အခန်း ၃၆၂

အခန်း (၃၆၂) - ရှင့်ဆံသားအတွက်

ပေါ့ပါးပြီး အရသာရှိသော ငါးကြင်းဟင်းလျာသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လူတိုင်း၏ စိတ်ဝိညာဥ်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်ပုံရသည်။

အဖြူရောင် မီးခိုးငွေ့များက မီးဖိုချောင်တစ်ခုလုံးနှင့် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုအခန်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားကာ လူတိုင်းကို ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရင်းနှီးပြီးသား မှတ်ချက်များ အစီအရီ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စုယန်ယန်၏ မျက်နှာကို မှတ်ချက်များဖြင့် ဖုံးအုပ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

[ဒီငါး… လုံးဝပြီးပြည့်စုံတယ်။]

[ငါစားနေရင်းနဲ့ ငိုမိတယ်။ ဒီငါးက အရမ်းအရသာရှိတယ်။ မွှေးပြီး နူးညံ့နေတာပဲ။]

[တင်ဆက်သူက ငါးဟင်းချက်တာကို ကြည့်တိုင်း ငါ မိန့်မောသွားမိတယ်။ ငါးက အတူတူပါပဲ၊ ချက်ပြုတ်နည်းကလည်း အတူတူပဲ၊ ဒါပေမယ့် ငါလုပ်ထားတဲ့ ငါးက တင်ဆက်သူ ချက်ပြုတ်တဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာလောက် ဘာကြောင့် အရသာမရှိတာလဲ။ ငါလိုအပ်တာက ဒီငါး ဒါမှမဟုတ် ဒီလက်တွေလား။ ငါ့မှာ မရှိတာက တင်ဆက်သူပါပဲ။]

[ငါးတစ်ကောင်ကို ချက်ပြုတ်နိုင်တဲ့ ဒီလိုမျိုး ချက်ပြုတ်နည်းတွေ အများကြီးရှိနေလိမ့်မယ်လို့ ငါတကယ် မထင်ထားဘူး။ အရင်က ငါးပြုတ်က ပိုမွှေးပေမယ့် ဒီတစ်မျိုးကတော့ မတူဘူး။ အပြင်မှာ ကြွပ်ကြွပ်လေး ရှိနေပေမယ့် အတွင်းပိုင်းမှာတော့ ချိုမြိန်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ချိုမြိန်မှုနှင့်အတူ လတ်ဆတ်ပြီး နူးညံ့တဲ့အရသာလေးကိုပါ ခံစားရတယ်။ ဒါက ထျန်းမာ့ကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မယ်။ အတိုချုပ်ပြောရရင် ငါးညှီနံ့ လုံးဝ မရှိဘူး။ အဆီ လုံးဝ မပါဘူး။]

[အပေါ်ထပ်က သူဌေးကြီးကို ငါကိုးကွယ်မိပါတယ်။ သူက ဒီဟင်းပွဲရဲ့ အနှစ်သာရကို အပြည့်အ၀ ထုတ်ဖော်ခဲ့တာပဲ။ အချိန်အတော်ကြာအောင် စားပြီးတော့ ငါစကားတစ်ခွန်းပဲပြောနိုင်တယ်—အရသာရှိလိုက်တာ။]

စုယန်ယန်က ငါးကို ဘေးဖယ်ထားပြီး ဂျုံယာဂုကို မွှေပေးသည်။ သိုးသားအရိုး၏ အဆီအနှစ်က စွပ်ပြုတ်ထဲသို့ လုံးလုံးလျားလျား ပျော်ဝင်သွားပြီးဖြစ်သည်။ စွပ်ပြုတ်အရည်က ကောက်ညှင်းဆန်ထဲကို စိမ့်ဝင်သွားတဲ့အခါ အရမ်းခံတွင်းတွေ့စေပါသည်။

ဒါ့အပြင် ကြက်စွပ်ပြုတ်ကလည်း အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ။ စုယန်ယန်သည် နည်းနည်းလောက် ခပ်ပြီး ငါးဟင်းဘေးမှာ ထားကာ နောက်မှ တွဲစားဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ငါးဟင်းလျာ၊ စွပ်ပြုတ်၊ ဂျုံယာဂုတွေ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီးနောက် စုယန်ယန်သည် ပြုတ်ထားသည့် ကြက်ဥပြုတ်အိုးထဲမှ ကြက်ဥတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ပင်လယ်ရေညှိနှမ်းကိတ်မုန့် ကျက်ခါနီးပါပြီ။

အပူကြောင့် ပြန့်သွားသော မုန့်စိမ်းသည် အစိမ်းရောင် ဂျယ်လီ အပိုင်းအစတစ်ခုကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး ပျော့ပျောင်းလာသည်။

စုယန်ယန်သည် မုန်လာဥတွေကို အသုံးပြုပြီး ပန်းပွင့်အနည်းငယ်ကို အမြန်ထွင်းထုကာ ပင်လယ်ရေညှိနှမ်းကိတ်မုန့်ကို ထည့်ထားသော ပန်းကန်ပြားအစွန်းပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

ဒါက အချိုပွဲတစ်ပန်းကန်နဲ့တောင် တူတာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီ့အစား၊ ဒီအချိုပွဲကို စားသောက်ဖို့ လူတော်တော်များများကို တွန့်ဆုတ်သွားစေတဲ့ အနုပညာလက်ရာတစ်ခုလိုပါပဲ။

မိန်းကလေးတော်တော်များများက ဒီမုန့်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့‌တောင် သဘောကျသွားပါသည်။ သူတို့သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်ပြီး ခဏနေရင် ကံစမ်းမဲမှာ ရွေးချယ်ခံရဖို့ ဆုတောင်းကြပါသည်။

စုယန်ယန်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချပြီး လက်ကို ပဝါဖြူနဲ့ သုတ်လိုက်သည်။ “ဟင်းပွဲတွေ အကုန်ပြင်ဆင်ပြီးပါပြီ။ ထုံးစံအတိုင်း ရှင်တို့ကို ငါးဟင်း မပို့ပေးနိုင်ပါဘူး။ အခြား ဟင်းလျာတွေကို ကံထူးရှင်တွေထံ ပို့ပေးပါမယ်။ အရွေးမခံရတဲ့သူတွေက စိတ်မကောင်းဖြစ်စရာမလိုပါဘူး။ ဒီနေ့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှာ ပြသထားတဲ့ ဟင်းလျာတွေက ရှီဟွမ်းစားသောက်ဆိုင်မှာ တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး တင်ပေးသွားမှာပဲဖြစ်ပါတယ်။ ဒီဟင်းပွဲတွေကို ကြိုက်နှစ်သက်တဲ့သူတွေက သူတို့ရဲ့ နာမည်ရင်းတွေနဲ့ ကြိုတင်မှာယူထားလို့ရပါတယ်။”

စုယန်ယန်၏စကားများသည် ထိပ်ပြောင်ဝေဒနာခံစားရသူများကို နှစ်သိမ့်မှုမပေးနိုင်ခဲ့ပေ။ သူတို့ထဲက တချို့က မြို့တော်အေမှာ မရှိတာကို မပြောပါနှင့်ဦး၊ စားသောက်ဆိုင်က နေ့တိုင်း လက်ခံရတဲ့ ဧည့်သည်တွေကတောင် လူတစုကို သတ်ဖြတ်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။

သို့သော် သူတို့ မည်မျှပင် စောဒကတက်နေပါစေ စုယန်ယန်မှာ ရွေးချယ်စရာမရှိပေ။ ဒါက စားသောက်ဆိုင်ရဲ့ ကန့်သတ်ချက် ဖြစ်နေပါပြီ။ လူပိုများသွားလျှင် အချိန်ပိုလုပ်ရပေမည်။

ထို့နောက် စုယန်ယန်သည် ဟင်းပွဲများစွာနှင့် ဆံပင်ကျွတ်ခြင်း လက္ခဏာများကို အကျဉ်းချုံး ပြောပြခဲ့သည်။ သူမသည် ကံစမ်းမဲပေါက်သည့် ဟင်းပွဲအချို့ကို ထုတ်ပိုးပြီးနောက် ဟောက်ချန်ဟွမ်းကို ညစာစားဖို့ သွားရန် မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ဟောက်ချန်ဟွမ်းသည် ထမင်းစားခန်းထဲသို့ သူ့ဖာသာသူ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို တွန်းပြီး ဝင်လာခဲ့သည်။ အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေ ပြည့်နေတဲ့ စားပွဲကို သူမြင်လိုက်ရတော့ စားချင်စိတ်တွေ တိုးပွားလာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ဟောက်ချန်ဟွမ်း၏ မျက်လုံးများက စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းပွဲများအားလုံးသည် သူ့ဆံသားအတွက်သာ ဖြစ်သည်ဟု တွေးလိုက်မိတော့ သူ့ခံစားချက်တွေ ရောထွေးသွားတယ်..