အခန်း ၄၂၅

အခန်း (၄၂၅)

ချင်တိုင်းပြည် နန်းတော်၏ စာကြည့်ဆောင်အတွင်း၌။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်သည် သူ၏စားပွဲတွင်ထိုင်ကာ လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က စုပုံနေခဲ့သော တိုင်းပြည်ရေးရာကိစ္စရပ်များကို အာရုံစိုက် ဖြေရှင်းနေခဲ့လေသည်။

အချိန်အတန်ကြာကတည်းက သူ၏အတွေးများမှာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေခဲ့ပြီး သူ၏စိတ်အာရုံက မိုင်ပေါင်းထောင်ချီဝေးကွာသော ဟွိုင်ရှန်းတောင်ကြားတံခါး စစ်မြေပြင်ဆီသို့သာ အခိုင်အမာ ရောက်ရှိနေခဲ့၏။ နေ့ရောညပါ ဂဏာမငြိမ်ဖြစ်နေခဲ့ရပြီး ရှေ့တန်းမှ စစ်သတင်းများကိုသာ စောင့်မျှော်နေရုံမှလွဲ၍ အခြားမရှိတော့ပေ။

သူက မှတ်တမ်းလွှာတစ်ခုကို စစ်ဆေးရန် ကြက်သွေးရောင်စုတ်တံကို ကောက်ယူလိုက်ချိန်တွင် အသံတိုးတက်တက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော စုတ်တံမှာ သတိပေးချက်မရှိဘဲ နှစ်ပိုင်းကျိုးပဲ့သွားခဲ့ချေပြီ။

သူ သတိမဝင်လာနိုင်မီမှာပင် စာကြည့်ဆောင်အပြင်ဘက်မှ ထိတ်လန့်တကြား ပြေးလွှားလာသော ခြေသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ဖြူရော်နေပြီး လေးဘက်ထောက်ကာ ပြာယာခတ်နေသော မိန်းမစိုးလီက ခန်းမအတွင်းသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့ပြီး သူ၏အသံများမှာ ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်နေခဲ့ပေသည်။ "အရှင်မင်းကြီး... ဒုက္ခပါပဲ... ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စကြီး ဖြစ်သွားပါပြီ..."

"ဒီလောက်တောင် ပြာယာခတ်ရအောင် ဘာကိစ္စဖြစ်နေလို့လဲ"

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးသွားပြီး သူ၏လေသံတွင် မနှစ်မြို့မှုများ ရှင်းလင်းစွာ ပါဝင်နေလေ၏။

သူ၏နှလုံးသားထဲတွင်မူ မကောင်းဆိုးဝါး နိမိတ်ပြမှုတစ်ခုကို မှေးမှိန်စွာ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး..." မိန်းမစိုးလီက ငိုမတတ် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဝပ်တွားကာ အဆက်မပြတ် ခေါင်းကိုကြမ်းပြင်နှင့် ဆောင့်လိုက်လေသည်။ "ဘိုးဘေးနတ်ကွန်းက အခုလေးတင် သတင်းပို့လာပါတယ်... ဒုတိယမင်းသားရဲ့ အသက်မီးအိမ်က... ရုတ်တရက်... ရုတ်တရက် ငြိမ်းသွားပါပြီတဲ့"

စကားသံအဆုံးတွင် မိန်းမစိုးလီက နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ခေါင်းနှင့် ကြမ်းပြင်ကို ဆောင့်လိုက်ရာ တိတ်ဆိတ်နေသော စာကြည့်ဆောင်အတွင်း၌ မျိုသိပ်ထားရသော ငိုရှိုက်သံများနှင့် ခေါင်းဆောင့်သံများသာ ပဲ့တင်ထပ်ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်မှာ ထိုင်ရာမှမထနိုင်ဘဲ အေးခဲသွားခဲ့ပြီး ကျိုးပဲ့သွားသော စုတ်တံလေးမှာ သူ၏လက်ချောင်းများကြားမှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောကျသွားကာ ဖြန့်ကျက်ထားသော မှတ်တမ်းလွှာပေါ်သို့ အသံတိုးတိုးလေးနှင့်အတူ ပြုတ်ကျသွားလေ၏။

ရင့်မှိုင်းသော ကြက်သွေးရောင် မှင်ရည်များက သွေးများအလား ပျံ့နှံ့သွားပြီး စက္ကူကို တဖြည်းဖြည်းချင်း အနီရောင်အဖြစ် စွန်းထင်းသွားစေတော့သည်။

စိတ်နှလုံးတည်ငြိမ်ရေး နန်းဆောင်အတွင်း၌ သင်းပျံ့သော နံ့သာပေါင်းငွေ့များက လေထဲတွင် ဝေ့ဝဲနေလေသည်။

မိဖုရားကြီးရှီသည် ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ရှေ့ရှိ ဆုတောင်းဖျာပေါ်တွင် ဒူးထိုင်နေကာ ပုတီးစေ့များကို ဖြည်းညင်းစွာ စိပ်ရင်း ကျမ်းစာများကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဖတ်ပူဇော်နေခဲ့၏။

မိဖုရားကြီးရှီက ပုံမှန်အားဖြင့် ဗုဒ္ဓဘာသာကို ကိုးကွယ်ယုံကြည်လေ့မရှိသော်လည်း မကြာသေးမီကမူ နယ်စပ်တွင် အဝေးသို့ရောက်ရှိနေသော သူမ၏ သားတော်နှစ်ပါးအတွက် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းစွာ ဆုတောင်းပေးနေခဲ့ပေသည်။

သို့ရာတွင် သူမက အာရုံစူးစိုက်ကာ မျက်လုံးများကိုမှိတ်ထားပြီး ကျမ်းစာရွတ်ဆိုမှု တစ်ဝက်ခန့်အရောက်တွင် အသံတိုးတိုးလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

သူမ အမြဲတမ်း ကိုင်ဆောင်ထားလေ့ရှိသော ပုတီးကြိုးလေးမှာ သတိပေးချက်မရှိဘဲ ပြတ်တောက်သွားခဲ့ချေပြီ။

စန္ဒကူးပုတီးစေ့ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပြန့်ကျဲလွင့်စင်သွားကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တဒေါက်ဒေါက်မြည်လျက် လိမ့်ဆင်းသွားကြပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော နန်းဆောင်အတွင်း ဖရိုဖရဲနှင့် ရုတ်တရက်ဆန်သော အသံတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေ၏။

ရွတ်ဖတ်ပူဇော်သံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

မိဖုရားကြီးရှီက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ပုတီးစေ့များကို ကြောင်အမ်းအမ်း စိုက်ကြည့်နေမိပြီး သူမ၏နှလုံးသားမှာ ထိန်းမရအောင် လျင်မြန်စွာ ခုန်ပေါက်နေခဲ့ပေသည်။ အေးစက်လှသော ရေဒီလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုအလား ပြင်းထန်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုတစ်ခုက သူမ၏နှလုံးသားအောက်ခြေမှ ပျံ့နှံ့လာကာ သူမ၏ ဆုတောင်းမှုအားလုံးကို လျင်မြန်စွာ လွှမ်းမိုးဝါးမြိုသွားတော့၏။

သူမသည် ထိုနေရာတွင် မလှုပ်မယှက် ဒူးထိုင်နေလျက် ပြန့်ကျဲနေသော ပုတီးစေ့များပေါ်သို့ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော အကြည့်များဖြင့် ငေးမောနေမိလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် မိဖုရားကြီးရှီ၏ သတိအာရုံများ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် ရုတ်တရက် စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုက သူမ၏ရင်ဘတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လာခဲ့ပေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတိပေးချက်မရှိဘဲ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာကာ ပါးပြင်ပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ စီးကျလာခဲ့သော်ငြား မည်သို့မျှ တားဆီး၍မရနိုင်တော့ချေ။

ဆီးနှင်းမင်းသားအိမ်တော်၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ နေရောင်ခြည်က နူးညံ့ပျော့ပျောင်းနေလေသည်။

ချင်စီယောင်က ကျောက်တုံးခုံတန်းလေးဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ ပန်းထိုးခြင်းအလုပ်ကို အာရုံစိုက်နေခဲ့၏။

သူမက ဖိနပ်ချုပ်ရာတွင် အလွန်မကျွမ်းကျင်သော်လည်း ပန်းထိုးလက်ရာမှာမူ အတော်လေး ကောင်းမွန်ပေသည်။ ဤကာလအတွင်း သူမသည် လက်ကိုင်ပဝါ အများအပြားကိုပင် ထိုးပြီးသွားခဲ့ချေပြီ။

ရှောင်မို ရှေ့တန်းမှ ပြန်ရောက်လာချိန်ကျလျှင် ဤလက်ကိုင်ပဝါအားလုံးကို သူ့အား အသုံးပြုရန် ပေးမည်ဟု သူမဖာသာ တွေးတောနေခဲ့လေသည်။

သူမ၏ စိတ်အာရုံများ လွင့်မျောနေစဉ် ရုတ်တရက် လက်ချောင်းထိပ်မှ စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ရှီး..."

ချင်စီယောင်က လေကို ညင်သာစွာ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ လက်ချောင်းထိပ်လေးမှ တောက်ပသော သွေးနီရဲရဲများ ဖြည်းညင်းစွာ စိမ့်ထွက်လာပြီး တဖြည်းဖြည်းချင်း သွေးစက်လုံးလေးအဖြစ် ပုံပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

သို့သော် သူမက လက်ချောင်းပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။

ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်မှုတစ်ခုက သူမ၏ရင်ဘတ်အတွင်း ပြည့်နှက်လာခဲ့လေသည်။

လေးလံပြီး အေးစက်လှပေ၏။

"ဒုတိယအစ်ကိုတော်..."

ချင်စီယောင်က သူမ၏နှလုံးသားကို ဖိထားရန် အလိုအလျောက် လက်ကို မြှောက်လိုက်မိပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရကာ ဝေးကွာလှသော မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ကြောင်အမ်းအမ်း မော့ကြည့်နေမိလေတော့သည်။

ဟွိုင်ရှန်းမြို့အပြင်ဘက် မိုင်သုံးဆယ်အကွာရှိ ကျင်းတိုင်းပြည် စစ်စခန်းအတွင်း၌။

မင်းသမီး ကျီယွဲ့က မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်လေသည်။

သူမက ကိုယ်ကိုထူလိုက်ရာ နေ့ရောညပါ အိပ်စက်ထားခဲ့ရသည့်အလား ခေါင်းက လေးလံကာ နာကျင်နေကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။

"ခင်ပွန်း..."

သူမ၏ သတိအာရုံများ ကြည်လင်လာသည်နှင့်အမျှ တဲအတွင်းကို အလိုအလျောက် ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဝေ့ကြည့်လိုက်မိသော်လည်း သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မတွေ့ရချေ။

တဲအတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အသက်ရှူသံသာ ရှိနေခဲ့သည်။

ထိုစဉ် သူမ၏ ခေါင်းအုံးဘေးတွင် ချထားသော ပစ္စည်းတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ၏။

၎င်းမှာ ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးပြားတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

မင်းသမီး ကျီယွဲ့က ၎င်းနှင့် အလွန်ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တစ်ခါမျှ မခွာခဲ့ဖူးသော ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးပြားပင်။

ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးပြားအောက်တွင်တော့ စာတစ်စောင် ရှိနေလေသည်။

ပြင်းထန်လှသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုတစ်ခုက သူမ၏နှလုံးသားထဲသို့ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုအလား ရိုက်ခတ်ဝင်ရောက်လာတော့၏။

မင်းသမီး ကျီယွဲ့က စာကို ကမန်းကတန်း ဆွဲယူလိုက်ပြီး ဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏ လက်ချောင်းများမှာ တုန်ယင်နေခဲ့ပေသည်။

စာကို ဖတ်ရှုနေစဉ် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ သူငယ်အိမ်များအတွင်းရှိ နက်ရှိုင်းသော အရာတစ်ခုက တစ်လက်မချင်းစီ အစစအမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားခဲ့လေပြီ။

"ခင်ပွန်း..."

သူမက စာနှင့် ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးပြားကို ဆွဲယူကာ တဲအပြင်ဘက်သို့ ယိုင်တိုင်တိုင် ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

တဲအပြင်ဘက်ရှိ အလင်းရောင်က မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပနေခဲ့၏။

သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ အလွှာလိုက် အထပ်ထပ် ပုံကျနေပြီး နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲနေသော ကျင်းနှင့် ချင်စစ်သည်များ၏ အလောင်းများပင် ဖြစ်ပေသည်။

လေပြေတစ်သုတ် တိုက်ခတ်လာရာ သိပ်သည်းပြီး မွန်းကြပ်ဖွယ်ကောင်းလှသော သွေးနံ့များ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

မင်းသမီး ကျီယွဲ့က သူမ၏ အောက်နှုတ်ခမ်းကို တင်းကျပ်စွာ ကိုက်ထားလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ထဲတွင် လှိုင်းထနေသော ခါးသီးမှုနှင့် ခေါင်းမိုက်ခနဲဖြစ်မှုတို့ကို မျိုသိပ်ကာ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သားရဲနက်တောအုပ်ဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးသွားလေတော့သည်။

သားရဲနက်တောအုပ်အတွင်း၌ သတ်ဖြတ်သံများက တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားခဲ့ချေပြီ။

ကျင်းတပ်မတော်သည် အသတ်ခံရခြင်း၊ လက်နက်ချခြင်း သို့မဟုတ် ထွက်ပြေးခြင်းများ ပြုလုပ်သွားခဲ့ကြသည်။

ပထမမင်းသားက သားရဲနက်တောအုပ်အတွင်းရှိ အလောင်းများကြားတွင် မရပ်မနား ရှာဖွေနေခဲ့၏။

သူ၏ မျက်နှာထားမှာ အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်နေပုံရပြီး အနည်းငယ် ရူးသွပ်နေသည့်ဟန်ပင် ပေါ်နေသော်ငြား စစ်သေနာပတိချုပ်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ တည်ငြိမ်အောင် အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်ထားခဲ့ရပေသည်။

ပထမမင်းသားမှာ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့လုနီးပါး ဖြစ်လာချိန်တွင်။

စစ်သည်တစ်ဦးက သူ့ထံသို့ ပြေးလာပြီး စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "အရှင်မင်းသား... ကျွန်တော်တို့ တွေ့ပါပြီ။ ဒုတိယမင်းသားကို တွေ့ပါပြီ"

"ဘယ်မှာလဲ" ပထမမင်းသား၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးလွှမ်းနေပြီး စစ်သည်၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

စစ်သည်မှာ လန့်ဖျပ်သွားပြီး လားရာတစ်ခုကို အလျင်အမြန် လက်ညိုးထိုးပြလိုက်၏။ "အရှင်မင်းသားကို လျှောက်တင်ပါတယ်။ ဒုတိယမင်းသားက ကျန်းနှစ်ဆယ်အကွာက သစ်ပင်တစ်ပင်အောက်မှာပါ။ ဆေးပညာကျောင်းတော်မှ ကျင့်ကြံသူတွေ အရင်သွားနေကြပါပြီ"

စစ်သည်၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် ပထမမင်းသားက သူ ညွှန်ပြရာ လမ်းကြောင်းဆီသို့ ပြေးသွားလေတော့သည်။

မကြာမီ ပထမမင်းသားက သူ၏ညီဖြစ်သူကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ချင်ကျင်းယွမ်က သစ်ပင်တစ်ပင်ကို မှီထားပြီး တပ်မတော်အတွင်းရှိ ဆေးပညာကျောင်းတော်မှ ကျင့်ကြံသူများက သူ့ကို ကုသပေးနေကြလေသည်။

ပထမမင်းသား ရောက်လာသောအခါ ဤဆေးပညာကျောင်းတော်မှ ကျင့်ကြံသူအားလုံးက မတ်တတ်ရပ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး ပထမမင်းသားကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်ကြ၏။

ပထမမင်းသားက သူ၏လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ရာ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ တုန်ယင်နေခဲ့ပေသည်။ ကျောက်တုံးတစ်တုံးက သူ၏နှလုံးသားကို ဖိထားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အသက်ရှူရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

"ငါနားလည်ပြီ" ပထမမင်းသားက တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏အသံတွင် ပုံမှန်မဟုတ်သော တည်ငြိမ်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သည်။ "သွားပြီး တခြားဒဏ်ရာရစစ်သည်တွေကို သွားကုသပေးကြ"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်မင်းသား"

ဆေးပညာကျောင်းတော်မှ ကျင့်ကြံသူများက ဦးညွှတ်လိုက်ကြပြီး ဒုတိယမင်းသားကို နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တစ်ချက်ကြည့်ကာ လေးလံသော နှလုံးသားများဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြလေတော့သည်။

ချင်ကျင်းယွမ်၏ ပတ်လည်တွင် သူ၏အစ်ကိုတော်တစ်ဦးတည်းသာ ရပ်ကျန်နေခဲ့၏။

ပထမမင်းသားက ခြေလှမ်းလှမ်းကာ သူ၏ညီဖြစ်သူထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ဘေး၌ ဝင်ထိုင်လိုက်ကာ ကလေးဘဝကကဲ့သို့ပင် ထိုသစ်ပင်ကို အတူတူ မှီထားလိုက်လေသည်။

"စစ်ပွဲအခြေအနေ ဘယ်လိုနေလဲ"

ချင်ကျင်းယွမ်က သူ၏အစ်ကိုတော်ကြီးကို ကြည့်ရန် ခေါင်းလှည့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် မည်သည့်သွေးရောင်မျှ မရှိတော့ဘဲ သူ၏အသက်သက်စောင့်မီးတောက်မှာလည်း မည်သည့်အချိန်မဆို ငြိမ်းသွားတော့မည့်အလား ပို၍ပို၍ အားနည်းလာနေခဲ့ပြီဖြစ်၏။

"ယန်လျိုယွင် သေသွားပြီ။ သားရဲနက်တောအုပ်ထဲက ကျင်းတပ်သား ခုနစ်သိန်းထဲက တစ်ဝက်ကျော်က သေဆုံး ဒါမှမဟုတ် ဒဏ်ရာရကုန်ကြပြီ။ ကျန်တဲ့ သုံးသိန်းခွဲထဲက တစ်သိန်းသုံးသောင်းလောက်က လက်နက်ချပြီး ကျန်တဲ့သူတွေက ထွက်ပြေးသွားကြတယ်...

သားရဲနက်တောအုပ်အပြင်ဘက်မှာ ယန်လျိုယွင် ချန်ထားခဲ့တဲ့ တပ်သားနှစ်သိန်းကတော့ တစ်ဝက်လောက်က ထွက်ပြေးသွားကြပြီ...

ဒါပေမယ့် စစ်သူကြီးယန်ကို ချင်တပ်မတော် ဦးဆောင်ပြီး သူတို့ကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခိုင်းထားတယ်... ငါတို့ရဲ့ အောင်ပွဲကို ပိုကျယ်ပြန့်လာအောင် လုပ်နိုင်မှာပါ"

"အင်း... နားလည်ပါပြီ။ ဒါက ကောင်းပါတယ်... ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားသလိုပါပဲ"

ချင်ကျင်းယွမ်က သူ၏အစ်ကိုတော်ကြီးနှင့် ပုံမှန်စကားပြောနေသည့်အလား ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဒီတပ်သားတစ်သန်းက ကျင်းတပ်မတော်ရဲ့ အဓိကအင်အားစုတွေလေ။ ဒီစစ်ပွဲအပြီးမှာ ကျင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ မူလအသက်စွမ်းအင်တွေ အကြီးအကျယ် ပျက်စီးသွားပြီ...

ကျင်းတိုင်းပြည် ရှုံးနိမ့်သွားတယ်ဆိုတာ ကြားတာနဲ့ ချူနဲ့ ယန်ရဲ့ စစ်သည်တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေလည်း သေချာပေါက် ထိခိုက်သွားလိမ့်မယ်...

အရာအားလုံး ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်သွားရင် ညီတော်တို့ ယောက်ဖက ချူတိုင်းပြည်ကို အောင်နိုင်လိမ့်မယ်...

ကျန်းပေမင်းသားကလည်း ဝေ့တိုင်းပြည်ရဲ့ ကျန်ရစ်သူတွေကို ရှင်းလင်းပြီးပြီ။ အနောက်ပိုင်းကာကွယ်ရေးမင်းသားနဲ့သာ ပူးပေါင်းလိုက်နိုင်ရင် သူတို့ ယန်တိုင်းပြည်ကိုပါ အောင်နိုင်မှာပဲ...

ကျင်းတိုင်းပြည်အတွက်ကတော့ အစ်ကိုတော်ကြီးအပေါ်မှာ မူတည်သွားပြီ...

အကယ်၍ ချူ၊ ယန်နဲ့ ကျင်း သုံးပြည်လုံးကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ရင်...

ကျွန်တော်တို့ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့

ကြီးစိုးလွှမ်းမိုးမှု အောင်မြင်သွားပြီ...

အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်..."

နောက်ဆုံးစကားကြောင်းကို ပြောလိုက်ချိန်တွင် ချင်ကျင်းယွမ်က အဆက်မပြတ် ချောင်းဆိုးနေခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူက သွေးပင် မဟပ်နိုင်တော့ချေ။

ပထမမင်းသားက လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကာ ညီဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်၏။ "မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ရတာလဲ"

အစမှအဆုံးတိုင် ပထမမင်းသားသည် ညီဖြစ်သူ၏ အစီအစဉ်ကို မသိခဲ့ပေ။

သို့သော် သူ၏ညီက တိုင်းပြည်ကို သစ္စာဖောက်မည် မဟုတ်ကြောင်းနှင့် သူ၏အကြောင်းပြချက်များ ရှိရမည်ဟု ပထမမင်းသားက ယုံကြည်ခဲ့လေသည်။

ဖြစ်ချင်တော့ လွန်ခဲ့သောငါးရက်က မြို့တော်ရှိ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်ထံမှ စာတစ်စောင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ပထမမင်းသားအား အရာအားလုံးကို ပြောပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အရာအားလုံးကို သိရှိပြီးနောက် ပထမမင်းသားမှာ အလွန်တရာ ဒေါသထွက်ခဲ့လေ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအစီအစဉ်က အသေအလဲ လောင်းကြေးထပ်မှုတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ပထမမင်းသားက သိနေသောကြောင့်ပင်။ သူ၏ညီက ဤနေရာတွင် သေချာပေါက် သေဆုံးရလိမ့်မည်။

သို့သော် ပထမမင်းသားတွင် မည်သည့်ရွေးချယ်စရာမျှ မရှိခဲ့ချေ။

သူ၏ခမည်းတော်နှင့် ဒုတိယညီတော်တို့က သူ၏ရွေးချယ်ခွင့် အားလုံးကို ရုပ်သိမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူ၏ညီတော် ပြောသည့်အတိုင်း သူလုပ်ဆောင်ရမည်သာ ဖြစ်၏။

မဟုတ်ပါက သူ၏ညီတော် ကြံစည်ထားသမျှ အရာအားလုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ဟွိုင်ရှန်းတောင်ကြားတံခါးသာ ကျဆုံးသွားခဲ့လျှင် ချင်တိုင်းပြည်သည် အမှန်တကယ်ပင် အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

"ကျွန်တော်က အစ်ကိုတော်ကြီးကို သဘာဝကျကျ ဖုံးကွယ်ထားရမှာပေါ့"

ချင်ကျင်းယွမ်က အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

"အကယ်၍ ကျွန်တော်သာ ဖုံးကွယ်မထားခဲ့ရင် အစ်ကိုတော်ကြီးက ကျွန်တော့်ကို လုပ်ခွင့်ပေးပါ့မလား။ အစ်ကိုတော်ကြီးက လာပြီး ဖျောင်းဖျရုံတင်မကဘူး... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တတိယနှမတော်လေးကိုတောင် လာပြီး ဖျောင်းဖျခိုင်းဦးမှာ...

အစ်ကိုတော်ကြီး နားလည်ပါတယ်...

ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် လုံးဝမငြင်းဆန်နိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တတိယနှမတော်လေးပဲလေ...

အဲဒီအချိန်ရောက်ရင် ကျွန်တော့်စိတ်တွေ တကယ်ကို ပျော့ညံ့သွားနိုင်တယ်"

"အခြားနည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာပဲလေ" ပထမမင်းသား၏ လက်ချောင်းများက လက်ဝါးထဲသို့ နစ်ဝင်နေခဲ့၏။ "ငါတို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း အချိန်ယူလို့ရတာပဲ။ ငါတို့ညီအစ်ကိုမှာ အချိန်တွေ အများကြီးကျန်သေးတယ် ပြီးတော့ ယောက်ဖလည်း ရှိသေးတယ်လေ။ ငါတို့သုံးယောက် ပေါင်းပြီး အနာဂတ်မှာ ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ ကြီးစိုးလွှမ်းမိုးမှုကို သေချာပေါက် ရယူနိုင်မှာပေါ့"

"ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း အချိန်ယူလို့ ရနိုင်ပါ့မလား"

ချင်ကျင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်လေသည်။

"အစ်ကိုတော်ကြီး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မလိမ်ပါနဲ့။ ဒီကမောက်ကမခေတ်ကြီးက နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကြာနေခဲ့ပြီ... ကျွန်တော်သိသလို အစ်ကိုတော်ကြီးလည်း သိပါတယ်။ တကယ်လို့သာ ဖြည်းဖြည်းချင်း အချိန်ယူလို့ရခဲ့ရင် ဒီကမောက်ကမအခြေအနေကြီးက လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အကြာကြီးကတည်းက ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီပေါ့...

အခွင့်အရေးတချို့က လက်လွတ်ခံလိုက်ရင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနိုင်တော့ဘူး...

ပြီးတော့ ကျွန်တော်က ချင်တိုင်းပြည်အတွက် ဒီအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ချင်ခဲ့တာ"

စကားပြောနေစဉ် ချင်ကျင်းယွမ်၏ အသက်ရှူနှုန်းက ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့သော်လည်း မကြာမီတွင် ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပေသည်။

"အစ်ကိုတော်ကြီး... သိလား"

ချင်ကျင်းယွမ်က ခေါင်းမော့ကာ သစ်ရွက်ရိပ်လေးများကြားမှ အပြာရောင်ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်နေခဲ့၏။

"ကျွန်တော်တို့ ငယ်ငယ်ကတည်းက အစ်ကိုတော်ကြီးကို ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မနိုင်ခဲ့ဖူးဘူး...

ကျွန်တော် တကယ်... တကယ်ကို...

အစ်ကိုတော်ကြီးကို တစ်ကြိမ်လောက်တော့ အနိုင်ရချင်ခဲ့တာ..."

စကားပြောနေရင်းဖြင့် ချင်ကျင်းယွမ်၏ အသံမှာ ပို၍ပို၍ တိုးဝင်အားနည်းလာခဲ့လေသည်။

သူ၏သူငယ်အိမ်များက တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာပြီး သူ၏အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးလာကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မှေးမှိန်သော အပြုံးလေးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့တော့သည်။

"အစ်ကိုတော်ကြီး... ကျွန်တော့်ကို ပြောပါဦး... ဒီတစ်ခါရော... ကျွန်တော် နိုင်သွားပြီလား"

ချင်ကျင်းယွမ်၏ နောက်ဆုံးစကားလုံးများ အဆုံးသတ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏မျက်လုံးများက လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားကာ ကောင်းကင်သို့သာ မော့ကြည့်နေခဲ့တော့၏။

သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးလေးမှာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထာဝရ အေးခဲသွားခဲ့သည့်အလား ရှိလေသည်။

"မင်း နိုင်သွားပြီ"

ပထမမင်းသားကလည်း ဝေးကွာလှသော ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်နေရင်း မျက်ရည်များက ပါးပြင်ပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ စီးကျလာခဲ့ပေသည်။

"ကျင်းယွမ်... ဒီတစ်ခါတော့ အစ်ကိုတော် တကယ် ရှုံးသွားပါပြီကွာ..."

အမွှေးတိုင်နှစ်တိုင်စာ အချိန်ကုန်လွန်ပြီးနောက် ပထမမင်းသားသည် ညီဖြစ်သူကို ကျောပိုးကာ သားရဲနက်တောအုပ်အတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

ပထမမင်းသားက သားရဲနက်တောအုပ်ထဲမှ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ပြေးလာသည်နှင့် တိုက်ဆိုင်သွားခဲ့၏။

ထိုအမျိုးသမီးက မျက်လုံးများမှိတ်ထားသော သူမ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထံမှ မည်သည့်အသက်သက်စောင့်မီးတောက်ကိုမျှ သူမ မခံစားရတော့ချေ။

ကြည်လင်သော မျက်ရည်စများက သူမ၏မျက်လုံးများကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဂါဝန်စကို တင်းကျပ်စွာဆုပ်ကိုင်ကာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းသား... ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းက..." မင်းသမီး ကျီယွဲ့က တုန်ယင်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ ဒုတိယညီတော်က ပင်ပန်းနေလို့ ငါတို့ထက်အရင် အိပ်ရာဝင်သွားပြီ" ပထမမင်းသားက မျက်လုံးများ သွေးလွှမ်းနေလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

မင်းသမီး ကျီယွဲ့က လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ နှုတ်ခမ်းများကို ညင်သာစွာ ထိတွေ့လိုက်သည်။ "ခင်ပွန်း အိပ်ပျော်သွားတဲ့အချိန်မှာ... သူ အရမ်းပျော်နေခဲ့မှာပဲနော်"

ပထမမင်းသားက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "သူ အိပ်ပျော်သွားတဲ့အချိန်မှာ ဘာနာကျင်မှုမှ ခံစားခဲ့ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ခင်ပွန်းက မထွက်သွားခင် ဒီခယ်မအတွက် စာတစ်စောင် ချန်ထားခဲ့ပါတယ်" မင်းသမီး ကျီယွဲ့က ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်လေသည်။ "အရှင်မင်းသား... ကျွန်မရဲ့ ခင်ပွန်းကို ကျွန်မဆီ လွှဲပေးနိုင်မလား။ သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးကိစ္စတွေကို ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ လုပ်ပေးချင်လို့ပါ"

"အင်း..." ပထမမင်းသားက ညီဖြစ်သူကို နိုးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သည့်အလား ချင်ကျင်းယွမ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ချပေးလိုက်ပေသည်။

"ခင်ပွန်း"

မင်းသမီး ကျီယွဲ့က ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ပါးပြင်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ရာ သူမ၏မျက်နှာမှ မျက်ရည်များ အဆက်မပြတ် ကျဆင်းနေလျက် အသံတွင်မူ ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်မှုများ ပါဝင်နေခဲ့လေ၏။

"ကျွန်မတို့... အိမ်ပြန်ကြရအောင်"

သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ကျောပိုးကာ။

မင်းသမီး ကျီယွဲ့သည် လုကျိုးဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလေတော့သည်။

[ငါ့ရဲ့ဇနီး ကျီယွဲ့ထံသို့ -

ချင်နဲ့ ကျင်းရဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့မှုက အစကတည်းက မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ခဲ့ပါဘူး။

ငါတို့ နိုင်ငံနှစ်ခုကြားက မင်္ဂလာပွဲအစမှာ တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက် ကိုယ်ပိုင်လျှို့ဝှက်ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိခဲ့ကြပြီး နန်းတွင်းကလည်း ခြေလှမ်းတိုင်းကို တွက်ချက်နေခဲ့ကြတယ်။

အစပိုင်းမှာ ငါက မင်းကို ကျင်းတော်ဝင်မိသားစုရဲ့ မျက်စိနဲ့ နားတွေအဖြစ်ကလွဲပြီး တခြားမမြင်ခဲ့ဘူး... ဒါကြောင့် မင်းကို အေးစက်တဲ့ နှလုံးသားနဲ့ ဆက်ဆံခဲ့ပြီး ဘာနွေးထွေးမှုမှ မပေးခဲ့ဘူး။

နှစ်အတော်ကြာ တစ်မိုးအောက်တည်း အတူနေထိုင်ပြီးမှသာ မင်းလည်း ဒီစစ်တုရင်ပွဲထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ ဖုန်အလိမ်းလိမ်းကပ်နေတဲ့ ပုလဲတောက်ပလေး တစ်လုံးဖြစ်မှန်း ငါ သဘောပေါက်ခဲ့ရတယ်။

မင်းရှာဖွေနေခဲ့တာက သာမန်လမ်းမလေးတွေရဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုနဲ့ သဟဇာတဖြစ်တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုထက် မပိုခဲ့ပါဘူး။

ဒါပေမယ့် ကံကြမ္မာက လူတွေကို ကစားတတ်တယ်... ငါ့ချင်တိုင်းပြည်ထဲကို ဝင်လာပြီး မင်းလည်း စစ်တုရင်ပွဲထဲကို ရောက်သွားခဲ့ရတယ်။

ငါ့ရဲ့ အေးစက်ပြီး သံမဏိလို စရိုက်သဘာဝနဲ့ ငါက အစကတည်းက အကွာအဝေးကို ဒိုင်းတစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာပါ။

ဒါပေမယ့် သုံးနှစ်တာ အတူနေထိုင်ရင်း မနက်ရောညပါ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ရတဲ့အခါ... ဆီမီးရောင်အောက်မှာ မင်းအဝတ်အစားတွေ ဖာထေးနေတာကို မြင်ရတဲ့အခါ... လက်ဖက်ရည်ကြမ်းဖျော်ပြီး အစားအသောက်တွေအကြောင်း မေးမြန်းတဲ့အခါ... နွေဦးနှင်းရည်နဲ့ ဆောင်းဦးနှင်းခဲတွေကြားမှာ တစ်ခါမှ မယိမ်းယိုင်ခဲ့တဲ့အခါ...

သံယောဇဉ်ကြိုးလေးတွေက ဘယ်အချိန်ကတည်းက လျှို့ဝှက်စွာ ချည်နှောင်ခံလိုက်ရလဲဆိုတာ ငါ မသိလိုက်ဘူး။ မျှော်လင့်မထားဘဲ ငါကိုယ်တိုင်တောင် သတိမထားမိလိုက်ဘူး။

လုကျိုးက စမ်းချောင်းလေးဘေးမှာ မင်းဂါဝန်စကိုမပြီး ရေထဲဖြတ်လျှောက်သွားတဲ့ နွေရာသီကို ငါ ပြန်အမှတ်ရတိုင်း... ကြည်လင်တဲ့ လှိုင်းလုံးလေးတွေကို လှုပ်ခတ်သွားစေတဲ့ မင်းရဲ့အပြုံးတွေ... မင်းရဲ့ ကျောက်စိမ်းဆံထိုးလေး အောက်ကိုတွဲကျနေပြီး ဆံပင်တွေ နှင်းရည်စိုနေတဲ့ပုံတွေ...

အဲဒီမြင်ကွင်းက ငါ့ရဲ့ အရိုးတွေထဲအထိ စွဲထင်နေပြီး အိပ်မက်ထဲမှာတောင် မမေ့နိုင်စရာ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ ကြီးမြတ်တဲ့အရေးကြီးက ငါ့အပေါ်မှာရှိနေတော့ ကိုယ်ပိုင်ခံစားချက်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် အတားအဆီး ဖြစ်ခွင့်ပေးနိုင်မှာလဲ။

ချင်တော်ဝင်မိသားစုရဲ့ သွေးဆက်တစ်ယောက်အနေနဲ့ နိုင်ငံတော်ရဲ့ ယုံကြည်မှုနဲ့ အန္တရာယ်များတဲ့ နယ်စပ်က ဓားတစ်လက်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ငါသယ်ဆောင်ထားရတယ်။ ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ခံစားချက်တွေထဲမှာ နစ်မျောပြီး ပိုကြီးမြတ်တဲ့ တရားမျှတမှုကို ဘယ်လိုလုပ် မေ့ပစ်နိုင်မှာလဲ။

အရင်တုန်းက အေးစက်တဲ့ စကားတွေနဲ့ မင်းကို တွေ့ဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တာတွေ အားလုံးက ငါ့ဘက်က တမင်လုပ်ခဲ့တာပါ။ မင်းကို မနှစ်သက်လို့ မဟုတ်ပါဘူး... နက်ရှိုင်းတဲ့ အချစ်တွေက မင်းဘဝရဲ့ တစ်ဝက်ကို အလဟဿ ဖြစ်သွားစေမှာကို ငါကြောက်လို့ပါ။

ဒီနေ့တော့ သေမင်းတမန်ဝင်္ကပါကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ငါ့ရဲ့ သေရဲတဲ့စစ်သည်တွေကို ငါဦးဆောင်သွားတော့မယ်။ အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ။ ဒီစာကို အထူးတလည် ရေးရတာက... ပထမတစ်ချက်က နှုတ်ဆက်ဖို့နဲ့ ဒုတိယတစ်ချက်က မင်းရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို ပြန်ပေးဖို့ပါ။

လုကျိုးရဲ့ အနောက်ဘက်ဆင်ခြေဖုံး တောင်တန်းတွေကြားက စမ်းချောင်းလေးဘေးမှာ ဝါးထရံကာထားတဲ့ သက်ငယ်မိုးအိမ်လေးတချို့ ငါဆောက်ထားတယ်။ ခြံဝင်းထဲမှာ ပီအိုနီပန်းနီနီတွေ စိုက်ထားပြီး ပြတင်းပေါက်တွေက မြူတွေဆိုင်းနေတဲ့ တောင်ထွတ်တွေကို မျက်နှာမူထားတယ်။

အကယ်၍ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က အကောင်းပကတိ ပြန်ရောက်လာခဲ့ရင် အဲဒီမှာပဲ သင်္ဂြိုဟ်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်။

ဒီဘဝမှာတော့ မင်းရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အသိအမှတ်မပြုပေးနိုင်ခဲ့တဲ့အတွက် ငါ ရှက်မိပါတယ်။ နောက်ဘဝကျရင်တော့ ငါ့ရဲ့ အမြင့်မားဆုံးသော သစ္စာရှိမှုနဲ့ မင်းကို ပြန်လည်ပေးဆပ်ပါ့မယ်။ မေ့လျော့ခြင်းမြစ်ရေကို သောက်ရမယ်ဆိုရင်တောင် စမ်းချောင်းလေးဘေးက မင်းရဲ့ အပြုံးမျက်နှာလေးကို သေချာပေါက် မှတ်မိနေမှာပါ။

အကယ်၍ ဝင်စားခြင်းဆိုတာ တကယ်ရှိခဲ့ရင်... ဒီဘဝမှာ မပြီးဆုံးခဲ့သေးတဲ့ ကတိသစ္စာတွေ အားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ဖို့အတွက် ယှက်နွယ်နေတဲ့ အမြစ်တွေနဲ့ တောင်ပံချင်းယှဉ်ပျံသန်းကြတဲ့ ငှက်လေးတွေ ဖြစ်ချင်ပါတယ်။

မင်းရဲ့ ခင်ပွန်း ကျင်းယွမ် ရေးသားသည်။]

ဟွိုင်ရှန်းတောင်ကြားတံခါးရှိ သားရဲနက်တောအုပ် တိုက်ပွဲပြီးဆုံးပြီးနောက် တစ်လအကြာတွင်။

ပထမမင်းသား ချင်ကျင်းစုသည် ကျင်းနှင့် လုကျိုးတို့ကို ပြန်လည်သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့နောက် လုကျိုးပြည်နယ်၏ အနောက်ဘက်ဆင်ခြေဖုံးရှိ စမ်းချောင်းလေးတစ်ခုဘေးတွင်...

အုတ်ဂူမှတ်တိုင်တစ်ခုကို စိုက်ထူထားခဲ့လေ၏။

အုတ်ဂူမှတ်တိုင်၏ ပုံစံမှာ သာမန်မိသားစုတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ရိုးရှင်းလှပေသည်။

အုတ်ဂူမှတ်တိုင်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် လယ်သမားအိမ်လေးတစ်လုံး၏ ခြံဝင်းလေးတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

ထိုခြံဝင်းလေးထဲတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး နေထိုင်ခဲ့၏။

အမျိုးသမီးမှာ အလွန်လှပပြီး အဝေးအထိ နာမည်ကျော်ကြားသော်လည်း လုကျိုး၏ ဆက်ခံသူ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးများက မည်သူ့ကိုမျှ သူမအား နှောင့်ယှက်ခွင့် မပြုခဲ့ကြချေ။

နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦးပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့လေပြီ။

အမျိုးသမီးက ပြတင်းပေါက်နံဘေးတွင် တစ်ဦးတည်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ဤဘဝတွင် နောက်ထပ် ဘယ်သောအခါမျှ အိမ်ထောင်မပြုတော့ပေ။

သူမ၏ ဆံပင်များ အိုမင်းကာ ဆွတ်ဆွတ်ဖြူလာသည်အထိပင်။

သူမသည် ထိုအုတ်ဂူမှတ်တိုင်ဘေးတွင် အိပ်စက်သွားခဲ့လေတော့သည်။