အခန်း ၄၂၂

အခန်း (၄၂၂)

ဟွိုင်ရှန်းတောင်ကြားတံခါး၏ သားရဲနက်တောအုပ်။

၎င်းကို တောအုပ်တစ်ခုဟု ခေါ်ဆိုခြင်းထက် သစ်ပင်ပင်လယ်ကြီးတစ်ခုဟု တင်စားခြင်းက ပို၍မှန်ကန်ပေလိမ့်မည်။

ဤသစ်ပင်ပင်လယ်ကြီးသည် မိုင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားကျယ်ပြန့်ပြီး တောင်ကြားများကဲ့သို့သော မြေမျက်နှာသွင်ပြင်များပင် ပါဝင်နေလေ၏။

ဒဏ္ဍာရီများအရ ဤသစ်ပင်ပင်လယ်ကြီးသည် မဟာရှေးဟောင်းစစ်ပွဲကြီးအတွင်း လူသားမျိုးနွယ်ကျင့်ကြံသူများနှင့် အဆိပ်နတ်ဘုရားတို့ တိုက်ပွဲဆင်နွှဲခဲ့ကြသော စစ်မြေပြင်ဟောင်းတစ်ခုဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြပေသည်။

အဆိပ်နတ်ဘုရား သေဆုံးသွားပြီးနောက် ကြွင်းကျန်ရစ်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက ဤနေရာကို ညစ်ညမ်းစေခဲ့ပြီး ဤနေရာရှိ နိယာမတရားများကိုပင် ပြောင်းလဲသွားစေကာ သဘာဝအတိုင်း ကောင်းကင်ပျံသန်းခွင့်ပိတ်ပင်ခြင်း ဝင်္ကပါတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။ ရုပ်ခန္ဓာရှိသော မည်သည့်အရာမဆို ဤနေရာတွင် ပျံသန်းနိုင်စွမ်းမရှိတော့ချေ။

ဒဏ္ဍာရီများတွင် အစောပိုင်းကာလများက သားရဲနက်တောအုပ်၏ အဆိပ်ငွေ့ချီများသည် အထက်ပိုင်းငါးဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူများပင်လျှင် ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်ခြင်း မရှိလောက်အောင် ပြင်းထန်ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြလေသည်။

နှစ်ပရိစ္ဆေဒများ ကြာမြင့်လာသည်နှင့်အမျှ သားရဲနက်တောအုပ်၏ အဆိပ်ငွေ့များက ပါးလွှာသွားခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း နဂါးတံခါးအဆင့်အောက်ရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာမူ ဖြတ်သန်းနိုင်ခြင်း မရှိသေးပေ။ ထို့အပြင် ကောင်းကင်ပျံသန်းခွင့် ပိတ်ပင်ထားသော နိယာမကလည်း ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နှင့်မသက်ဆိုင်ဘဲ ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲဖြစ်၏။

ယန်လျိုယွင်က တပ်သားခုနစ်သိန်းပါဝင်သော တပ်မတော်ကြီးကို ဦးဆောင်ကာ သားရဲနက်တောအုပ်ဆီသို့ ချီတက်လာခဲ့လေသည်။

ဆေးလုံးများကို သောက်သုံးပြီးနောက်တွင် သားရဲနက်တောအုပ်၏ အဆိပ်ငွေ့များက ယန်လျိုယွင်၏ တပ်မတော်ကို မည်သည့်ထိခိုက်မှုမျှ မပေးနိုင်တော့ချေ။

ကျင်းတိုင်းပြည်တပ်မတော်၏ ချီတက်မှုမှာ အလွန်ချောမွေ့နေခဲ့သည်။ မည်မျှပင် ချောမွေ့နေသနည်းဆိုလျှင် ယန်လျိုယွင်ကိုယ်တိုင်ပင် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားလာရလေ၏။

လက်ရှိ ချီတက်နေသော အရှိန်အရဆိုလျှင် ဤပင်လယ်ကြီးသဖွယ် ကျယ်ပြောလှသော သားရဲနက်တောအုပ်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ရန် သုံးနာရီပင် ကြာမည်မဟုတ်ပေ။

"ငါကပဲ အများကြီး တွေးပူနေမိတာလား... တကယ်ပဲ သံသယဖြစ်စရာ ဘာမှမရှိတာများလား" ဟု ယန်လျိုယွင်က သူ့ဖာသာ တွေးတောနေမိလေသည်။

"စစ်သူကြီး ကျွန်တော်တို့ ဒီသားရဲနက်တောအုပ်ကြီးကို နောက်ထပ် တစ်နာရီမပြည့်ခင် ဖြတ်ကျော်နိုင်တော့မှာပါ" လက်ထောက်စစ်သူကြီးတစ်ဦးက ရှေ့သို့တက်လာပြီး ယန်လျိုယွင်အား လျှောက်တင်လေ၏။

"အင်း" ယန်လျိုယွင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ညီအစ်ကိုတွေကို သတိမလွတ်စေဖို့ ပြောထားလိုက်။ ပြီးတော့ ကင်းထောက်တွေကိုလည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဆက်ပြီးစူးစမ်းခိုင်းထား"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ စစ်သူကြီး" လက်ထောက်စစ်သူကြီးက ခေါင်းညိတ်ကာ အမိန့်ကို ချက်ချင်းပြန်လည် ဆင့်ကဲပေးလိုက်လေသည်။

တပ်မတော်ကြီးတစ်ခုလုံးက ရှေ့သို့ ဆက်လက်ချီတက်သွားကြ၏။ သားရဲနက်တောအုပ်တွင်သာရှိသော သီးသန့်မိစ္ဆာသားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုအချို့ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံးကို ပြတ်သားစွာ ရှင်းလင်းပစ်နိုင်ခဲ့ပေသည်။

မကြာမီမှာပင် ကျင်းတိုင်းပြည်တပ်မတော်သည် အပြန့်ပြူးဆုံးနေရာကို ဖြတ်ကျော်ပြီး တောင်ကြားတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားကြလေတော့သည်။

ဤတောင်ကြားမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှပြီး တပ်သားခုနစ်သိန်းပါ တပ်မတော်ကြီးကို လွယ်ကူစွာပင် ဝင်ဆံ့နိုင်ပေသည်။

ဤတောင်ကြားကိုသာ ဖြတ်ကျော်ပြီးသွားပါက သူတို့သည် ဟွိုင်ရှန်းမြို့၏ နောက်ကျောသို့ ကွေ့ပတ်ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။ ဟွိုင်ရှန်းမြို့ကို အပြီးတိုင် ချေမှုန်းနိုင်မည့် အချိန်မှာ လက်တစ်ကမ်းသာ လိုတော့လေ၏။

အရာရှိများနှင့် စစ်သည်အများစုမှာ တိတ်တဆိတ် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဟွိုင်ရှန်းမြို့ကို ချိုးဖျက်နိုင်ခြင်းသည် ချင်တိုင်းပြည်၏ တစ်ဝက်ကို ချိုးဖျက်နိုင်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်၏။

အကယ်၍ သူတို့သာ ချင်တိုင်းပြည်မြို့တော်ကို အမှန်တကယ် ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပါက ၎င်းသည် ခေတ်အဆက်ဆက် သမိုင်းတွင်မည့် အောင်ပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

"စစ်သူကြီး ဒီမြေမျက်နှာသွင်ပြင်က... သိပ်မဟန်ဘူးထင်တယ်" ဟု ယန်လျိုယွင်ထံသို့ ထပ်မံချဉ်းကပ်လာသော ယန်လီအမည်ရှိ လက်ထောက်စစ်သူကြီးက ပြောလိုက်သည်။ "စစ်သေနာပတိတွေက တောင်ကြားထဲကနေ ချီတက်တာကို ကြီးမားတဲ့ တားမြစ်ချက်တစ်ခုလို့ အမြဲပြောလေ့ရှိကြတယ်။ အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့သာ ချုံခိုတိုက်ခိုက်ခံရရင် တပ်မတော်ရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုက တွက်ချက်လို့ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

အခြားသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် ယန်လျိုယွင်၏ တူဖြစ်သူ ယန်လီက အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ နိုးကြားမှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်လေသည်။

"မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ယန်လီ ကျားသိုက်ထဲမဝင်ဘဲနဲ့ ကျားပေါက်လေးကို ဘယ်လိုလုပ် ဖမ်းလို့ရမှာလဲ။ ကိစ္စတွေက ဒီအခြေအနေအထိ ရောက်နေပြီ ကျွန်တော်တို့လည်း ဒီကိုရောက်နေပြီပဲ။ နောက်ဆုတ်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ပြောလို့ရတော့မလဲ။ အရာရာတိုင်းမှာ တည်ငြိမ်လုံခြုံမှုကိုပဲ ရှာနေမယ်ဆိုရင် ဒီစစ်ပွဲကို တိုက်နေစရာကို မလိုတော့ဘူးပေါ့" ဟု ယန်လျိုယွင်က သူ၏လက်ကို ခမ်းနားစွာ ဝှေ့ယမ်းရင်း ပြောလိုက်လေသည်။ "တပ်ဖွဲ့အားလုံး အရှိန်တင်ကြ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ စစ်သူကြီး"

ယန်လီမှာ စိတ်မအေးဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သော်ငြား သူ၏စစ်သူကြီးက အမိန့်ပေးပြီးပြီဖြစ်ရာ နာခံရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။

မကြာမီမှာပင် ကျင်းတိုင်းပြည်တပ်မတော်သည် တောင်ကြားအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေ၏။

ခွာသံများ၊ သံချပ်ကာအချင်းချင်း ရိုက်ခတ်သံများနှင့် ဘီးလိမ့်သံများက တောင်ကြားတစ်ခုလုံးတွင် အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်နေပေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ တစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ မြင့်မားသော တောင်ကုန်းနှစ်ခုသာ မရှိပါက သူတို့သည် တောင်ကြားထဲမှ ချီတက်နေရသည်ဟုပင် ခံစားရမည်မဟုတ်ချေ။

ကျင်းတိုင်းပြည်တပ်မတော်က တောင်ကြား၏ တစ်ဝက်ခန့်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ကျင်းစစ်သည်တစ်ဦးက ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကြောင့် မော့ကြည့်လိုက်ရာ အေးစက်စက် တောက်ပနေသော အရာတစ်ခုက သူ့ထံသို့ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

ထိုအရာကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏နှလုံးသားမှာ ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားတော့၏။

၎င်းမှာ ပေါက်ကွဲစေတတ်သော မှော်ဝင်္ကပါ ထွင်းထုထားသည့် မြားတစ်စင်း ဖြစ်နေလေသည်။

"ရန်သူ့တိုက်ခိုက်မှု"

ထိုကျင်းစစ်သည်က ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ဘုန်း"

သူ၏အသံ မဆုံးမီမှာပင် ထိုမြားက မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာပြီး ဧရာမပေါက်ကွဲမှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားပေသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သောင်းနှင့်ချီသော မြားမိုးများက ကျင်းတိုင်းပြည်တပ်မတော်အပေါ်သို့ သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းချလာတော့၏။

နွေဦးပွဲတော်ကာလမှ ဗြောက်အိုးများကဲ့သို့ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပေါက်ကွဲသံများက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

သို့ရာတွင် ဤပေါက်ကွဲမှုများမှာ ဗြောက်အိုးများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ကျယ်လောင်လှပြီး ကျင်းတိုင်းပြည်တပ်မတော်၏ သွေးနှင့် အသားစများ ရောနှောပါဝင်နေပေသည်။

အချိန်အနည်းငယ်အကြာတွင် တောင်ထိပ်မှနေ၍ ဧရာမကျောက်တုံးကြီးများ အစီအရီ လိမ့်ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

ဤဧရာမကျောက်တုံးကြီးများ အားလုံးကို မော့သီကျောင်းတော်မှ ကျင့်ကြံသူများက ပြုပြင်မွမ်းမံထားခြင်းဖြစ်သည်။ ကျောက်တုံးကြီး တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရိုက်ခတ်မိသည်ဖြစ်စေ၊ တားဆီးခံလိုက်ရသည်ဖြစ်စေ ချက်ချင်းပင် လုံးဝအမှုန့်အမွှားဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့အတွင်း၌ ဝှက်ထားသော ဓားပျံများက အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ ပစ်ခတ်ထွက်ပေါ်လာမည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဓားပျံတိုင်းမှာ အဆိပ်ပြင်းများ လူးထားသေး၏။

"တပ်ဖွဲ့အားလုံး နောက်ကိုဖောက်ထွက်ကြ"

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ချင်တိုင်းပြည်တပ်မတော်က ဆင်ထားသော ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ယန်လျိုယွင်က မည်သို့လျှင် မသိဘဲနေမည်နည်း။

သို့သော် အချိန်နှောင်းသွားခဲ့ချေပြီ။

"သတ်"

တောင်ကြား၏ ရှေ့ဘက်တွင်မူ ပထမမင်းသား ချင်ကျင်းစုနှင့် ချင်တိုင်းပြည်၏ စစ်သူကြီးအချို့က ချင်တပ်မတော်ကို ဦးဆောင်ကာ ကျင်းတပ်မတော်ကို အပြင်းအထန် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လာကြလေသည်။

ချင်တိုင်းပြည်တပ်မတော်က တောင်ကြားနောက်ကျောရှိ ဆုတ်ခွာရာလမ်းကြောင်းကိုပါ ဖြတ်တောက်ထားခဲ့လေ၏။

"ချင်ကျင်းယွမ်... ငါမင်းကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်"

ယန်လျိုယွင်သည် ဒေါသတကြီးဖြစ်နေပြီး ချင်ကျင်းယွမ်ကို ထိုနေရာမှာတင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်ချင်စိတ်များပင် ပေါ်လာလေတော့သည်။

သို့ရာတွင် ယခုအချိန်၌ သူသည် ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့ခံထားရမှုမှ ဖောက်ထွက်နိုင်ရန် သူ၏တပ်မတော်ကို ဦးဆောင်ကွပ်ကဲရပေမည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ချင်တိုင်းပြည်တပ်မတော်မှာ ပုန်းကွယ်နေရန် လိုအပ်ခဲ့သောကြောင့် တောင်ကြား၏ နောက်ဘက်တွင် တပ်သားအများအပြား ချထားနိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ရာ ဝိုင်းရံထားမှုက အတော်လေး အားနည်းနေခဲ့သည်။

နာရီဝက်ခန့်ကြာပြီးနောက် ယန်လျိုယွင်သည် တပ်မတော်ကို ဦးဆောင်၍ တောင်ကြားထဲမှ ဖောက်ထွက်လာနိုင်ခဲ့ပြီး မူလလမ်းကြောင်းအတိုင်း ပြန်လည်ဆုတ်ခွာခဲ့ရလေ၏။

သို့သော် ယခုလေးတင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ချုံခိုတိုက်ခိုက်မှုအပြီးတွင် မူလက ခုနစ်သိန်းရှိခဲ့သော ကျင်းတိုင်းပြည်တပ်မတော်ကြီးမှာ ငါးသိန်းပင် မပြည့်တော့ဘဲ အသက်စွမ်းအင်များ ကြီးမားစွာ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရချေပြီ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယန်လျိုယွင်က သူရှုံးနိမ့်သွားခြင်း မရှိသေးဟု ခံစားနေရဆဲဖြစ်၏။

သူသာ နောက်ကိုပြန်ဆုတ်ပြီး တပ်များကို ပြန်လည်စုစည်းနိုင်မည်ဆိုလျှင် ဟွိုင်ရှန်းတောင်ကြားတံခါးကို မကျူးကျော်နိုင်သည့်တိုင် ကျင်းကျိုးနှင့် လုကျိုးဆိုသည့် အဓိကပြည်နယ်ကြီး နှစ်ခုကို ဆက်လက်ထိန်းထားနိုင်သေးပေသည်။

သို့သော် ၎င်းအတွက် ကြိုတင်လိုအပ်ချက်မှာ ယန်လျိုယွင်အနေဖြင့် တကယ်ပဲ အသက်ရှင်လျက် ထွက်ပြေးနိုင်မည်လား ဆိုသည်ပင်ဖြစ်သည်။

သားရဲနက်တောအုပ်၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ ချင်ကျင်းယွမ်က ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်နေပြီး သူ၏လက်က ခါးတွင်ချိတ်ဆွဲထားသော ဓားရှည်ကို အလိုအလျောက် ပွတ်သပ်နေမိလေသည်။

"ဘာမှ မမျှော်လင့်ထားတာတွေ မဖြစ်လာဘူးဆိုရင် စစ်သူကြီးက သားရဲနက်တောအုပ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဟွိုင်ရှန်းမြို့ကို တိုက်ခိုက်တော့မယ့်ပုံပဲ" ချင်ကျင်းယွမ်ကို စောင့်ကြည့်ရန် ချန်ရစ်ခဲ့သော ကျင်းတိုင်းပြည်စစ်သူကြီးက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟွိုင်ရှန်းမြို့သာ ကျသွားပြီဆိုရင် ချင်တိုင်းပြည်မြို့တော်က ကျွန်တော်တို့ မျက်စိရှေ့မှာပဲ။ တတိယမင်းသမီး ချင်စီယောင်ရဲ့ အလှအပသတင်းကို ကြားနေရတာ ကြာပြီ တကယ်ကို မျှော်လင့်နေမိတာပဲ"

ထိုသို့ပြောနေစဉ် ကျင်းစစ်သူကြီးက နှုတ်ခမ်းကိုသပ်လိုက်ပြီး ချင်ကျင်းယွမ်အား အထင်သေးကာ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။

သို့ရာတွင် ချင်ကျင်းယွမ်က တစ်ဖက်လူကို လုံးဝလျစ်လျူရှုထားပြီး သူ့ဖာသာသူ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အချိန်တန်ပြီ"

"ဘာအတွက် အချိန်တန်တာလဲ" ဟု ကျင်းစစ်သူကြီးက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

"မင်း သေရမယ့်အချိန်လေ"

ချင်ကျင်းယွမ်၏ စကားသံဆုံးသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက ကျင်းစစ်သူကြီး၏ မျက်နှာရှေ့မှ လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။

သူ၏သူငယ်အိမ်များက တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာ၏။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ခေါင်းမိုက်ခနဲဖြစ်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ခေါင်းကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေတော့သည်။

"ချင်ကျင်းယွမ် မင်းဘာလုပ်တာလဲ" ဝမ်ယိုအမည်ရှိ လက်ထောက်စစ်သူကြီးက အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏ခေါင်းထဲတွင် ခဏတာမျှ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားပေသည်။ အရာအားလုံးက မြန်ဆန်လွန်းလှသည်မဟုတ်ပါလော။

"ကျင်းတပ်ကို သတ်ကြ"

ချင်ကျင်းယွမ်၏ အသံက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များနှင့်အတူ တပ်မတော်ကြီးတစ်ခုလုံးထံသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေတော့သည်။

ချင်ကျင်းယွမ်၏ လက်အောက်ရှိ တပ်သားတစ်သိန်းခွဲမှာ အစပိုင်းတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားကြသော်လည်း မကြာမီတွင် သူတို့၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များက ကျင်းတိုင်းပြည်စစ်သည်များကို စတင်ခုတ်ထစ်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်ကြလေ၏။

ပြီးခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ချင်တိုင်းပြည်စစ်သည်များ ခံစားခဲ့ရသော အထင်သေးခံရမှုနှင့် အရှက်ရမှုတို့က ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ စစ်သည်တိုင်းက ကျင်းတိုင်းပြည်တပ်မတော်အပေါ်သို့ အငတ်ဘေးဆိုက်နေသော ဝံပုလွေများအလား အပြင်းအထန် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ကြပေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် တပ်မတော်နှစ်ခုမှာ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲကြီးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြလေတော့သည်။