အခန်း ၄၂၇

အခန်း (၄၂၇)

ရှောင်မိုနှင့် အနောက်ပိုင်းကာကွယ်ရေးမင်းသားတို့မှာလည်း ကျင်းတိုင်းပြည်ကို ချက်ချင်းသွားရောက်စစ်ကူပေးရန် နည်းလမ်းမရှိခဲ့ပေ။

ချင်တိုင်းပြည်သည် ချူတိုင်းပြည်နှင့် ယန်တိုင်းပြည်တို့ကို ယခုလေးတင်မှ သိမ်းပိုက်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ထိုနယ်မြေများကို ခိုင်မာအောင်တည်ဆောက်ရန်၊ နှစ်ပြည်ထောင်လုံးရှိ ပြည်သူပြည်သားများကို နှစ်သိမ့်ပေးရန်နှင့် စစ်ရေးအရ ထပ်မံပုန်ကန်မှုများ မဖြစ်ပွားစေရန် အချိန်ယူရမည် ဖြစ်လေ၏။

ထို့အပြင် သုံးနှစ်နီးပါးခန့် အဆက်မပြတ် စစ်ပွဲများဆင်နွှဲခဲ့ပြီးနောက် ချင်တိုင်းပြည်တပ်မတော်မှာ လုံးဝကို အင်အားကုန်ခန်းနေခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ပြည်သူများမှာလည်း ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ ပိနေခဲ့ကာ ပြန်လည်နာလန်ထူရန် အချိန်ကာလတစ်ခု လိုအပ်နေခဲ့ချေပြီ။

အကယ်၍ ချင်တိုင်းပြည်ကသာ ဤအချိန်တွင် ချီတိုင်းပြည်၊ ကျောက်တိုင်းပြည်နှင့် ကျင်းတိုင်းပြည်တို့၏ ပူးပေါင်းတပ်မတော်ကြီးကို အတင်းအကျပ် ခုခံတိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက စစ်ပွဲ၏ မလိုလားအပ်သော အလှည့်အပြောင်းတိုင်းသည် ချူနှင့် ယန်တိုင်းပြည်တို့တွင် မငြိမ်မသက်မှုများကို မလွှဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်လာစေလိမ့်မည် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအခြေအနေသို့ ရောက်သွားပါက သူတို့ ဝါးမြိုထားခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို အကုန်အစင် ပြန်လည်အန်ထုတ်ရနိုင်ချေ ရှိလေသည်။

အထပ်ထပ်အခါခါ စဉ်းစားချင့်ချိန်ပြီးနောက်။

မေလလယ်ခန့်တွင် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က တပ်များဆုတ်ခွာရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေတော့သည်။

ချူတိုင်းပြည်၊ ယန်တိုင်းပြည်နှင့် ကျင်းတိုင်းပြည်နယ်စပ်ရှိ အဓိကပြည်နယ်ကြီး သုံးခုတွင် တပ်စွဲထားသော စစ်သည်များမှလွဲ၍ ကျန်တပ်မတော်တစ်ခုလုံး အပြီးတိုင် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့၏။

ထို့အပြင် ချူနှင့် ယန်တိုင်းပြည်တို့မှ ပြည်သူများကို နှစ်သိမ့်ပေးရန်အတွက် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်သည် သစ္စာခံလာသော မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများကို နှစ်သိမ့်ဆုလာဘ်များ ချီးမြှင့်ခဲ့ပြီး နိုင်ငံနှစ်ခုလုံးရှိ ပြည်သူများအတွက် အခွန်အခများကို အနှစ်နှစ်ဆယ်တိတိ ထက်ဝက်တိတိ လျှော့ချပေးခဲ့ပေသည်။

ရှောင်မိုနှင့် အခြားသူများ မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးနောက် လူတိုင်းသည် ဘွဲ့ထူးဂုဏ်ထူးများနှင့် ဆုလာဘ်များ အသီးသီး ရရှိခဲ့ကြလေသည်။

ရှောင်မိုက ချူတိုင်းပြည်ကို ဖျက်ဆီးချေမှုန်းခဲ့ပြီး အနောက်ပိုင်းကာကွယ်ရေးမင်းသားကို ကူညီကာ ယန်တိုင်းပြည်ကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ခဲ့သည်။ နန်းတွင်း၌ရော တစ်ပြည်လုံး၌ပါ သူ၏ဂုဏ်သတင်းကျော်ကြားမှုမှာ သူ၏ဖခင်ထက်ပင် သိမ်မွေ့စွာ သာလွန်သွားခဲ့ချေပြီ။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင် ချီးမြှင့်သော ဆုလာဘ်များကို ရှောင်မိုက များစွာ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

သို့သော် ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်၏ မျက်နှာထားကို ကြည့်ရင်း ရည်မှန်းချက်ကြီးမားပြီး ထက်မြက်လှသော ဤဧကရာဇ်မင်းမြတ်မှာ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်တာကာလအတွင်း သိသိသာသာ အိုမင်းရင့်ရော်သွားခဲ့ပြီဟု ရှောင်မို ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ဆုလာဘ်များကို လက်ခံရယူပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် ဆီးနှင်းမင်းသားအိမ်တော်သို့ ချက်ချင်းပြန်သွားကာ ချင်စီယောင်ကို သွားရောက်တွေ့ဆုံလိုက်သည်။

ရှောင်မိုနှင့် ချင်စီယောင်တို့ မတွေ့ရသည်မှာ သုံးနှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ချင်စီယောင်မှာလည်း သူမကို အချစ်ရဆုံးဖြစ်သော ဒုတိယအစ်ကိုတော်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရသဖြင့် ရှောင်မိုက သူမအတွက် အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့မိပေသည်။

"ခင်ပွန်း ပြန်ရောက်လာပြီပဲ"

ဆီးနှင်းမင်းသားအိမ်တော်အတွင်း၌ ရှောင်မိုက ချင်စီယောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးလေးများက လခြမ်းကွေးလေးများအလား ကွေးညွတ်သွားပြီး အမြဲတမ်း ပြုလုပ်နေကျအတိုင်း ရှောင်မိုကို အရိုအသေပေးလိုက်လေ၏။

"အင်း ကိုယ်ပြန်ရောက်ပြီ" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ခင်ပွန်းအတွက် ရေနွေး ပြင်ဆင်ထားပါတယ်။ အရင် သွားရေချိုးလိုက်ပါဦး။ ခဏနေကျရင် မယ်တော်ကြီးဆီ သွားလည်ကြမယ်လေ။ ခင်ပွန်း ထွက်သွားတာ သုံးနှစ်ရှိပြီဆိုတော့ မယ်တော်ကြီးက ခင်ပွန်းကို အရမ်းလွမ်းနေရှာတာ" ချင်စီယောင်က နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်ပေသည်။

"ကောင်းပါပြီ"

ချင်စီယောင်က မည်သည့်အရာကိုမျှ ထုတ်မပြောသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်မိုမှာလည်း စကားစရန် ခက်ခဲနေခဲ့လေသည်။

ရေချိုးပြီး အဝတ်အစားလဲလှယ်ပြီးနောက် ရှောင်မိုနှင့် ချင်စီယောင်တို့သည် ရှောင်အိမ်တော်ဆီသို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

သုံးနှစ်တာ မတွေ့ရပြီးနောက် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ပိုမိုများပြားလာသော ဆံဖြူများနှင့် မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများစွာကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မိုမှာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူသည် နိုင်ငံရပ်ခြားစစ်မြေပြင်များတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ပွဲဝင်နေခဲ့ရပြီး မိခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ အချိန်ကောင်းများ မကုန်ဆုံးနိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ပို၍ပင် အပြစ်မကင်းသလို ခံစားနေရချေပြီ။

ထိုစဉ် ချင်စီယောင်မှာမူ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ရွှင်လန်းတက်ကြွနေပြီး ရှောင်မို၏ မိခင်နှင့် ဆော့ကစားကာ နောက်ပြောင်နေခဲ့ပေသည်။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ပိုမိုရင်းနှီးလာပြီး သူမ၏အပြုံးက အရင်ကလိုပင် တောက်ပနေခဲ့၏။

သို့ရာတွင် ဇနီးဖြစ်သူ၏ လှပသော အပြုံးလေးကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မိုမှာ ရင်နာနေခဲ့ရလေသည်။

ချင်စီယောင်က ရဲရင့်ဟန်ဆောင်နေခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း ရှောင်မို ကောင်းစွာ သိရှိနေခဲ့ပေသည်။

တိုင်းပြည်က အဆက်မပြတ် စစ်ပွဲများဖြစ်ပွားနေခဲ့သောကြောင့် ချင်တိုင်းပြည်အနေဖြင့် ဒုတိယမင်းသားအတွက် ဈာပနအခမ်းအနား ကျင်းပရန် အချိန်မရခဲ့ချေ။

ထို့ကြောင့် ဒုတိယမင်းသား ချင်ကျင်းယွမ်၏ ဈာပနကို ရှောင်မို မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီး နောက်လတွင်မှ စတင်ကျင်းပနိုင်ခဲ့လေသည်။

ချင်ကျင်းယွမ်၏ ရုပ်အလောင်းကို မြို့တော်သို့ ပြန်လည်သယ်ဆောင်မလာခဲ့သော်ငြား ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်က အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုတော့ဘဲ သူ၏သားတော်၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒများကို လေးစားလိုက်နာပေးခဲ့ပေသည်။

ခေါင်းတလားအတွင်း၌ ချင်ကျင်းယွမ် ယခင်က အသုံးပြုခဲ့သော အဝတ်အစားများနှင့် ဦးထုပ်သာ ရှိနေခဲ့၏။

ဈာပနနေ့တွင် ဝမ်းနည်းခြင်းအထိမ်းအမှတ် အဖြူရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ချင်စီယောင်မှာ မျက်ရည်တစ်ပေါက်မျှ မကျခဲ့ပေ။

သူမက ရှောင်မိုဘေးတွင် ရပ်နေကာ သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကိုတော်အား သင်္ဂြိုဟ်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကိုတော်အား တော်ဝင်ဂူဗိမာန်အတွင်း မြှုပ်နှံလိုက်သည်ကို အသံတိတ် ငေးကြည့်နေခဲ့လေသည်။

တစ်နေ့လုံး သူမ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟခဲ့ချေ။

ဈာပနပြီးဆုံးသွားသော ညတွင်။

ချင်စီယောင်သည် သူမ၏ အစ်ကိုတော်အတွက် နေ့ရောညပါ နှစ်ရက်တိတိ အစောင့်အရှောက် နေပေးခဲ့ပေသည်။

သို့သော် ရှောင်မိုနှင့် ပထမမင်းသားတို့က ချင်စီယောင်၏ မျက်ကွင်းဟောက်ပိန်ချုံးနေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ ပထမမင်းသားနှင့် ရှောင်မိုတို့က အကြိမ်ကြိမ် တောင်းဆိုတိုက်တွန်းခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ချင်စီယောင်ကို အိမ်တော်သို့ ပြန်လည်အနားယူရန် ဖျောင်းဖျနိုင်ခဲ့လေ၏။

ဆီးနှင်းမင်းသားအိမ်တော်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူမက ခြံဝင်းအတွင်း၌ ကြောင်အမ်းအမ်း ထိုင်နေကာ ကောင်းကင်မှ ကြယ်လေးများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးမောနေခဲ့သည်။

ရှောင်မိုက ချင်စီယောင်၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သူမအား တိတ်တဆိတ် အဖော်ပြုပေးနေခဲ့ပေသည်။

"ခင်ပွန်း"

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိ။ အမျိုးသမီးက နောက်ဆုံးတွင် ဖြည်းညင်းစွာ စကားစလာခဲ့ပြီး သူမ၏အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ရှနေခဲ့လေ၏။

"အင်း" ရှောင်မိုက နူးညံ့စွာ ပြန်ထူးလိုက်သည်။ တစ်နေ့လုံးတွင် ဤသည်မှာ သူမ၏အသံကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားလိုက်ရခြင်းပင်။

"ခင်ပွန်း... သိလား။ ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက ကျွန်မကို အချစ်ဆုံးသူတွေက ကျွန်မရဲ့ အစ်ကိုတော်ကြီးနှစ်ယောက်ပဲလေ"

ချင်စီယောင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီး သူမ၏မျက်လုံးများတွင် ခပ်ပါးပါး မျက်ရည်စလေးများ ရစ်သိုင်းနေခဲ့ကာ သူမ၏လေသံက အလွန်သာမန်ဆန်သော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ပြန်လည်ပြောပြနေသည့်အလား တည်ငြိမ်နေခဲ့ပေသည်။

"အစ်ကိုတော်ကြီးရော ဒုတိယအစ်ကိုတော်ရော ကျွန်မအပေါ် တစ်ခါမှ မကြမ်းတမ်းခဲ့ဖူးဘူး... သူတို့ ကျွန်မကို ဆူဖို့ ဘယ်တုန်းကမှ ရက်စက်တဲ့ နှလုံးသားမျိုး မရှိခဲ့ဘူး။

ကျွန်မ ဘယ်လိုအမှားမျိုးတွေပဲ လုပ်လုပ် သူတို့က ကျွန်မကို ဘယ်တော့မှ အပြစ်မတင်ခဲ့ကြဘူး။

ကျွန်မတို့ ငယ်ငယ်တုန်းကဆို အစ်ကိုတော်ကြီးနဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုတော်က မကြာခဏ သိုင်းယှဉ်ပြိုင်ကြပြီး ရှုံးတဲ့သူက ကျွန်မရဲ့ မြင်းလုပ်ပေးရတယ်။

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဒုတိယအစ်ကိုတော်ပဲ ရှုံးလို့ သူ့ကို ကျွန်မ နေရာအနှံ့ ခဏခဏ စီးခဲ့ရတယ်။

ဒုတိယအစ်ကိုတော်က အကြိမ်တိုင်း ညည်းညူတတ်ပေမယ့် ကျွန်မကို သူ့ပခုံးပေါ်မှာ ပေးစီးခဲ့တာပါပဲ။

အရသာရှိတဲ့ စားစရာတွေ၊ ပျော်စရာကောင်းတာတွေ ရှိလာတိုင်း အစ်ကိုတော်ကြီးနဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုတော်က ကျွန်မကိုပဲ အမြဲတမ်း အရင်ဆုံး သတိရကြတယ်။

မဟာချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ မင်းသမီးတစ်ပါးအနေနဲ့ ကျွန်မက အရမ်းဆော့ပြီး အပြစ်လုပ်တတ်တယ်... တစ်နေကုန် ပြေးလွှားဆော့ကစားနေပြီး မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့တောင် မတူခဲ့ဘူး။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီလောကကြီးမှာ ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးမယ့် အစ်ကိုတော်ကြီးနဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုတော် ရှိနေမှန်း ကျွန်မ သိနေလို့ပဲ။

နောက်ပိုင်း ကျွန်မ အရမ်းကံကောင်းစွာနဲ့ ကျွန်မချစ်ရတဲ့လူ... ခင်ပွန်းနဲ့ ဆုံတွေ့ခွင့်ရခဲ့တယ်။

ဒီလောကကြီးမှာ ကျွန်မကို တကယ်သဘောကျပြီး တကယ်ကာကွယ်ပေးမယ့်သူ နောက်ထပ်တစ်ယောက် ထပ်တိုးလာခဲ့တယ်လေ"

စကားပြောနေစဉ် ချင်စီယောင်က သူမ၏ ဂါဝန်အောက်ရှိ ခြေတံများကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများကို ပေါင်နှစ်ဖက်ကြားတွင် ယှက်တွယ်ထားလိုက်လေ၏။

"ဘာပဲဖြစ်လာဖြစ်လာ ကျွန်မ လုံးဝ ရင်ဆိုင်စရာ မလိုခဲ့ဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ အစ်ကိုတော်ကြီးရယ်၊ ဒုတိယအစ်ကိုတော်ရယ်၊ ပြီးတော့ ခင်ပွန်းရယ် အားလုံးက ကျွန်မကို ဝိုင်းပြီး ဖြေရှင်းပေးကြမှာမို့လို့လေ။

ကျွန်မက ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ လိမ္မာရေးခြားရှိတဲ့ မင်းသမီးလေး တစ်ပါးဖြစ်နေဖို့ပဲ လိုအပ်ခဲ့တာ။

ကျွန်မက ဒီလောကမှာ အပျော်ရွှင်ဆုံး အမျိုးသမီး ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ကျွန်မ ခဏခဏ တွေးခဲ့မိဖူးတယ်။

ခင်ပွန်းနဲ့ ကျွန်မနဲ့ လက်ထပ်ပြီး ကလေးလေးတွေ ရလာပြီးရင် အစ်ကိုတော်ကြီးနဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုတော်မှာလည်း ကလေးလေးတွေ အများကြီး ရှိလာမှာလေ။

အဲဒီအခါကျရင် ကလေးတွေ အတူတူ ဆော့ကစားပြီး နွေဦးပွဲတော်တွေ အတူတူ သွားလို့ရပြီပေါ့"

စကားပြောနေရင်း ချင်စီယောင်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်လာခဲ့ပေသည်။

"ဒါပေမယ့်...

ဒါပေမယ့် ဒုတိယအစ်ကိုတော်က...

ဒုတိယအစ်ကိုတော် မရှိတော့ဘူး"

နောက်ဆုံးတွင်မူ ချင်စီယောင်၏ မျက်လုံးထဲမှ မျက်ရည်များကို ဆက်လက်၍ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။ စမ်းရေပေါက်တစ်ခုအလား ပေါက်ကွဲထွက်ကျလာပြီး သူမ၏အသံမှာ ငိုရှိုက်သံများဖြင့် တစ်ဆို့နေခဲ့လေတော့သည်။

"ဘာလို့လဲဟင်...

ဒုတိယအစ်ကိုတော်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အရူးအမူး နိုင်ရတာလဲ"

ဘေးနားရှိ အမျိုးသမီး ငိုကြွေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ ရှောင်မိုက သူမကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ညင်သာစွာ ဆွဲသွင်းလိုက်လေ၏။

ချင်စီယောင်၏ မျက်ရည်များက ရှောင်မို၏ အဝတ်အစားများကို စိုရွှဲသွားစေပြီး သူမ အချိန်အတော်ကြာ ဖိနှိပ်မျိုသိပ်ထားခဲ့သော ခံစားချက်များကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ကျိုးပေါက်သွားသော ရေကာတာတစ်ခုအလား ပေါက်ကွဲထွက်ကျလာတော့သည်။

"ခင်ပွန်း... ကျွန်မ ဒုတိယအကိုတော့်ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မတွေ့ရတော့ဘူး။

ကျွန်မ ဒုတိယအကိုတော့်ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မတွေ့ရတော့ဘူး...

သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မတွေ့ရတော့ဘူး...

ဘယ်တော့မှ မတွေ့ရတော့ဘူး...

ကျွန်မမှာ ခင်ပွန်းနဲ့ အစ်ကိုတော်ကြီးပဲ ကျန်တော့တယ်"

ချင်စီယောင်က ငိုရှိုက်နေပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်မှာ အဆက်မပြတ် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။

ရှောင်မိုက စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ဘဲ သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရင်း ဖက်ထားပေးလိုက်လေသည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည်မသိ။

ချင်စီယောင်၏ ငိုရှိုက်သံများက တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားခဲ့ပြီး...

နောက်ဆုံးတွင် မျိုသိပ်ထားသော ရှိုက်သံလေးများသာ ကျန်ရစ်နေခဲ့တော့၏။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ တရှုံ့ရှုံ့နှင့် အသံလေးများသာ ကျန်ရှိနေတော့သည်။

ချင်စီယောင်က ရှောင်မို၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်နေပြီး ဤနည်းဖြင့်သာ သူမအနေဖြင့် နွေးထွေးမှုကို ခံစားရနိုင်မည်အလား ရှိလေ၏။

"ခင်ပွန်း"

အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်တည်ငြိမ်သွားသော ချင်စီယောင်က သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူအား ကြောင်အမ်းအမ်းလေး မော့ကြည့်လာခဲ့ပေသည်။

"ခင်ပွန်း... ကျွန်မကို ကတိတစ်ခု ပေးနိုင်မလားဟင်"

"ဘာများလဲ" ရှောင်မိုက သူမ၏ပါးပြင်လေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

"ခင်ပွန်း ကောင်းကောင်း အသက်ရှင်နေပေးရမယ်နော်။ ကျွန်မကို တစ်ယောက်တည်း ထားမသွားရဘူး ဟုတ်လား" ချင်စီယောင်က ရှောင်မို၏ မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော လက်လေးများက သူ၏ အင်္ကျီကော်လာကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေ၏။

အမျိုးသမီး၏ တုန်ယင်နေပြီး တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း...

ရှောင်မိုမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး မည်သို့ ပြန်လည်ဖြေကြားရမည်ကို မသိဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ။

"ခင်ပွန်း... ကျွန်မကို ကတိပေးနိုင်မလားဟင်" ချင်စီယောင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

"အင်းပါ... ကိုယ် မင်းကို ကတိပေးပါတယ် စီယောင်"

ရှောင်မိုက မှေးမှိန်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ဆံပင်လေးများကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေသည်။

"ကိုယ် ဘယ်တော့မှ...

မင်းကို ထားမသွားပါဘူး"