အခန်း (၁၂၇-၁၂၉)

အခန်း ၁၂၇ - ကျူရှန်းခရိုင်၏ အသက်ကယ်တောင်းဆိုသံ

ရက်ဆက်ဆိုသလိုပင် စုန်ဖျင်ခရိုင်၏ မြို့တံခါးဝသည် လူသူအသွားအလာများပြားကာ အလွန်စည်ကားနေခဲ့သည်။

တိမ်နီတပ်တော်သည် ဤနေရာကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက်တွင် မူလက ခြောက်ကပ်လှသော ခရိုင်မြို့ငယ်လေးသည် တဖြည်းဖြည်း ချမ်းသာကြွယ်ဝလာခဲ့သည်။

ဆိုင်များနှင့် အရက်ဆိုင် အများအပြား ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်လာကြပြီး ဆိုင်သစ်အချို့ပင် တိုးချဲ့ဖွင့်လှစ်လာကြသည်။

လမ်းမများပေါ်တွင်လည်း လမ်းလျှောက်စျေးသည်များ၏ လမ်းတကာလှည့်၍ အော်ဟစ်ရောင်းချနေသော အသံမျိုးစုံကို မကြာခဏ ကြားရတတ်သည်။

လောကကြီးသည် မည်မျှပင် ခက်ခဲပါစေဦးတော့၊ လူတို့၏အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှုသည်ကား ဆက်လက်လည်ပတ် နေရမည်သာ ဖြစ်သည်။

စင်စစ်အားဖြင့် သာမန်အရပ်သူအရပ်သားများမှာ များပြားလှသော တောင်းဆိုမှုများ မရှိကြပေ။

သူတို့ အလိုရှိသည်မှာ "အေးချမ်းခြင်း" ဟူသော စာလုံးတစ်လုံးတည်းသာ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ဖရိုဖရဲဖြစ်ပျက်နေသော လင်းကျန်းစီရင်စုအတွင်း၌ တိမ်နီတပ်မတော်သည် အေးချမ်းသာယာသော နယ်မြေတစ်ခုကို ထူးခြားပြောင်မြောက်စွာ ထုဆစ်ပုံဖော်ပေးထားလေသည်။

ဤအချိန်၌ မြို့တံခါးဝတွင် ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသော လမ်းသွားလမ်းလာများထဲ၌ ဖုန်မှုန့်များပေကျံကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ရွှေ့ပြောင်းအခြေချသူ အိမ်ထောင်စုအသစ်များကို မကြာခဏ မြင်တွေ့ရတတ်

သည်။

သူတို့ထဲမှ အများစုမှာ စစ်မီးတောက်လောင်နေသော ဘေးပတ်ဝန်းကျင် စီရင်စုများနှင့် ခရိုင်များမှ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်လာကြသူများဖြစ်ကြသည်။ စုန်ဖျင်ခရိုင်သည် အေးချမ်းသည်ဟု ကြားသိရသဖြင့် မိမိတို့ပိုင်ဆိုင်သမျှ ပစ္စည်းဥစ္စာများကို ရောင်းချကာ ဤနေရာသို့ လာရောက်ခိုလှုံကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"အရာရှိမင်း... သနားညှာတာပါဦးခင်ဗျာ..."

ကျောကုန်းကုန်းနှင့် ထုပ်ပိုးတစ်ခုကို ပိုးထားသော အဘိုးအိုတစ်ဦးသည် မြို့စောင့်စစ်သည်တစ်ဦး၏ လက်ထဲသို့ ငွေစတစ်ပြားကို တိတ်တဆိတ် ထည့်ပေးလိုက်သည်။

သူ၏တုန်ရီနေသောအသံဖြင့် "ဒီအဖိုးအိုက ကျူရှန်းခရိုင်ကနေ ထွက်ပြေးလာတာပါ။ ဒါက အဖိုးအိုရဲ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ပါလာတဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး အရာလေးပါ..." ဟု ပြောရှာသည်။

စစ်သည်တော်သည် မီးပူလောင်သွားသည့်အလား လက်ကို ရုတ်တရက် ရုန်းဖယ်လိုက်ရာ ငွေပြားများသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တောက်တောက်တောက်မြည်ကာ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

သူ၏မျက်နှာထားသည် ရုတ်ချည်းပင် အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး "အဘိုးကြီး... ခင်ဗျား ကျုပ်ကို သတ်မလို့လုပ်နေတာလား" ဟု ဆိုကာ မြို့တံခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော သစ်သားစစ်စည်းကမ်းအမိန့်စာပုဒ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြ၍ ကျယ်လောင်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တိမ်နီတပ်မတော်ရဲ့ စစ်စည်းကမ်း အပိုဒ် ၁၇ မှာ အရပ်သားတွေကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက် ငွေညှစ်တဲ့သူကို ခေါင်းဖြတ်စတေးစေ၊ ငွေတစ်ကျပ် လာဘ်စားတဲ့သူကို ကြာပွတ်နဲ့ အချက်သုံးဆယ် ရိုက်စေလို့ ပြဋ္ဌာန်းထားတယ်။ အဘိုးရဲ့ငွေကသာ ကျုပ်အိတ်ထဲ ရောက်သွားရင် ကျုပ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဖင်

တင်ပါးတစ်ခုလုံး ညိုမည်းသွားလိမ့်မယ်။"

ထိုအချိန်ကျလျှင် ဤငွေခွဲတန်ဖိုးသည် သူ၏ဒဏ်ရာကို ကုသရန် ဆေးဖိုးအတွက်ပင် လောက်ငှမည်မဟုတ်ပေ။

စစ်သည်သည် ခါးကိုညွှတ်ကာ ငွေစကို ကောက်ယူပြီး အဘိုးအို၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ထည့်ပေးခဲ့သည်။ ထို့နောက် မြို့ရိုးပေါ်ရှိ လူထုအသိပေးချက်စာကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း ပြောသည်။ “စိတ်မပူပါနဲ့ အဘိုးအို။ ကျုပ်က အဘိုးကို ဒုက္ခပေးဖို့ လုပ်နေတာမဟုတ်ပါဘူး။ စစ်ဆေးရေးနဲ့ မှတ်ပုံတင်ခြင်းကို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးဖို့ပဲ လိုတာပါ။"

"ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်တို့ တပ်မတော်မှာ စည်းမျဉ်းတစ်ခုရှိတယ်။ အိမ်ထောင်စုမှတ်ပုံတင် စာရင်းသွင်းတဲ့ ဒုက္ခသည် မှန်သမျှကို သုံးရက်စာ ရိက္ခာ အခမဲ့ ထုတ်ပေးမယ်။ အရည်အချင်း ဒါမှမဟုတ် အတတ်ပညာရှိတဲ့သူတွေကို အလုပ်အကိုင် ရှာဖွေပေးပြီး၊ အတတ်ပညာမရှိတဲ့သူတွေကိုတော့ မြေရိုင်းစိုက်ပျိုးခုတ်ထွင်ဖို့ ကူညီပေးမယ်။ စည်းကမ်းတွေကို လိုက်နာသရွေ့ ဘယ်သူ့ကိုမှ ငတ်မွတ်ခွင့်မပြုဘူးလို့ သတ်မှတ်ထားပါတယ်။"

အဘိုးအိုသည် ထိုနေရာ၌ပင် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်ကာ ရပ်နေမိပြီး မှုန်ဝါးနေသော သူ၏မျက်ဝန်းအစုံတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာကာ ရုတ်တရက် ဒူးထောက်၍ ဦးချကန်တော့ရန် ပြင်လိုက်တော့သည်။

စစ်သည်များက ချက်ချင်းပင် လှမ်း၍ ဆွဲထိန်းလိုက်ကြပြီး "ဒီလို မလုပ်ပါနဲ့ အဘိုး။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တပ်မှူးချုပ် ကျောက်က ပြောဖူးတယ်... စစ်သည်တွေဟာ ပြည်သူ့ရိက္ခာကို စားသုံးပြီး ပြည်သူကို ကာကွယ်ဖို့ တည်ရှိတာဖြစ်လို့ ပြည်သူတွေရဲ့ ဒီလိုအရိုအသေပေးမှုကို ခံယူဖို့ မထိုက်တန်ဘူးတဲ့။"

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ...

မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် တန်းစီနေကြသော ဒုက္ခသည်များအားလုံး အံ့အားသင့်ထိတ်လန့်သော မျက်နှာထားများ ဖြစ်သွားကြသည်။

နွမ်းပါးစုတ်ပြတ်နေသော အမျိုးသမီးအချို့က တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တိုးတိုးတိတ်တိတ် တိုင်ပင်နေကြသည်။

"ဒီလောကမှာ ငွေမတောင်းတဲ့ စစ်သား တကယ်ရှိလို့လား..."

"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ငါ့အမေဘက်က တူလေးတစ်ယောက် ချင်းဟယ်ခရိုင်ကို ဖြတ်တုန်းက မြို့စောင့်တွေက သူ့ကို အတွင်းခံဘောင်းဘီတစ်ထည်ပဲ ကျန်တော့တဲ့အထိ အကုန်ချွတ်ယူပြီး လုသွားကြတာ..."

"ဟုတ်တယ် ဒါက တကယ့်ကို နတ်ဒေဝါတွေ ဖန်ဆင်းတဲ့ တရားမျှတတဲ့ နယ်မြေပဲ..."

တန်းစီနေသူများထဲမှ ပညာရှိစာဆိုပုံစံ ပေါ်လွင်နေသော လူငယ်တစ်ဦးက "ဓားပြတွေ

ဖြတ်သန်းသွားရင် ဘီးကျဲနဲ့ ဖီးသလို အကုန်ပါသွားတယ်၊ အစိုးရစစ်သားတွေ ဖြတ်သွားရင်တော့ ဘီးစိပ်နဲ့ ဖြီးသလို ဘာမှမကျန်ဘူး၊ အရာရှိတွေ ဖြတ်သွားရင်တော့ ဓားနဲ့ရိတ်သလို ပြောင်သလင်းခါသွားတတ်စမြဲပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီ တိမ်နီတပ်မတော်ကတော့ လုပ်ဆောင်ပုံချင်း လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ပါလား" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မြို့စောင့်စစ်သည်သည် မသိစိတ်ကပင် ရင်ဘတ်ကို မတ်လိုက်မိသည်။ လွန်ခဲ့သော တစ်လခန့်ကမူ သူသည် လူတို့ကို လုယက်ဓားပြတိုက်ကာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတ္တိရှိစေရန် ဓားကို အရေပြားပေါ် တင်ထားရသော ဓားပြတစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

ယခုမူ... ဤမျှများပြားလှသော ကျေးဇူးတင်ဂရုဏာသက်နေသည့် မျက်ဝန်းများဖြင့် ကြည့်ရှုခြင်းကို ခံရသောအခါ သူ၏ရင်ဘတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော နွေးထွေးမှုတစ်ခု တိုးဝှေ့လျက် ရှိနေတော့သည်။

စင်စစ်အားဖြင့် အခြားသူများ၏ စစ်မှန်သော ရိုသေလေးစားမှုကို ရရှိခြင်းသည် ငွေဆယ်ပြား ခိုးယူရရှိခြင်းထက်ပင် ပိုမို စိတ်

လှုပ်ရှားကြည်နူးစရာ ကောင်းလှပေသည်။

သူသည် တပ်မှူးချုပ်က စစ်သည်တော်များကို မိန့်ခွန်းပြောကြားစဉ်က စကားကို ရုတ်တရက် သတိရမိသွားသည်။"ငါတို့ ဓားကို ဆွဲကိုင်လိုက်ရခြင်းဟာ... နောက်ထပ် လူအများအပြား အနိုင်ကျင့် မခံရစေဖို့အတွက် ဖြစ်

တယ်..."

ထိုအချိန်ကမူ ၎င်းသည် နားဝင်ချိုရုံ ပြောသောစကားဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုရင်း ထိုစကား၏ စစ်မှန်သောအဓိပ္ပာယ်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားမိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားသော မြို့စောင့်စစ်သည်များ၏ မျက်နှာများတွင်လည်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများ လင်းလက်လာပြီး ရင်ဘတ်များကိုယ်စီ မတ်လိုက်ကြလေသည်။

ခရိုင်အစိုးရရုံး၏ ပင်မအစည်းအဝေးခန်းမအတွင်းရှိ လေထုမှာမူ အနည်းငယ် လေးလံအုံ့မှိုင်းနေခဲ့သည်။

တပ်မှူးချုပ် ကျောက်ဖင်၏ အရေးပါသော တပ်မှူးများနှင့် အရာရှိများအားလုံး အစည်းအဝေးအတွက် စုံညီစွာ တက်

ရောက်နေကြသည်။

"ဒီမနက်မှာပဲ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ထောက်လှမ်းရေးတွေရဲ့ သတင်းပေးပို့ချက်အရ... ကျူရှန်းခရိုင်က စောင့်မျှော်နေတဲ့ တော်ဝင်စစ်ကူတပ်တွေဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က ယင်ကျွေးမှာ ဝံပုလွေနက်တပ်ရဲ့ ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပါတယ်။ စစ်ကူတပ်တွေ အကုန်လုံး ပြိုကွဲပျက်စီးသွားပြီး အခုဆိုရင် ကျူရှန်းခရိုင်ဟာ ဘယ်ဘက်ကမှ အကူအညီမရဘဲ ဖြစ်နေပါပြီ..."

စစ်မဟာဗျူဟာမြောက် အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ် ဟယ်ရုဝမ်သည် တပ်မတော်၏ ရှေ့တန်းထောက်လှမ်းရေးထံမှ ရရှိသော လျှို့ဝှက်အစီရင်ခံစာကို ကိုင်ဆောင်ကာ လူအများရှေ့တွင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဖတ်ပြနေသည်။

"ဟေး... ဒီအစိုးရစစ်သားတွေကတော့ တကယ့်ကို အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်တွေပဲ" ဟု

ဟွမ်သာလီက မထင်မဲ့မြင် ပြောလိုက်သည်။

ချောင်ရှန်း၏ မျက်ဝန်းများကမူ တောက်ပသွားပြီး "တပ်မှူးချုပ်... အခု ကျူရှန်းခရိုင်က စစ်ကူမရှိတော့ဘူးဆိုတော့ ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ လှုပ်ရှားဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပါပဲ။ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်ဆုပ်လက်ကိုင်ပြပြီး ကျူရှန်းခရိုင်ကို သိမ်းပိုက်ကာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နယ်မြေကို ဆက်လက်ချဲ့ထွင်သင့်ပါတယ်..." ဟု အကြံပြုသည်။

ကျောက်ဖေးက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး "စစ်မက်ရေးရာအကြံပေးဟယ် အချက်အလက်တွေကို အရင်ဆုံး အကုန်ဖတ်ပါစေဦး၊ ပြီးမှ ငါတို့ ဆက်ပြီး ဆွေးနွေးကြတာပေါ့" ဟု မိန့်ကြားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဟယ်ရုဝမ်သည် သွေးစွန်းနေသော အခြားစာရွက်စာတမ်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အနည်းငယ် အက်ရှရှအသံဖြင့် ဆက်လက်ဖတ်ကြားခဲ့သည်။

"ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းမှာပဲ ကျွန်တော်တို့ဟာ ကျူရှန်းခရိုင်ရဲ့ ခရိုင်ဝန် လီသယ်ဝမ်ထံကနေ အရေးပေါ် အကူအညီတောင်းခံစာကို လက်ခံရရှိခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီစာထဲမှာ ဖော်ပြထားတာကတော့... ဝံပုလွေနက်တပ်မတော်ဟာ ကျေးရွာသုံးရွာကို ဆက်တိုက် ဖျက်ဆီးဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ်..."

"အထူးသဖြင့် လျူရှုကျေးရွာက အသက် ၁၅ နှစ်နဲ့အထက် ရှိတဲ့ အမျိုးသား ၃၀၀ ကျော်ကို အကုန်လုံး သတ်ဖြတ်ပစ်ပြီး၊ သူတို့ရဲ့ အလောင်းတွေကို ရွာအဝင်ဝက ပိုးစာပင်အိုကြီးပေါ်မှာ ချိတ်ဆွဲထားခဲ့ကြပါတယ်။ အမျိုးသမီးအားလုံးကိုတော့ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားပြီး ဖျော်ဖြေရေးသက်သက်အဖြစ် အဓမ္မ ပြုကျင့်နေကြပါတယ်..."

“ဝံပုလွေနက်တပ်မတော်ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ချန်ဖုန်းက... သစ်ပင်ခြောက်တွေကို ပြန်လည်ပွင့်လန်းစေမယ်လို့ ကိုယ်တိုင် ကြုံးဝါးခဲ့ပါတယ်..."

"ဝံပုလွေနက်တပ်မတော်က ချင်းလင်းကျေးရွာကို သိမ်းပိုက်ပြီးတဲ့နောက် ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်လာတဲ့ အမျိုးသမီးတွေကို ဘိုးဘွားပိုင် နတ်ကွန်းခန်းမထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားပြီး၊ သူတို့ရဲ့ ညှပ်ရိုးတွေကို သံကြိုးတွေနဲ့ ဖောက်ထွင်းချည်နှောင်ထားပါတယ်။ ဒါကို သူတို့က တပ်မတော်ရဲ့ ရွှေကြာပန်းများလို့ လှပစွာ အမည်ပေးထားကြပါတယ်..."

ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ လူတိုင်းထံမှ ဒေါသတကြီး အသက်ရှူသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

လူအများအပြားသည် မတရားမှုကို မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်လာကြတော့သည်။

ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း သူတို့သည် တပ်မှူးချုပ် ကျောက်ဖင်၏ သွန်သင်မှုများကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံယူထားကြသဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ သူတို့၏ ကျင့်ဝတ်စံနှုန်းများနှင့် စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာများသည် အလွန် မြင့်မားတိုးတက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဟယ်ရုဝမ်သည် မော့ကြည့်ကာ လူအများကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ခရိုင်ဝန် လီက ကျွန်တော်တို့ တပ်မတော်ကို အကူအညီ တောင်းခံလာတာပါ။ သူပေးပို့တဲ့ စာထဲမှာ... ပြည်သူတွေ ဝံပုလွေနက်တပ်မတော်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရတာထက်စာရင်၊ ကျွန်တော်တို့ တပ်မတော်ကို မြို့တံခါးဖွင့်ပြီး ကြိုဆိုရတာက ပိုပြီး မြတ်နိုးဖွယ်ကောင်းပါတယ်လို့ အတိအလင်း ရေးသားထားပါတယ်..."

"ထူးဆန်းလိုက်တာ..." ဟွမ်သာလီ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး "သူက တော်ဝင်နန်းတွင်းရဲ့ အဆင့်မြင့်အရာရှိတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး၊ ငါတို့လို တော်လှန်ပုန်ကန်သူ... တပ်မတော်ကို အကူအညီတောင်းတယ် ဟုတ်လား။ နေမင်းကြီးက အနောက်ဘက်က ထွက်လာတာလား..." ဟု မေးလိုက်သည်။

ဟယ်ရုဝမ်က သက်ပြင်းချကာ "ဒါကြောင့်မို့လို့လည်း လီသယ်ဝမ်က ပြည်သူကို တကယ်ချစ်တဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အရာရှိကောင်းတစ်ယောက်လို့ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတာပေါ့။ ဝံပုလွေနက်တပ်မတော်ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ချန်ဖုန်းကို 'မျက်လုံးတစ်ဖက် ဝံပုလွေ' လို့ အမည်ပြောင်ပေးထားကြပြီး၊ သူက သူ့ကို အညံ့မခံဘဲ ဆန့်ကျင်တဲ့သူတွေကို ချက်ပြုတ်စားသောက်ရတာကို အထူး ဝါသနာပါသူ ဖြစ်ပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့လက သူ ချင်းလင်းကို သိမ်းပိုက်တုန်းက ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ ရွာလူကြီးရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို လူအများရှေ့မှာပဲ ရက်ရက်စက်စက် ကွပ်မျက်ခဲ့တယ်... အဟက်..."

သူသည် ဤနေရာ၌ စကားရပ်သွားပြီး လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့ကာ ဆက်လက်မပြောနိုင်တော့ပေ။

ခဏအကြာတွင် ဟယ်ရုဝမ်က ဆက်ပြောသည်။ "ကျွန်တော်တို့ ရရှိထားတဲ့ သတင်းအရ ဝံပုလွေနက်တပ်မတော်မှာ အင်အား ၃ သောင်းရှိတယ်လို့ ကြုံးဝါးထားကြပါတယ်။ သူတို့ဟာ မူလက အနောက်တောင်ဘက်က ချွန်ကျန်းမြစ်ဝှမ်းကို စိုးမိုးထားတဲ့ မြစ်တွင်းဓားပြတွေဖြစ်ပြီး အဲ့ဒီနောက်ပိုင်းမှာ ဝံပုလွေနက်လို့ အမည်တွင်လာခဲ့တာပါ..."

ဝံပုလွေနက်တပ်မတော်နှင့် ပတ်သက်သည့် ထောက်လှမ်းရေးသတင်းများကို တင်ပြပြီးနောက် ဟယ်ရုဝမ်သည် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။

"တပ်မှူးချုပ်ကြီးခင်ဗျာ..."

ဟွမ်သာလီက ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် "ကျွန်တော်တို့ အမြန်ဆုံး တိုက်ပွဲဝင်ကြရအောင်။ ပြည်သူတွေကိုလည်း ကယ်တင်နိုင်သလို ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နယ်မြေကိုလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ချဲ့ထွင်

နိုင်မှာပါ" ဟု ပြောသည်။

"မှန်ပါတယ်... ဒါ့အပြင် ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကျူရှန်းခရိုင်ကိုယ်တိုင်က ကျွန်တော်တို့ဆီကို အကူအညီတောင်းခံဖို့ အစပြုခဲ့တာဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့မှာ စစ်ပြုဖို့အတွက် တရားမျှတတဲ့ အကြောင်းပြချက်ရှိပါတယ်"

အရာရှိ အများအပြားက ထောက်ခံပြောဆိုကြသည်။

စုန်ဖျင်ခရိုင်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးကတည်းက တိမ်နီတပ်မတော်သည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ရာ လက်ရှိတွင် စစ်သည်အင်အား ၈,၀၀၀ ကျော်အထိ တိုးချဲ့ထားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဟွမ်သာလီကဲ့သို့သော တပ်မှူးများသည် နေ့စဉ် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် ချွေးထွက်ခံကာ လေ့ကျင့်နေရခြင်းထက်၊ တိုက်ပွဲမြေပြင်သို့ သွားရောက်၍ စစ်မှုထမ်းကောင်းတံဆိပ်နှင့် စစ်ရေးအောင်မြင်မှုများကို အမြန်ဆုံး ရယူလိုစိတ် ပြင်းပြနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အရာရှိအချို့၏ မျက်နှာထားများကမူ လေးနက်တည်ကြည်နေပြီး “ ဝံပုလွေနက်က အင်အား ၃ သောင်းရှိတယ်လို့ ကြုံးဝါးထားသလို၊ ဓားပြဂိုဏ်းကနေ အခြေတည်လာတာကြောင့် သူတို့ထဲ၌ ကိုယ်ခံပညာ အဆင့်

မြင့်သိုင်းပညာရှင်တွေအများကြီး ပါဝင်နေနိုင်ပါတယ်..."

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အစည်းအဝေးတက်ရောက်လာသော တပ်မှူးအများစုက စစ်သည်များ စေလွှတ်ရန် အကြံပြုကြသည်။

ကျောက်ဖေးသည် နှုတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး လက်ချောင်းများဖြင့် စားပွဲခုံကို ဖြည်းညှင်းစွာ တောက်တောက်တောက် ဟု ခေါက်နေခဲ့သည်။

လူအများ၏ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးသံများ ငြိမ်သက်သွားသည့် အချိန်ကျမှသာ သူက ဖြည်းညှင်းစွာ စကားဆိုလိုက်တော့သည်။

"နောက်ထပ် သုံးရက်ကြာရင်... ငါတို့ ကျူရှန်းခရိုင်ကို စစ်သည်တွေ စေလွှတ်မယ်။"

စစ်ချီမည့်အချိန်ကို နောက်ထပ် သုံးရက်အကြာဟု သတ်မှတ်လိုက်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ...

ယနေ့သည် သြဂုတ်လ ၂၀ ရက်နေ့ဖြစ်ပြီး၊ နောက်ထပ် နှစ်ရက်အကြာတွင် ဆောင်းဦးရာသီ၏ အစဦးသို့ ရောက်ရှိတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

အခန်း ၁၂၈ - နွေနှောင်း၏ ချီစွမ်းအင်ကို သန့်စင်ခြင်း

ရွှမ်ယွင်ကျောင်းတော်။

ကျောက်ဖေးသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လှသော အခန်းငယ်လေးအတွင်း၌ တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်နေခဲ့သည်။

" ဧကရာဇ်ဖြူက ဆောင်းဦးကို စိုးမိုးပြီး၊ ရူရှို့က သံလိုက်အိမ်မြောက်ကို ကိုင်စွဲတယ်။ ဝိညာဉ်ကို ခုနစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် သန့်စင်လို့၊ ရွှေရောင်လေပြေက နွေဦးရဲ့ အပူရှိန်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီ။ ချီစွမ်းအင်ကို မြိုချခြင်းက ဓားတစ်လက်လိုပဲ၊ လေကို ရှူထုတ်ရှူသွင်းလိုက်တာနဲ့ နှင်းမြူတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေရမယ်။"

"နက်ရှိုင်းတဲ့ ချောက်ကမ်းပါးကြီး ပြည့်လျှံသွားတဲ့အခါ... အသက်ဇီဝိန်ဟာ သတ်ဖြတ်ခြင်းရဲ့ကြားမှာ ပုန်းကွယ်သွားလိမ့်မယ်..."

ကျောက်ဖေးသည် မိမိ၏ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းရှိလှသော အတွင်းအားကို တိတ်တဆိတ် လည်ပတ်စေရင်း စိတ်ထဲမှ ဂါထာကို ရွတ်ဆိုနေခဲ့သည်။

ဆောင်းဦးညီမျှချိန်၏ စွမ်းအင်ကို စုစည်းရန်အတွက်မူ "ယူ"ဟူသော မန္တန်အက္ခရာကို စွဲကိုင်ထားရမည်ဖြစ်ပြီး သုန် အရပ်မျက်နှာသို့ ချဉ်းကပ်လာသော ကျားဖြူကို စိတ်အာရုံဖြင့် ပုံဖော်ကြည့်ရမည်ဖြစ်သည်။

ရွှေရောင်အလင်းတန်း စွမ်းအင်သည် နန်းဆောင်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းကို ရုတ်ချည်း စုစည်းရမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ နှောင့်နှေးကြန့်ကြာသွားပါက သတ်ဖြတ်ခြင်းအငွေ့အသက်များသည် ခြောက်ကပ်ခြင်းအဖြစ်သို့ ပျက်ပြယ်သွားလိမ့်မည်။ တစ်ဖန် စောလွန်းသွားပြန်ပါကလည်း မီးတောက်အငွေ့အသက်များက မငြိမ်းသေသေးသဖြင့်... ဤနှစ်ခုစလုံးသည် ကျင့်စဉ်လမ်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ထိခိုက်ပျက်စီးစေနိုင်သည်။

ကျောက်ဖေးသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ်မှိတ်ထားပြီး မိမိ၏ စိတ်မျက်စိဖြင့် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဆွတ်နေသော ကျားဖြူတစ်ကောင်ကို ပုံဖော်ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းသည် အနောက်ဘက်အရပ်၌ ဝပ်စင်းနေပြီး မျက်လုံးများမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ တောက်ပနေကာ အစွယ်များမှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် သူ၏ထံသို့ အဆက်မပြတ် စုဆုံလာကြပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဝဲကရက်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေတော့သည်။

အချိန်သည် တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

တိတ်ဆိတ်သော အခန်းငယ်၏ အနောက်ဘက်မျက်နှာစာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင်မူ... စူးရှလှသော နေဝင်ဆည်းဆာ၏ နောက်ဆုံးအလင်းတန်းများသည် သူတို့၏ ပူပြင်းလှသောအပူရှိန်ကို လျှော့ချနေကြပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကြားရှိ ပြင်းထန်လှုပ်ရှားနေသော လေထုသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် အုံ့မှိုင်းလေးလံသော အငွေ့အသက်

အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ညနေ ၅ နာရီ ၁၅ မိနစ်ခန့်တွင်...

ရုတ်တရက်ဆိုသလို အနောက်ဘက် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းပေါ်၌ ဖဲကြိုးဖြူတစ်မျှင်ကဲ့သို့သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ယံကို ထိုးဖောက်ကာ ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ကူးဖြတ်သွားခဲ့သည်။

ကျောက်ဖေးသည် ယူ အက္ခရာအတွက် လက်ဟန်ကို ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ကိုဖွင့်ကာ ရှူသွင်းလိုက်ရာ... ထိုရွှေရောင်စွမ်းအင်သည် ရုတ်ချည်းပင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏လည်ချောင်းထဲသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။

ထိုအခဏ၌ပင်... သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ချွေးပေါက်တိုင်းမှ ရွှေဖြူအလင်းတန်းများ စိမ့်ထွက်လာပြီး သူ၏ အသက်ရှူသံသည် ဓားချင်းထိခတ်မိသကဲ့သို့ "ချန်... ချန်..." ဟူသော အသံကို ထွက်ပေါ်စေသည်။

ရွှေရောင်စွမ်းအင်သည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက် သေးငယ်လှသော ဓားသွားအစင်းပေါင်းများစွာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သွေးကြောမျဉ်းများထဲတွင် သောင်းကျန်းပတ်ပြေးနေတော့သည်။

ကျောက်ဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အနည်းငယ် တုန်ရီသွားခဲ့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့်... မူလက စုဆောင်းထားသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဝဲသည် ဤအရေးကြီးသော အချိန်တွင် အဆုံးအဖြတ်အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်လာပြီး ထိုရွှေရောင်စွမ်းအင်များကို ထိုနေရာသို့ အဆက်မပြတ် ဆွဲဆောင်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ရွှေရောင်စွမ်းအင်သည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဝဲကရက်တစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားပြီး စွမ်းအင်စုရပ်အတွင်း၌ မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆက်မပြတ် သန့်စင်နေတော့သည်။

ကျောက်ဖေးသည် ရွှမ်ယွင်ကျောင်းတော်၌ ကျင့်ကြံခြင်းကို ပြုလုပ်နေစဉ်...

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် စုန်ဖျင်ခရိုင်၏ ခရိုင်အစိုးရရုံး နောက်ဖေးခြံဝင်းအတွင်း၌...

ပင်မအိမ်ဆောင်၊ ဝဲယာဆောင်များ၊ စာကြည့်

ခန်းနှင့် အခြားသော အခန်းများအတွင်း...

ကျောက်ဖေး၏ ပုံတူပွားကိုယ်ပွား ၁၂၅ ယောက်စလုံးသည် လက်ရှိတွင် ကျင့်ကြံခြင်း၌ နစ်မြုပ်နေကြသည်။

ကျင့်ကြံခြင်း ထိရောက်မှုကို အမြင့်ဆုံးအထိ မြှင့်တင်ရန်အတွက် ကျောက်ဖေးသည် မိုးမခမြို့တွင် ရှိနေသော ကိုယ်ပွားအားလုံးကို ပြန်လည်ခေါ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် အရေးပေါ်အခြေအနေမျိုး ကြုံတွေ့ရပါက အသုံးပြုနိုင်ရန်အတွက် ဝမ်သာရှန်း၏ တောင်ပေါ်အိမ်၌ နေထိုင်နေသော ကိုယ်ပွားတစ်ယောက်တည်းကိုသာ ချန်ထားခဲ့သည်။

ခရိုင်အစိုးရရုံး ပတ်ဝန်းကျင်ကိုမူ တိမ်နီတပ်မတော်၏ စစ်သည်တော်များက ပြင်ပလူ လုံးဝဝင်ရောက်ခွင့်မရှိစေရန် တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြပ်နေကြသည်။

ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ပြုမူချက်သည် မေးခွန်းထုတ်စရာများ ဖြစ်လာစေမည်မှာ အမှန်ပင်။

သို့သော်လည်း စုန်ဖျင်ခရိုင်သည် ယခုအခါ ကျောက်ဖင်၏ ကိုယ်ပိုင်အပိုင်စားနယ်မြေ ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ... သူသည် မည်သည့်အကြောင်းပြချက်ကိုမဆို အသုံးပြုနိုင်သရွေ့ မည်သည့်ကန့်ကွက်မှုကိုမှ စိုးရိမ်နေရန်မလိုပေ။

ကျောက်ဖေးသည် သူ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို တည်ဆောက်နေစဉ်က သူ၏ကိုယ်ပွားများသည် စုပ်ယူရရှိထားသော ယင်နှင့်ယန် အဆီအနှစ်များကို မိမိ၏ ပင်မခန္ဓာကိုယ်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးနိုင်ခဲ့သည်။

သီအိုရီအရဆိုလျှင်... နှစ်ဆယ့်လေးပါးသော ရာသီဥတုအကူးအပြောင်းများ၏ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်သည်လည်း ဤကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ရပေမည်။

သာမန်လူများ ကျင့်ကြံရန်အတွက်မူ... ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ချီစွမ်းအင်တစ်မျှင်စာမျှ ရရှိရန်အတွက်ပင် တစ်နှစ်စာ ကျင့်ကြံမှုနှင့် ညီမျှပေသည်။

နှစ်ပေါင်းရာချီသော ကျင့်ကြံမှုများကို စုဆောင်းပြီးမှသာ နောက်ထပ် နယ်ပယ်တစ်ခုသို့ တက်လှမ်းရန် အခွင့်အရေးရှိလိမ့်မည်။

သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားသည် ဤအဆင့်၌ပင် သက်တမ်းကုန်ဆုံးကာ သေဆုံးသွားခဲ့ကြရသည်။

ကျောက်ဖေးအတွက်မူ နှစ်ပေါင်းရာချီဟူသည်မှာ အလွန်ပင် ရှည်လျားလွန်းလှသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် မိမိကိုယ်တိုင် ထိုမျှလောက် အသက်ရှည်ရှည် နေနိုင်ပါ့မလားဟူ၍ပင် မသေချာခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် ကျောက်ဖေးသည် သူ၏ကိုယ်ပွားများကို သူ၏ကျင့်ကြံခြင်း၌ ကူညီရန် စီစဉ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ကိုယ်ပွား ၁၂၅ ယောက်ဖြင့် အမှန်တကယ် ကျင့်ကြံနိုင်မည်ဆိုပါက... ဤသံသရာစက်ဝန်းတစ်ခုသည် နှစ်ပေါင်း ၁၂၆ နှစ်စာ ကျင့်ကြံမှုနှင့် ညီမျှပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ တစ်ဦးတစ်ယောက်သည် အင်မော်တယ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းကာ ဉာဏ်အလင်းရရှိနိုင်မည်ဆိုပါက... ၎င်းသည် လက်တစ်ကမ်းအကွာသို့ ရောက်ရှိလာတော့မည် မဟုတ်ပါလော။

ကျင့်ကြံခြင်း၏ အချိန်ကာလသည် မသိမသာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

သတိမထားမိခင်မှာပင်... နောက်တစ်နေ့၏ မွန်းလွဲပိုင်းအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အနောက်ဘက် ဆောင်းဦးညီမျှချိန်၏ အပူရှိန်များ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ ကျောက်ဖေးသည် သူ၏မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ မသန့်စင်သော လေအဟောင်းများကို ရှူထုတ်လိုက်သည်။

ထိုအသက်ရှူထုတ်လိုက်သော လေသည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဖျော့တော့သော ရွှေရောင်စွမ်းအင်မြှားတစ်စင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ "ဝှစ်..." ဟူသောအသံနှင့်အတူ ပြတင်းပေါက်ပေါ်၌ သေးငယ်သော အပေါက်တစ်ပေါက်ကို ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့သည်။

ကျင့်ကြံသူများ၏ နည်းလမ်းများသည် တကယ့်ကို ထူးခြားပြောင်မြောက်လှပေသည်။

မသန့်စင်သော လေတစ်ချက် ရှူထုတ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် လူတစ်ယောက်၏ အသက်ကို နုတ်ယူနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ကျောက်ဖေးသည် ရင်ထဲမှ ကျိတ်၍ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက်... သူ၏ စွမ်းအင်စုရပ်အတွင်းရှိ ထူးခြားသော စွမ်းအင်ကို ခံစားကြည့်လိုက်သည်။

ဤအေးမြပြီး ကြာရှည်တည်တံ့နေသော စွမ်းအင်သည် ပုံမှန်ရှိတတ်သော သွေးသားနှင့် ချီစွမ်းအင်တို့နှင့် လုံးဝ ခြားနားလှပေသည်။

ဒါက... မှော်စွမ်းအင်လား။

စိတ်ကူးလေး တစ်ချက်မျှဖြင့်... ထိုမှော်စွမ်းအင်သည် မိမိ၏လက်မောင်းကို လှုပ်ရှားရသကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာပင် သွေးကြောမျဉ်းများတစ်လျှောက် စီးဆင်းသွားခဲ့သည်။

၎င်းဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် သူ၏ အသားနှင့် အရိုးများသည် ဆေးကြောသန့်စင်သွားသည့်အလား ဖြစ်သွားပြီး ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် လန်းဆန်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့အပြင် ဤမှော်စွမ်းအင်ကို မိမိစိတ်ကြိုက် ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး အေးမြခြင်း၊ ပူပြင်းခြင်း၊ ထုံကျင်ခြင်း သို့မဟုတ် ယားယံခြင်း... စသည်ဖြင့် ပြောင်းလဲနိုင်သည်။

ကျောက်ဖေးသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူသည် နွေနှောင်း၏ ချီစွမ်းအင်ကို သန့်စင်ပြီးပြီ ဖြစ်သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် မှော်စွမ်းအင်ကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်

။ ဤစွမ်းအင်သည် သေးငယ်လွန်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် နှစ်ဆယ့်လေးပါးသော မွေးရာပါ ရာသီဥတုချီစွမ်းအင်များကို သန့်စင်ပြီး ၎င်းတို့ကို တစ်ခုတည်းသော သွေးလှည့်ပတ်မှုစက်ဝန်းစွမ်းအင်အဖြစ် ပေါင်းစပ်နိုင်မှသာ တစ်နှစ်စာ ကျင့်ကြံမှုဟု သတ်မှတ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်၌ ကျောက်ဖေးတွင် တစ်နှစ်စာ ကျင့်ကြံမှုပင် အပြည့်အဝ မရှိသေးဟု ပြောနိုင်သည်။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ... မှော်စွမ်းအင်သည် မှော်စွမ်းအင်သာ ဖြစ်သည်။

မှော်စွမ်းအင် ရှိခြင်းသည် သူ အထူးဆန်းကြယ်သော မှော်အတတ်ပညာများကို စတင်သင်ယူနိုင်ပြီဟု အဓိပ္ပာယ်ရပေသည်။

မိမိ၏ ကျင့်စဉ်လမ်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို တည်ဆောက်ခြင်းသည် ကျောက်ဖေးအတွက် မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်း၏ တံခါးခုံကို လှမ်းတက်လိုက်ရုံမျှသာ ရှိသေးသည်

မှော်အတတ်ပညာများကို သင်ယူခြင်းဖြင့်သာ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ စစ်မှန်သော စွမ်းပကားနှင့် နည်းလမ်းများကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့ဖြစ်ရာ ကျောက်ဖေးအနေဖြင့် မည်သို့လျှင် စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ နေနိုင်ပါအံ့နည်း။

သူသည် အနည်းငယ်မျှ အနားယူကာ အသက်ရှူ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်တွင် ညနေမစောင်းသေးပေ။

အဂ္ဂိရတ်အခန်းမှ ဆေးလုံးများ၏ မွှေးရနံ့များ လွင့်ပျံနေဆဲ ဖြစ်ရာ... ဒုတိယဂိုဏ်းတူအစ်မသည် ဆေးလုံးများကို သန့်စင်ဖော်စပ်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။

ဂိုဏ်းသားအကြီးဆုံး ကျိုးယွင်ရှန်းနှင့် စတုတ္ထဂိုဏ်းသား လီရှို့ယီတို့သည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ စတုရန်းကွက်ကျားကစားနေကြသည်။

လီရှို့ယီသည် မကြာခဏဆိုသလို သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို ဆွဲကိုင်ရင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာထားရှိနေပြီး... သိသိသာသာပင် အခြေအနေ မကောင်းလှပေ။

တတိယဂိုဏ်းတူအစ်ကိုနှင့် စီနီယာအစ်ကို ဝူ တို့ကိုသာ မြင်တွေ့ရပြီး အခြားသူများကိုမူ မမြင်ရပေ။

ထို့နောက် ကျောက်ဖေးသည် နောက်ဖေးခြံဝင်းသို့ သွားခဲ့သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဆရာကြီးသည် ခြံဝင်းထဲတွင် အေးအေးလူလူ ထိုင်ရင်း ရေနွေးကြမ်းသောက်ကာ စာဖတ်နေခဲ့သည်။

"ဆရာ... တပည့် ကျင့်ကြံခြင်းကနေ ထွက်လာပါပြီ။"

ကျောက်ဖေးသည် ရှေ့သို့လှမ်းကာ ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"အို..."

လျိုယွင်သည် ကျောက်ဖေးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းများက တဖြည်းဖြည်းနှင့် တည်ကြည်လေးနက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် လက်ကိုဆန့်ကာ မြှောက်လိုက်ပြီး ရွှေရောင်ပိုးချည် သွေးကြောစမ်းသပ်ခြင်းနည်းလမ်းဖြင့် ကျောက်ဖေး၏ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

ကျောက်ဖေးသည် ရှောင်တိမ်းခြင်းမရှိဘဲ လျိုယွင်အား သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် စမ်းသပ်စစ်ဆေးခွင့် ပြုလိုက်သည်။

"မဆိုးဘူးပဲ... မင်း ဒီလောက်မြန်မြန်နဲ့ မှော်စွမ်းအင်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဆရာ မထင်ထားခဲ့ဘူး။"

လျိုယွင် မျက်နှာတွင် အံ့သြချီးကျူးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

သူကိုယ်တိုင် စကြဝဠာရာသီစက်ဝန်းကျမ်းကို လေ့လာခဲ့စဉ်က... နွေဦးအစဦး၏ ချီစွမ်းအင်တစ်မျှင်ကို သန့်စင်ပြီး မှော်စွမ်းအင်တစ်လွှာ ရရှိရန်အတွက် သုံးနှစ်နှင့် လေးလတိုင်တိုင် အချိန်ယူခဲ့ရသည်ကို သတိပြုရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ဖြစ်သည့်တိုင်အောင် သူ၏ဆရာက သူ့ကို ထူးခြားပြောင်မြောက်သော ပါရမီရှင်ဟု ချီးမွမ်းခဲ့ဖူးသည်။

မထင်မှတ်ဘဲ... ကျောက်ဖေးသည် သူ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ကျင့်ကြံအားထုတ်မှုမှာတင် နွေနှောင်း၏ ချီစွမ်းအင်ကို အောင်မြင်စွာ သန့်စင်နိုင်ခဲ့သည်။

ကျောက်ဖေးသည် ကျမ်းကို စတင်လေ့လာခဲ့သည်မှာ သုံးရက်ပင် မပြည့်သေးချေ။

သို့သော်လည်း လျိုယွင်သည် သူ၏စိတ်ကို ချက်ချင်း ပြန်လည်တည်ငြိမ်စေခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူက သူ၏တပည့်ကို ဆက်လက်ချီးမွမ်းနေပါက... တပည့်ဖြစ်သူသည် မာနထောင်လွှားသွားနိုင်ပြီး ၎င်းသည် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်အတွက် ကောင်းသောအရာ မဟုတ်ပေ။

ကျောက်ဖေးက "ဆရာ... အခု တပည့်မှာ မှော်စွမ်းအင် ရှိနေပြီဆိုတော့ မှော်အတတ်ပညာတွေကို စတင်သင်ယူလို့ ရပြီလားခင်ဗျာ" ဟု မေးလိုက်သည်။

လျိုယွင်က ရယ်မောလိုက်ပြီး "မင်း ဒီလိုမေးလိမ့်မယ်ဆိုတာ ဆရာ သိသားပဲ။ ဆရာ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါဦး။"

"စင်စစ်တော့... မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၊ အစ်မတွေလည်း အဲ့ဒီတုန်းက မင်းလိုပါပဲ။ သူတို့ မှော်စွမ်းအင်ကို ကျင့်ကြံပြီးတာနဲ့ ပထမဆုံးလုပ်တဲ့အလုပ်က မှော်အတတ်တွေကို သင်ယူဖို့ ဆရာ့ဆီကို ပြေးလာကြတာပဲ..."

ဆရာနှင့် တပည့်သည် စကားပြောဆိုရင်း လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် နောက်ဖေးခြံဝင်းရှိ တိတ်ဆိတ်သော အခန်းငယ်လေးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် လျိုယွင်သည် လက်ကိုဝှေ့ယမ်းကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

ပတ်ပတ်လည်တွင် ဆန်းကြယ်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

ဒါကတော့ကိုးပေါက် ဝိညာဉ်ပိတ်ဆို့ခြင်း အစီရင်ဖြစ်ပြီး... ပြင်ပလူများ ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုခြင်းနှင့် ခိုးနားထောင်ခြင်းတို့ကို တားဆီးပေးနိုင်သော်လည်း၊ အတွင်းရှိလူများက ပြင်ပမှအသံများကို ကြားရခြင်းကိုမူ တားဆီးမည်မဟုတ်ပေ။

ဆရာနှင့် တပည့်သည် မိမိတို့၏ တရားထိုင်ဖျာများပေါ်တွင် အသီးသီး ထိုင်လိုက်ကြသည်။

"အင်မော်တယ်တွေရဲ့ နည်းလမ်းတွေကို ခြုံငုံပြီး အဆင့်သုံးဆင့် ခွဲခြားနိုင်တယ်..."

"ကြီးမြတ်တဲ့ တန်ခိုးအာနုဘော် (ရှိတဲ့သူတွေဟာ... စကြဝဠာကြီးကို လက်ဖဝါးထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်ပြီး၊ မိမိစိတ်ကြိုက် အရာအားလုံးကို ဖန်ဆင်းနိုင်ကြတယ်။ သူတို့ဟာ မနက်ခင်းမှာ မြောက်ဘက်ပင်လယ်ဆီကို သွားနိုင်ပြီး၊ ညနေခင်းမှာတော့ ချန်ဝူတောင်တန်းဆီကို ရောက်ရှိနိုင်ကြတယ်။ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံနဲ့ လောကကြီးကို ပြောင်းလဲစေနိုင်ပြီး၊ လက်ဖျစ်တစ်ချက် တီးလိုက်ရုံနဲ့ နေ၊ လနှင့် ကြယ်တာရာတွေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်နိုင်ကြတယ်။ ဆောင်းတွင်းမှာ မိုးကြိုးတွေကို ထစ်ချုန်းစေနိုင်ပြီး နွေရာသီမှာ နှင်းတွေကို ကျဆင်းစေနိုင်တယ်။ မြစ်ရေတွေကို နောက်ပြန်စီးဆင်းစေပြီး တောင်တန်းတွေကို ရွှေ့ပြောင်းစေနိုင်တယ်။ သူတို့ဟာ စိတ်ကူးတစ်ခုတည်းနဲ့ ယင်နဲ့ယန်ကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်ပြီး၊ အသက်တစ်ချက် ရှူလိုက်ရုံနဲ့ ဓာတ်ကြီးငါးပါးကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်နိုင်စွမ်း ရှိကြတယ်..."

"အလတ်စား တန်ခိုးအာနုဘော်ရှိတဲ့သူတွေမှာတော့... လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အတတ်ပညာတွေနဲ့ အဆုံးမဲ့တဲ့ ပြောင်းလဲခြင်းတွေ ရှိကြတယ်။ သူတို့က လက်ချောင်းတစ်ချက် ထိလိုက်ရုံနဲ့ တောင်တွေကို ဖြိုချနိုင်ပြီး၊ အသက်တစ်ချက် ရှူလိုက်ရုံနဲ့ လေထုကို ရေခဲအဖြစ် စုစည်းစေနိုင်တယ်။ သူတို့ဟာ ဂျိုးငှက်တစ်ကောင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းပြီး မီးခိုးငွေ့တွေကို စီးနင်းကာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နိုင်သလို၊ စာရွက်ကို လမင်းအဖြစ် ဖြတ်တောက်ပြီး ညဉ့်မှောင်မိုက်ကို လင်းထိန်စေနိုင်တယ်။ သူတို့က ပဲစေ့တွေကို ကြဲဖြန့်ပြီး စစ်သည်တော်တွေအဖြစ် ဖန်ဆင်းရင်း ထောင်ပေါင်းများစွာသော စစ်တပ်တွေကို ဆုတ်ခွာစေနိုင်တယ်... မြေပြင်ပေါ်မှာ အကျဉ်းထောင်တစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်ရုံနဲ့ နတ်ဒေဝါတွေနဲ့ သရဲတစ္ဆေတွေကို မလွတ်တမ်း ပိတ်လှောင်ထားနိုင်ကြတယ်။ သူတို့က ကြီးမြတ်တဲ့ တန်ခိုးရှင်တွေလို နေနဲ့လကို ပြောင်းပြန်မလှန်နိုင်ပေမဲ့... သူတို့ရဲ့ စွမ်းပကားကလည်း အတော်လေး ဆန်းကြယ်လှပေတယ်..."

"ဒါတွေအပြင်... ပုံမှန်အသုံးပြုလေ့ရှိတဲ့ အခြေခံ မှော်မန္တန်အတတ် တွေလည်း ရှိသေးတယ်၊ တစ်ခုချင်းစီမှာ ကိုယ်ပိုင်အသုံးဝင်ပုံတွေ ရှိကြတာပေါ့။ လေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့သူက ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းပျံသန်းနိုင်ပြီး၊ ရေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့သူကတော့ ရေခဲတွေကို မြူခိုးတွေအဖြစ် စုစည်းစေနိုင်တယ်။ သူတို့က လက်ကို မလောင်ကျွမ်းစေဘဲ မီးကို ထွန်းညှိနိုင်သလို၊ အဝတ်အစားတွေ မစိုစွတ်စေဘဲ ရေထဲကို ဝင်ရောက်နိုင်ကြတယ်။ မြေပြင်အတတ်ကို အသုံးပြုပြီး ငါးတစ်ကောင်လို နံရံတွေကို ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်သလို၊ က်ညအမှောင်တွေကိုလည်း နေ့ခင်းဘက်လို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်ကြတယ်။ သူတို့မှာ လောကကြီးကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားမရှိပေမဲ့... ကြိုးစားအားထုတ်ပြီး ကျင့်ကြံမယ်ဆိုရင်တော့ ထူးခြားဆန်းကြယ်တဲ့ အတတ်ပညာကောင်းတွေလို့ သတ်မှတ်နိုင်ပါတယ်..."

လျိုယွင်၏ အသံမှာ ဖြည်းညှင်းပြီး တည်ငြိမ်လှပေသည်။

သို့သော်လည်း ကျောက်ဖေး၏ စိတ်အာရုံထဲတွင်မူ... လှိုင်းလုံးကြီးများ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ရိုက်ခတ်လာသည့်အလား ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

အခန်း ၁၂၉ သဘာဝလွန်စွမ်းအားရဲ့ အဓိကနဲ့သာမည

ကျောက်ဖေး၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ဆရာတော်ကြီး၏ ပြောစကားများနှင့်အတူ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ပန်းချီကားချပ်ကြီးများ တစ်ချပ်ပြီးတစ်ချပ် ပွင့်လန်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

တိမ်ပင်လယ်ထက်တွင် ဝတ်ရုံလက်အင်္ကျီ တလူလူလွင့်နေသော ကျင့်ကြံသူအရှင်သူမြတ်တို့သည် ကောင်းကင်သို့ ထိုးထွက်နေသည့် တောင်ထွတ်ကြီးများကို အရုပ်ဆက်ကစားသကဲ့သို့ အမြစ်မှနုတ်ယူကာ အရှေ့ပင်လယ်ကြီးထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ပေါက်လိုက်ကြရာ တောင်လောက်ကြီးမားသော လှိုင်းလုံးကြီးများ ထကြွသောင်းကျန်းသွားသည်ကို မြင်ယောင်လာသည်။

ထို့နောက် လင်းထိန်နေသော လမင်းအောက်တွင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက အသက်ရှူထုတ်လိုက်သော အသက်ရှူငွေ့စင်္ကြံသည် လေထဲတွင် ရှည်လျားသည်ထက် ရှည်လျားလာပြီး ကောင်းကင်ပြည့်နှက်သွားသော ကြယ်တာရာများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ညဉ့်မှောင်မှောင်ကို နေ့ဗဟိုကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားစေသည်ကိုလည်း မြင်ယောင်မိပြန်သည်။

ကျောက်ဖေးသည် စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုလုံး တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားရပြီး ဤအစွမ်းထက်လှသော မန္တန်အလင်္ကာများကို မိမိကိုယ်တိုင်လည်း အကုန်အစင် တတ်မြောက်ချင်စိတ်များ တားမနိုင်ဆီးမရ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

လျိုယွင်သည် စကားကို ခေတ္တမျှ ရပ်နားလိုက်သည်။

ကျောက်ဖေးက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ချက်ချင်းပင် မေးမြန်းလိုက်သည် “ ဆရာသခင်... ကျွန်တော်တို့ ရွှမ်ယွင်ကျောင်းတော်မှာ ဘယ်လို မဟာသဘာဝလွန်တန်ခိုးတော်တွေ ရှိလဲခင်ဗျာ"

လျိုယွင်သည် ဆွံ့အသွားပြီးနောက် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

"မင်းလို လူပြိန်းကောင်လေးက ဘာမှမသိဘဲ လျှောက်ပြောနေတာပဲ။ “

“မဟာသဘာဝလွန် တန်ခိုးတော်နဲ့သဘာဝလွန်တန်ခိုးတော်တွေက စျေးထဲက မုန်လာထုပ်တွေကျနေတာပဲ။ ငါတို့ ရွှမ်ယွင်ကျောင်းတော်ကို ထားလိုက်ဦး... အနှစ်ထောင်ချီ သက်တမ်းရှိတဲ့ မဟာဂိုဏ်းကြီးတွေတောင်မှ ဂိုဏ်းစောင့်တန်ခိုးအဖြစ် မဟာသဘာဝလွန်တန်ခိုးတော် တစ်ခုတည်းရှိရင်ပဲ ကံထူးလှပြီ"

ကျောက်ဖေးသည်လည်း ရယ်မောလိုက်မိသည်။

ထို့နောက် လျိုယွင်က အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောသည် “ငါတို့ ရွှမ်ယွင်ကျောင်းတော်က မဟာသဘာဝလွန် တန်ခိုးတော်တွေကို ရပိုင်ခွင့်ကံမပါပေမဲ့ သဘာဝလွန်တန်ခိုးတော် နှစ်ခုတော့ ရှိတယ်ဟေ့"

"ပထမတစ်ခုက ကျောက်ဖျော်အတတ်လို့ ခေါ်တယ်။ ကျောက်ဖျော်အတတ်ဆိုတာ အမျိုးမျိုးသော သတ္တုနဲ့ ဓါတ်သတ္တုတွေကို ကျိုချက်မီးဖုတ်ပြီး စားသုံးလို့ရတဲ့ နတ်ဆေးနုဒ္ဓါတွေအဖြစ် ဖော်စပ်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ။ ဒါဟာ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းအတတ်ပညာတစ်မျိုး (အဂ္ဂိရတ်အတတ်) ပေါ့"

"မင်းရဲ့ အစ်မကြီးနှစ်က ဒီဘက်မှာ အတော်လေး ပါရမီပါတယ်။ အခု သူလေ့လာနေတာလည်း ဒီကျောက်ဖျော်အတတ်ပဲ"

သူက စကားကို ခေတ္တရပ်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်

"နောက်ထပ် သဘာဝလွန်တန်ခိုးတော်တစ်ခုကတော့ သားရဲခေါ်အတတ်လို့ ခေါ်တယ်။ ဒီတန်ခိုးကို တတ်မြောက်သွားရင် ပုရွက်ဆိတ်၊ အင်းဆက်ကစလို့ ငါး၊ ငှက်နဲ့ သားရဲတိရစ္ဆာန်မျိုးစုံကို ဆင့်ခေါ်နိုင်တယ်။ အဆင့်မြင့်ဆုံးအထိ ကျင့်ကြံနိုင်ရင် ကောင်းကင်ဘုံက သက်ဦးငှက်မြတ်တွေနဲ့ မိစ္ဆာသားရဲကြီးတွေကိုတောင် ဆင့်ခေါ်နိုင်စွမ်းရှိတယ်"

"ဒါပေမဲ့ ဤအတတ်ကို နောက်ထပ် အဏုသဘာဝလွန်တန်ခိုးတစ်ခုဖြစ်တဲ့ ငှက်ယဉ်အတတ်နဲ့ တွဲဖက်သုံးရတယ်။ ငှက်ယဉ်အတတ်ကမှ ထိုငှက်နဲ့ သားရဲတွေကို ငါတို့ရဲ့ အမိန့်နာခံအောင် လုပ်နိုင်တာ"

"ဒါမှမဟုတ်ရင် မင်းက သားရဲခေါ်အတတ်ပဲတတ်ပြီး သားရဲတွေကိုပဲ ခေါ်တတ်ပေမဲ့ သူတို့ကို မစေခိုင်းနိုင်ရင် ကျား၊ ဝံပုလွေ၊ အဆိပ်ရှိတဲ့ သားရဲတွင်းထဲ ရောက်သွားပြီး ကိုယ့်ကျင်းကိုယ်တူးသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

"နှမြောစရာကောင်းတာက ငါတို့ ရွှမ်ယွင်ကျောင်းတော်က လောကအနှံ့ လှည့်လည်ခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီ ငှက်ယဉ်အတတ်ကိုတော့ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး"

"တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်ကသာ ဒီ ငှက်ယဉ်အတတ် ကို တတ်မြောက်ပြီး သားရဲခေါ်အတတ်နဲ့ ပေါင်းစပ်နိုင်ရင် သားရဲအပေါင်းက အမိန့်နာခံပြီး ငှက်တကာတို့က ဦးညွှတ်ရတဲ့ အခြေအနေကို တကယ်ပဲ ရောက်ရှိနိုင်လိမ့်မယ်"

"အဲဒီအချိန်ကျရင် ကောင်းကင်က လင်းယုန်တွေက မင်းရဲ့မျက်စိဖြစ်လာပြီး တောင်ပေါ်က ကျားသစ်တွေက မင်းရဲ့လက်သည်းခြေသည်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ စစ်သည်ရဲမက် ထောင်ပေါင်းများစွာရှိတဲ့ တပ်မတော်ကြီးတောင် မင်းနားကို ကပ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး”

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ လျိုယွင်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တမ်းတမှုနှင့်အတူ နှမြောတသဖြစ်ရိပ်များ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ကျောက်ဖေး၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ထပ်တူပင်။

ထို့နောက် လျိုယွင်က “မင်းရဲ့ ဦးလေးသုံး ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ် ပြန်လာတုန်းက ငါ့ကို ပြောပြဖူးတယ်”

“မြောက်ပိုင်းရိုင်းစိုင်းသူတွေရဲ့ နယ်မြေမှာ စုန်းကဝေအချို့က ထူးခြားတဲ့ ဝီစီမှုတ်ပြီး နှင်းလင်းယုန်တွေကို အမဲလိုက်ဖို့ စေခိုင်းတာကို မြင်ခဲ့ရတဲ့သူတွေ ရှိတယ်တဲ့။ အဲဒီ အမွှေးအတောင်ရှိတဲ့ သားရဲတွေက ရှုပ်ထွေးတဲ့ အမိန့်တွေကို နားလည်ရုံတင်မကဘဲ စစ်ဗျူဟာအကွက်တွေလို ဝိုင်းရံပျံသန်းနိုင်ကြတယ်တဲ့... ရှေးဟောင်းကျမ်းစာတွေထဲက ငှက်ယဉ်အတတ်အတိုင်းပဲ"

"မင်းရဲ့ ဦးလေးသုံးက အဲဒီ ငှက်ယဉ်အတတ်ကို ရှာဖွေနိုင်မလားဆိုပြီး မြောက်ပိုင်းရိုင်းစိုင်းသူတွေရဲ့ နယ်မြေဆီ ခရီးထွက်ဖို့ ပြင်နေတယ်"

ပြောသာပြောရသော်လည်း လျိုယွင်ကိုယ်တိုင်လည်း မျှော်လင့်ချက်အများကြီး မထားရဲပေ။

အကြောင်းမူကား မြောက်ပိုင်းရိုင်းစိုင်းသူတို့၏ နယ်မြေသည် အလွန်တရာ ကျယ်ပြောလှရာ ထိုကဲ့သို့သော မန္တန်လျှို့ဝှက်ချက်ကို မည်သည့်အချိန်တွင် ရှာတွေ့နိုင်မည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်၏။

ကျောက်ဖေးက "နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျွန်တော် လောကအနှံ့ လှည့်လည်တဲ့အခါ အခွင့်အရေးရရင် ကျွန်တော်တို့ ရွှမ်ယွင်ကျောင်းတော်အတွက် အဲဒီ ငှက်ယဉ်အတတ်ကို သေချာပေါက် ရှာဖွေပေးပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လျိုယွမ်က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် "မင်းမှာ ဒီလိုစိတ်ရှိတာနဲ့တင် ငါကျေနပ်ပါပြီ။ အနာဂတ်အရေးကတော့ ကံတရားနဲ့ပဲ ဆိုင်ပါတယ်၊ ငါတို့ ဇွတ်အတင်း ဘယ်တောင်းဆိုလို့ရမလဲ"

"ဆရာသခင်... ဒီသဘာဝလွန်တန်ခိုးတော် နှစ်ခုအပြင် ကျွန်တော်တို့ ရွှမ်ယွင်ကျောင်းတော်မှာ တခြား မန္တန်တွေ ရှိသေးလားခင်ဗျာ" ဟု ကျောက်ဖေးက ဆက်မေးသည်။

လျိုယွင်က ခေါင်းညိတ်၍ "ရှိတာပေါ့။ တခြား သာမန်မန္တန်တွေအနေနဲ့ လက်ရှိ ရွှမ်ယွင်ကျောင်းတော်မှာ ငါးမျိုးရှိတယ်"

"အဲဒီငါးမျိုးကတော့ 'မီးမခဏ္ဍမန္တန်’၊ 'မိုးကြိုးပစ်မန္တန်'၊ 'ရေထိန်းချုပ်အတတ်'၊ 'ချီဖြင့် လွတ်မြောက်ခြင်းအတတ်' နဲ့ 'စက္ကူကရိန်းခြေရာခံမန္တန်' တို့ပဲ ဖြစ်တယ်"

"အခု ငါ ဒီ မီးမခဏ္ဍမန္တန်အကြောင်းကို အရင်ပြောပြမယ်။ ဒီအတတ်ကို တတ်မြောက်သွားရင် မီးလျှံတွေကြားထဲမှာ ဘေးအန္တရာယ်ကင်းကင်း လျှောက်လှမ်းနိုင်ပြီး ဘယ်လောက်ပြင်းထန်တဲ့ မီးတောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ်ခန္ဓာကို မလောင်ကျွမ်းစေနိုင်ဘူး..."

လျိုယွင်သည် ထိုမန္တန်ငါးမျိုးလုံးကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်ပြီးနောက်

"ဒီမန္တန်ငါးမျိုးထဲက မင်း ဘယ်တစ်ခုကို အရင်ဆုံး သင်ယူချင်လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျောက်ဖေး၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားပြီး တွေဝေမနေဘဲ "ဆရာသခင်... ဒီမန္တန်တွေက တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလှပါတယ်၊ ကျွန်တော် အကုန်လုံး သင်ချင်ပါတယ်" ဟု ဖြေလိုက်၏။

လျိုယွင်သည် ဆွံ့အသွားပြီးနောက် ခေါင်းခါကာ ရယ်မောလိုက်သည်

"ကောင်ဆိုးလေး... သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေဟာ တစ်သက်လုံး မန္တန်တစ်ခုတည်းကိုပဲ ထိပ်ဆုံးရောက်အောင် ကျင့်ကြံကြတာ၊ အဲဒါတောင်မှ အလွန်ခဲယဉ်းလှတာ။ ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခုက တစ်ဘဝစာ ထမင်းကျွေးတယ်ဆိုတဲ့ စကားကို မင်းမကြားဖူးဘူးလား"

"မင်းရဲ့ အစ်မကြီးနှစ်ကိုပဲ ကြည့်လေ။ သူက ကျောက်ဖျော်အတတ်တစ်ခုတည်းကိုပဲ နှစ်ပေါင်းလေးဆယ်ကျော် အထူးပြုကျင့်ကြံလာတာ၊ အခုမှ ကျောက်တုံးကို ဝိုင်အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ အဆင့်အထိ အောင်မြင်မှု အနည်းငယ်ရတာ"

ကျောက်ဖေး၏ မျက်နှာအမူအရာ မပြောင်းလဲသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ပြုံး၍

"ကဲပါ... မင်း အရင်ဆုံး စမ်းကြည့်ဖို့ တစ်ခုကို ရွေးလိုက်ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ဖေး၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ဆရာဖြစ်သူအနေဖြင့် ရေလောင်းအေးစက်မပစ်

ချင်ပေ။

ထို့ပြင် ကျောက်ဖေး၏ ပါရမီနှင့် အဆင်အခြင်ဉာဏ်အရ ပညာရပ်အနည်းငယ် ပိုမိုသင်ယူခြင်းသည် ဆိုးကျိုးရှိမည်မဟုတ်

ကြောင်း သူ ခံစားမိသည်။

ကျောက်ဖေး ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ရေထိန်းချုပ်အတတ်ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူသည် ဤမန္တန်အကြောင်းကို အစ်မကြီးနှစ် လျူချင်းရွှမ်ထံမှ ကြားသိထားပြီးဖြစ်သည်။

မကြာသေးမီက သူ၏ကိုယ်ပွားကို ရေဝိညာဉ်မှို သွားရောက် ပို့ဆောင်စေခဲ့သည်မှာလည်း ရေထိန်းချုပ်အတတ်ကို သင်ယူရန်နှင့် အသုံးဝင်စေရန်အတွက် ဖြစ်ပေသည်။

"ရေထိန်းချုပ်အတတ်လား... မဆိုးပါဘူး။ မင်းက ယင်နဲ့ယန် ဓာတ်နှစ်ပါးနဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို တည်ဆောက်ထားတာ၊ ပြီးတော့ ငါးပါးသောဓါတ်စင်ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားတော့ ယင်ယန်နဲ့ ဓါတ်ငါးပါးမန္တန်တွေကို ကျင့်ကြံဖို့ တကယ်ပဲ ကောင်းကင်က ပေးတဲ့ ပါရမီရှင်ပဲ"

လျိုယွင်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် ထရပ်ကာ သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ သံသေတ္တာထဲမှ အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အတွင်း၌ ကြည်လင်တောက်ပနေသော ပြာလဲ့လဲ့ နဂါးအကြေးခွံ သုံးချပ် ရှိနေသည်။

"ဒါက နှင်းခဲနဂါး အကြေးခွံပဲ။ ရေဓာတ်စင် စွမ်းအားတွေ သိပ်သည်းနေပြီး ရေထိန်းချုပ်မှု တရားအသိ ခြေရာလက်ရာ အနည်းငယ် ပါဝင်တဲ့အတွက် ရေထိန်းချုပ်အတတ်ကို ကျင့်ကြံဖို့ အသင့်တော်ဆုံးပဲ"

"မန္တန်တွေကို ကျင့်ကြံချင်ရင် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းတွေရဲ့ အကူအညီကို ယူရတယ်၊ ဒါမှ အားစိုက်ရမှု ထက်ဝက်သက်သာပြီး အကျိုးသက်ရောက်မှု နှစ်ဆ ရရှိမှာ"

"မင်းရဲ့ အစ်ကိုငါးလည်း လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ရေထိန်းချုပ်အတတ်ကို သင်ယူခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါတွေက အဲဒီတုန်းက သူ သုံးလို့ကျန်ခဲ့တဲ့ အပိုင်းအစတွေပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အကြေးခွံသုံးချပ်ဆိုရင် မင်းအတွက် လုံလောက်ပါပြီ"

"မင်းရဲ့ အစ်ကိုငါးတုန်းကလည်း ရေထိန်းချုပ်အတတ်ကို ပိုင်နိုင်ဖို့ အကြေးခွံသုံးချပ်ပဲ သုံးခဲ့တာ။ တကယ်လို့ ဒါနဲ့မှ မလုံလောက်ရင်တော့ နောင်ကျရင် မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ တောင်အောက်ဆင်းပြီး ရှာဖွေရလိမ့်မယ်"

လျိုယွင်က ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို ကျောက်ဖေးထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ရွှမ်ယွင်ကျောင်းတော်တွင် သက်ဆိုင်ရာ မန္တန်များကို ကျင့်ကြံရန်အတွက် ဝိညာဉ်ပစ္စည်းများကို အမြဲတမ်း အရန်သင့် သိမ်းဆည်းထားလေ့ရှိသည်။

ဤဝိညာဉ်ပစ္စည်းများသည် ရွှမ်ယွင်ကျောင်းတော်၏ တပည့်ကြီးများ လောကအနှံ့ ခရီးဆန့်စဉ် ကောက်ယူစုဆောင်းခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုတပည့်ကြီးများသည် ရွှမ်ယွင်ကျောင်းတော်မှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ပြန်လာခဲသော်လည်း မျိုးဆက်သစ် တပည့်ငယ်များအတွက်မူ အမြဲတစေ ထောက်ထားငဲ့ညှာကြပေသည်။

ကျောက်ဖေးသည် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို လှမ်းယူလိုက်ရာ လက်ထဲတွင် အေးစက်စက် အထိအတွေ့ကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရေဓာတ်စင် စွမ်းအားများသည်လည်း ရုတ်ချည်း ပိုမိုလှုပ်ရှားသက်ဝင်လာသည်။

ကျောက်ဖေးက

"ဆရာသခင်... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ကျွန်တော့်မှာလည်း ရေဝိညာဉ်မှိုတစ်ခု ရှိပါတယ်ခင်ဗျာ။ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က အစ်မကြီးနှစ်ကို မေးကြည့်တော့ အဲဒါကလည်း ဒီ ရေထိန်းချုပ်အတတ်ကို ကျင့်ကြံတဲ့နေရာမှာ သုံးလို့ရတယ်လို့ ပြောပါတယ်"

"ရေဝိညာဉ်မှို ဟုတ်လား... မင်းမှာ တကယ်ပဲ အဲဒီလို ရေဓာတ်စင် ဝိညာဉ်ရတနာ ရှိနေတာလား"

လျိုယွင်သည် ဤစကားကို ကြားသောအခါ အံ့ဩသွားရသည်။

"ဆရာသခင် ခဏလောက် စောင့်ပါဦး၊ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း သွားယူလိုက်ပါ့မယ်"

ကျောက်ဖေးသည် စကားဆုံးသည်နှင့် ထရပ်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ငါးမိနစ်ပင် မပြည့်မီ အချိန်အတွင်းမှာပင် ကျောက်ဖေးသည် လက်ထဲ၌ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းမဟုတ်ဘဲ စိမ်းမြသော ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် သေတ္တာ ဖြစ်၏။

ကျောက်ဖေးသည် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာထဲမှ ရေဝိညာဉ်မှိုကို ထုတ်ယူကာ လျိုယွင်ထံ ဆက်သလိုက်သည်။

"ရှူး... မဆိုးဘူး၊ ဒါက တကယ်ပဲ နှစ်ပေါင်းသုံးရာကျော် သက်တမ်းရှိတဲ့ ရေဝိညာဉ်မှိုပဲ၊ အတော်လေး ရှားပါးလှတယ်"

လျိုယွငါက အံ့ဩချီးကျူးမိသည် “ရေဓာတ်စင် တရားအသိကို ထိန်းချုပ်တဲ့နေရာမှာ ဆိုရင်တော့ ဒီရေဝိညာဉ်မှိုက နဂါးအကြေးခွံထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး သင့်တော်တာပေါ့။ အထူးသဖြင့် ဒါက နှစ်ပေါင်းသုံးရာကျော် သက်တမ်းရှိနေတော့ သာမန် ရေဝိညာဉ်မှိုတွေထက် အာနိသင် အနည်းဆုံး နှစ်ဆလောက် ပိုသာတယ်"

"ဒါပေမဲ့... ဒီရေဝိညာဉ်မှိုရဲ့ အစိတ်အပိုင်း အတော်များများက ဖြတ်တောက်ခံထားရပါလား။ မင်း စားပစ်လိုက်တာလား။ အိုင်း... ဒီလို ဝိညာဉ်ပစ္စည်းမျိုးကို ဆေးဖော်စပ်တဲ့နေရာမှာ သုံးတာဖြစ်ဖြစ်၊ မန္တန်ကျင့်ကြံတဲ့နေရာမှာ သုံးတာဖြစ်ဖြစ် လုပ်ရမှာ။ ဒီအတိုင်း အစိမ်းလိုက် စားပစ်တာကတော့ အဖြုန်းတီးဆုံးပဲ"

လျိုယွင်က နှမြောတသစွာဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

ကျောက်ဖေးလည်း မည်သို့ရှင်းပြရမှန်း မသိတော့ပေ။

အမှန်တော့ ထိုသို့ ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့သူမှာ သူမဟုတ်ဘဲ အသတ်ခံလိုက်ရသည့် စုန်ဖျင်ခရိုင်၏ ဒုတိယစစ်ကဲမှူးသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။