အခန်း (၄၄၉-၄၅၀)

အခန်း(၄၄၉)

ပင်လယ်ပြင်၏ ရေမျက်နှာပြင်အောက် နက်ရှိုင်းသော အရပ်ဖြစ်သော်ငြားလည်း မိမိထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးဝင်လာနေသော လှိုင်းလုံးကြီးကို ချင်ယွမ်ဖုန်း တစ်ယောက် အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရသည်သာမက ပင်လယ်ရေထု၏ ဖိညှစ်လာမှု အရှိန်အဝါကိုပါ ကောင်းကောင်းကြီး ခံစားနေရချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ရှောင်ထျန်းတုတ်ရှည်ကြီးကို အားကုန်လွှဲယမ်းလိုက်ရာ တုတ်ရှည်ကြီးပေါ်မှ တောက်လောင်နေသော မီးလျှံများသည် ထိုလှိုင်းလုံးကြီးကို ထက်ပိုင်းပြတ်လုမတတ် တိုက်ရိုက် ခွဲဖြာပစ်လိုက်တော့၏။

သို့သော်ငြားလည်း ထိုအချိန်၌ပင် အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီး၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိလေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ရထားတစ်စင်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုက်မိသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော အင်အားစုကြီးတစ်ခု မိမိကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်ဟုသာ ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပင်လယ်ရေထုထဲတွင် နောက်ပြန်လွင့်ထွက်သွားကာ ကြေးညိုတံခါးကြီးဆီသို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိသွားရရှာသည်။

“ဝေါ့...”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အောင့်အည်းမထားနိုင်တော့ဘဲ ပင်လယ်ရေပူဖောင်းများကို ဝေါခနဲ ထွေးထုတ်လိုက်ရပြီး ပါးစပ်အပြည့် ထွက်လာသော သွေးစိမ်းများသည်လည်း ပင်လယ်ရေထုထဲတွင် တိုက်ရိုက် ပျော်ဝင်သွားကာ နောက်ဘက်သို့ လွင့်မျောသွားလေတော့၏။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရှောင်ဟေးနှင့် အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံငယ်တို့သည် အပြန်အလှန် လုံးထွေးသတ်ပုတ်နေကြချေသည်။

ရှောင်ဟေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်တရာ သေးငယ်လှသော်လည်း သူ၏ ခွန်အားမှာမူ ကောင်းကင်ကျော်မတတ် ကြီးမားလှပေရာ အမြီးကို တစ်ချက်ခါယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံငယ်ကို အဝေးသို့ လွင့်ထွက်သွားစေပြီး အသာစီးရနေသည်မှာ အံ့ဩစရာပင် ဖြစ်တော့သည်။

ယင်းသတ္တဝါသည် နဝမအဆင့် မြင့်မားသော သားရဲအဆင့် ဖြစ်ကြောင်း သိထားရပေရာ ရှောင်ဟေး၏ စွမ်းဆောင်ရည် ကြီးမားပုံကို ယင်းက အထင်အရှား သက်သေပြနေသည် ဖြစ်တန်ရာသည်။

သို့ရာတွင် ပင်လယ်ပြင်ထဲ၌ ရောက်ရှိနေခြင်းကြောင့် ရှောင်ဟေးအနေဖြင့် မိမိ၏ ခွန်အားနှင့် အရှိန်အဟုန်ကလွဲ၍ အခြားသော တန်ခိုးစွမ်းအားများကို အသုံးပြုနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံငယ်ကမူ ပင်လယ်ရေထုကို စိတ်တိုင်းကျ စီမံခန့်ခွဲ၍ ရှောင်ဟေးအား လွတ်လပ်စွာ တိုက်ခိုက်နိုင်နေချေသည်။

ထိုသို့ရှိစဉ် အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံငယ်သည် သူ၏ ကြီးမားလှသော ပါးစပ်ကြီးကို ဟခနဲ ဖွင့်လိုက်ရာ ပြင်းထန်လှသော စုပ်ယူမှု အားစုကြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး အဆမတန် များပြားလှသော ပင်လယ်ရေထုကြီးမှာ ပင်လယ်ဖျံငယ်၏ ပါးစပ်ထဲသို့

စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရတော့၏။

ရှောင်ဟေးသည် နောက်ပြန်ဆုတ်ရန် အားသွန်ခွန်စိုက် ကူးခတ်သော်ငြားလည်း အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံငယ်မှာ ပင်လယ်ရေများကို ဆက်တိုက် မျိုသွင်းရင်း ရှောင်ဟေးနောက်သို့ အပြင်းအနှင် လိုက်လံဖမ်းဆီးရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရှောင်ဟေးမှာ ပင်လယ်ဖျံငယ်၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ မျိုချခြင်း ခံလိုက်ရချေသည်။

“ရှောင်ဟေး...” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုအခြေအနေကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသဖြင့် မအောင့်နိုင်ဘဲ အာခေါင်ခြစ်၍ အော်ဟစ်လိုက်မိရာ ပင်လယ်ရေများ ပါးစပ်ထဲသို့ ဒလဟော ဝင်ရောက်သွားသဖြင့် သီးခြေမတတ် ဖြစ်သွားရရှာသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ပင် အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီးသည် သူ၏ အဆမတန် ကြီးမားလှသော ရေယက်တောင်ပံကြီးကို ပြင်းထန်စွာ ခါယမ်း၍ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လာပြန်သည်။

များပြားလှသော ပင်လယ်ရေများသည် ထက်မြက်လှသော ဆူးချွန်များအသွင်သို့ တဖန် ပြောင်းလဲခဲကျပ်သွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို စူးစူးနစ်နစ် ထိုးဖောက်သွားတော့၏။

ဤမျှဆိုလျှင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျားအုံတစ်ခုကဲ့သို့ အပေါက်ပေါင်းများစွာ ပွင့်ထွက်သွားပြီ ဖြစ်ပေရာသည်။

သွေးစိမ်းအမြောက်အမြား ထပ်မံ ပျံ့လွင့်သွားပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကြေးညိုတံခါးကြီးပေါ်သို့ စီးကျသွားလေသည်။

ထိုအချိန်၌ ကြေးညိုတံခါးကြီးထံမှ မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်တစ်ခု ဖျတ်ခနဲ လင်းလက်သွားသည်ကိုမူ ချင်ယွမ်ဖုန်း တစ်ယောက် သတိမထားမိလိုက်ပေ။

ပင်လယ်ရေ ဆူးချွန်များ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်သွားသည့် ထိုစက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း၌ပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လင်းနို့အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း ပညာရပ်ကို အလျင်အမြန် အသုံးပြုလိုက်ရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ချက်ချင်းပင် လင်းနို့နက်အုပ်ကြီးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီးထံသို့ အားကုန် ရုန်းကန် ပျံသန်းသွားတော့၏။

အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီးမှာမူ အဘယ်အရာ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို ကောင်းစွာ နားမလည်နိုင်သေးသော်လည်း မိမိ၏ ဗီဇစိတ်အရ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရေယက်တောင်ပံများကို အဆက်မပြတ် ခါယမ်းကာ ပင်လယ်ရေ ဆူးချွန်များကို ဆက်တိုက် ဖန်တီးပြီး လင်းနို့နက်တစ်ကောင်ချင်းစီကို ထိုးဖောက် ပျက်စီးစေရာ လင်းနို့နက်များသည် ပင်လယ်ရေထဲတွင် ကွယ်ပျောက်ကုန်ကြရချေသည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီးသည် မိမိ၏ အမြီးကိုလည်း အဆက်မပြတ် ခါယမ်းနေပြန်ရာ ပင်လယ်ပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးရှိ ရေထုကြီးမှာ လှိုင်းလုံးကြီးများအသွင်ဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းထံသို့ လိပ်တက် လာချေသည်။

ဤပင်လယ်ရေထုကြီးတစ်ခုလုံးသည် အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီး၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေသဖြင့် ယင်းတို့၏ ဒြပ်ထုနှင့် သိပ်သည်းဆမှာ သာမန်ပင်လယ်ရေထက် များစွာ ပိုမိုမြင့်မားလှပေရာ ပင်လယ်ရေအောက်၌ပင် ထိုကဲ့သို့သော မိုးထိလုမတတ် လှိုင်းလုံးကြီးများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါ ပင်လယ်ပြင်၏ ရေမျက်နှာပြင်ထက်တွင် ပင်လယ်ကျွန်းတစ်ကျွန်းကဲ့သို့ ကြီးမားလှသော ဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပြီး ဤနေရာကို ဖြတ်သန်းသွားကြသော ပင်လယ်ရေသတ္တဝါများသာမက ကောင်းကင်ယံ၌ ပျံသန်းနေသော ငှက်ရဲများသည်ပင် ထိုဝဲဂယက်ကြီးထဲသို့ စုပ်ယူခြင်း ခံနေကြရချေသည်။

ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်စေလုမတတ် ကြီးမားလှသော လှိုင်းလုံးကြီးများသည် အပြင်ဘက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်နေကြတော့၏။

ပင်လယ်ရေထဲမှ လှိုင်းတံပိုးကြီးများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း ပြောင်းလဲထားသော လင်းနို့နက်များကို အလုံးစုံ ဝါးမြိုပစ်ရန် ကြံစည်နေသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရုတ်ခြည်း ပြန်လည် စုစည်းလိုက်ရာ သူ၏ ကိုယ်ထည်မှာ ပြင်းထန်စွာ တောက်ပလာချေသည်။

ယခုအခါ သူသည် အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီးနှင့် ခြေတစ်လှမ်းအကွာအဝေးမျှသာ လိုတော့ပေရာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျတ်ခနဲ လင်းလက်စေပြီး ဟင်းလင်းပြင်ဆိုင်ရာ စွမ်းအားကို အသုံးပြုလျက် ထိုအကွာအဝေးကို တိုက်ရိုက် ကျော်ဖြတ်ကာ အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီး၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့၏။

သူ၏လက်ထဲရှိ တုတ်ရှည်ကြီးသည် အပြာရောင်နှင့် ရွှေရောင်ဟူသော အရောင်နှစ်မျိုးကို ထွက်ပေါ်စေပြီး ရွှေရောင်လျှပ်စီးကြောင်းများသည် ပင်လယ်ရေထုထဲတွင် ရမ်းကားစွာ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

“သေစမ်း...”

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ထဲမှ အပြင်းအထန် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ တုတ်ရှည်ကြီးကို အရှိန်ကုန် စိုက်ချပစ်လိုက်တော့၏။

ထိုအချိန်တွင် အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီးသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အကြေးခွံများကဲ့သို့ ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော ဒိုင်းကာအသေးစားလေးများကို ပင်လယ်ရေများဖြင့် ဦးခေါင်းထက်၌ အလျင်အမြန် ဖန်တီးလိုက်သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းကမူ ဤတိုက်ခိုက်မှုတွင် မိမိ၏ ခွန်အားရှိသမျှကို သုံးစွဲထားချေရာ တုတ်ချွန်၏ ထိပ်ဖျားမှ စူးရှလှသော လေတိုးသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ပင်လယ်ရေများကို ဘေးသို့ ဖိညှစ်ထုတ်ပစ်လိုက်သဖြင့် ရှောင်ထျန်းတုတ်ရှည်ကြီး၏ ထိပ်ဖျားတွင် လေဟာနယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားရတော့၏။

ပင်လယ်ရေဖြင့် လုပ်ထားသော ဒိုင်းကာများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှောင်ထျန်းတုတ်ရှည်ကြီးအောက်တွင် အမှုန်အမွှားမျှပင် ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိဘဲ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တစစီ ကွဲအက်ပျက်စီးကုန်ကြရချေသည်။

“အူးဝူး...”

အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီးသည် နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်ညည်းတွားလိုက်ရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရှောင်ထျန်းတုတ်ရှည်ကြီးသည် ပင်လယ်ဖျံကြီး၏ ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ အကြေးခွံများကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်ပြီးနောက် ပင်လယ်ဖျံကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ စိုက်ဝင်သွားတော့၏။

ရွှေရောင် လျှပ်စီးကြောင်းများသည် အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားပြီး ၎င်း၏ ကိုယ်တွင်းပိုင်းကို အထပ်ထပ်အခါခါ တိုက်စားဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ရာ ထိုဖျက်ဆီးမှု အားစုကြောင့် ပင်လယ်ဖျံကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထံမှ တူးလောင်သော အနံ့အသက်များပင် ထွက်ပေါ်လာချေသည်။

အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် မီးသွေးခဲတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ နစ်မြုပ်သွားရရှာသည်။

လျှပ်စီးဒဏ်ကြောင့် ပျက်စီးသွားသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်လှသော ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များကို ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီး သေဆုံးသွားခြင်း မရှိသေးကြောင်းကို ချင်ယွမ်ဖုန်း ကောင်းစွာ သိရှိနေပေသည်။

အကြောင်းမူကား လွန်ခဲ့သော အချိန်က အခြားသော အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံငယ်တစ်ကောင်ကိုလည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းက ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးအထိ လျှပ်စီးဖြင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုသတ္တဝါသည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

သို့ရာတွင် ယခုအခါ၌မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းအနေဖြင့် ၎င်းကို အပြတ်ရှင်းရန် အလောတကြီး မလုပ်ဆောင်နိုင်သေးချေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရှောင်ဟေးသည် အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံငယ်၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ မျိုချခြင်း ခံထားရပေရာ ထိုပင်လယ်ဖျံငယ်၏ အစာခြေစနစ်က အလွန်တရာ ကောင်းမွန်လွန်းလှသဖြင့် ရှောင်ဟေးကို မိမိခန္ဓာကိုယ်အတွက် အာဟာရဓာတ်များအဖြစ် အလျင်အမြန် ချေဖျက် စုပ်ယူပစ်လိုက်မည်ကို မည်သူက ကြိုတင် သိနိုင်ပါအံ့နည်း။

“ရှောင်ဟေး... ငါ မင်းကို ကယ်ဖို့ လာပြီ...” ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်ရင်း အဝေးရှိ အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံငယ်ထံသို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ပြေးဝင်သွားတော့၏။

သို့သော် နောက်ထပ် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း၌ပင် အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ဖောင်းကားလာသည်ကို ချင်ယွမ်ဖုန်း လှမ်းမြင်လိုက်ရချေသည်။

ဤဖောင်းကားလာမှုသည် အစာဝလင်စွာ စားသုံးပြီးနောက် ဝမ်းဗိုက်ကလေး အနည်းငယ် ထွက်လာခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ လေဖောင်းနေသော ပူဖောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ထူးဆန်းစွာ ဖောင်းပွလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအချိန်တွင် အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံငယ်၏ မျက်လုံးများထဲ၌လည်း နာကျင်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်နေပြီး ဤဖောင်းကားမှုမှာ ၎င်းကိုယ်တိုင် မထိန်းချုပ်နိုင်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေသည့်သဏ္ဌာန် ရှိချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် တွေးမိလိုက်သဖြင့် မျက်နှာပျက်သွားပြီး အဝေးသို့ ပိုမိုဆုတ်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးကို ကြားလိုက်ရပြီး ပင်လယ်ရေလှိုင်း ဂယက်များသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို တိုက်ရိုက် လာရောက်ရိုက်ခတ်သဖြင့် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အဝေးသို့ ပြင်းထန်စွာ လွင့်ထွက်သွားရပြန်သည်။

အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံငယ်သည် ပေါက်ကွဲသွားသော ပူဖောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ အပိုင်းပိုင်းပြတ်သွားပြီး ညှစ်ထုတ်လိုက်သော အသားစများ၊ ကြေမွသွားသော အရိုးများနှင့် သွေးစိမ်းများသည် ကောင်းကင်ယံမှ မီးရှူးမီးပန်းများကဲ့သို့ ရုတ်ချည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ ရှောင်ဟေးသည် အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံငယ် ရှိခဲ့သော နေရာတွင် ရပ်တန့်နေပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ ငါးလံကျော်မျှ ကြီးမား ကုလားမတတ် ထွားကျိုင်းနေချေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်ဟေးသည် အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံငယ်၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမိုကြီးမားအောင် လုပ်ဆောင်လိုက်ခြင်းကြောင့်သာ ပင်လယ်ဖျံငယ်၏ ကိုယ်ထည်ကြီး ပေါက်ကွဲထွက်သွားရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြေးညိုတံခါးကြီးနှင့် ဆောင့်မိပြီးမှ ရပ်တန့်သွားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာထက်တွင်မူ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာရရှာသည်။

အကြောင်းမူကား ရှောင်ဟေးတစ်ယောက် ဘေးအန္တရာယ် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိဘဲ လွတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

သို့ရာတွင် ပင်လယ်ရေအောက်ခြေမှ မည်းမှောင်သော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုသည် တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည် ကူးခတ်တက်လာပြန်ရာ ယင်းက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို လန့်ဖျတ်သွားစေတော့၏။

ထိုအရိပ်မည်းကြီးသည် လွန်ခဲ့သော အချိန်က ချင်ယွမ်ဖုန်း ကိုယ်တိုင် လျှပ်စီးဖြင့် မီးသွေးခဲကဲ့သို့ ဖြစ်အောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီးပင် ဖြစ်ချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုစဉ်က ၎င်းကို အပြီးသတ် ချေမှုန်းမပစ်ခဲ့မိလေခြင်း ဟု အလွန်တရာ နောင်တရမိသွားရရှာသည်။

အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီးသည် မိမိ၏ ရင်သွေး ပင်လယ်ဖျံငယ်လေး ရှောင်ဟေးကြောင့် ခန္ဓာကိုယ် ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားရသည့် မြင်ကွင်းကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်နေသော မျက်နှာပေးဖြင့် ရှောင်ဟေးထံသို့ အပြင်းအနှင် ပြေးဝင်လာပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် များပြားလှသော ပင်လယ်ရေထုကြီးကို အလျင်အမြန် စုစည်းကာ ရှောင်ဟေးထံသို့ ရုတ်ချည်း ရိုက်ခတ် လွှတ်လိုက်တော့၏။

အခန်း (၄၅၀) လက်တံဆိပ်တော်

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ မျက်ဝန်းအစုံသည် ပြူးကျယ်သွားရချေသည်။ ထိုအချိန်၌ သူသည်လည်း ကောင်းမွန်သော အခြေအနေတွင် ရှိမနေပေ။

အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီးနှင့် ခေတ္တမျှ တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသည့် အချိန်တိုအတွင်း၌ပင် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်၌ ဒဏ်ရာအနာတရ အတော်အတန် ရရှိထားခဲ့ပေရာ ဖြစ်တန်ရာသည်။

သို့ရာတွင် ယခုအချိန်၌မူ အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီးသည် ရှောင်ဟေးအား အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိရရှိထားသော ဒဏ်ရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ရှေ့သို့တိုးကာ ရှောင်ဟေးအား ကူညီရန် အားထုတ်လိုက်တော့သည်။

ထိုသို့ ပြင်ဆင်လိုက်စဉ်မှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသဖြင့် သူသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားရပြီး ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်၍ ကြည့်မိလေသည်။

ထုထည်ကြီးမားလှသော ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးသည် ယခုအခါ အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုမျှ ဟသွားခဲ့ပြီး ပင်လယ်ရေများသည် ချက်ချင်းပင် လိပ်တက် စီးဝင်သွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအက်ကွဲကြောင်းထဲမှနေ၍ ဧရာမ လက်တံကြီးတစ်ခုသည် ရုတ်ချည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့ချေပြီ။

ထိုလက်တံကြီးသည် အလျားပေ သုံးရာခန့် ရှိပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်း ဆယ်ယောက်မက ပူးချည်ထားသည်ထက်ပင် ပိုမိုတုတ်ခိုင်လှသည့်အပြင် စုပ်ခွက်များလည်း အစီအရီ ပါရှိနေပေသည်။

ယင်းလက်တံကြီးသည် အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဝေ့ယမ်း ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။

ဆိတ်သုဉ်း၍ ရှေးကျလှသော အရှိန်အဝါ တစ်ခုသည်လည်း ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးအတွင်းမှ ပျံ့လွင့်လာခဲ့ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ရှေးဟောင်း သတ္တဝါဆိုးကြီးတစ်ကောင်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရစေချေသည်။

လက်တံကြီးသည် ပင်လယ်ရေများကို မွှေနှောက်လိုက်သဖြင့် ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင် အထက် မီတာရာပေါင်းများစွာ ကွာဝေးသော အရပ်၌ပင် ထောင်တက်နေသော လှိုင်းလုံးကြီးများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

မိုးကောင်းကင်ကြီးသည်ပင် မှောင်မိုက်သွားပြီး သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသော မိုးသက်မုန်တိုင်းကြီး ကျရောက်လာခဲ့တော့သည်။

အကြေးခွံဧရာ ပင်လယ်ဖျံကြီးသည်လည်း အန္တရာယ်ကို ရိပ်မိသွားပုံရချေသည်။

ယင်းသည် ကလဲ့စားချေရန်ပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အဝေးသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပြေးရန် အားထုတ်သော်လည်း လက်တံကြီး၏ ပတ်ခွေခြင်းကို တိုက်ရိုက် ခံလိုက်ရပြီး ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးအတွင်းသို့ ပြင်းထန်စွာ ဆွဲသွင်းခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းနှင့် ရှောင်ဟေးတို့ နှစ်ဦးလုံးသည် ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီး၏ အက်ကွဲကြောင်းကို ကြည့်ကာ ဆွံ့အလျက် ငေးမောနေမိကြသည်။

တံခါးကြီးသည် တစ်ဝက်ခန့် ပွင့်သွားခဲ့သော်လည်း အတွင်း၌ မည်သည့်အရာ ရှိနေသည်ကိုမူ သူတို့ မမြင်တွေ့နိုင်ကြပေ။

တံခါးအတွင်း၌ သတ္တဝါဆိုးကြီးတစ်ကောင်ကို ပိတ်လှောင်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပေသလား၊ ၎င်း၏ လက်တံတစ်ခုတည်းပင် မီတာရာကျော် ရှည်လျားနေသည်ဆိုလျှင် ထိုသတ္တဝါဆိုးကြီးသည် မည်မျှပင် ထုထည်ကြီးမားလိုက်မည်နည်းဟူသော အတွေးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်ထဲသို့ ရုတ်ချည်း ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီး ယင်းက ဤနေရာမှ အမြန်ဆုံး စွန့်ခွာသွားချင်စိတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်မှာပင် ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးအတွင်းမှ အခြားလက်တံတစ်ခု ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ၎င်း၏ ပန်းတိုင်သည် ရှောင်ဟေး ဖြစ်နေချေသည်။

ရှောင်ဟေးသည်လည်း ထိတ်လန့်သွားပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းရှိရာသို့ လျင်မြန်စွာ ကူးခတ်လာခဲ့သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည်လည်း ရှောင်ဟေးအား ဖမ်းဆီးရန်အတွက် ရှေ့သို့ တိုးသွားခဲ့မိသည်။

သို့ရာတွင် လက်တံကြီးသည် အလွန်တရာ လျင်မြန်လှသဖြင့် ရှောင်ဟေးအား တိုက်ရိုက် ပတ်ခွေကာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးအတွင်းသို့ ပြန်လည် ဆွဲသွင်းသွားခဲ့ချေပြီ။

ရှောင်ဟေးသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျုံ့လိုက်လျှင်ပင် ထိုမျှလောက် မြန်ဆန်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးသည် ဤအချိန်၌ ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ မည်သည့်နေရာမှ သတ္တိများ ရောက်ရှိလာသည်ကို မသိသော်လည်း ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ကူးခတ်သွားမိတော့သည်။

သူသည် အခြားအရာများကို စွန့်လွှတ်နိုင်သော်လည်း ရှောင်ဟေးကိုမူ မဖြစ်မနေ ကယ်တင်ရမည်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးဆီသို့ ကူးခတ်ခါနီး ဆဲဆဲမှာပင် ထိုလက်တံကြီးသည် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချင်ယွမ်ဖုန်းအား ဖမ်းဆီးရန် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရိုက်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူသည် လွင့်ထွက်သွားရတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပင်လယ်ရေထဲ၌ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လိမ့်ကောက်သွားပြီးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ရပ်တန့်သွားနိုင်ခဲ့ပြီး စိတ်ထဲ၌ အလွန်တရာ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်ရချေသည်။

မင်းက ငါ့ကို အထင်သေးနေတာလား၊ ငါ့ရဲ့ အသားက မမြိန်လို့လား ဟု ရေရွတ်အော်ဟစ်ခွင့် ရမည်ဆိုလျှင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဤအချိန်၌ ထိုအတိုင်း မုချ အော်ဟစ်မိမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူသည် ရေအောက်၌ စကားမပြောနိုင်ပေ။ ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီး ပိတ်တော့မည့်အခြေအနေကို မြင်သောအခါ သူသည် နောက်တစ်ကြိမ် ပြေးဝင်သွားပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လက်တံကြီးသည် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်မလာတော့ဘဲ ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးသည် ဝုန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ ပိတ်ဆို့သွားခဲ့ချေပြီ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးရှေ့သို့ အပြင်းအထန် ရောက်ရှိသွားပြီး မိမိ၏ စွမ်းအားရှိသမျှနှင့် ထိုးနှက်လိုက်သော်လည်း တံခါးကြီးသည် ပြန်လည် ပွင့်မလာခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့ပြီး ၎င်းအပေါ်ရှိ သံချေးများ၊ ခရုကမာခွံများနှင့် သန္တာကျောက်တန်းများသည်ပင် ကွာကျကုန်တော့သည်။

တံခါးကြီးက ပေါ့ပါးသွားသလိုပဲ ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ထဲ၌ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်သွားမိသည်။ သူသည် ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးကို ထိုးနှက်လိုက်ပြီးနောက် ယင်းတံခါးကြီးသည် အလွန်တရာ ပေါ့ပါးသွားသည်ဟု အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးနှင့် ထူးဆန်းသော ဆက်နွှယ်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်ဟုလည်း ခံစားလိုက်ရသည်။

မှန်ပေသည်၊ ရှောင်လင် ပြောခဲ့ဖူးသည်မှာ ဤကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးသည် ရတနာလက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပုံရသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ရတနာလက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပါက သွေးတစ်စက် ချရုံမျှဖြင့် သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုစေနိုင်ပေသည်။ ခုနက တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေစဉ်အတွင်း ငါ့ရဲ့ သွေးတွေ ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးဆီ လွင့်မျောသွားခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ် ဟု တွေးမိသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားရချေသည်။ သူသည် ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးကို လက်မောင်းများနှင့် သိုင်းဖက်လိုက်ပြီး မီတာရာကျော် မြင့်မားလှသော ထိုတံခါးကြီးကို အမှန်တကယ်ပင် မတင်လိုက်နိုင်တော့သည်။

သေးသွားရင် ကောင်းမှာပဲ ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ထဲ၌ အလိုအလျောက် ကျံလိုက်ရာ ဧရာမ ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးသည် အမှန်တကယ်ပင် တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားခဲ့ချေပြီ။

မင်းက နတ်လှံတံကြီးများ ဖြစ်နေတာလား ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ထဲ၌ ကျိတ်၍ ရယ်မောလိုက်မိပြီး သေးစမ်း၊ ပိုပြီး သေးစမ်း ဟု ထပ်မံ တွေးတောလိုက်ပြန်သည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ထိုကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ စိတ်အလိုအတိုင်း ပုံမှန် တံခါးတစ်ချပ်မျှ အရွယ်အစားအထိ သေးငယ်သွားခဲ့တော့သည်။

ဤအချိန်၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုကြေးညိုရောင် တံခါးနှစ်ချပ်ကို သေချာစွာ စူးစမ်းလေ့လာနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီး၏ အပြင်ဘက်တွင် တံခါးနှစ်ချပ်လုံးကို ဝန်းရံထားသော တံခါးဘောင်တစ်ခု ရှိနေပေသည်။

ထိုကြေးညိုရောင် တံခါးနှစ်ချပ်၏ အရှေ့ဘက်နှင့် အနောက်ဘက်တို့သည် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေကြပြီး အိမ်တစ်အိမ်၏ တံခါးတစ်ချပ်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးကို ပွေ့ပိုက်လျက် ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ကူးခတ်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ဝိညာဉ်လှေငယ်ကို ထုတ်ယူကာ ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးကို ၎င်းအပေါ်သို့ တင်လိုက်ချေသည်။

တံခါးဖွင့်စမ်း၊ ငါ့အတွက် တံခါးဖွင့်ပေးစမ်း ဟု ဆိုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးကို မလျက် ဝိညာဉ်လှေငယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်ချလိုက်တော့သည်။

နောက်တစ်ခဏ၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ဂျိခနဲ မြည်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်လှေငယ်ပေါ်၌ အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်ပေါ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချေသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း ကိုယ်တိုင်မူ ခွန်အားအလွန်အကျွံ အသုံးပြုခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ထို့အပြင် ဝိညာဉ်လှေငယ် သွန်းလုပ်ရာတွင် အသုံးပြုထားသော ပစ္စည်းများသည်လည်း အလွန်တရာ ခိုင်ခံ့လှသော လက်နက်သွန်းလုပ်ရေး ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြပေသည်။

နဝမအဆင့် မဟာဆရာနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်လျှင် ဤဝိညာဉ်လှေငယ်ကို ပျက်စီးအောင် ပြုလုပ်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှပေသည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ သာမန် ဆောင့်ချလိုက်မှုတစ်ခုသည် ဝိညာဉ်လှေငယ်ပေါ်၌ အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး နှစ်ခြမ်းကွဲလုနီးပါးပင် ဖြစ်သွားစေခဲ့ချေပြီ။

ဒီအရာက လူတွေကို ရိုက်နှက်တဲ့နေရာမှာ အလွန် အစွမ်းထက်ပုံရတယ် ဟု သူ တွေးမိသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ၎င်းကို ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ရိုက်ချလိုက်ပြန်ရာ ရေပြင်ပေါ်၌ နက်ရှိုင်းသော ရေကျင်းကြီးတစ်ခု ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ပြီး ကြီးမားလှသော ရေပန်းကြီးတစ်ခုသည် ဆူဝေတက်လာကာ ရှေ့သို့ လှိုင်းလုံးကြီးအဖြစ် လှိမ့်ဝင်သွားတော့သည်။

သူသည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်မိချေသည်။ ဤခွန်အားသည် အလွန်တရာ ကြီးမားလွန်းလှပေသည်။

ဤအရာအားလုံးသည် ထိုထူးဆန်းသော ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဤအချိန်၌ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အဓိက အကြောင်းအရာကို သတိရနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးကို ဆက်တိုက် ပုတ်ခတ်ရင်း အမြန် တံခါးဖွင့်စမ်း၊ ရှောင်ဟေးကို ပြန်ပေးစမ်း ဟု ဆိုကာ တောင်းဆိုနေတော့သည်။

ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးသည် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းအား အလွန်တရာ ဒေါသထွက်စေခဲ့ချေသည်။

သူ၏ လက်နှစ်ဖက်မှ မီးလျှံများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးကို အစဉ်မပြတ် ဖုတ်ကင်လိုက်တော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးသည် ရဲရဲနီလာခဲ့ပြီး ပင်လယ်ရေထဲသို့ ထည့်လိုက်သောအခါ ပြင်းထန်သော မြူခိုးငွေ့များကို ဖြစ်ပေါ်စေသော်လည်း မည်သည့် ထူးခြားမှုမျှ ရှိမလာခဲ့ပေ။

ကောင်းပြီ၊ မင်းက တံခါးမဖွင့်ဘူးပေါ့လေ၊ ဟုတ်လား၊ စောင့်နေလိုက်စမ်းပါ၊ အကယ်၍ မင်းက ရှောင်ဟေးကို ပြန်မပေးဘူးဆိုရင် ငါက ဒီကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးကို အရည်ပျော်အောင် ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ နည်းလမ်း ရှာရလိမ့်မယ် ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အသံဗလံ ကွဲအက်လျက် အော်ဟစ် ခြိမ်းခြောက်လိုက်တော့သည်။

သို့သော်လည်း ဤခြိမ်းခြောက်မှုသည် ထိရောက်မှု ရှိသွားပုံရချေသည်။ အကြောင်းမူကား ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးသည် ဤအချိန်၌ တဖြည်းဖြည်း ပွင့်လာခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ပွင့်ပြီ ဟု ဆိုကာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားရချေသည်။ သူသည် ကြေးညိုရောင် တံခါးကြီးကို ဝိညာဉ်လှေငယ်ပေါ်၌ မတ်တတ်ရပ်စေပြီး တံခါးအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်း ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

သဘာဝကျကျ တွေးတောကြည့်လျှင် ဤအရာသည် တံခါးနှစ်ချပ်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း ဝင်ရောက်သွားပါက အနောက်ဘက်သို့ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာရမည် ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ထိုတံခါးကြီးအတွင်းသို့ ထူးဆန်းစွာ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုတံခါးကြီး၏ နောက်ကွယ်၌ နယ်ပယ်ဟင်းလင်းပြင်တစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ဒါက... ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲ ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ၏ ရှေ့မှောက်ရှိ အရာအားလုံးကို ကြည့်ကာ အတန်ငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်လျက် ရေရွတ်မိချေသည်။

သူ၏ ရှေ့မှောက်၌ အဆုံးမရှိ ကျယ်ပြန့်လှသော မြူဖြူခိုးကြီးများ ရှိနေပြီး ယင်းတို့သည် အလွန်တရာ ထူထပ်လှသဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အမြင်အာရုံသည် လွတ်ဟင်းနေသော အဖြူရောင်သက်သက်မျှသာ ဖြစ်နေပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှင်းလင်းစွာ မမြင်တွေ့နိုင်ပေ။

သေချာစွာ စူးစမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုမြူဖြူခိုးများ၏ နောက်ကွယ်၌ ထုထည်ကြီးမားလှသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ရှိနေပုံရပြီး တောင်ထွတ်တစ်ခုနှင့် ဆင်တူလှပေသည်။

ရှောင်ဟေး၊ မင်း ဘယ်မှာလဲ ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အော်ဟစ် ခေါ်ဆိုရင်း ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားမိသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အရိပ်မည်းတစ်ခုသည် ရုတ်ချည်း ပြေးထွက်လာခဲ့ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ နှလုံးသားကို လည်ပင်းဝအထိ ဆောင့်တက်သွားစေခဲ့ချေသည်။

ထိုအရိပ်မည်းသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ ချင်ယွမ်ဖုန်း ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါမှသာ ၎င်းသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျုံ့ထားသော ရှောင်ဟေး ဖြစ်နေသည်ကို သဘောပေါက် နားလည်လိုက်ရတော့သည်။