အခန်း (၁၃၃-၁၃၅)

အခန်း ၁၃၃ တိမ်နီကောင်းကင်တပ်မတော် ရောက်ရှိလာခြင်း

မြို့ရိုး၏ အနောက်မြောက်ထောင့်ဆီမှ ရုတ်ချည်းဆိုသလို အော်ဟစ်ငိုယိုသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အရပ်သား တစ်ဆယ်ဂဏန်းခန့်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ပြည်သူ့စစ်များသည် သူတို့၏ လက်နက်များကို ပစ်ချကာ ငိုယိုထွက်ပြေးကြတော့သည် — လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ခန့်က သူတို့သည် ဆန်ဆိုင်က အရောင်းစာရေးများနှင့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က စားပွဲထိုးများသာ ဖြစ်ကြပြီး ယခုအခါ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသော ခြေပြတ်လက်ပြတ် မြင်ကွင်းများကြောင့် အသည်းအသန် ထိတ်လန့်ခြောက်ခြားသွားကြခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် သူတို့ အဝေးသို့ မပြေးနိုင်ခင်မှာပင် စစ်မြေပြင်ကြီးကြပ်ရေးအဖွဲ့က လမ်းပိတ်ဆီးလိုက်ကြသည်။

"ပြန်လှည့်ကြစမ်း၊ ဘယ်သူမဆို ထွက်ပြေးဖို့ ကြံစည်ရင် စစ်ဥပဒေအရ ချက်ချင်း ကွပ်မျက်မယ်” စစ်ဆေးရေးအရာရှိက နှလုံးသားကို ခဲထိုင်လျက် မာထန်စွာ အော်ဟစ်ကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

လီသယ်ဝမ်သည် ရှေ့သို့ တရကြမ်း ပြေးသွားပြီး ထွက်ပြေးမှုကို ဦးဆောင်နေသော ဆန်ဆိုင်စာရေးလေး၏ ကျောဘက်ကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။

ထိုလူငယ်လေး၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးများ ပေကျံနေပြီး မျက်ရည်များ တရွှင်ရွှင် စီးကျလျက် တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေရှာသည်"ခရိုင်ဝန်မင်း... အသက်ချမ်းသာပေးပါဗျာ... ကျွန်တော့်... ကျွန်တော့်အိမ်မှာ အသက်ကြီးရွယ်အို အမေအိုကြီး ရှိပါသေးတယ်..."

"ဘယ်သူ့အိမ်မှာ အမေအိုကြီး မရှိလို့လဲ”

လီသယ်ဝမ်သည် အာခေါင်ခြောက်ကပ်နေသော အသံဖြင့် မြို့ပြင်ရှိ မီးတူးမြှောက်ကာ မှောင်အတိကျနေသော ရန်သူ့စခန်းကြီးဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည် — "မီးတုတ်တွေ ကိုင်ထားတဲ့ အဲဒီ တိရစ္ဆာန်ရဲကောင်တွေကို ကြည့်စမ်း၊ မင်းတို့က အိမ်ပြန်ပြေးပြီး တံခါးပိတ်ထားလိုက်ရင် ဘေးကင်းသွားမယ် ထင်နေတာလား"

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က အဲဒီ တိရစ္ဆာန်တွေ ချင်းလင်းမြို့နယ်မှာ ဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်းတို့ မေ့သွားကြပြီလား"

ဤစကားလုံးများသည် လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှေလိုက်သကဲ့သို့ စူးအောင့်သွားစေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်ရက်ခန့်က ကျရှုံးသွားခဲ့သော ချင်းလင်းမြို့နယ်တွင် အမျိုးသမီးနှင့် ကလေးသူငယ် ခုနစ်ရာခန့်ကို ဆန်ဂိုဒေါင်တစ်ခုထဲ၌ ပိတ်လှောင်ကာ အရှင်လတ်လတ် မီးရှို့သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ထက် စောစီးစွာက လျိုရှုရွာတွင်မူ အမျိုးသားများကို ပခုံးရိုးမှတစ်ဆင့် သံကြိုးဖြင့် သီကုံးကာ မြို့သိမ်းတိုက်ပွဲအတွင်း မြားချက်များကို ကာကွယ်ရန် လူသားဒိုင်းအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ကြဖူးသည်...

လီသယ်ဝမ်သည် သူ၏ အရာရှိဝတ်ရုံ အရှေ့ဘက်ကို ဆွဲဖြဲလိုက်ရာ သန်မာလှသည်မဟုတ်သော သူ၏ ရင်ဘတ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည် — "ငါလို စာပေသမားတစ်ယောက်တောင်မှ အသက်စွန့်ရဲသေးတာပဲ။ မင်းတို့က ကျူရှန်းရဲ့ ဆန်ကိုစား၊ ကျူရှန်းရဲ့ ရေကိုသောက်ပြီး ကြီးပြင်းလာကြတဲ့ ယောကျာ်းရင့်မကြီးတွေ ဖြစ်ပြီးတော့... တကယ်ပဲ လူသူရဲကောင်းတွေ ဖြစ်ချင်ကြတာလား"

လူအုပ်ထဲက စားပွဲထိုးလေးတစ်ဦးက ရုတ်တရက် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး "ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က ဓားကိုတောင် သေသေချာချာ မကိုင်တတ်ကြဘူးဗျာ..." ဟု ပြောရှာသည်။

"ဓားကို သေသေချာချာ မကိုင်တတ်ရင် ရေပွက်ပွက်ဆူနေတဲ့ အိုးကိုရော မမနိုင်ဘူးလား" လီသယ်ဝမ်သည် သူ၏ ဘေးနားရှိ သစ်စေ့ဆီပုံးကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ချလိုက်ရာ တောက်လောင်သွားသော မီးလျှံများသည် သူ၏ ခက်ထန်လှသော မျက်နှာကို လင်းထိန်သွားစေသည် — "ငါ မင်းကို သိတယ်၊ ချန်လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က ဝမ်ရှောင်အာ မဟုတ်လား၊ မင်းက ပုံမှန်ဆို ဧည့်သည်တွေအတွက် ရေနွေးစပ်တဲ့နေရာမှာ အတော်လေး တော်တာပဲ မဟုတ်လား။ အခု မြို့ပြင်မှာ ရေနွေးပူပူသောက်ချင်လို့ စောင့်နေကြတဲ့ ဝံပုလွေအုပ်ကြီး ရှိတယ်ဟေ့”

ခရိုင်ဝန်ကြီးသည် သူ၏ ကိုယ်ရံတော်လက်ထဲမှ မီးတုတ်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲယူလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ဆီလောင်းကာ မီးရှို့မည့်အလား ပြုမူလိုက်သည် — "ဒီနေ့... ငါတို့အားလုံး အတူတူ အသက်ရှင်ရင်ရှင်... မဟုတ်ရင် အတူတူ သေကြရုံပဲ... ဒါမှမဟုတ်..."

သူ၏ အသံသည် ရုတ်ချည်းဆိုသလို ခံစားချက်များ ပြည့်လျှံကာ တုန်ရီသွားခဲ့သည် “ ဒီအဖိုးကြီးကို အရင်သွားခွင့်ပြုကြစမ်း... မင်းတို့ ယမမင်းနိုင်ငံကို သွားမယ့်လမ်းကို ကြိုပြီး ဖောက်ပေးထားမယ်”

"မလုပ်ပါနဲ့ ခရိုင်ဝန်မင်း”

သားသတ်သမား ကျန်းက ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် တက်လာကာ မီးတုတ်ကို လှမ်း၍ ဆွဲလုလိုက်သည်။ သူ၏ ခက်ထန်ကြမ်းတမ်းလှသော မျက်နှာကြီး တုန်ခါနေ၏ — "ငါ့ရဲ့ သားသတ်ဓားက ဝက်ခေါင်းကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ ပြတ်အောင် ခုတ်နိုင်သလို... လူခေါင်းကိုလည်း တစ်ချက်တည်းနဲ့ ပြတ်အောင် ခုတ်နိုင်တယ်”

သူသည် လှည့်ပတ်၍ အော်ဟစ်လိုက်သည် "ယောကျာ်းဖြစ်ပြီး အဖော်ပါတဲ့ကောင်တွေ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြစမ်း”

ငိုရှိုက်သံများနှင့် ရောနှောနေသော အော်ဟစ်ကြွေးကြော်သံများသည် လူအုပ်ကြီးထဲမှ အုန်းခနဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

"ငါတို့ မပြေးတော့ဘူး... သေရင်လည်း သေပစေတော့”

"သူတို့ကို ပြန်တိုက်ကြမယ်”

"ခရိုင်ဝန်မင်းတောင် အသေမခံရဲတာ... ငါတို့အသက်တွေက သူ့ထက် ပိုမြတ်လို့လား"

လက်ဖက်ရည်ဆိုင် စားပွဲထိုးများ၊ ဆန်ဆိုင်အရောင်းစာရေးများ၊ ကြောက်လန့်လွန်း၍ ဘောင်းဘီထဲ ဆီးထွက်ခဲ့သည့် ညစောင့်သမားပင်လျှင်...

လူတိုင်းသည် တုန်တုန်ရီရီဖြင့် နောက်သို့ ပြန်လှည့်လာကြပြီး သူတို့၏ လက်နက်များကို ပြန်လည်ကောက်ယူလိုက်ကြတော့သည်။

လီသယ်ဝမ်သည် နောက်သို့လှည့်ကာ သူ၏ အင်္ကျီလက်ဖြင့် မျက်ရည်များကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း သုတ်လိုက်သည်။ သူသည် လူထုကို သေမင်းတမန်လမ်းထဲသို့ အတင်းတွန်းပို့နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း မည်သို့လျှင် မသိဘဲ နေပါမည်နည်း။

သို့သော် မြို့တော် ပျက်စီးသွားခဲ့လျှင်... အရာရှိ၊ စစ်သည်နှင့် အရပ်သားဟူ၍ ခွဲခြားနေတော့မည် မဟုတ်ချေ။

ဝံပုလွေနက်တပ်ဖွဲ့ မြို့ရိုးကို ဖောက်ထွက်သွားပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အနိဋ္ဌာန်ဆိုးကြီးကို တွေးမိသောအခါ... သူသည် သွားကို ကြိတ်ကာ သူ၏ ဒေါသနှင့် ဝေဒနာများကို မြိုသိပ်လိုက်ရင်း ယနေ့တွင် လူဆိုးအဖြစ် ခံယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

"အားလုံးပဲ... နောက်ထပ် တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်လောက်ပဲ တောင့်ခံထားကြစမ်းပါ။ ငါတို့ရဲ့ စစ်ကူတွေ သေချာပေါက် ရောက်လာတော့မှာ... အဲဒီအချိန်ကျရင် အဲဒီ တိရစ္ဆာန်ရဲကောင်တွေကို ကလဲ့စားချေရမယ့် အချိန်ပဲ”

လီသယ်ဝမ်သည် အာခေါင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ အသံသည် မြို့ရိုးတစ်ခုလုံးကို ဟိန်းထွက်သွားစေသည်။

သူ ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်မှ သွေးကြောကြီးများ ထောင်ထနေပြီး သူ၏ အရာရှိဝတ်ရုံမှာလည်း သွေးကွက်များနှင့် ပြာမှုန့်များ ပေကျံနေခဲ့လေပြီ။

သို့သော်လည်း... သူသည် စစ်သည်များ၏ စိတ်ဓါတ်ကို ခေတ္တမျှ ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း မြို့ရိုးအောက်က ဝံပုလွေနက်တပ်ဖွဲ့၏ တိုက်စစ်ကမူ လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ပိုမို၍ပင် ကြမ်းတမ်းလာခဲ့သည်။

ဝမ်းဗိုက်တွင် ဒဏ်ရာရထားသော စစ်သည်လူငယ်တစ်ဦးသည် အခက်အခဲများစွာဖြင့် တွားသွားရုန်းကန်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ တုန်ရီနေသော လက်ချောင်းများဖြင့် အင်္ကျီစကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရှာသည်။

"ခရိုင်ဝန်မင်း..." ထိုစစ်သည်လေး၏ အသံသည် အလွန်တရာ အားနည်းလွန်းလှသဖြင့် မကြားတကြားမျှသာ ရှိတော့သည် “ကျွန်တော်တို့ဆီ တကယ်ပဲ စစ်ကူတွေ ရောက်လာမှာလားခင်ဗျာ..."

သူ၏ အရောင်အဝါ ကင်းမဲ့နေသော မျက်ဝန်းများသည် မြို့ပြင်ဘက်သို့ ဝေဝေဝါးဝါး လှမ်းကြည့်နေမိသည် ကျွန်တော်တို့ အားလုံး မြင်ခဲ့ရပါတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရတဲ့ အရာရှိတွေနဲ့ စစ်သည်တွေကို..."

လီသယ်ဝမ်၏ လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့သွားခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကြီးသည် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ထပ်မံထင်ဟပ်လာပြန်သည် — ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရသော အရာရှိနှင့် စစ်သည် အယောက်ပေါင်းများစွာကို ဝံပုလွေနက်တပ်ဖွဲ့က မြို့ရိုးရှေ့တွင် အရှင်လတ်လတ် အရေခွံခွာကာ အကြောများကို ဆွဲနုတ်ခဲ့ကြသည်။

စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ညည်းညူသံများသည် တစ်နေ့နှင့် တစ်ညလုံး အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေခဲ့ပြီး ထိုသို့ စုတ်ပြတ်သတ်နေသော အလောင်းပုံကြီးသည် ယခုတိုင်အောင် ကျုံးနံဘေးတွင် ပုံလျက်သား ရှိနေဆဲ ဖြစ်ကာ ၎င်းတို့အပေါ်တွင် ကျီးကန်းအုပ်ကြီးက ဝဲပျံလျက် ကြောက်မက်ဖွယ် အော်မြည်နေကြဆဲ ဖြစ်၏။

"လာမှာပေါ့ ငါ့ရဲ့ ခေါင်းနဲ့ သစ္စာဆိုပြီး အာမခံတယ်”

"ငါ စုန်ဖျင်က ပြည်သူ့စစ်အဖွဲ့နဲ့ ဆက်သွယ်ထားပြီးပြီ၊ သူတို့ နောက်ထပ် နှစ်ရက်အတွင်းမှာ ဒီကိုလာပြီး စစ်ကူပေးကြလိမ့်မယ်”

လီသယ်ဝမ်က အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူ၏ စိတ်နှလုံးသည် တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုလေးလံလာခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က စေလွှတ်ခဲ့သော လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ရေးသမားများသည် မိမိတို့အသက်ကို စတေး၍ ဝံပုလွေနက်တပ်ဖွဲ့၏ ဝိုင်းရံမှုကို ဖောက်ထွက်သွားခဲ့ကြသော်လည်း ယခုတိုင် မည်သည့်သတင်းမျှ ပြန်မလာခဲ့ပေ။

ကျူရှန်းခရိုင်သည် ယခုအခါ ဝံပုလွေနက်တပ်ဖွဲ့၏ လုံးဝပိတ်ဆို့မှုကို ခံထားရပြီး ပြင်ပလောကနှင့် အဆက်အသွယ် လုံးဝ ပြတ်တောက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တိမ်နီတပ် ၏ လတ်တလော လှုပ်ရှားမှုများကို သူ လုံးဝ မသိရှိချေ။

ထို့အပြင်... တိမ်နီတပ်တော်သည် နာမည်ကျော်ကြားလှသည်မှာ မှန်သော်လည်း ဝံပုလွေနက်တပ်ဖွဲ့ အလုံးစုံ ပိတ်ဆို့မှု မပြုလုပ်မီက ကျူရှန်းခရိုင်ရှိ လူအတော်များများက တောင်ပိုင်းသို့ သွားရောက်ကာ ထိုအဖွဲ့နှင့် ပူးပေါင်းရန် ဆန္ဒပြုခဲ့ကြဖူးသည်။

သို့သော် အနှစ်သာရအားဖြင့် သူတို့သည် တော်ဝင်အင်ပါယာအစိုးရ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။

စည်းကမ်းစနစ်ကျနလှပါသည်ဆိုသော ထိုတော်လှန်ရေးတပ်ဖွဲ့သည်... တော်ဝင်အစိုးရ၏ စီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်တွင် ရှိနေသော ဤခရိုင်မြို့လေးကို တကယ်ပဲ လာရောက် ကယ်တင်ပါမည်လော။

သူ့ကို ပို၍ စိုးရိမ်ပူပန်စေသည့် အချက်မှာ...

သူသည် တော်လှန်ရေးသူရဲကောင်းတပ်ဖွဲ့ဟု ဆိုကြသော အဖွဲ့ပေါင်းများစွာကို မြင်တွေ့ဖူးခဲ့ရာ မည်သည့်အဖွဲ့ကမျှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခြင်း မရှိဘဲ နေပါသနည်း၊ အချို့အဖွဲ့များဆိုလျှင် လူသား၏ အသားကိုပင် ရိက္ခာအဖြစ် အသုံးပြုကြသည် မဟုတ်ပါ

လော။

တိမ်နီတပ်တော်သည် တောပုန်းဓားပြများအဖြစ်မှ စတင်ပေါက်ဖွားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ တိမ်နီတပ်တော်က စစ်ကူအဖြစ် ရောက်လာခဲ့ရင်တောင်မှ... သတင်းများထဲကလို မြို့ထဲက အရပ်သားတွေကို လုံးဝ အကျိုးအပျက်မရှိအောင် ကာကွယ်ပေးနိုင်ပါ့မလား။

မဟုတ်ပေ... လီသယ်ဝမ်သည် တိမ်နီတပ်တော် အရပ်သားများကို လုံးဝ မနှောင့်ယှက်ဘဲ နေလိမ့်မည်ဟုပင် မမျှော်လင့်ရဲတော့ပေ။

တကယ်လို့ သူတို့က ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ခြင်းမရှိဘဲ အရပ်သားအချို့ရဲ့ ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကိုပဲ လုယက်ပြီး လူအသေအပျောက် အများကြီးမရှိအောင် လုပ်ပေးမယ်ဆိုရင်တင်ပဲ... သူ ကောင်းကင်ကြီးကို ကျေးဇူးတင်လှပါပြီ။

၎င်းသည် ဝံပုလွေနက်တပ်ဖွဲ့ မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ကြုံတွေ့ရမည့် ပျက်စီးခြင်း ဘေးဒုက္ခဆိုးကြီးထက်စာလျှင် အဆပေါင်း တစ်ရာမက ပိုမိုကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။

ရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင် ထိုအခိုက်အတန့်၌...

မြို့၏ တောင်ဘက်မျက်နှာစာဆီမှ အုန်းခနဲ မြည်ဟည်းလှသော နှဲခရုတွတ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအသံသည် နားကွဲမတတ် ဆူညံနေသော စစ်မြေပြင်ဆူညံသံများကြားထဲမှာပင် အလွန်တရာ ပြတ်သားထင်ရှားလှပေသည်။

လီသယ်ဝမ်သည် မြို့ရိုးရင်တားဆီသို့ ပြေးသွားပြီး သူ၏ မှုန်ဝါးနေသောအမြင်ကို အားပြုလျက် အဝေးဆီသို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ညဉ့်မှောင်မှောင်သည် မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေပြီး... အဝေးတစ်နေရာဖြစ်သော ဝံပုလွေနက်တပ်ဖွဲ့၏ နောက်တန်းစခန်းဆီမှ လှုပ်ရှားနေသော မီးရောင်များကို ဝေဝေဝါးဝါး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ထူထဲလှသော မှောင်ရိပ်ကြောင့် အရာရာမှာ မှုန်ဝါးနေဆဲ ဖြစ်၏။

စစ်မြေပြင်၏ အော်ဟစ်သံများသည် လေနှင့်အတူ လွင့်ပါလာခဲ့ပြီး တစ်ချက်တစ်ချက်တွင် ကြားလိုက်ရကာ တစ်ချက်တစ်ချက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့်... ၎င်းသည် အစစ်အမှန်လော သို့မဟုတ် စိတ်အာရုံချောက်ခြားခြင်းလော ခွဲခြားရန် ခဲယဉ်းလှသည်။

"စစ်ကူတွေ တိမ်နီတပ်မတော် ရောက်လာပြီဟေ့” လီသယ်ဝမ်သည် နောက်သို့လှည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ မိမိကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိဘဲ တုန်ရီနေပြီး ငိုရှိုက်သံများ စွက်ဖက်နေခဲ့လေပြီ။

သူသည် သူ၏ ဓားရှည်ကို အထက်သို့ မြှောက်လိုက်ရာ မီးလျှံများအောက်တွင် ဓားသွားသည် မှိန်ပျပျ တောက်ပသွားခဲ့သည် — "အားလုံးပဲ ဆက်ပြီး တောင့်ခံထားကြစမ်း၊ ငါတို့ရဲ့ အခွင့်အရေး ရောက်တော့မယ်”

မြို့ရိုးထက်က စစ်သည်များသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်ဓါတ်များ အဆမတန် တက်ကြွသွားကြတော့သည်။

သို့သော်လည်း မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်အချို့မှာမူ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာထက်တွင် သံသယစိတ်များ ပေါ်ထွက်နေကြဆဲ ဖြစ်၏။

လီသယ်ဝမ်ကိုယ်တိုင်လည်း ဤကဲ့သို့သော ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ မှောင်မည်းနေသော ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွင် အဝေးက အခြေအနေကို လုံးဝ မမြင်နိုင်မှန်း ကောင်းစွာ သိရှိသည်။

ထိုမီးတောက်များသည် စစ်ကူများကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို... ဝံပုလွေနက်တပ်ဖွဲ့က မြစ်နံဘေးတွင် မတော်တဆ မီးရှို့မိခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ထိုနှဲခရုတွတ်သံသည်လည်း တိုက်စစ်ဆင်ရန် အချက်ပေးသံ ဖြစ်နိုင်သလို... ရန်သူက တမင်တကာ စစ်ဗျူဟာအကွက်ရွှေ့ပြီး လှည့်စားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင်မူ သူသည် အလွန်တရာ သေချာရေရာနေသည့် အသွင်အပြင်ကို ပြသရမည် ဖြစ်သည်။

ဒါဟာ လိမ်ညာမှုတစ်ခု ဖြစ်နေပါစေဦးတော့... သူသည် တစ်မြို့လုံးရှိ စစ်သည်များနှင့် ပြည်သူများကို ဆက်လက် တောင့်ခံထားနိုင်အောင် သေချာပေါက် ဆွဲဆောင်ရမည် ဖြစ်၏။

မဟုတ်ပါက... ကျူရှန်းခရိုင်သည် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို ကျရှုံးသွားနိုင်မည့် ဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မည်။

တကယ်လို့ နောက်ထပ် တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်... သို့မဟုတ် နာရီဝက်ခန့်မျှသာ ဆက်လက် တောင့်ခံထားနိုင်ရင်တောင်မှ... သူတို့အတွက် မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင် အနည်းငယ်ကို ပေးစွမ်းနိုင်လိမ့်မည်။

ထိုမျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်လေးသည် လီသယ်ဝမ်တွက်မူ အလွန်တရာ သေးငယ်လွန်းလှသည်ဟု ခံစားနေရသော်လည်း

အခန်း ၁၃၄ မသေနိုင်သော လူသတ်သူရဲကောင်းကြီး

သုံးမိုင်ခန့်အကွာရှိ တောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ဝံပုလွေစစ်တပ်၏ ခေါင်းဆောင် ချန်ဖုန်းသည် ၎င်း၏မြင်းဇာတ်ကြိုးကို ဝှေ့ယမ်းရင်း မြို့ရိုးဆီသို့ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်

ကဲ့သို့ လက်ညှိုးထိုးပြနေသည်။

သူ၏ အသားစိုင်များ ဖောင်းအစ်နေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီး “တွေ့လား... ဟိုအမည်းရောင် ခေါင်းပေါင်းပေါင်းထားတဲ့ အဘိုးကြီးက ခရိုင်ဝန်ပဲ။ ဘယ်သူက သူ့ခေါင်းကို အရင်ဆုံး ဖြတ်လာနိုင်လဲ၊ ငါသူ့ကို အပျိုစင်မလေး ဆယ်ယောက် ဆုချမယ်... ပြီးတော့ ခရိုင်ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲက ရတနာတွေကို ပထမဆုံး စိတ်ကြိုက် ရွေးချယ်ခွင့်ပေးမယ်” ဟု ဟိန်းဟောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ထိုအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ရမ္မက်ဇောကြွနေသော ရယ်မောသံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

မျက်နှာတွင် အမာရွတ်နှင့် သန်မာထွားကျိုင်းသော လူတစ်ယောက်သည် ၎င်း၏ဓားပေါ်မှ သွေးများကို လျှာဖြင့်ယက်ရင်း ဖားယားသောလေသံဖြင့် “အစ်ကိုကြီး... ခရိုင်အစိုးရရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲမှာ ရှေ့မင်းဆက်က ကျန်ခဲ့တဲ့ ရတနာတွေ ရှိနေတုန်းပဲလို့ ကျွန်တော် ကြားတယ်၊ တန်ဖိုးကတော့ ဖြတ်လို့တောင် မရဘူးတဲ့...” ဟု ဆိုသည်။

ချန်ဖုန်းက ပြန်လည်ပြောကြားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် လျင်မြန်လှသော မြင်းခွာသံများက သူ၏ချိုမြိန်သော အိပ်မက်ကို ဖြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

ကျပ်ခိုးများ ပေကျံနေသော သတင်းပို့စစ်သည်တစ်ဦးသည် မြင်းပေါ်မှ လိမ့်ကျကာ ကမူးရှူးထိုး ပြေးဝင်လာပြီး ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် “သတင်း... သတင်းပို့ပါတယ်... တောင်ဘက်စခန်း တိုက်ခိုက်ခံနေရပါပြီ” ဟု အစီရင်ခံသည်။

ချန်ဖုန်း၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားတော့သည်။ သူသည် သတင်းပို့စစ်သည်၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်ကာ “အဲဒီစစ်တပ်က ဘယ်ကလာတာလဲ။ လူအင်အား ဘယ်လောက်ရှိလဲ” ဟု ဒေါသတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အလံတွေကို သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်ရဘူး...” သတင်းပို့စစ်သည်က ကြောက်ရွံ့တုန်ရင်စွာဖြင့် “ဒါပေမဲ့ ကြည့်ရသလောက်တော့ အနည်းဆုံး လူအင်အား ထောင်ဂဏန်းလောက် ရှိလိမ့်

မယ်...” ဟု ဖြေကြားသည်။

“ပေါက်ကရတွေ” ချန်ဖုန်းက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သတင်းပို့စစ်သည်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ကန်ချလိုက်သည်။ “လင်းကျန်းစီရင်စုမှာ ဘယ်လိုလုပ် စနစ်တကျ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ စစ်တပ်ရှိမှာလဲ။ ရှိတယ်ဆိုရင်တောင် ငါ့လက်အောက်မှာ ညီအစ်ကို သောင်းနဲ့ချီရှိတာ... သူတို့ လူနည်းစုလေးကို ငါက ကြောက်ရမှာလား”

သူသည် ရုတ်တရက် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ဓားသွားသည် မီးပုံမီးလျှံများကြားတွင် အေးစက်စွာ တောက်ပသွားသည်။

“တတိယညီလေး” ချန်ဖုန်းက သူ့နောက်ကွယ်ရှိ လူများကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။ “မင်းလူတွေကို ခေါ်ပြီး နောက်တန်းကို သွားစစ်ဆေးချေ။ ဘယ်မျက်စိကန်းတဲ့ သူခိုးကများ ငါ့ကို အခွင့်ကောင်းယူဖို့ ကြိုးစားနေလဲ ကြည့်စမ်း... အကုန်လုံးကို ပိုင်းဖြတ်ပြီး ခွေးစာကျွေးပစ်”

ထို့နောက် သူက တိုက်ခိုက်နေသော စစ်တပ်များဘက်သို့ လှည့်၍ ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်ပြန်သည် - “ကျန်တဲ့လူတွေ အကုန်လုံး တိုက်ခိုက်မှုကို မြှင့်တင်ကြစမ်း။ မိုးမလင်းခင် ခရိုင်အစိုးရရုံးခန်းထဲမှာ အဲဒီအမတ်ခွေးအိုကြီးရဲ့ ခေါင်းနဲ့ ငါ အရက်

သောက်ရမယ်”

ချန်ဖုန်းသည် ထိုထောင်ဂဏန်းမျှသာရှိသော စစ်ကူများကို စိုးစဉ်းမျှပင် ထည့်မတွက်ချေ။

သူ၏အမြင်တွင် သူ၏ သောင်းနဲ့ချီသော စစ်တပ်သည် တော်ဝင်နန်းတွင်း၏ ပုံမှန်စစ်တပ်ကိုပင် အနိုင်ပိုင်းခဲ့ဖူးရာ၊ လူအနည်းငယ်မျှက ဘာပြဿနာ ရှာနိုင်မည်နည်း။

ဆယ်ပုံကိုးပုံမှာ ကျူရှန်းခရိုင်ကို သူတိုက်ခိုက်နေသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ လာရောက်လုယက်သည့် အခြားသော ပုန်ကန်သူစစ်တပ်များသာ ဖြစ်ရပေမည်။

တစ်ဖက်လူက အထူးစစ်တပ် ဖြစ်နိုင်မဖြစ်နိုင် သို့မဟုတ် စစ်ဗျူဟာ ချမှတ်ထားခြင်း ရှိမရှိကိုပင် သူ စဉ်းစားမနေတော့ပေ။ အကြောင်းမှာ ဤဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ဟောင်းသည် အမြဲတမ်း လူအင်အားအသာစီးဖြင့်သာ အနိုင်ယူလေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုကြီး”

အမာရွတ်နှင့် သန်မာထွားကျိုင်းသော တတိယမြောက်လူ ဟူဟေးရှန်းက သူ့ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ အာမခံလိုက်သည် - “ကျွန်တော် လူအချို့ကို ခေါ်ပြီး အဲဒီအသိဉာဏ်မရှိတဲ့ ကောင်တွေကို အခုချက်ချင်း သွားရှင်းပစ်မယ်။ အစ်ကိုကြီးကတော့ ခရိုင်အစိုးရရုံးမှာ အောင်ပွဲခံဖို့သာ စောင့်နေပါတော့”

မကြာမီမှာပင် သူသည် မိမိလူများကို စုစည်းကာ အင်အားတောင့်တင်းစွာဖြင့် စစ်ကူပေးရန် တောင်ဘက်စခန်းဆီသို့ ချီတက်သွားတော့သည်။

ချန်ဖုန်းသည် မြို့ရိုးဆီသို့ မာနထောင်လွှားသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေပြီး၊ ရွှေငွေရတနာများနှင့် ချောမောလှပသော မိန်းမပျိုလေးများက သူ့ကို လက်ယပ်ခေါ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

ဝံပုလွေနက်စစ်တပ်တွင် လူအင်အား သုံးသောင်းရှိသည်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ အများစုမှာ စစ်တပ်ထဲသို့ အဓမ္မသွတ်သွင်းခံထားရသော အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ဒုက္ခသည်များသာ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့ကို အမှိုက်သရိုက် လူအုပ်စုဟု ခေါ်ဆိုလျှင်ပင် လွန်အကျူး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ လူဦးရေအရေအတွက်မှာ မှန်ကန်လှပေသည်။ သုံးလေးသောင်းခန့်ရှိသော စစ်တပ်ကြီး၏ စခန်းများသည် မြင်ကွင်းဆုံးသည်အထိ သိပ်သည်းဆူညံစွာ တည်ရှိနေသည်။

ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် အရှေ့၊ အနောက်၊ တောင်၊ မြောက် ဟူ၍ အဓိက လမ်းကြောင်းလေးခုခွဲကာ ကျူရှန်းခရိုင်တစ်ခုလုံးကို ဝိုင်းရံထားခဲ့သည်။

ယခု တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနေသည်မှာ တောင်ဘက်ရှိ စခန်းငယ်တစ်ခုတွင် ဖြစ်သည်။

ညဉ့်မှောင်မိုက်မှုသည် မင်ရည်ကဲ့သို့ နက်မှောင်နေသော်လည်း ဝံပုလွေနက်စစ်တပ်၏ တောင်ဘက်စခန်းသည် မီးပုံမီးလျှံများကြောင့် ထိန်ထိန်လင်းနေသည်။

နီရဲသော သံချပ်ကာဝတ်စုံများကို ဆင်မြန်းထားသည့် ရှေ့ပြေးစစ်သည်တော် သုံးရာသည် ရန်သူ့တပ်ဖွဲ့များဆီသို့ ထက်မြက်သော ဓားသွားများကဲ့သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ ၎င်းတို့၏ သံချပ်ကာပြားများသည် မီးလင်းဖိုများကြားတွင် ကြက်သီးထဖွယ် သတ္တုသံများ တစီစီ ထွက်ပေါ်နေစေသည်။

ဤသည်မှာ တိမ်နီစစ်တပ်၏ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သော အထူးစစ်သည်တော်များ ဖြစ်ကြပြီး၊ စစ်တပ်တစ်ခုလုံးတွင် သံချပ်ကာ အစုံအလင် ရာဂဏန်းမျှသာ ရှိတော့သည်။

ကျန်ရှိသော စစ်သည်များမှာမူ တန်ဆီဖြင့် စိမ်ထားသော ထူထဲသည့် လျှော်တေအဝတ်များ ဖုံးအုပ်ထားသည့် ကြမ်းတမ်းသော ပိတ်စအဝတ်များကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

စုန်ဖျင်ခရိုင်တွင် ရိက္ခာလုံလောက်စွာ ရှိသော်လည်း စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ သံချပ်ကာများ ချို့တဲ့နေသည်။ အနီးအနားတွင် သံတွင်းအချို့ ရှိသော်လည်း သံချပ်ကာများစွာ သွန်းလုပ်ရန် အချိန်မလုံလောက်ခဲ့ပေ။

အဓိက ကုန်ကြမ်းများကို လက်နက်များ သွန်းလုပ်ရာတွင်သာ အသုံးပြုခဲ့ရသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စစ်မြေပြင်တွင် သံချပ်ကာထက် လက်နက်က ပို၍အရေးကြီးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“တိမ်နီစစ်တပ် ရောက်ပြီ။ လက်နက်ချတဲ့သူတွေကို အသက်ချမ်းသာပေးမယ်”

တပ်မှူး သမ်ကျွင်း ကိုယ်ပွါးက ဦးဆောင်ကာ သူ၏ ဓားရှည်ဖြင့် တိုးဝင်လာသော လှံများကို တဖန်းဖန်း ခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်သည်။

ဓားသွားသည် မဆုတ်မနစ် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားပြီး ရန်သူ့စစ်သည် နှစ်ဦးကို ခါးမှနေ၍ နှစ်ပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်တော့သည်။

သွေးများသည် သူ၏ နီရဲသော ရင်ဘတ်အင်္ကျီသံချပ်ကာပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး၊ မူလနီရဲသော အရောင်ကို ပို၍ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားစေသည်။

သူ၏ ဘယ်ဘက်ပုခုံးပေါ်တွင်မူ ကျိုးပဲ့နေသော မြှားတစ်ဝက်သည် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများနှင့်အတူ အနည်းငယ် တုန်ခါနေသော်လည်း၊ သွေးတစ်စက်မျှ အပြင်သို့ စီးကျမလာခဲ့ပေ။

အမှန်စင်စစ် ဤခန္ဓာကိုယ်သည် လွန်ခဲ့သော မိနစ်အနည်းငယ်ကပင် ပြိုလဲပျက်စီးသွားသင့်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ အဝေးတစ်နေရာရှိ ဆန်းကြယ်လှသော စွမ်းအင်ကြောင့် တစ်ခဏအတွင်း၌ပင် ပြန်လည် ဆန်းသစ်ရှင်သန်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

“တပ်မှူးသမ်နောက်ကို လိုက်ကြ။ သတ်ကြစမ်း”

သူတို့နောက်ကွယ်ရှိ သံချပ်ကာနီဝတ် စစ်သည်များသည်

စိတ်ဓာတ်များ ပြင်းထန် တက်ကြွလာကြသည်။

ဤသံချပ်ကာများသည် ခရိုင်မြို့ ခုနစ်မြို့၏ လက်နက်တိုက်များမှ လက်နက်များကို အရည်ကျို၍ သွန်းလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သံချပ်ကာပြားများကို နဂါးအကြေးခွံများကဲ့သို့ ထပ်ဆင့်ထားသဖြင့် သာမန်ဓားနှင့် မြှားများဖြင့် ဖျက်ဆီးရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့ကို ပို၍ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေသည်မှာ တပ်မှူးများပင် ဖြစ်သည်

တပ်မှူး ကျုံးမုန်သည် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လှံသုံးချောင်းဖြင့် ဝမ်းဗိုက်ကို အထိုးခံလိုက်ရသော်လည်း၊ သူက ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောရင်း ရန်သူ၏လည်ပင်းကို လိမ်ချိုးပစ်လိုက်သည်။

ခေါင်းဆောင် ဝမ်ဟူ ကိုယ်ပွါးသည် ဦးခေါင်းနောက်စေ့ကို ဓားဖြင့် အခုတ်ခံလိုက်ရသော်လည်း၊ သူက ခေါင်းကို တစ်ချက်သာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ဦးခေါင်းမှာ လုံးဝ ထိခိုက်ဒဏ်ရာရခြင်း မရှိပေ။ ထို့နောက် သူက ဓားကို နောက်သို့ ဝှေ့ယမ်းကာ သူ့ကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်သော ဝံပုလွေနက်စစ်တပ်၏ တပ်မှူးတစ်ဦးကို ခေါင်းဖြတ်သတ်ပစ်လိုက်သည်။

ထို့အပြင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ကျန်းချန် ၊ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ကျောက်ကျိုးတို့လည်း ရှိသေးသည်။

ဤသူများသည် ရန်သူ့ဝိုင်းရံမှုအတွင်းသို့ တိုးဝင်ကာ၊ ရေတွက်၍မရနိုင်သော လက်နက်များက ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တဒုန်းဒုန်း တဖန်းဖန်း ကျရောက်နေသော်လည်း မိမိတို့၏ အသက်ကို လုံးဝ ပဓာနမထားဘဲ၊ ရန်သူကိုသာ စိတ်အားထက်သန်စွာ သတ်ဖြတ်နေကြသည်။

ဤသည်မှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မဟုတ်ဘဲ လုံးဝကို ရူးသွပ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တိမ်နီစစ်တပ်ဘက်မှ စစ်သည်များပင်လျှင် ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေကြရသည်။

တစ်ဖက်မှ ဝံပုလွေနက်စစ်တပ်၏ အမှိုက်သရိုက် လူအုပ်ကြီးအဖို့မူ ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။

ဝံပုလွေနက်စစ်တပ်သည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ ပြိုလဲပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

တပ်မှူးအချို့က ပင်ပန်းကြီးစွာ ဖွဲ့စည်းထားသော ခံစစ်ကြောင်းသည် လွယ်ကူစွာပင် အဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။

ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ရန်သူ့စစ်သည် အများအပြားသည် ၎င်းတို့၏ တဲများထဲမှ ရုန်းထွက်လာရုံသာ ရှိသေးပြီး၊ သံချပ်ကာနီဝတ် စစ်သည်တော်များ၏ ပြင်းထန်သော စစ်ဒီရေလှိုင်းအောက်တွင် ချေမှုန်းခံလိုက်ရသည်။

အချို့က ဒူးထောက်၍ အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်ကြသော်လည်း၊ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေကြသော မိမိတို့ရဲဘော်များ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် နင်းချေခံလိုက်ရသည်။

အချို့ကမူ အော်ဟစ်ငိုယိုရင်း တဲများထဲသို့ ပြန်လည်တွားသွားကြသော်လည်း၊ လောင်ကျွမ်းနေသော တဲအမိုးအကာများအောက်တွင် မီးလောင်ပြာကျသွားခဲ့ရသည်။

အော်ဟစ်သံများ၊ အသနားခံသံများနှင့် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ညည်းတွားသံများအားလုံး ရောပြန်းသွားတော့သည်။

စစ်မြေပြင်၏ အခြေအနေသည် ပိုမို၍ ရှုပ်ထွေးဆိုးရွားလာခဲ့သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဝံပုလွေနက်စစ်တပ်၏ စစ်သည်အများစုသည် တိမ်နီစစ်တပ်၏ စစ်သည် မည်မျှဝင်ရောက်လာသည်ကိုပင် မခန့်မှန်းနိုင်တော့ချေ။

ပျာပျာသလဲနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ နေရာတိုင်းတွင် ရန်သူများသာ ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

“မြှားပစ်ကြစမ်း... အခုချက်ချင်း ပစ်ကြစမ်း”

ဝံပုလွေနက်စစ်တပ်မှ တပ်မှူးတစ်ဦးက ၎င်း၏ အဆုတ်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း၊ မြှားသမားများ မြှားကို ကျောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အရေအတွက် ဆယ်ဂဏန်းမျှရှိသော “မသေနိုင်သော စစ်သည်တော်များ” သည် ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်တင်ကာ တိုးဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဝူး...”

သမ်ကျွင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ရိပ်သည် မီးပုံမီးလျှံများကြားတွင် အလျင်အမြန် လှုပ်ရှားသွားပြီး၊ ဓားသွားဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် ခေါင်းနှစ်လုံးစီ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားခဲ့သည်။

မြှားအစုံအလင် ဆယ်စင်းခန့်သည် နောက်ကျမှ ရောက်ရှိလာပြီး လွတ်နေသော မြေပြင်ပေါ်သို့သာ ကျရောက်သွားတော့သည်။

မြှားသမားများ၏ ထက်ဝက်ကျော်သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်ကာ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

အမှန်စင်စစ် ၎င်းတို့ထဲမှ အများစုမှာ တောင်ပေါ်မှ မုဆိုးဟောင်းများသာ ဖြစ်ကြသည်။ မြှားပစ်တတ်သောကြောင့် မြှားသမားတပ်ဖွဲ့ထဲသို့ ထည့်သွင်းခြင်းခံရသဖြင့်၊ ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြချေ။

ထူထဲလှသော မီးခိုးလုံးကြီးများကြားမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က “မိစ္ဆာတွေ... သူတို့တွေက လုံးဝ မသေနိုင်တဲ့ မိစ္ဆာကောင်တွေပဲ” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ပြေးကြစမ်း”

တောင်ဘက်စခန်းတစ်ခုလုံး လုံးဝ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ရိက္ခာလှည်းများ တိမ်းမှောက်သွားပြီး၊ စစ်မြင်းများသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ထွက်ပြေးကြကာ၊ လူထောင်ပေါင်းများစွာသည် ခေါင်းမရှိသော ယင်ကောင်များကဲ့သို့ ဖရိုဖရဲ ပြေးလွှားနေကြတော့သည်။

“တိမ်နီစစ်တပ် ရောက်ပြီ။ လက်နက်ချပြီး အညံ့ခံကြ၊ ဒါဆိုရင် အသက်ချမ်းသာပေးမယ်”

တိမ်နီစစ်တပ်၏ စစ်သည်များက ကြွေးကြော်သံများကို အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ချောက်... ချောက်... ချောက်...

အမျိုးမျိုးသော လက်နက်များစွာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချသံများ ဆူညံသွားပြီးတိုတောင်းလှသော အချိန်အတွင်းမှာပင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော လူအများအပြား လက်နက်ချ အညံ့ခံခဲ့ကြလေသည်။

အခန်း ၁၃၅ အသာစီးက ငါ့ဘက်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ

ဝံပုလွေနက်စစ်တပ်၏ အဖွဲ့ဝင်အများစုမှာ မူလက အတင်းအဓမ္မ စစ်ထဲသွတ်သွင်းခံထားရသည့် ဒုက္ခသည်များသာ ဖြစ်ကြပြီး၊ အသက်ရှင်သန်ရေးအတွက်သာ ၎င်းတို့နှင့်အတူ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်နေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် ၎င်းတို့သည် ဝံပုလွေနက်စစ်တပ်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိမှု စိုးစဉ်းမျှမရှိကြရာ၊ စစ်တပ်အတွက် အသက်စွန့်၍ အသေခံတိုက်ခိုက်ကြလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ၎င်းတို့၏ တစ်ခုတည်းသော အတွေးမှာ မည်သို့မဆို အသက်ရှင်ကျန်ရစ်

ရန်သာ ဖြစ်သည်။

“ဘာကောင်မို့လို့ တိမ်နီစစ်တပ်လဲဟ။ ငါ လင်းကျန်းစီရင်စုမှာ လူသတ်နေတုန်းက မင်းတို့က တောင်ပေါ်က ဓားပြတွေပဲ ရှိသေးတယ်”

ဟူဟေးရှန်းသည် မြင်းနီကြီးတစ်ကောင်ကို စီးနင်းထားပြီး၊ သူ၏ ထွားကျိုင်းလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကြောင့် မြင်းကုန်းနှီးပင် ပျက်စီးတော့မတတ် ဖြစ်နေသည်။

သူသည် ချန်ဖုန်း၏ အမိန့်အရ ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းရန် စစ်သည်ငါးထောင်ကို ဦးဆောင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အညံ့ခံရန် တောင်းဆိုသံများကို ကြားလိုက်ရပြီး၊ အထူးသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် ဒူးထောက်အသနားခံနေကြသည့် မိမိလူများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဒေါသအိုး ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

သူရပ်ကြည့်နေသော နေရာမှနေ၍ ကြည့်လျှင် တစ်ဖက်မှ ခီရှောင်းစစ်တပ်မှာ အလွန်ဆုံးရှိလှ ရာဂဏန်းမျှသာ ရှိသည်ကို မြင်တွေ့နေရသည်။

သူသည် ၎င်း၏ ကွင်းကိုးကွင်းပါ သရဲခေါင်းဓားကြီးကို တချွင်ချွင် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး “ငါ့ရဲ့ ဓားသွားက ဖြတ်ခဲ့တဲ့ ခေါင်းတွေက မင်းတို့ တစ်တပ်လုံးရဲ့ လူဦးရေထက်တောင် များသေးတယ်” ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

တိမ်နီစစ်တပ်၏ စစ်ကြောင်းအတွင်းမှ သမ်ကျွင်း (ကိုယ်ပွား)က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ “ငါ နောက်ဆုံးအကြိမ် ထပ်မေးမယ်... အညံ့ခံမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အသေခံမလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ဟူဟေးရှန်းသည် စကား ဆက်ပြောမနေတော့ဘဲ ရုတ်တရက် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းကာ “ညီအစ်ကိုတို့... အဲဒီ မောက်မာတဲ့ ကောင်တွေကို တက်နင်းချေမှုန်းပစ်ကြစမ်း” ဟု အော်ဟစ်

လိုက်တော့သည်။

သို့သော် ဝံပုလွေနက်စစ်တပ်က စစ်ဗျူဟာမခင်းကျင်းနိုင်မီမှာပင် ၎င်းတို့သည် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ဟူဟေးရှန်းသည် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ရယ်စရာကောင်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ တစ်ဖက်မှ တပ်မှူးသည် လူအင်အား ငါးဆယ်ခန့်ကိုသာ စုစည်း၍ သူ၏ စစ်တပ်ကြီးဆီသို့ ထိပ်တိုက် တိုးဝင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

လူအနည်းငယ်မျှသာ ရှိသော အုပ်စုသည် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်နေလျှင်ပင် လူအင်အား ငါးထောင်ရှိသော စစ်တပ်ကြီးကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် ရဲတင်းလွန်းလှသည်။

“ဟဟ... သေတွင်းရှာနေတာပဲ”

ဟူဟေးရှန်းက မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူသည် စိတ်ရူးပေါက်နေခြင်း သို့မဟုတ် အသက်ရှင်ရသည်ကို ငြီးငွေ့နေခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု သူ အခိုင်အမာ တွေးတောလိုက်သည်။

ကိုယ်ပွား ငါးဆယ်ကျော်သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဝံပုလွေနက်စစ်တပ်အတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားကြတော့သည်။

ပထမတန်းမှ လှံသမားများ အနေအထား မပြင်ရသေးမီမှာပင် သံချပ်ကာနီဝတ် စစ်သည်များသည် ၎င်းတို့၏ ဓားရှည်များဖြင့် လှံရိုးများကို ပိုင်းဖြတ်ပစ်လိုက်ကြသည်။

ထိုအကြမ်းခံသော သစ်သားလှံရိုးများသည် ဤ “မိစ္ဆာကောင်များ” ၏ ရှေ့တွင်မူ ခြောက်သွေ့နေသော ကျူပင်များကဲ့သို့ ကျိုးပြတ်ကုန်ကြသည်။

“ဖတ်...”

ကိုယ်ပွားတစ်ခုသည် ဝမ်းဗိုက်ကို လှံဖြင့် တစ်ပြိုင်နက် အထိုးခံလိုက်ရသော်လည်း၊ ၎င်းက ရက်စက်စွာ ပြုံးရင်း လှံရိုးကို ဆွဲကိုင်ကာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်။

လှံကို ကိုင်ထားသော ဝံပုလွေနက်စစ်တပ်မှ တပ်ကြပ်ကြီးသည် ရှေ့သို့ ဟန်ချက်ပျက် လဲကျလာပြီး၊ သူ၏ လည်ပင်းသည် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သော ဓားသွားနှင့် ကွက်တိ တိုးမိသွားတော့သည်။

ဟူဟေးရှန်း၏ ရက်စက်သော အပြုံးသည် ရုတ်တရက် အေးခဲသွားခဲ့သည်။

သူသည် ထိုသေလုမြောပါးလူက ဝမ်းဗိုက်မှ လှံဖျားကို ဆွဲထုတ်ကာ၊ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ရန်သူများကို ဆက်လက် ခုတ်ထစ်သတ်ဖြတ်နေသည်ကို မင်သက်စွာ ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

“မြှားပစ်ကြစမ်း... အခုချက်ချင်း မြှားပစ်ကြစမ်း” ဟူဟေးရှန်းက အက်ရှရှအသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မြှားမိုးများ ရွာသွန်းကျလာသော်လည်း ခန္ဓာပွား ငါးဆယ်သည် ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်လိုက်ကြသည်။

၎င်းတို့သည် လေထဲသို့ ခုန်တက်ကာ ရဲဘော်များ၏ ပုခုံးများကို နင်း၍၊ လေထုထဲတွင် သေမင်းတမန် ဓားကွန်ရက်တစ်ခုကို ရက်လုပ်လိုက်ကြသည်။

မြှားများ မြေပြင်အလွတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားချိန်တွင် ထိုသေမင်းတမန် လူသတ်သမားအုပ်စုသည် စစ်တပ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် စစ်မြေပြင်တွင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ တစ်ကိုယ်ရေစွမ်းရည်သည် ပြသရန် နေရာအလွန်နည်းပါးလှပေသည်။

အတွင်းအားကို ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ကျင့်ကြံနိုင်ပြီး အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည့် ဒဏ္ဍာရီလာ ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် မိမိတို့စစ်တပ်၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင်သာ ရန်သူ့ဗိုလ်ချုပ်များနှင့် အလံများကို သိမ်းပိုက်နိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကိုယ်ပွားများသည် ထိုသို့မဟုတ်ချေ။

၎င်းတို့ ဆယ်ဂဏန်းသည် စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုတည်းကဲ့သို့ ပေါင်းစပ်နေကြသည်။

နီးကပ်သော ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုနှင့် အပေးအယူမျှမျှ တိုက်ခိုက်မှုများကြောင့် ၎င်းတို့သည် မည်သည့် စစ်ဗျူဟာကိုမျှ အသုံးပြုရန် မလိုဘဲ၊ အခြား မည်သည့် စစ်တပ်ဖွဲ့စည်းပုံထက်မဆို ပိုမိုထိရောက်လှပေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စစ်တပ်ဖွဲ့စည်းပုံ၏ အနှစ်သာရမှာ စစ်သည်များကို စနစ်တကျ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်စေရန်နှင့် စစ်မြေပြင်တွင် ဖရိုဖရဲ မဖြစ်စေရန် ထိန်းကျောင်းပေးခြင်းသာ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“သူတို့ကို တားကြစမ်း”

တစ်ဖက်လူတွင် အင်အား ငါးဆယ်ကျော်သာ ရှိသော်လည်း မည်သူမျှ တားဆီး၍မရသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မီတာ တစ်ရာပင် မပြည့်တော့သော အကွာအဝေးသို့ အလွန်လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ ဟူဟေးရှန်းသည် ယခင်ကကဲ့သို့ မထီမဲ့မြင် မပြုနိုင်တော့ချေ။

သူ၏ အသံပင်လျှင် အနည်းငယ် တုန်ရင်လာခဲ့သည်။

သူ၏ အထူးရွေးချယ်ထားသော ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားကြသည်။

သို့သော် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရွာများကို လုယက်ဖျက်ဆီးရာတွင် သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါခဲ့သော ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော စစ်သည်များသည် ဂျုံပင်များကဲ့သို့ ရိတ်သိမ်းခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။

“မိစ္ဆာ... မိစ္ဆာကောင်တွေ...” ဟူဟေးရှန်း၏ ကျောပြင်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် ချွေးစေးများဖြင့် စိုရွှဲသွားခဲ့သည်။

နေရာအနှံ့အပြားတွင် ပြောဆိုနေကြသည့် သရဲတစ္ဆေများနှင့် မသေနိုင်သော ဖုတ်ကောင်ပုံပြင်များကို သူ ရုတ်တရက် သတိရသွားတော့သည်

ဓားဖြင့်ခုတ်လျှင်ပင်မသေဘဲ၊ ခေါင်းဖြတ်မှသာ သေဆုံးနိုင်သည်ဆိုသော ထိုဖုတ်ကောင်များသည် ယခုမြင်တွေ့နေရသူများနှင့် တစ်ပုံစံတည်း မဟုတ်ပါလော။

ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံး အသတ်ခံရပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားသောအခါ။

ဟူဟေးရှန်းသည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ဓာတ်များ လုံးဝ ပြိုလဲသွားခဲ့ရသည်။

သူသည် ထွက်ပြေးရန် မြင်းခေါင်းကို လှည့်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ့နောက်ကွယ်မှ လေခွဲသံများကို ကြားလိုက်ရသည်

“ရှူး... ရှူး...”

ဓားမြှောင် တစ်ဒါဇင်ကျော်သည် ဟူဟေးရှန်း ရှောင်တိမ်းနိုင်မည့် လမ်းကြောင်းအားလုံးနီးပါးကို ပိတ်ဆို့ကာ ပျံသန်းလာခဲ့သည်။

ဓားမြှောင်အများစုမှာ ဟူဟေးရှန်း၏ သံချပ်ကာကြောင့် လွင့်စင်သွားပြီး၊ အချို့မှာမူ လွဲချော်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ဓားမြှောင်နှစ်စင်းမှာမူ သံချပ်ကာမဖုံးအုပ်ထားသော ဟူဟေးရှန်း၏ လက်မောင်းနှင့် ခါးအောက်ပိုင်းသို့ စိုက်ဝင်သွားခဲ့သည်

“အား...”

ဟူဟေးရှန်းသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်ရင်း မြင်းပေါ်မှ လိမ့်ကျသွားတော့သည်။

စစ်မြင်းသည် ဘာမှမသိနားမလည်ဘဲ ဟူဟေးရှန်း၏ ဦးခေါင်းကို ၎င်း၏ခွာဖြင့် နင်းမိကာ၊ သူ၏ အလောင်းကို လမ်းတစ်လျှောက် ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်...

ဟူဟေးရှန်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် သေဆုံးမှုနှင့်အတူ ဝံပုလွေနက်စစ်တပ်၏ တောင်ဘက်စခန်းသည် လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

စစ်သည်များသည် ၎င်းတို့၏ သံချပ်ကာများနှင့် လက်နက်များကို စွန့်ပစ်ကာ၊ သရဲတစ္ဆေ ခြောက်လှန့်ခံရသကဲ့သို့ ငိုယိုရင်း အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

တိမ်နီစစ်တပ်၏ ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့သည် သိုးအုပ်ထဲသို့ ရောက်ရှိနေသည့် ကျားများကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ဓားဝင်္ကပါများ ဝှေ့ယမ်းသည့်နေရာတိုင်းတွင် အညံ့ခံသူများ

သည် အုပ်စုလိုက် ဒူးထောက်ကုန်ကြသည်။

ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့သည် လမ်းကြောင်းသုံးခုကို ပိတ်ဆို့ထားသော်လည်း လမ်းကြောင်းတစ်ခုကိုမူ ဖွင့်ပေးထားခဲ့ရာ၊ တောင်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးနေကြသော ဝံပုလွေနက်စစ်တပ်၏ လက်ကျန်စစ်သည်များကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ကြချေ။

ဤသည်မှာ ရန်သူကို နောက်ဆုံးပိတ် အသက်လုတိုက်ပွဲ မဆင်နွှဲစေရန်နှင့် လူထု၏ စိတ်နှလုံးကို သိမ်းပိုက်ရန်အတွက် အသုံးပြုသော ဗျူဟာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ၎င်းသည် ယုံကြည်မှု၏ ပြယုဂ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်...

“တိမ်နီစစ်တပ်က အစွမ်းထက်တယ်။ လက်နက်ချတဲ့သူတွေကို အသက်ချမ်းသာပေးမယ်”

တိမ်နီစစ်တပ်၏ အင်အားတောင့်တင်းလှသော ပင်မစစ်တပ်ကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် တောင်ဘက်လမ်းကြောင်းမှ စစ်မြေပြင်သို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှေ့ပြေးတပ်ဖွဲ့၏ လျင်မြန်သော ချီတက်မှုနှင့် မတူဘဲ၊ ပင်မစစ်တပ်ကြီးသည် စစ်မြေပြင်နှင့် သုံးမိုင်ခန့်အကွာတွင် အနားယူကာ အင်အားဖြည့်တင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အင်အား ၆,၀၀၀ ကျော်ရှိသော တိမ်နီစစ်သည်များသည် အင်အားအပြည့်ဖြင့် စစ်မြေပြင်သို့ လန်းဆန်းစွာ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

လက်နက်ချသူများကို အသက်ချမ်းသာပေးမည်။

“လက်နက်ချတဲ့သူတွေကို အသက်

ချမ်းသာပေးမယ်...”

စစ်သည် ခြောက်ထောင်၏ ပြိုင်တူအော်ဟစ်သံများသည် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ညဉ့်ကောင်းကင်ယံကိုပင် တုန်ဟီးသွားစေသည်။

စစ်မြေပြင်တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

ပထမဆုံး ရင်ဆိုင်လိုက်ရသူများမှာ တောင်ဘက်သို့ ထွက်ပြေးနေကြသော လူမည်းဝံပုလွေစစ်တပ်၏ လက်ကျန်စစ်သည်များ ဖြစ်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပြီး စိတ်ဝိညာဉ်များပင် လွင့်စင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ရှုံးနိမ့်သွားသော စစ်သည်အများအပြားသည် မီတာရာပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးမှပင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ အညံ့ခံကြောင်း အော်ဟစ်နေကြပြီး၊ တစ်ဖက်မှ ခီရှောင်းစစ်တပ်က ထိုမျှဝေးကွာသော အကွာအဝေးမှ ၎င်းတို့၏အသံကို ကြားနိုင်မကြားနိုင်ကိုပင် စဉ်းစားမနေတော့ပေ။

ဝံပုလွေနက်စစ်သည်များ ပိုမို၍ အညံ့ခံလာကြသည်နှင့်အမျှ။

အဝေးမှ ကြည့်လျှင် ဝံပုလွေစစ်သည်များသည် တိမ်နီစစ်တပ်ကြီး ရောက်ရှိလာသည်ကို ဒူးထောက်၍ ကြိုဆိုနေကြသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရပေသည်။

“တောက်... အစုတ်အပဲ့ တိမ်နီစစ်တပ်၊ ကျောက်ဖင်ဆိုတဲ့ ကောင်စုတ်လေး... မင်း တော်တော်လွန်တာပဲ”

ချန်ဖုန်းသည် ဤမြင်ကွင်းကို အဝေးမှ လှမ်းမြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ နီရဲလာသည်အထိ ဒေါသထွက်သွားပြီး၊ နဖူးပေါ်တွင် အကြောပြိုင်ပြိုင် ထောင်လာကာ ၎င်း၏လက်ထဲမှ ဓားရိုးကို တကျွတ်ကျွတ်မြည်အောင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

ချန်ဖုန်းသည် သဲစက္ကူနှင့် တိုက်စားနေသကဲ့သို့ အက်ရှရှအသံဖြင့် သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည် - “တိမ်နီစစ်တပ်က ကောင်တွေက ငါ ကျူရှန်းခရိုင်ကို တိုက်ခိုက်နေတုန်း နောက်ကျောကို ဓားနဲ့ ထိုးလိုက်တာပဲ”

သူသည် သူ့နောက်လိုက်၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်ကာ တံတွေးများ လွင့်စင်သည်အထိ အော်ဟစ်လိုက်သည် - “ငါ ရေနက်မြစ်

တစ်ဝိုက်မှာ ဂိုဏ်းစတုန်းက အဲဒီ ကျောက်ဖင်ဆိုတဲ့ ကောင်က သေးခံဝတ်တုန်း ရှိသေးတယ်”

ထိုနောက်လိုက်သည် အသက်ရှူရန်ပင် မဝံ့ဘဲ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေရှာသည်။

“အစ်ကိုကြီး... တိမ်နီစစ်တပ်က အရှိန်အဟုန်ပြင်းပြင်းနဲ့ လာနေတာ၊ ကျွန်တော်တို့... ဆုတ်ခွာသင့်တယ် ထင်တယ်” ဟု အခြား ယုံကြည်ရသော တပ်မှူးတစ်ဦးက အကြံပြုလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး။ ကျွန်တော်တို့ အရင်ဆုတ်ခွာပြီး၊ တိမ်နီစစ်တပ်နဲ့ ခရိုင်စစ်တပ်တို့ တိုက်ခိုက်ကြတဲ့အချိန်မှ ပြန်လာတိုက်ရင် ပိုကောင်းလိမ့်မယ်”

“ဟုတ်တယ်... အဲဒီလိုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က ကြားကနေ အမြတ်ထုတ်နိုင်တာပေါ့...”

အခြား တပ်မှူးများကလည်း ထိုအကြံဉာဏ်ကို ဝိုင်းဝန်း ထောက်ခံကြသည်။

“ပေါက်ကရတွေ”

ချန်ဖုန်းသည် ၎င်း၏ မြင်းဇာတ်ကြိုးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရိုက်နှက်လိုက်ရာ၊ မျက်နှာတွင် အမာရွတ်နှင့် တပ်မှူး၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် သွေးစွန်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ထိုတပ်မှူးသည် သွားကြိတ်ကာ အောင့်ခံလိုက်ရပြီး၊ သူက ဘာစကားမျှပင် မပြောရသေးဘဲ အရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် အလွန်မတန် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်သွားရှာသည်။

“ငါတို့ ဒီအတိုင်း ဆုတ်ခွာသွားရင်၊ ကမ္ဘာပေါ်က လူတွေက ဝံပုလွေနက်စစ်တပ်က တိမ်နီစစ်တပ်ထက် အောက်ကျနောက်ကျဖြစ်တယ်လို့ ထင်ကုန်ကြလိမ့်မယ်။ အဲဒီကျရင် ငါတို့ မျက်နှာကို ဘယ်နား သွားထားရမလဲ”

ချန်ဖုန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် “တောင်ဘက်စခန်း ရှုံးနိမ့်သွားပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အရှေ့စခန်း၊ အနောက်စခန်းနဲ့ မြောက်ဘက်စခန်းတွေမှာ လူအင်အား နှစ်သောင်းကျော် ရှိနေသေးတယ်... ဒါဟာ တိမ်နီစစ်တပ်ရဲ့ လေးငါးဆလောက် ရှိသေးတာပဲ” ဟု ဆိုသည်။

“အသာစီးက ငါ့ဘက်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ”

သူသည် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း ယုံကြည်မှုများ အပြည့် ရှိနေဆဲပင်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အတိတ်ကာလက သူသည် လူအင်အား အသာစီးကိုသာ အားကိုး၍ ဆက်တိုက် အောင်ပွဲခံခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တိမ်နီစစ်တပ်က ကြားဖြတ်၍ အခွင့်ကောင်းမယူခဲ့လျှင်၊ သူသည် ယနေ့ညတွင် ကျူးရှန်းခရိုင်ကို အပိုင်သိမ်းပိုက်နိုင်ပြီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။