အခန်း ၃၀၇

အခန်း (၃၀၇) မပျံသန်းနိုင်ဘူး

"ခွန်အားကြီးတယ် ဟုတ်လား။"

နတ်ဘုရားလုဝူ အသံ၌ စိတ်ပျက်သွားဟန် အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။ "မင်းမှာ တခြား ထူးခြားတဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအင် ဘာတစ်ခုမှ မရှိဘူးပေါ့လေ။ ထားပါတော့။ မင်း ငါ့နောက်ပဲ လိုက်ခဲ့တော့။ မင်းတကယ် ဘယ်လောက်တောင် အင်အားကြီးမားလဲ ဆိုတာကို ငါ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စမ်းသပ်ကြည့်ရသေးတာပေါ့။"

ပိုင်ချူးရန်က ကျန်းလန်ဘက်သို့ အကူအညီတောင်းသယောင် လှမ်းကြည့်သော်လည်း ထိုမိန်းကလေးငယ်က အေးစက်စက် လေသံဖြင့်သာ ပြန်လည်တုံ့ပြန်၏။ "သွားလေ။ နတ်ဘုရား လုဝူက ကောင်းကင်အောက်က မြို့တော်ကို အုပ်ချုပ်ရုံတင်မကဘူး ကောင်းကင်ဌာနကိုးခုလုံးကိုလည်း တာဝန်ယူ ကွပ်ကဲရတာ။ နတ်ဘုရားအသစ်တွေ ရာထူးခန့်အပ်ခံရရင် ကောင်းကင်ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဆီမှာ အမှုတော် ထမ်းရွက်နိုင်လိမ့်မယ်။"

"မင်း ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ကို ရိုရိုသေသေခေါ်စမ်းပါ"

လုဝူသည် မပြောချင်ပြောချင်ဟန်ဖြင့် မြေပြင်ပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်၏။ သူ့ ကိုယ်ထည်ကြီးမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ ကျားကြီး ကိုးဆယ့်ကိုးကောင်စာမျှ ပမာဏရှိပြီး မိုးထိမတတ် မြင့်မားလှသည်။ သို့သော် ထိုခန္ဓာကိုယ်ကြီးဖြင့် မြေပြင်ကို နင်းလျှောက်သွားသည့်တိုင် ခြေသံတစ်ချက်မျှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိသည်မှာ ချောက်ချားဖွယ်ရာပင်။

ထို့နောက် သူသည် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ကောင်းကင်နံဘေးရှိ ကျောက်စိမ်းဖြူ လှေကားထစ်များဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွား၏။ ပိုင်ချူးရန်က ကျန်းလန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး လုဝူ ခြေလှမ်းများနောက်သို့ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာသည်။ မကြာမီတွင် သူတို့သည် ကောင်းကင်ထက်ပင် ပို၍ မြင့်မားကျယ်ပြောလှသော စင်မြင့်ကျယ်ကြီးတစ်ခုထံသို့ ရောက်ရှိသွား၏။

ကျောက်စိမ်းစင်မြင့်၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်၌ ချိုင့်ခွက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုအတွင်း၌ ဧရာမ ကျောက်နက်တုံးကြီးတစ်ခုက တည်ရှိနေသည်။ လုဝူသည် စင်မြင့်အနီးသို့ ရောက်သည်နှင့် ထိုကျောက်တုံးကြီးကို မေးငေါ့ပြလျက်ပြော၏။ "သွား။ အဲဒီကျောက်တုံးကြီးကို မ ကြည့်စမ်း။"

ပိုင်ချူးရန်သည် ထိုကျောက်တုံးကို အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် အနားသို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်သွားသည်။ သူက စမ်းသပ်ကြည့်ရန်အတွက် လက်ဆန့်ထုတ်၍ ထိလိုက်ရုံသာ ရှိသေးပြီး မည်မျှလေးလံကြောင်းပင် မခံစားရသေးမီ ကျောက်တုံးကြီးမှာ အလိုအလျောက် တသိမ့်သိမ့် တုန်ခါလေ၏။

နတ်ဘုရားတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းဆုံး ပေကိုးရာခန့် အရွယ်အစား ရှိတတ်သည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် ဤမျှအရွယ်အစားရှိသော ကျောက်တုံးကြီးမျိုးမှာ သူတို့ လက်ချောင်းများကို လေ့ကျင့်ရန် သာမန် အလေးတုံးလေး တစ်တုံးမျှသာ ဖြစ်နိုင်မည်ဟု ပိုင်ချူးရန် ထင်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် မည်သို့ မ ရမည်ကို ခေတ္တမျှ ချင့်ချိန်ပြီးနောက် သူလည်း ဧရာမကျောက်တုံးကြီးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့်ပင် လွယ်ကူစိုက်ပျိုးစွာ မ တင်၏။

"ဟင်။ မင်း တော်တော် အင်အားကြီးတာပဲ။"

လုဝူ ကြမ်းတမ်းသောအသံကြီးမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားသည်။

"ဒီကျောက်တုံးကြီးမှာ တန်ခိုးစွမ်းအင်တွေ ကိန်းအောင်းနေတာကွ။ သူ့ရဲ့ အလေးချိန်က မြေပြင်လောကမှာရှိတဲ့ အမြင့်မားဆုံး တောင်တချို့နဲ့တောင် နှိုင်းယှဉ်လို့ရတယ်။ သာမန် နတ်ဘုရားတွေဆိုရင် ဒါကို မနိုင်ကြဘူး။ မင်းက ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ မ ပြနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူးကွ။"

ပိုင်ချူးရန်မှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားကာ ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် မြှောက်ကိုင်ထားလျက် ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်နေမိ၏။ သို့ရာတွင် လုဝူသည် သူ့ကြောင်အမ်းမှုကို အရေးမစိုက်တော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် အမိန့်ပေးသည်။

"မင်းက တောင်တစ်တောင်ကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ရွှေ့ပြနိုင်မှတော့ နောက်ထပ် စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ထပ်လုပ်ကြည့်ရတာပေါ့။ ဒီကျောက်တုံးကြီးကို ဘယ်လောက်ဝေးဝေး ရောက်အောင် မင်း ပစ်လွှတ်နိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ကြရအောင်။ ဟောဒီ အပြင်ဘက်မှာကောင်းကင်ပြင်ကြီး ရှိတယ်။ အဲဒီဆီကိုသာ အားကုန် လွှင့်ပစ်လိုက်။"

ပိုင်ချူးရန်သည် အပြင်ဘက်၌ လင်းလက်တောက်ပနေသော နဂါးငွေ့တန်း ဂလက်ဆီကြီးကို လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် အနည်းငယ် တွေဝေသွားကာ မေး၏။

"အပြင်က ကြယ်တွေအားလုံးက နတ်ဘုရားတွေလို့ ကြားဖူးတယ်။ သူတို့ဆီ သွားမှန်ခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဗျ။"

"ဟားဟား။ ဒီနဂါးငွေ့တန်းကြီးရဲ့ ကျယ်ပြောလှတဲ့ အတိုင်းအတာက မင်း စိတ်ကူးယဉ်နိုင်တာထက်ကို အများကြီး ကျော်လွန်တယ်ကွ။ ဒီကြယ်တွေကို မင်းမျက်စိရှေ့မှာတင် အနီးကပ် မြင်နေရတဲ့ အလင်းစက်လေးတွေလို့ ထင်နေပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ သူတို့က မင်းနဲ့ မိုင်ပေါင်း သောင်းသိန်းချီပြီး ကွာဝေးနေတာ။"

လုဝူက သဘောတကျ ရယ်မောရင်း ပြောသည်။

"တကယ်လို့များ ဒီနေ့ မင်းသာ အဲဒီ ကြယ်တာရာနတ်ဘုရားတွေကို ထိမှန်အောင် ပစ်နိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ပြဿနာတက်မှာကို မပူနဲ့။ ငါကိုယ်တိုင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဆီကို တိုက်ရိုက် လျှောက်တင်ပြီး မင်းကို ဝန်ကြီးကိုးပါးအဆင့် နတ်စစ်သူကြီး ဘွဲ့ပေးဖို့ အာမခံတယ်။"

"ဒါဆို ခင်ဗျား အခုပြောတဲ့အတိုင်း ကတိတည်ပါစေ။"

ပိုင်ချူးရန်သည် နှုတ်ခမ်းတစ်ဖက် တွန့်ရုံ ပြုံးပြီး သူ့ လက်ထဲရှိ ကျောက်တုံးကြီးကို ဘိုးလင်းဘောလုံးတစ်လုံး ပစ်လွှတ်တော့မည့် အနေအထား ပြင်လေ၏။

"ငါ စကားငါတည်ပါတယ်"

လုဝူက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

ပိုင်ချူးရန်သည် ကျောက်တုံးကြီးကို မြှောက်ပြီးနောက် ကျယ်လောင်ပြင်းထန်လှသော လေခွင်းသံကြီးနှင့်အတူ အပြင်ဘက်သို့ အားကုန် ပစ်လွှတ်တော့သည်။

ပိုင်ချူးရန်သည် ဒန်ထျန်အတွင်းရှိ စစ်မှန်သော ချီစွမ်းအင်များကို အသုံးမပြုခဲ့ဘဲ သူ့ ခန္ဓာကိုယ် ကြွက်သားခွန်အားကိုသာ အသုံးပြု၏။ သို့သော် ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီးမှာ သူ၏လက်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လေထုကြီးတစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည့်အလား ကြောက်မက်ဖွယ် အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သာမန်မျက်စိဖြင့်ပင် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သော လေလှိုင်းလုံးကြီးများ အရပ်လေးမျက်နှာသို့ ရိုက်ခတ်ပျံ့နှံ့သွားပြီး ကောင်းကင်ယံထက်၌ ကြီးမားလှသော အဖြူရောင်စက်ကွင်းကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ထိတ်လန့်ဖွယ် မြင်တွေ့ရ၏။

ထိုအဖြူရောင်လေစက်ကွင်းကြီး၏ ဗဟိုချက်မှနေ၍ အလင်းတန်းသဖွယ် ဖြူဖွေးသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုသည် ကောင်းကင်ပြင်ကြီးကို တည့်မတ်စွာ ထိုးခွဲဖြတ်သန်းသွားပြီး အလွန်ဝေးကွာလှသော နဂါးငွေ့တန်း ဂလက်ဆီကြီးထဲသို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားသည်။