလှသော စွမ်းအင်များ ဒလဟော စီးဆင်းထွက်ပေါ်လာသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း ခံစားလိုက်ရပြီး သူတို့ရှေ့မှ ဗလာနတ္ထိ ဖြစ်နေသော လေထုထဲ၌ အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ထင်ဟပ်လာချေသည်။

ထိုအက်ကွဲကြောင်းမှာ တစ်စတစ်စ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီးနောက် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော တံခါးကြီးတစ်ချပ်သည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်စိရှေ့မှောက်သို့ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ဤတံခါးကြီးသည် ဟင်းလင်းပြင် နယ်ပယ်ထဲ၌ ဝှက်ဖုံးလျက် တည်ရှိနေပြီး လူနှစ်ဦးစာခန့် မြင့်မားပေသည်။ ထိုအကြီးအကဲနှစ်ဦးကဲ့သို့သော ကျင့်စဉ်အဆင့်ရှိသူများသာလျှင် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဆွဲဖြဲ၍ တံခါးကြီးကို ဖော်ထုတ်နိုင်ကြမည် ဖြစ်တန်ရာသည်။

တံခါးချပ်နှစ်ချပ်စလုံး အပြည့်အဝ ပေါ်ထွက်လာသည့် အချိန်ကျမှသာ ထိုအကြီးအကဲနှစ်ဦးသည် သူတို့၏ လက်ဝါးများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြတော့သည်။

အကြီးအကဲ လိုင်က တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် “ကဲ... အတွင်းထဲကို ဝင်ကြတော့။ သတိပြုရမှာက မင်းတို့မှာ အချိန် နာရီဝက်ပဲ ရမယ်။ အချိန်စေ့သွားတာနဲ့ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းက ပြန်ပိတ်သွားမှာဖြစ်လို့ အဲဒီအခါကျရင် ပြန်ထွက်လာဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်” ဟု သတိပေးလိုက်၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် “အကြီးအကဲတို့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ပြန်လည်လျှောက်ထားလိုက်သည်။

ထိုစဉ် လင်းထျန်းက ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နားနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး “အကြီးအကဲချုပ်က မင်းကို ရတနာတိုက်တော်ထဲကနေ ရတနာတစ်ပါး ယူခွင့်ပေးထားတယ်... မင်းရဲ့ ချစ်သူမိန်းကလေးလည်း တစ်ပါး ယူနိုင်တယ်လို့ မှာကြားလိုက်တယ်” ဟု တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ မျက်လုံးများ ဝိုင်းခနဲ ဖြစ်သွားရ၏။ အကြီးအကဲချုပ်က အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ စေတနာပို၍ ပြုမူရသနည်းဟူသည်ကို သူ ချက်ချင်း သဘောမပေါက်မိသော်လည်း မိမိ နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်ဖော်ပြသခဲ့သည့် ကောင်းကင်ဘုံ သန့်စင်ခြင်း ပညာရပ်နှင့် တစ်နည်းတစ်ဖုံ ဆက်စပ်နေလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းမိပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် “စီနီယာကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဟု ဆိုလိုက်၏။ မိမိထံသို့ အလိုအလျောက် ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာသည့် အခွင့်အရေးကောင်းကို အဘယ်ကြောင့် လက်လွတ်ခံရပါမည်နည်း။

ထို့နောက်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မုန့်ချီလော့တို့သည် ရတနာတိုက်တော်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ခဲ့ကြတော့သည်။ သူတို့သည် အထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ရှေ့မှောက်၌ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် မှင်တက်မိသွားကြရ၏။

ဤရတနာတိုက်တော်ကြီးသည် သိုလှောင်ရုံအလွန်ကြီးတစ်ခုနှင့် တူလှပြီး ရတနာအပေါင်း မျိုးစုံလှစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ဆဋ္ဌမအဆင့်ထက်မနိမ့်သော ရတနာလက်နက် မျိုးစုံနှင့် အဋ္ဌမအဆင့်ရှိသော ဆေးလုံး မျိုးစုံတို့လည်း ရှိနေကြချေသည်။

ထို့အပြင် ချင်ယွမ်ဖုန်း အမည်ပင် မခေါ်တတ်သော မရေမတွက်နိုင်သည့် မှော်လက်နက်များ၊ ကျင့်ကြံခြင်းပညာရပ်များနှင့် တိုက်ခိုက်ရေးပညာရပ် စာအုပ်များစွာလည်း ရှိနေကြရာ ယင်းတို့၏ အဆင့်အတန်းများမှာလည်း နိမ့်ပါးကြလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက “ဒါက ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်ရဲ့ ရတနာတိုက်တော်လား” ဟု အံ့ဩမှင်တက်စွာ ရေရွတ်မိလေသည်။

မုန့်ချီလော့က ပြုံးလျက် “ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်းဟာ ဒီစကြဝဠာတိုက်ကြီးပေါ်က ဆေးဖော်စပ်သူတွေအားလုံးရဲ့ အထွတ်အထိပ် အဖွဲ့အစည်း ဖြစ်နေတာလေ။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း လူပေါင်းမြောက်မြားစွာက သူတို့ကို ရတနာတွေ လာရောက် ဆက်သနေကြတာ အဆန်းမှ မဟုတ်တာ” ဟု ရှင်းပြ၏။

“ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေါင်းကို ကုတ်လျက် “ဒါပေမဲ့ ဒါက အရမ်းများလွန်းတယ်... ကုန်တိုက်ကြီးတစ်ခုအတိုင်းပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် သစ်သားစင်တန်းကြီးများ စီတန်းလျက်ရှိပြီး ပစ္စည်းအရာဝတ္ထု အားလုံးကို ထိုစင်များပေါ်၌ သပ်သပ်ရပ်ရပ် တင်ဆောင်ပြည့်နှက်ထားရာ အမှန်ပင် ကုန်တိုက်ကြီးတစ်ခုအလား ထင်မှတ်ရပေသည်။

မုန့်ချီလော့က ဇဝေဇဝါဖြစ်လျက် “ကုန်တိုက်... ကုန်တိုက်ဆိုတာ ဘာလဲ” ဟု မေးမြန်းလာ၏။

“ဪ... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ကမန်းကတန်းပင် လက်ခါပြလိုက်ရင်း “အကြီးအကဲ လင်းထျန်း ပြောတာတော့ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဒီထဲကနေ ရတနာတစ်ပါးစီ ရွေးချယ်ခွင့်ရှိတယ်တဲ့။ အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံနဲ့ဦး” ဟု တိုက်တွန်းလိုက်သည

မုန့်ချီလော့ကလည်း ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလျက် “တကယ်လား... ဒါဆိုရင်တော့ ငါ သေသေချာချာ ရွေးချယ်ရတော့မှာပဲ” ဟု ဆိုလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက “မြန်မြန်လုပ်ဦး... နောက်မှ အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားရင် အချိန်ရမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု သတိပေးလိုက်ရ၏။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းညိတ်ပြုံးရွှင်လျက် မိမိတို့ နှစ်သက်ရာ ရတနာများကို စတင်ရှာဖွေ ရွေးချယ်ကြတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း၏ အပြင်ဘက်၌မူ ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသော လူရိပ်များမှာ စတင်၍ လှုပ်ရှားလာကြပြီ ဖြစ်သည်။

မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် အမိန့်ကို ရရှိကြပြီး ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်အတွင်းသို့ တရဟော ချိုးနှိမ်ဝင်ရောက်လာကြတော့သည်။

ဤသည်ကား ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဆေးဝါးနှင့် ဆေးလုံးများ လာရောက်ဝယ်ယူကြသည့် လူအပေါင်းတို့မှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဆောက်တည်ရာမရ ဖြစ်သွားကြရ၏။

ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လာရောက်တိုက်ခိုက်ရဲသူ ရှိလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားပါမည်နည်း။ ထိုသူများသည် သေတွင်းကို ရှာနေကြခြင်းလော။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်းသည် သံသယပွားစရာ ကိစ္စရပ်များနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရဖူးသော်လည်း အသင်း၏ အင်အားနှင့် ပတ်သက်၍မူ မည်သူမျှ သံသယမရှိခဲ့ကြဖူးချေ။

သို့သော်လည်း ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်မှ ဆေးဖော်စပ်သူများသည် လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာကြပြီး အသင်းနှင့် မသက်ဆိုင်သူ အားလုံးကို အပြင်သို့ မောင်းထုတ်ကာ အသင်းဌာနချုပ်၏ တံခါးကြီးများကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်ပစ်လိုက်ကြတော့သည်။

အပြင်ဘက်သို့ ရောက်သွားကြသူများမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ရင်း ဘာကိစ္စဖြစ်ပျက်နေသည်ကို နားမလည်နိုင်ကြသော်လည်း မုန်တိုင်းတစ်ခု ဆိုက်ရောက်လာပြီ ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ ကောင်းစွာ သိရှိလိုက်ကြပေသည်။

“ရန်သူ တိုက်ခိုက်နေပြီ” ခြံဝင်းအတွင်းရှိနေသော လင်းထျန်းသည် အပြင်ဘက်မှ အော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ၏မျက်နှာပေါ်၌ ဝမ်းမြောက်သော အမူအရာတစ်ခု ချက်ချင်း ထင်ဟပ်သွားရ၏။

“အကြီးအကဲတို့...ရတနာတိုက်တော်ကိုတော့ အဘိုးတို့အပေါ်မှာပဲ ပုံအပ်ခဲ့ပါရစေ”

“စိတ်ချစမ်းပါ... ငါတို့နှစ်ယောက် စောင့်ကြပ်နေတဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်တော်ဟာ ဘယ်တုန်းကမှ အမှားအယွင်း မရှိခဲ့ဖူးဘူး”

ထိုအကြီးအကဲနှစ်ဦးသည် မိမိတို့၏ အင်အားအပေါ်၌ လွန်စွာ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေကြချေသည်။

လင်းထျန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ခြံဝင်းအတွင်းမှ အလျင်အမြန်ပင် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ဝတ်ရုံနက်ဝတ် လူစုကြီးမှာ ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်အတွင်းသို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာကြရာ သူတို့၏ ဦးတည်ချက်မှာ နောက်ဖေးခြံဝင်းအတွင်းရှိ ရတနာတိုက်တော်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူတို့သည် ဆေးဖော်စပ်သူများနှင့် မလိုအပ်ဘဲ အချိန်ဆွဲ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို အတတ်နိုင်ဆုံး ရှောင်လွှဲနေကြ၏။

သာမန် ဆေးဖော်စပ်သူများမှာလည်း လွန်စွာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြရပေသည်။

ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်းကို ဤသို့ လာရောက်စီးနင်းခြင်းမျိုးမှာ သမိုင်းတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း သတိပေးချက်ကို ကြိုတင်လက်ခံရရှိထားကြသည့် ဂိုဏ်းကြီးကြပ်သူ အကြီးအကဲများနှင့် အသင်းခွဲ၏ အကြီးအကဲများသည် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလာကြပြီး ထိုဝတ်ရုံနက်ဝတ် လူအားလုံးကို ဖမ်းဆီးနိုင်ရန်အတွက် ဆေးဖော်စပ်သူများကို စနစ်တကျ ညွှန်ကြားစပြုလာကြတော့သည်။

ရတနာတိုက်တော်အတွင်း၌မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းက “အခြေအနေ မဟန်တော့ဘူး... သူတို့ ရောက်လာကြပြီ... ငါတို့ မြန်မြန် ရွေးရအောင်” ဟု ကပျာကယာ ဆိုလိုက်၏။

“နားလည်ပါပြီ” မုန့်ချီလော့ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် သစ်သားစင်တန်းတစ်ခု၏ အဆုံးသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့၏။

ဤစင်ပေါ်တွင် ဆန်းပြားသော ပုံသဏ္ဌာန်မျိုးစုံရှိသည့် မှော်လက်နက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ထိုပစ္စည်းများမှာ ကြည့်ရသည်မှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်၏ ဘဏ္ဍာတိုက်တော်ထဲတွင် အသိအမှတ်ပြု သိမ်းဆည်းထားခြင်းဖြစ်ရာ မည်သို့မျှ သာမန်ပစ္စည်းများ ဖြစ်မနေနိုင်ပေ။

ထိုစဉ်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စင်ပေါ်၌ ထောင်လျက်ရှိနေသော ချိတ်ကောက် ရတနာလက်နက်တစ်ခုကို လှမ်း၍ မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

ဤချိတ်ကောက်လက်နက်မှာ မိမိ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပါရှိနေသော လက်နက်နှင့် ထပ်တူထပ်မျှ တူညီနေချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် “သူတို့ လိုချင်နေတာက ဒီလက်နက် ထင်တယ်” ဟု ရေရွတ်လိုက်၏။

မုန့်ချီလော့သည်လည်း မှော်လက်နက်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ ဝမ်းသာအားရ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ယင်းမှာ ခရမ်းရောင် ကျောက်မျက်ကိုးလုံး စီခြယ်ထားသည့် လွန်စွာ လှပဆန်းပြားသော လက်ကောက်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက “ဒါက မှော်လက်နက်တစ်ခုလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်၏။

မုန့်ချီလော့က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် မိမိ၏ လက်ညှိုးကို ခပ်ဖွဖွ ဆိတ်ဆွဲကာ သွေးစက်တစ်စက်ကို လက်ကောက်ပေါ်သို့ ညှစ်ချလိုက်လေသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ထိုလက်ကောက်နှင့် သွေးသားအသိအမှတ်ပြုခြင်း အဆင့်ဆင့်ကို ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်လိုက်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက စူးစမ်းလိုစိတ်ပြင်းပြစွာဖြင့် “ဒါက ဘာအတွက် အသုံးဝင်လဲ” ဟု ကမန်းကတန်း မေးလိုက်မိပြန်သည်။

မုန့်ချီလော့က ညင်သာစွာ ပြုံးလျက် မျက်လုံးများကို အသာအယာ မှိတ်လိုက်ရင်း “လှလို့ ယူလိုက်တာပဲလေ... ဒီရတနာတိုက်တော်ထဲမှာ အသုံးမဝင်တဲ့ အရာတွေကိုတော့ သိမ်းဆည်းထားမှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်” ဟု ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်ပေသတည်း။

အခန်း(၄၄၀)

မုန့်ချီလော့သည် လက်ပတ်မှတစ်ဆင့် သတင်းစကားများကို လက်ခံရရှိနေသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း သိရှိနားလည်သဖြင့် သူမအား အနှောင့်အယှက် မပေးဘဲ နေလိုက်ချေသည်။

သို့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အကြည့်သည် အရာဝတ္ထုတစ်ခုထံသို့ ဆွဲဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ထိုအရာရှိရာသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားမိသည်။

ယင်းမှာ အပြာရောင် ပုတီးစေ့တစ်စေ့ ဖြစ်ပြီး အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ကွဲပြားနေသည်။ အပေါ်ပိုင်းမှာ ကြယ်တာရာ အလင်းအလား တဖိတ်ဖိတ် တောက်ပနေသော အပြာရောင်ဖြစ်ပြီး အောက်ပိုင်းမှာမူ နက်မှောင်သော အရောင် ရှိချေသည်။

ထိုအရာသည် စကြာဝဠာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာငယ်တစ်ခုအလား ထင်မှတ်ရပေသည်။ သို့ရာတွင် ယင်းပုတီးစေ့မှာ အောက်ဘက် နက်မှောင်သော အပိုင်းမှ အပိုင်းအစတစ်ခု လျော့နည်းကာ ပျက်စီးနေ၏။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မြောင်ယွီလန် ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်းတွင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော ဖန်သားအလား ပြာလဲ့နေသည့် ပုတီးစေ့ကို ပြန်လည်သတိရမိသဖြင့် ရင်ဘတ်အတွင်းမှ တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ပုတီးစေ့နှစ်စေ့မှာ အလွန်တူညီကြသော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ပုတီးစေ့မှာ ကြည်လင်ပြတ်သားနေခြင်းသာ ကွာခြားလှသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရန်အတွက် ပုတီးစေ့နှစ်စေ့ကို ပူးကပ်လိုက်ရာ နောက်တစ်ကိုယ်၌ ရုတ်ချည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရတော့သည်။

ပျက်စီးနေသော ပုတီးစေ့မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကြည်လင်သော ပုတီးစေ့အတွင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်မိရှာသည်။

“ရပ်လိုက်စမ်း၊ ရပ်စမ်း၊ ရပ်စမ်း”

သို့သော်လည်း ပုတီးစေ့များသည် လျင်မြန်စွာ ပေါင်းစပ်သွားကြသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား နောင်တရခွင့်ပင် မပေးချေ။

ယခုအခါတွင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မူလကြည်လင်သော ပုတီးစေ့သည်လည်း အပြာနှင့် အနက်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အနက်ရောင်အပိုင်းမှာမူ အပိုင်းအစတစ်ခု လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“ဒါ ဘာကြီးလဲ။ ငါက ပုတီးစေ့သက်သက်ကို မလိုချင်ဘူး။ အားကောင်းတဲ့ ရတနာလက်နက်တစ်ခုကိုပဲ လိုချင်တာ” ချင်ယွမ်ဖုန်းမှာ ငိုချင်စနိုး ဖြစ်သွားရသည်။

သူသည် မိမိနှင့် သင့်လျော်မည့် ရတနာလက်နက်တစ်ခုကို ရှာဖွေလိုသော်လည်း ဤပုတီးစေ့ကို မမျှော်လင့်ဘဲ ယူဆောင်မိလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဤပုတီးစေ့သည် မည်သည့်အခါမျှ အသုံးမဝင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း မြောင်ယွီလန် ပေးသနားခဲ့သော လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်သဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် စွန့်ပစ်ထားခဲ့ရန် စိတ်မရက်နိုင် ဖြစ်ရပြန်သည်။

“ငါ နောက်ထပ် အရာတစ်ခုလောက် ထပ်ယူလို့ မရဘူးလား” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ညည်းတွားမိသည်။

ထိုစဉ် မုန့်ချီလော့သည် မျက်ဝန်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းအနီးသို့ ရောက်ရှိလာကာ သူ၏လက်ထဲရှိ ပုတီးစေ့ကို မြင်တွေ့သွားသည်။

“သိပ်လှတာပဲ” မုန့်ချီလော့က ပြုံး၍ ပြောလိုက်ပြီး ယင်းမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း ရှာဖွေတွေ့ရှိသည့် ရတနာလက်နက်ဟု ထင်မှတ်နေပုံရသည်။ “ဒါက ရတနာလက်နက်လား။ ဘာတွေ လုပ်နိုင်လဲ”

“ငါလည်း မသိဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခါးသက်သော မျက်နှာထားဖြင့် အနည်းငယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို မုန့်ချီလော့အား ပြောပြလိုက်သည်။

“သြော်... မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ပေးခဲ့တာကိုး” မုန့်ချီလော့က ခပ်အေးအေးပင် ဆိုလေသည်။ သူမ၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း မမျှော်လင့်ထားသော အချက်ပေါ်သို့ လုံးလုံးလျားလျား ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟို... ” ချင်ယွမ်ဖုန်း ဆွံ့အသွားရပြီး “ငါ ရှင်းပြတာကို နားထောင်ပါဦး။ ဒါက ရှေးဟောင်းဂူသင်္ချိုင်းတုန်းက သူမနဲ့ ငါနဲ့ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စက...”

“ဘာမှ ထပ်ပြောဖို့ မလိုတော့ဘူး” မုန့်ချီလော့က နှုတ်ခမ်းလေး စူလိုက်ပြီးနောက် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ပြန်လည်ပြုံးပြသည်။ “ကြည့်စမ်း... နင်ဘယ်လောက်တောင် လန့်သွားလဲဆိုတာ။ ငါက စတာပါ”

“တော်ပါသေးရဲ့” ချင်ယွမ်ဖုန်းလည်း သက်ပြင်းချကာ စိတ်မသက်မသာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ “ဒါပေမဲ့ ငါ ဤလုံးချောလေးတစ်ခုတည်းနဲ့ပဲ ထွက်ခွာရတော့မယ့်ပုံပဲ။ သြော်... ဒါနဲ့ ညည်းရဲ့ လက်ပတ်ကကော ဘယ်လိုလဲ”

“အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင်ကို မိုက်တယ်။ သိပ်သဘောကျတာပဲ” မုန့်ချီလော့သည် လက်ဆောင်ရရှိသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးအလား စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး လက်ပတ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်များသည် သူမအား အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်နိုင်ကြောင်း ပြသနေသည်။

“ကောင်းပါပြီ၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ အပြင်ကို ရောက်တဲ့အခါ ဤပုတီးစေ့အကြောင်းကို သေချာလေ့လာရမယ်” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုပုတီးစေ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဤအရာသည် သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ပိုမိုခံစားလာရသည်။

ထိုစဉ် ရတနာတိုက်တော်၏ အပြင်ဘက်၌ ဝတ်ရုံနက်ဝတ်ဆင်ထားသူ နှစ်ဦး ပေါ်လာချေသည်။ ယင်းတို့မှာ တရားခံကောင်း ပြောဆိုခဲ့သော ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးပင် ဖြစ်ကြသည်။

“နောက်ဆုံးတော့ မင်းတို့ ရောက်လာကြပြီပေါ့။ မင်းတို့ဆီက အပုပ်နံ့ကို ငါ အဝေးကြီးကတည်းက ရနေတာ” အကြီးအကဲ ဖုန်းက လှောင်ပြောင် သရော်လိုက်သည်။

“မင်းတို့ ခွေးအိုနှစ်ကောင်၊ ဒီနေ့တော့ ဒီနေရာမှာတင် သေပွဲဝင်ရတော့မယ်” ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးသည် အကြီးအကဲ ဖုန်းနှင့် အကြီးအကဲ လိုင်တို့ထံသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အပြင်းအထန် ချဉ်းကပ် တိုက်ခိုက်ကြရာ အကြီးအကဲနှစ်ဦးကလည်း ချက်ချင်းပင် ခုခံတိုက်ခိုက်ကြလေသည်။

ထိုလေးဦးသည် ဟင်းလင်းပြင် ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အတွင်း၌ တိုက်ခိုက်ကြရာ ထိုအသံသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကမ္ဘာကို ရုတ်ချည်း တုန်ဟည်းသွားစေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကြီးသည် အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရပြီး အလွန်အန္တရာယ်ကြီးမားလှသော ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်ထွက်လာချေသည်။

အကြီးအကဲ ဖုန်းနှင့် အကြီးအကဲ လိုင်တို့သည် တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးနှင့် တိုက်ခိုက်နေစဉ်မှာပင် မှောင်မိုက်သော အရိပ်တစ်ခုသည် ရတနာတိုက်တော်အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးဝင်လာသည်။

ထိုသူကား တရားခံကောင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း တရားခံကောင်း ရတနာတိုက်တော်အတွင်းသို့ ပြေးဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လက်သီးတစ်ချက်သည် သူ့ထံသို့ ပြင်းထန်စွာ ဝှေ့ယမ်းလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုထဲမှ အသံထက်မြန်သော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာချေသည်။

တရားခံကောင်းသည် သူ၏လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ကြက်ခြေခတ်ယှက်၍ ထိုလက်သီးချက်၏ အရှိန်အဟုန်အပြည့်ကို တောင့်ခံလိုက်ရသည်။

သို့ရာတွင် ဤလက်သီးချက်၏ စွမ်းအားမှာ သူ၏ စိတ်ကူးထင်မြင်ချက်ထက် များစွာ သာလွန်နေသဖြင့် သူ့အား ရတနာတိုက်တော်၏ အပြင်ဘက်သို့ လွင့်စင်ထွက်သွားစေသည်။

တရားခံကောင်းသည် အနောက်သို့ ဆက်တိုက် ဆုတ်ခွာသွားရပြီး ထိုလက်သီးပိုင်ရှင်ကို သေချာစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ယင်းမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း ဖြစ်နေတော့သည်။

“မင်းပဲ”

ကောင်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် မုန့်ချီလော့တို့သည် ရတနာတိုက်တော်အတွင်းမှ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းထွက်လာကြပြီးကောင်းအား လှောင်ပြုံးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

“အံ့သြစရာကောင်းတာပဲ။ ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်ကို တိုက်ခိုက်ဝံ့တယ်ဆိုတော့ မင်းတို့ တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာတွေမှာ ခေါင်းဘယ်နှလုံး ရှိနေလဲဆိုတာ ငါ တကယ်ပဲ မသိတော့ဘူး”

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံး၍ ဆိုလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ကောင်း၏ စွမ်းအားမှာ မဟာဆရာနယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်၍ ပထမအဆင့် ဘိုးဘေးနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ မုန့်ချီလော့၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်နေသဖြင့် သူသည်လည်း အနည်းငယ် ထိတ်လန့်မိပေသည်။

“မင်း... ငါ့ရဲ့ နောက်ခံအရင်းအမြစ်ကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ” ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကောင်းသည် ရုတ်ချည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရသည်။

“သူတစ်ပါး မသိစေချင်ရင် မင်းကိုယ်တိုင် မလုပ်ခဲ့သင့်ဘူး” ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခပ်အေးအေးပင် ဆိုလိုက်သည်။

“မင်းတို့ တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာတွေဟာ မိစ္ဆာလက်နက်တွေကို ရယူချင်ကြတာပဲ။ မင်းတို့ အကွက်စုံစုံနဲ့ ကြံစည်ပြီးတဲ့နောက်မှာလည်း နောက်ဆုံးတော့ အချည်းနှီးပဲ ဖြစ်သွားရမှာ မဟုတ်ဘူးလား”

“မင်းတို့ လူသားတွေအားလုံး သေပွဲဝင်သင့်တယ်ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးဟာ ငါတို့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုတွေရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သင့်တာ ကြာလှပြီ”

ကောင်း၏ မျက်နှာထားမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သွားပြီး သူ၏ဦးခေါင်းထက်မှ သရဖူကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖယ်ရှားလိုက်ရာ ရှည်လျားသော ဦးချိုနှစ်ခု၏ ထင်ရှားသော အမှတ်အသားများ ပေါ်ထွက်လာချေသည်။

ရွှေရောင်သရဖူသည် ကောင်း၏ လက်ထဲတွင် အရည်အဖြစ် အရည်ပျော်သွားပြီး ရွှေရောင် သုံးခွလှံတစ်ခုအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း စုစည်းဖွဲ့စည်းသွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ လက်ထဲရှိ မိစ္ဆာလက်နက်များနှင့် ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်၏ ရတနာတိုက်တော်အတွင်းရှိ အရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤသုံးခွလှံမှာ အလွန်ပင် သာမန်ဆန်လှပြီး အကောင်းဆုံးဖြစ်လျှင်ပင် ပဉ္စမအဆင့် ရတနာလက်နက်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ငါတို့ မျိုးနွယ်စုဝင် မဟုတ်သူတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးဟာ ကွဲပြားခြားနားနေမှာ အမှန်ပဲ။ဒီစကားပုံဟာ လုံးဝ မှန်ကန်နေပုံရတယ်”

လင်းထျန်း၏ အသံ ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် အရိပ် ဆယ်ဂဏန်းကျော်တို့သည် ဝင်းအတွင်းသို့

ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာကြသည်။

ကောင်း၏ မျက်ဝန်းများ ပြူးကျယ်သွားရသည်။ ဆေးဖော်စပ်သူများအသင်း ဌာနချုပ်မှ လူများ ဤနေရာသို့ ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ယင်းတို့အားလုံးမှာ အခြားသော မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ ပိတ်ဆို့နှောင့်ယှက်ခြင်းကို ခံထားရရမည် မဟုတ်လော။

လင်းထျန်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာပြီး သူ၏နောက်တွင် အကြီးအကဲ ဆယ်ဂဏန်းကျော်တို့ လိုက်ပါလာကာ အားလုံးက ရတနာတိုက်တော်၏ ဝင်ပေါက်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်ကြသည်။

“မင် ဒီအတွင်းထဲက အရာတစ်ခုကိုမျှ ယူဆောင်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှန်းဝူ စကြဝဠာ တိုက်ကြီးဟာ မင်းတို့ တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာတွေနဲ့ ဘယ်တုန်းကမှ မသက်ဆိုင်ခဲ့ဘူး” လင်းထျန်းက လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

ကောင်းသည် အနောက်သို့ နှစ်လှမ်းမျှ ယိုင်လဲ ဆုတ်ခွာသွားရပြီး ဤအရာအားလုံးမှာ သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များကို လုံးဝ ကျော်လွန်နေချေသည်။

ဤကိစ္စမှာ မူလက သူ၏ စီမံကိန်းဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ လုံးဝ ကျရှုံးသွားရသည့်ပုံပင် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာ ဆယ်ဂဏန်းကျော်တို့သည်လည်း ဝင်းအတွင်းသို့ ပြေးဝင်လာကြပြီး ယင်းတို့၏ နောက်တွင် ဆေးဖော်စပ်သူ အမြောက်အမြား လိုက်ပါလာကြသည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ပိတ်လှောင်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားကြချေပြီ။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး”ကောင်းက အသံဗလံ တုန်ရင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လေသည်။

“မင်းတို့ လာမယ့်အကြောင်းကို ငါတို့ ကြိုတင်သိရှိပြီးသားပဲ။ အဲဒါကြောင့် ဘာက မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ” လင်းထျန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။

“ယွမ်ဖုန်း... မင်းကို ငါတို့ တကယ်ပဲ ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ”

“ချင်ယွမ်ဖုန်း... မင်း နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီပေါ့။ မင်း ငါတို့ရဲ့ စီမံကိန်းတွေကို တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်။ ငါ မင်းကို မုချ သတ်ပစ်မယ်” ကောင်းက စူးစူးရှရှ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

၎င်းတို့၏ ဦးခေါင်းထက် ဟင်းလင်းပြင် ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အတွင်း၌ ဟင်းလင်းပြင် အက်ကွဲကြောင်းများ တစ်ခါတစ်ရံ ပေါ်ထွက်နေခြင်းမှာ တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးနှင့် အကြီးအကဲ ဖုန်း၊ အကြီးအကဲ လိုင်တို့ တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို ပြသနေသည်။

ထိုလေးဦး၏ တိုက်ပွဲများမှာ ဟင်းလင်းပြင် ဝိညာဉ်နယ်ပယ်အတွင်း၌ ဖုံးကွယ်နေသဖြင့် မည်သူမျှ ၎င်းတို့၏ ပုံရိပ်များကို မမြင်တွေ့နိုင်ကြချေ။

“ကောင်း... မင်း ဒီနေ့ မိစ္ဆာလက်နက်တွေကို မရရှိခဲ့ရင် ဒီနေရာမှာတင် သေပွဲဝင်ရတော့မှာပဲ”