အခန်း ၄၂၈

အခန်း (၄၂၈)

ရှောင်မိုနှင့် အခြားသော စစ်သူကြီးများ မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးနောက် နယ်စပ်စစ်ပွဲများက ယာယီအားဖြင့် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သော်ငြား မကြာမီအချိန်အတွင်း မဟာစစ်ပွဲကြီး ပြန်လည်စတင်တော့မည်ကို လူတိုင်းက သိရှိနေကြပေသည်။

ယခုအခါ ချင်တိုင်းပြည်သည် အင်အားအထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကာ ဝေ့၊ ချူနှင့် ယန်ဟူသော တိုင်းပြည်ကြီး သုံးခုအပြင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော တိုင်းပြည်ငယ်လေးများကိုပါ အောင်နိုင်ခဲ့ပြီး ဖြစ်လေ၏။

စစ်မက်ဖြစ်ပွားရာ တိုင်းပြည်များ၏ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး တစ်ခါမျှ မပေါ်ပေါက်ခဲ့ဖူးချေ။

သာမန်ပြည်သူများမှသည် နန်းတွင်းအမတ်များအထိ ချင်တိုင်းပြည်ရှိ လူတိုင်းသည် လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို ပေါင်းစည်းရန်ဟူသော ရည်မှန်းချက်အပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်နေကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် စစ်မက်ဖြစ်ပွားရာ တိုင်းပြည်များ၏ သမိုင်းကြောင်းကို ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် လက်ရှိ ချင်တိုင်းပြည်သည်သာ တစ်ပြည်ထောင်တည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းနိုင်ရန် အလားအလာအရှိဆုံး နိုင်ငံဖြစ်နေခဲ့လေသည်။

ကျန်ရှိနေသေးသော တိုင်းပြည်သုံးပြည်ဖြစ်သည့် ချီတိုင်းပြည်၊ ကျောက်တိုင်းပြည်နှင့် ကျင်းတိုင်းပြည်တို့သည် အတိတ်က အချင်းချင်း ပွတ်တိုက်မှု အသွယ်သွယ် ရှိခဲ့ဖူးကြ၏။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ သူတို့၏ အကြီးမားဆုံးသော ရန်သူသည် မည်သူနည်းဆိုသည်ကို သူတို့အားလုံးက အလွန်ကောင်းမွန်စွာ သတိပြုမိနေကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် ချီ၊ ကျောက်နှင့် ကျင်းတိုင်းပြည်တို့သည် ချင်တိုင်းပြည်ကို အတူတကွ ပူးပေါင်းရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်လာကြတော့သည်။

မူလက သူတို့သည် ချင်တိုင်းပြည် အင်အားကုန်ခန်းနေမှုကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့ကြသည်။

သို့ရာတွင် ကျင်းတိုင်းပြည်သည် ဟွိုင်ရှန်းမြို့ တိုက်ပွဲအပြီးတွင် အသေအပျောက် အလွန်များပြားခဲ့ရုံသာမက နောက်ပိုင်းတွင် ဒေသခံ မြေပိုင်ရှင်မင်းသားအချို့ ဂဏာမငြိမ်ဖြစ်လာမှုကြောင့် ပြည်တွင်းစစ်ရေး မငြိမ်မသက်မှုများနှင့်ပါ ရင်ဆိုင်လာရသဖြင့် သူတို့၏ အစီအစဉ်များမှာ နှောင့်နှေးကြန့်ကြာသွားခဲ့ရလေ၏။

ချီတိုင်းပြည်နှင့် ကျောက်တိုင်းပြည်တို့မှာလည်း ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ ကျင်းတိုင်းပြည်အား စစ်သည်များ ထပ်မံစုဆောင်းနိုင်သည့် အချိန်အထိ အသက်ရှူချောင်စေရန် အရင်ဆုံး ကူညီပေးခဲ့ရပေသည်။

ချင်တိုင်းပြည်ကလည်း လှုပ်ရှားရန် အလျင်စလို မဖြစ်ခဲ့ချေ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း အထူးသဖြင့် ရှောင်ရှီက ပုန်ကန်မှုများကို နောက်ဆုံးအကြိမ် နှိမ်နင်းပြီးသွားသည့်နောက်ပိုင်းတွင် ဝေ့တိုင်းပြည်မှာ မည်သည့်ပြဿနာမျှ မဖန်တီးနိုင်တော့ပေ။

ချင်တိုင်းပြည်က ဝေ့တိုင်းပြည်၏ ဒေသခံပြည်သူများအပေါ် ရက်ရောစွာ ဆက်ဆံမှုက ဝေ့ပြည်သူပြည်သားများ၏ ရင်ထဲတွင် ပုန်ကန်လိုသော အတွေးအမြင်များ ကင်းမဲ့သွားစေရန် ပိုမိုတွန်းအားပေးနိုင်ခဲ့လေသည်။

သာမန်ပြည်သူများအတွက်မူ အသက်ရှင်သန်ခွင့်ရပြီး ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဘဝကို ဖြတ်သန်းခွင့်ရနေသရွေ့ ထိုအရာက ကြီးမားဆုံးသော ပျော်ရွှင်မှုပင် ဖြစ်လေ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ မည်သူက စစ်ပွဲ၏ ကမောက်ကမဖြစ်မှုများကို နှစ်သက်မည်နည်း။

ထိုမျှမက အစောပိုင်းကာលများက လောကရှိ တိုင်းပြည်အားလုံးသည် မူလက မဟာကျိုး၏ နယ်မြေများသာ ဖြစ်ခဲ့ကြပေသည်။

ကျိုးဘုရင်က မြေယာများ ခွဲဝေပေးအပ်ပြီးနောက် အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာပြီး ဓလေ့ထုံးတမ်းများနှင့် တေးဂီတများ ပြိုလဲသွားချိန်မှသာ မြေပိုင်ရှင်မင်းသားအသီးသီးက ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်လာကြပြီး လက်ရှိအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာဆီသို့ ပြန်လည်ကြည့်ရှုမည်ဆိုပါက လူတိုင်းက မူလကတည်းက မိသားစုတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်ခဲ့ကြပေသည်။

ချင်တိုင်းပြည်အတွက် အရေးကြီးဆုံးသော တာဝန်မှာ ယခုလေးတင်မှ သိမ်းပိုက်ရရှိထားသော ချူနှင့် ယန်နယ်မြေများကို ချေဖျက်ဝါးမြိုနိုင်ရန်ပင် ဖြစ်၏။

ချူနှင့် ယန်နယ်မြေများတွင် တပ်စွဲရန် စစ်သူကြီးအသီးသီးကို စေလွှတ်ခြင်းနှင့် ပြည်သူများအတွက် အခွန်အခများကို လျှော့ချပေးခြင်းတို့အပြင်...

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်သည် မျက်နှာသာပေးမခံရသော ဒေသခံ မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုအချို့ကိုလည်း ထောက်ပံ့ပေးခဲ့ပြီး ချူနှင့် ယန်၏ ပြည်တွင်းမျိုးနွယ်စုများကြားတွင် အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ထိန်းကျောင်းစေရန်အတွက် သဘောထားကွဲလွဲမှုများကို ဖန်တီးပေးကာ သူတို့တွင် ပြဿနာရှာရန် စွမ်းအင်မကျန်တော့စေရန် သေချာစေခဲ့လေသည်။

ရှောင်မို၏ အကြံပြုချက်အရ ချင်တိုင်းပြည်သည် "ချင်တိုင်းပြည်၏ နယ်မြေဖြစ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူတို့သည် ချင်ပြည်သူများသာ ဖြစ်သည်" ဟူသော သဘောတရားကို ချူနှင့် ယန်နယ်မြေများတွင် အကြီးအကျယ် မြှင့်တင်ပေးခဲ့ပေသည်။

စစ်ပွဲကြောင့် အကြီးအကျယ် ထိခိုက်ပျက်စီးခဲ့ရသော ဒေသများတွင် ချင်တိုင်းပြည်က ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများအတွက် အရာရှိများနှင့် စစ်သည်များကို စေလွှတ်ခဲ့ပြီး ဒေသခံပြည်သူများအား စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းများ အတူတကွ ပြန်လည်စတင်နိုင်ရန် စီစဉ်ပေးခဲ့ကာ ပြည်သူများ၏ အခြေအနေအပေါ် မူတည်၍ မတူညီသော မူဝါဒများကို ပံ့ပိုးပေးခဲ့လေသည်။ သာမန်ပြည်သူ အများအပြားဆိုလျှင် လာမည့်ဆယ်နှစ်တာ ကာလအတွက် အခွန်အခများကို အပြည့်အဝ ကင်းလွတ်ခွင့်ပင် ရရှိခဲ့ကြ၏။

ထိုမျှမက ရှောင်မိုက ချူနှင့် ယန်နယ်မြေများမှ အမျိုးသားများကို တပ်မတော်အတွင်းသို့ စုဆောင်းရန်လည်း အကြံပြုခဲ့ပေသည်။

အရာအားလုံးက ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒအလျောက်သာ ဖြစ်ပြီး အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခြင်း မဟုတ်ချေ။

ခံစားခွင့်များမှာလည်း သာမန်ချင်တိုင်းပြည်စစ်သည်များနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်လေသည်။

မူလ ချူနှင့် ယန်စစ်သည်များအတွက်မူ သူတို့က တပ်မတော်အတွင်း ဆက်မနေချင်ပါက ထွက်ခွာသွားနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ချင်တိုင်းပြည်၏ စစ်ရေးစွမ်းဆောင်မှုစနစ်မှာ ယန်နှင့် ချူပြည်သူများအတွက် အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိနေခဲ့၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သာမန်ပြည်သူများသည် ၎င်းတို့၏ စစ်ရေးစွမ်းဆောင်မှုများအပေါ် အခြေခံ၍ သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲနိုင်သောကြောင့်ပင်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ချူနှင့် ယန်မှ အမျိုးသားအများအပြားသည် ချင်တပ်မတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြလေတော့သည်။

ချင်တိုင်းပြည်၏ စစ်သည်အင်အားမှာ ကြီးမားသော အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ တိုးချဲ့လာနိုင်ခဲ့ပေသည်။

ပံ့ပိုးကူညီမှု မူဝါဒများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ချူနှင့် ယန်ပြည်သူများအကြား ချင်တိုင်းပြည်အပေါ် သံယောဇဉ်တွယ်တာမှုများ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့လေ၏။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ပုန်ကန်ပြီး သူတို့ယခုရရှိနေသော ဘဝကောင်းလေးကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်မည်ဆိုပါက ဤသာမန်ပြည်သူများက ပထမဆုံး သဘောမတူသူများ ဖြစ်လာကြပေလိမ့်မည်။

ရှူနယ်မြေတွင် နှစ်အနည်းငယ်ကြာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာပြီးနောက် လီပင် သားအဖ၏ ရေစီမံခန့်ခွဲမှု ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများသည် ကြီးမားသော ရလဒ်ကောင်းများကို ရရှိလာခဲ့လေသည်။

တူးကျန်းယန် ရေကာတာကို တည်ဆောက်ပြီးကတည်းက ရှူနယ်မြေရှိ ရေလွှမ်းမိုးမှုများမှာ များစွာ အခြေအနေကောင်းမွန်လာခဲ့၏။

ယခင်က စိုက်ပျိုး၍မရနိုင်သော မြေရိုင်းများသည် မြေသြဇာကောင်းမွန်သော မြေဆီလွှာများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီး နှစ်စဉ် စပါးထွက်ရှိမှုမှာ အံ့မခန်း ဂဏန်းပမာဏသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပေသည်။

ဤအချက်က ချင်တိုင်းပြည်အတွက် ၎င်း၏ နောက်ဆက်တွဲ သိမ်းပိုက်စစ်ပွဲများအပေါ် ကြီးမားသော ယုံကြည်မှုကို ရရှိစေခဲ့လေသည်။

ရှောင်မို ချင်တိုင်းပြည်မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီးနောက် ငါးလအကြာတွင် ရှောင်အိမ်တော်ထံမှ သတင်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

ရှောင်အိမ်တော်၏ ပထမသခင်မကြီး ရှာချင်ခယ် အပြင်းအထန် ဖျားနာနေခဲ့ပေသည်။

ရှောင်မိုက ရှာချင်ခယ်နှင့် များစွာ အဆက်အသွယ်မရှိခဲ့သော်ငြား သူမက ရှောင်မို၏ ပထမမယ်တော်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရဆဲ ဖြစ်လေ၏။

ရှောင်မိုက မြောက်ပိုင်းလူသူကင်းမဲ့ဒေသရှိ သူ၏ဖခင်နှင့် ထောင်ရှန်ဂိုဏ်းရှိ သူ၏နောင်တော်ကြီးထံသို့ သတင်းစကားပါသော ဓားပျံတစ်လက်ကို ချက်ချင်း စေလွှတ်လိုက်လေသည်။

စာများကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ရှောင်ရှီနှင့် ရှောင်ယီချွမ်တို့သည် ရှောင်အိမ်တော်သို့ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့ကြပေသည်။

သူ၏မိခင်ကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မသေမျိုးလမ်းစဉ်ပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းနေသော အရပ်ရှစ်ပေမြင့်သည့် ယောက်ျားကြီး ရှောင်ယီချွမ်မှာ အသံကုန်ဟစ်၍ ငိုကြွေးလေတော့၏။

ရှောင်ယီချွမ်က သူ၏မိခင်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး "မယ်တော်... သားတောင်းပန်ပါတယ်"၊ "သားက မယ်တော့်နားမှာ ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှု မပြနိုင်ခဲ့ပါဘူး" ဟု အဆက်မပြတ် ပြောဆိုနေခဲ့သည်။

"အရူးလေး... ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ဆိုတာ ဒီလိုပါပဲကွယ်။ မယ်တော်က သားရဲ့ သက်တမ်းရှည်ရှည် နေရတာနဲ့ သားရရှိခဲ့တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေအတွက် အရမ်းကို ပျော်ရွှင်နေတာပါ... သားက ဘာလို့ တောင်းပန်နေရဦးမှာလဲ"

ရှာချင်ခယ်က သူမ၏သားဖြစ်သူ၏ ဆံပင်များကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေ၏။

သို့သော် မိခင်ဖြစ်သူက ဤသို့ပြောလေလေ ရှောင်ယီချွမ်က ပို၍ပြင်းထန်စွာ ငိုကြွေးလေလေ ဖြစ်ပေသည်။

ထိုနေ့တွင် ရှောင်ရှီကလည်း သူ၏တရားဝင်ဇနီးနှင့်အတူ အချိန်အကြာကြီး သီးသန့်စကားပြောဆိုခဲ့လေသည်။

ရှောင်မို၏ အမြင်တွင် ဤသည်မှာ သဘာဝကျသောအရာတစ်ခုသာ ဖြစ်၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ရှာချင်ခယ်က ရှောင်ရှီ၏ ပထမဇနီးမယားပင် ဖြစ်လေသည်။

ရှောင်ရှီသည် အဝေးရှိစစ်မြေပြင်များတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တိုက်ပွဲဝင်နေခဲ့ပြီး အိမ်သို့ပြန်လာခဲသော်ငြား သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် အနည်းဆုံးတော့ သံယောဇဉ်တချို့ ရှိနေခဲ့ပေသည်။

သို့ရာတွင် ရှောင်မို မျှော်လင့်မထားခဲ့သောအရာမှာ ဤရှောင်မိသားစု၏ ပထမသခင်မကြီးက သူ့အား သီးသန့်စကားပြောဆိုလိုသဖြင့် ခေါ်ယူလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

"ပထမမယ်တော်"

ရှောင်မိသားစု၏ ပထမသခင်မကြီး၏ အိပ်ဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် ရှောင်မိုက ဦးညွှတ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပေသည်။

"ဆီးနှင်းမင်းသား... ဒီလောက်ထိ ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါဦး"

ရှောင်မိသားစု၏ ပထမသခင်မကြီးက အနည်းငယ်ပြုံးလိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြောဆိုလေ၏။

ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှာချင်ခယ်၏ ကုတင်ဘေးရှိ ခွေးခြေခုံလေးပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။

သူမနှင့် အကြိမ်အနည်းငယ်သာ တွေ့ဆုံဖူးခဲ့သော်ငြား သူ့ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း ရှောင်မို၏ နှလုံးသားထဲတွင် လွမ်းဆွတ်ကြေကွဲဖွယ် ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပေသည်။

သူမ၏ အသက်သက်စောင့်မီးတောက်မှာ ငြိမ်းလုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးရောင်အနည်းငယ် ရှိနေသေးသော်လည်း ၎င်းက အဆုံးသတ်မတိုင်မီ နောက်ဆုံးလက်ကျန် အသက်စွမ်းအင်လေး လင်းလက်သွားခြင်းသာ ဖြစ်လေ၏။

"ဆီးနှင်းမင်းသား"

"ပထမမယ်တော်... ကျွန်တော့်ကို ရှောင်မိုလို့ပဲ ခေါ်လို့ရပါတယ်" ဟု ရှောင်မိုက ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် မိုအာလို့ ခေါ်လို့ရမလား" ရှာချင်ခယ်က ပြုံးလိုက်၏။

ရှောင်မိုမှာ ခဏတာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပေသည်။ "သေချာပေါက် ရပါတယ်"

"မိုအာ" ရှာချင်ခယ်က ရှောင်မိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါ မင်းကို ဒီလိုနာမည်မျိုးနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ခေါ်ဖူးတာပဲ... အဟွတ် အဟွတ် အဟွတ်..."

ရှာချင်ခယ်က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးများကို သုတ်ပစ်လိုက်ပြီး ရှောင်မိုအား နူးညံ့စွာ ကြည့်ကာ ဆိုလေ၏။

"မင်းက တကယ်ကို ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လွန်းပါတယ်...

မင်းက ကိုယ်လုပ်တော်ကနေ မွေးဖွားလာခဲ့ပေမယ့် မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းတွေနဲ့ မင်းသားတစ်ပါးအဖြစ် ဘွဲ့ချီးမြှင့်ခံခဲ့ရတယ်။ မင်းရဲ့ လက်ရှိ ဂုဏ်သတင်းက မိုအာ... မင်းဖခင်ထက် လုံးဝကို နိမ့်ကျမနေဘူး။

အရင်တုန်းက ငါ့သားသာ အနာဂတ်မှာ ကျန်းပေမင်းသား ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ကို မဆက်ခံနိုင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲလို့ ငါ စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သေးတာ...

နောက်ပိုင်းကျမှပဲ မိုအာ... မင်းက ဒီ ကျန်းပေမင်းသား ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ကြီးကို လုံးဝဂရုမစိုက်ဘူး ဆိုတာကို ငါ သဘောပေါက်လာခဲ့တယ်။ မင်း အဲဒါကို မလိုအပ်ဘူးလေ။

တကယ်တော့ တစ်သက်လုံး ရှင်သန်လာပြီးမှ အဲဒီလောက်ထိ သဘောထားသေးသိမ်နေခဲ့တာက ငါပါပဲ"

"ပထမမယ်တော်... ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒီလို မပြောပါနဲ့။ ကိုယ့်သားသမီးအတွက် ကံကောင်းမှုတွေကို ရှာဖွေပေးချင်တာက မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ သဘာဝပဲလေ" ဟု ရှောင်မိုက ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါက ယီချွမ်နဲ့ ယီရှဲတို့ရဲ့ မိခင်တင်မကဘူး... ရှောင်အိမ်တော်ရဲ့ ပထမသခင်မကြီးလည်း ဖြစ်နေသေးတယ်လေ။ မင်းဖခင် အိမ်မှာမရှိတဲ့အချိန်ဆိုရင် ငါက ရှောင်မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို စီမံအုပ်ချုပ်ရတယ်။

ဒါကြောင့် ငါက ငါ့သားတွေအတွက်ချည်းပဲ လုပ်ဆောင်ပေးနေလို့ မရဘူး။ ရှောင်မိသားစုအတွက်လည်း လုပ်ဆောင်ပေးရမယ်"

ရှာချင်ခယ်က သူမ၏ လက်များကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင်ယှက်ထားပြီး ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီကာ ဆက်ပြောလေ၏။

"မင်းနဲ့ မင်းဖခင်နှစ်ယောက်စလုံးက ငါက ယီရှဲကို ဒုက္ခရောက်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုပြီး မင်းကို အပြစ်တင်နေတယ်လို့ ထင်နေကြတယ်။

ပြီးတော့ ယီချွမ်ကလည်း သူ့ညီကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့လို့ ငါက သူ့ကို အပြစ်တင်နေတယ်လို့ ထင်နေတယ်။

ဒါပေမယ့် မင်းတို့သုံးယောက်စလုံး မသိကြပါဘူး...

ငါက မင်းတို့ကို ဘယ်တုန်းကမှ အပြစ်မတင်ခဲ့ဘူး ဆိုတာကို မင်းတို့ မသိကြဘူး။

ငါ အပြစ်တင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသောလူက ငါကိုယ်ငါပါပဲ။

ယီရှဲကို တကယ်တမ်း သတ်ပစ်ခဲ့တဲ့သူက တခြားသူမဟုတ်ဘူး... သူ့ရဲ့မိခင်ဖြစ်တဲ့ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ယီချွမ်ရဲ့ နှလုံးသားက နန်းတွင်းမှာမရှိဘဲ တောင်တန်းတွေပေါ်က တိမ်တိုက်တွေကြားမှာပဲ ရှိနေတယ်ဆိုတာကို ငါ သိနေခဲ့လို့လေ။

ဒါကြောင့်မို့ ငါ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေ အားလုံးကို ယီရှဲအပေါ်မှာပဲ ပုံချထားခဲ့မိတယ်။

ယီရှဲက ကျန်းပေမင်းသား ဖြစ်ချင်ခဲ့တာက သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်ချင်ခဲ့လို့လား... ဒါမှမဟုတ် ငါ့အတွက် ဖြစ်ချင်ပေးခဲ့တာလား...

ငါသာမရှိခဲ့ရင် ဒီ ကျန်းပေမင်းသား ဆိုတဲ့အရာကြီးက သူ့ရဲ့ စွဲလမ်းရူးသွပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာပြီး နောက်ဆုံးမှာ ဒီလိုကြီးမားတဲ့ အမှားကြီးတစ်ခုဆီကို ဘယ်လိုလုပ် ဦးတည်သွားစေနိုင်မှာလဲ။

နောက်ဆုံးတော့ ဒီ ကျန်းပေမင်းသား ဆိုတဲ့ ဘွဲ့ကို အတန်ဖိုးထားဆုံးလူက... ငါကိုယ်တိုင်ပဲ ဖြစ်နေခဲ့တာ"

ရှာချင်ခယ်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ရှောင်မိုက တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်လေ၏။

ရှာချင်ခယ်က ခေါင်းလှည့်ကာ ရှောင်မိုအား ကြည့်လိုက်သည်။

"မိုအာ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ တကယ်လို့ မင်းသာ ရှောင်ယီရှဲကို ပြန်မခေါ်လာခဲ့ရင် သူက နောက်ဆုံးမှာ ကြီးမားတဲ့အမှားကြီးတစ်ခုကို ကျူးလွန်မိသွားမှာ သေချာတယ်။ မင်းသာမရှိခဲ့ရင် မျိုးဆက်ငါးဆက်တိုင်တိုင် သစ္စာစောင့်သိခဲ့တဲ့ ငါတို့ရှောင်အိမ်တော်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းက ဘယ်လိုအခြေအနေထိ ထိုးကျသွားမလဲဆိုတာ ငါမတွေးရဲဘူး။ မင်းသာမရှိခဲ့ရင် တမလွန်က ဘိုးဘေးတွေကို ငါဘယ်လိုမျက်နှာပြရမလဲဆိုတာတောင် မသိတော့ပါဘူးကွယ်"

"ကျွန်တော်လုပ်ခဲ့တာတွေက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး" ရှောင်မိုက ခေါင်းခါပြလိုက်၏။ "တကယ်တော့ အဒေါ်ကသာ ရှောင်အိမ်တော်အတွက် လုပ်ပေးခဲ့တာတွေက လုံလောက်တာထက်ကို ပိုနေခဲ့ပါပြီ"

"လုံလောက်ပြီလား... ဒါက ကျန်းပေမင်းသားရဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့ရဲ့တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရုံ သက်သက်ပါပဲလေ" ရှာချင်ခယ်က နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပေသည်။

"မိုအာ... ဒီနေ့ကစပြီး ရှောင်အိမ်တော်ကြီးက မင်းကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်။ မင်းရှိနေသရွေ့ ရှောင်အိမ်တော်က ဘယ်တော့မှ ကျဆင်းသွားမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ငါယုံကြည်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းလည်း အရမ်းကို ပင်ပန်းရတော့မှာပါ။ မင်းတကယ်ပဲ ပင်ပန်းခဲ့ရပါပြီကွယ်"

ရှောင်မိုက တစ်စုံတစ်ခု ပြောချင်ခဲ့သော်ငြား ဤအခိုက်အတန့်တွင် မည်သို့စကားစရမည်ကို မသိဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။

"ကောင်းပါပြီလေ... ငါလို မိန်းမအိုကြီးတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောရတာ တော်တော်လေး ပျင်းစရာကောင်းမှာပေါ့။ မိုအာ... မင်းမယ်တော်ကို သွားခေါ်ပေးလို့ရမလား。 ငါ သူ့ကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့ တစ်ခေါက်လောက် တွေ့ချင်သေးလို့ပါ" ရှာချင်ခယ်က ရှောင်မို ငြင်းဆန်မည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလာခဲ့သည်။

"တကယ်တော့ မယ်တော်က ရောက်နေပါပြီ... သူလည်း အဒေါ့်ကို တွေ့ချင်နေတာပါ" ဟု ရှောင်မိုက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် အရမ်းကောင်းတာပေါ့... မင်းမယ်တော်ကို အမြန်ဝင်လာခိုင်းလိုက်ပါဦး" ရှာချင်ခယ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းသာရွှင်မြူးမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားလေသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

ရှောင်မိုက အပြင်သို့ ထွက်သွားလေတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် ရှောင်အိမ်တော်၏ ပထမသခင်မကြီး အခန်းဝ၌ လူအများအပြား စုရုံးနေကြပြီဖြစ်သည်။

ထိုသူများအထဲတွင် ရှောင်အိမ်တော်၏ မိသားစုခွဲ အသီးသီးမှ ဇနီးမယားများ၊ နန်းတွင်းအမတ်များ၏ ကတော်များနှင့် ပုံမှန်အားဖြင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုရှိသော မှူးမတ်အသိုင်းအဝိုင်းမှ အမျိုးသမီးများ ပါဝင်ကြပေသည်။

"ဆီးနှင်းမင်းသား"

ရှောင်မို ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းက တစ်ပြိုင်နက်တည်း အရိုအသေပေးလိုက်ကြ၏။

"အားလုံးပဲ ဒီလောက်ထိ အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး" ရှောင်မိုက ရိုးရှင်းစွာပင် ပြန်လည်အရိုအသေပေးလိုက်ပြီး သူ၏မယ်တော်အား ပြောလိုက်သည်။ "မယ်တော်... အဒေါ်က မယ်တော့်ကို ပြောစရာရှိတယ် ထင်တယ်"

"အင်း"

ကျိုးရူရှီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေတော့သည်။

ရှာချင်ခယ်နှင့် ကျိုးရူရှီးတို့မှာ အလွန်တရာ အချိန်အကြာကြီး စကားပြောဆိုနေခဲ့ကြပြီး သူမ၏ သားကြီးဖြစ်သူနှင့် စကားပြောခဲ့သော အချိန်ထက်ပင် ပိုမိုကြာမြင့်နေခဲ့ပေသည်။

သူတို့ မည်သည့်အကြောင်းအရာများကို ပြောဆိုနေကြသနည်း ဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြသော်လည်း ရှောင်မိုနှင့် အခြားသူများကမူ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိနေကြလေသည်။

နှစ်နာရီတိတိ ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင်မှ ကျိုးရူရှီးသည် ရှာချင်ခယ်၏ အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့၏။ သူ၏မယ်တော်မှာ အချိန်အတော်ကြာ ငိုကြွေးထားခဲ့သည့်အလား မျက်လုံးများ နီရဲနေသည်ကို ရှောင်မို မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။

ထို့နောက် ရှာချင်ခယ်က ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေ အမြောက်အမြားကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်ယူတွေ့ဆုံခဲ့သည်။

နေဝင်ချိန်ရောက်မှသာ လူအားလုံး လူစုခွဲသွားကြလေတော့သည်။

ညနေခင်းအချိန်တွင် ရှာချင်ခယ်က ရိုးရှင်းသော အစားအစာအနည်းငယ်ကို စားသုံးပြီးနောက် ထထိုင်ကာ သူမ၏ အစေခံမလေး ဟွမ်ရင်းအား အဝတ်အစားလဲလှယ်ပေးရန်နှင့် ဆံပင်ပြင်ဆင်ပေးရန် ခိုင်းစေလိုက်၏။

အဝတ်အစားများဝတ်ဆင်ကာ အသွင်အပြင်ကို သေသပ်စွာ ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ရှာချင်ခယ်က ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီထားလိုက်ပြီး ခဏတဖြုတ် အိပ်စက်ချင်သေးသည်ဟုဆိုကာ ဟွမ်ရင်းကို အရင်ထွက်သွားရန် ပြောလိုက်လေသည်။

အချိန်ကား စီးနာရီ (နံနက် ၉ နာရီမှ ၁၁ နာရီ) တစ်ဝက်ကျော်လွန်သွားခဲ့ချေပြီ။

ဟွမ်ရင်းက ရေဇလုံတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဝင်လာခဲ့ပြီး "သခင်မကြီး... သခင်မကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ပေးပါရစေ" ဟု တိုးတိုးလေး လျှောက်တင်လိုက်လေသည်။

သို့ရာတွင် ရှာချင်ခယ်ထံမှ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။ သူမက ကုတင်ခေါင်းရင်းကို မှီလျက် မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ မလှုပ်မယှက် ငြိမ်သက်နေခဲ့ပေသည်။

"သခင်မကြီး"

ဟွမ်ရင်း၏ မျက်လုံးများမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နိမိတ်ပြမှုတစ်ခုက ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာတော့၏။

"သခင်မကြီး"

ဟွမ်ရင်း၏ လက်ထဲမှ ရေဇလုံမှာ အောက်သို့ပြုတ်ကျသွားကာ ရေများ နေရာအနှံ့ ဖိတ်စင်သွားပြီး ကြမ်းပြင်တစ်ခုလုံး စိုရွှဲသွားလေတော့သည်။

ဟွမ်ရင်းက ကုတင်ဘေးတွင် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး အသံကုန်ဟစ်၍ ငိုကြွေးလေတော့၏။

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသော ညဉ့်ယံတွင် သစ်ပင်တစ်ပင်တည်းသာ လေအဝှေ့တွင် ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေခဲ့ပေသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ရှောင်အိမ်တော်၏ ပထမသခင်မကြီး ကွယ်လွန်သွားပြီဆိုသည့် သတင်းက မြို့တော်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ချေပြီ။

ချင်တိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင် ကိုယ်တိုင် ရှောင်အိမ်တော်သို့ လာရောက်ကာ ဈာပနအခမ်းအနားကို တက်ရောက်ခဲ့လေသည်။

ဈာပနကို အလွန်တရာ မြင့်မားခမ်းနားသော အဆင့်အတန်းဖြင့် ကျင်းပခဲ့ပြီး မိဖုရားခေါင်ကြီးတစ်ပါး၏ ဈာပနအခမ်းအနားပြီးလျှင် အခမ်းနားဆုံးဖြစ်ပေသည်။

ရှာချင်ခယ် ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက် ကျိုးရူရှီးက ရှောင်မိသားစု၏ ပထမသခင်မကြီး ဖြစ်လာခဲ့လေ၏။

တကယ်တော့ ကျိုးရူရှီးသည် ရှောင်မိသားစု၏ ပထမသခင်မကြီးနေရာကို လုံးဝမလိုချင်ခဲ့ချေ။ သူမက အေးချမ်းပြီး လွတ်လပ်သော ဘဝနေထိုင်မှုမျိုးကိုသာ ကျင့်သားရနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် ရှာချင်ခယ် မကွယ်လွန်မီက သူမအား အချိန်အတော်ကြာ ဖျောင်းဖျပြောဆိုခဲ့သောကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးရူရှီး သဘောတူလက်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် လက်ရှိ ရှောင်အိမ်တော်တွင် ကျိုးရူရှီး တစ်ဦးတည်းသာလျှင် ရှောင်မိသားစု၏ ပထမသခင်မကြီး ဖြစ်လာရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီသူ ဖြစ်နေလေသည်။

ခုနစ်ရက်တိတိ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။

ချင်တိုင်းပြည်၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းများအရ ရှာချင်ခယ်၏ ရက်လည်ဆွမ်းသွတ်ပြီးနောက်တွင် ဈာပနအခမ်းအနားမှာ အပြီးတိုင် ပြီးဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။

ရှောင်ရှီသည် မြို့တော်မှထွက်ခွာကာ ချင်တိုင်းပြည်နှင့် ကျင်းတိုင်းပြည်တို့၏ နယ်စပ်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့လေ၏။

ဤရက်များအတွင်း ရှောင်ရှီက နယ်စပ်တွင် တပ်စွဲထားပြီး ကျင်းတိုင်းပြည်ကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပေသည်။

ရှောင်ယီချွမ်အတွက်မူ သူ၏မိခင်နှင့် ညီအရင်းဖြစ်သူတို့မှာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြပြီဖြစ်ပြီး ရှောင်အိမ်တော်တွင်လည်း ရှောင်မိုက တာဝန်ယူဦးဆောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏နှလုံးသားထဲတွင် သေမျိုးလောက၏ မင်းဆက်အပေါ် များစွာသော သံယောဇဉ် တွယ်တာမှုများ မရှိတော့ချေ။

"ညီတော်သုံး... လိုက်ပို့စရာ မလိုတော့ပါဘူး။ အစ်ကိုတော်ကြီး ဒီကနေပဲ ထွက်ခွာသွားတော့မယ်" မြို့တော်အပြင်ဘက်တွင် ရှောင်ယီချွမ်က လှည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

ရှောင်မိုက ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်၏။ "အစ်ကိုတော်ကြီး... ခရီးလမ်းချောမွေ့ပါစေ"

"အခု ရှောင်အိမ်တော်မှာ မင်းရှိနေပြီဆိုတော့ အစ်ကိုတော်ကြီးအနေနဲ့ ဘာမှ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ပါဘူး。 ဒီတစ်ခါ ထွက်သွားရင် အစ်ကိုတော်ကြီး နောက်ထပ် ပြန်လာဖြစ်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမယ့် အစ်ကိုတော်ကြီး ကူညီပေးနိုင်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုခု ပေါ်လာခဲ့ရင် ဟန်ရှန်းဂိုဏ်းကို သတင်းစကားပါတဲ့ ဓားပျံတစ်လက်လောက်တော့ လွှတ်လိုက်ပါ" ရှောင်ယီချွမ်က ရှောင်မို၏ ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်ပေသည်။

"ညီတော်က အစ်ကိုတော်ကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အစ်ကိုတော်ကြီးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ် အစစအရာရာ ချောမွေ့ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်" ရှောင်မိုက အရိုအသေပေးလိုက်လေသည်။

"မင်းလည်း အတူတူပါပဲ ညီတော်သုံး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ"

ရှောင်ယီချွမ်နှင့် ရှောင်မိုတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် နှုတ်ဆက်ခွက်အဖြစ် သေရည်တစ်ခွက်စီကို သောက်သုံးလိုက်ကြ၏။

ရှောင်ယီချွမ်က ပွင့်လင်းလွတ်လပ်ဟန် ပေါ်နေသော်ငြား အမှန်တကယ်တွင်မူ မိခင်ဖြစ်သူ၏ သေဆုံးမှုက သူ၏အစ်ကိုတော်ကြီးအပေါ် အကြီးအကျယ် သက်ရောက်မှုရှိခဲ့ကြောင်း ရှောင်မို သိရှိနေခဲ့ပေသည်။

ဤကိစ္စက အစ်ကိုတော်ကြီး၏ နှလုံးသားမိစ္ဆာ ဖြစ်လာမည်လား ဆိုသည်ကိုလည်း ရှောင်မို မသိနိုင်ခဲ့ချေ။

ရှောင်ယီချွမ် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ရှောင်မိုက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ မြို့တော်ဆီသို့ ပြန်လာခဲ့လေတော့သည်။

ရှောင်မိသားစု၏ ပထမသခင်မကြီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ရှောင်မိုသည် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှု အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် သုံးနှစ်တိတိ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု ကာလကို စောင့်ထိန်းရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုကာလအတွင်း အိမ်ထောင်ပြုခွင့် မရှိပေ။ ဤအချက်က ချင်စီယောင်အပေါ် ရှောင်မိုအား အနည်းငယ် အပြစ်မကင်းသလို ခံစားရစေခဲ့၏။

သို့ရာတွင် ချင်စီယောင်က မင်္ဂလာကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟခဲ့ချေ။ သူမသည် ရှောင်မို၏ နေ့စဉ်ဘဝ နေထိုင်စားသောက်မှုများကို နေ့စဉ်ရက်ဆက် ဂရုတစိုက် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပြီး သူမ၏ ဟင်းချက်လက်ရာမှာလည်း အများကြီး တိုးတက်လာခဲ့လေသည်။ ယခုအခါ စား၍ရရုံသာမကဘဲ အရသာပင် တော်တော်လေး ကောင်းမွန်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ချင်စီယောင်က မဟသော်ငြား ရှောင်မိုကမူ ချင်စီယောင်ကို ရှင်းပြရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားနေရဆဲဖြစ်၏။ မဟုတ်ပါက သူ အမြဲတမ်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေရပေလိမ့်မည်။

“စီယောင်... ကိုယ်တို့ရဲ့ မင်္ဂလာကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့လေ..." နေ့လယ်ခင်းတစ်ခု အတူတကွ ထမင်းစားနေကြစဉ် ရှောင်မိုက စကားစလိုက်လေသည်။

"ရပါတယ် ခင်ပွန်း"

ချင်စီယောင်က ပြုံးလျက် ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ရှောင်မို၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ဝက်နံရိုးကြော် တစ်တုံးကို ထည့်ပေးလိုက်၏。

"ခင်ပွန်း ဘာပြောချင်လဲဆိုတာ ကျွန်မသိပါတယ်။

ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့ရဲ့ မင်္ဂလာကိစ္စက အလျင်စလို မဟုတ်ပါဘူး。

အခု သခင်မကြီးရှာကလည်း ကွယ်လွန်သွားခါစပဲ ရှိသေးတယ်... ခင်ပွန်းကလည်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှု ကာလကို စောင့်ထိန်းနေရတာဆိုတော့ ကျွန်မကို လက်ထပ်ဖို့ဆိုတာ အကြောင်းပြချက် မရှိပါဘူး。

ပြီးတော့ နယ်စပ်က အခြေအနေတွေကလည်း အရေးပေါ်ဖြစ်နေပြီး မဟာစစ်ပွဲကြီးက အချိန်မရွေး ဖြစ်လာနိုင်တဲ့ အခြေအနေမှာ... ခင်ပွန်းကို မင်္ဂလာကိစ္စနဲ့ အာရုံလွင့်ပါးသွားအောင် ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်ပြုနိုင်ပါ့မလဲ"

"ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်ကွာ" ရှောင်မိုက အပြစ်မကင်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ ပြောပြီးပြီပဲ... ခင်ပွန်း တောင်းပန်စရာ မလိုပါဘူးဆို"

ချင်စီယောင်က ပန်းကန်နှင့် တူကို ချထားလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဝင်ထိုင်လိုက်ပေသည်။

"ပြီးတော့... ဒီမင်္ဂလာပွဲကနေ ခင်ပွန်း ဘယ်မှလွတ်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်。

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မက အမြဲတမ်း မှတ်ထားမှာမို့လို့ပဲ。

အမြဲတမ်း မှတ်ထားမှာနော် သိလား"

"ဟောဗျာ ချင်စီယောင်... မင်းပြောပုံက နည်းနည်းတော့ ကြောက်စရာကောင်းနေပြီနော်" ရှောင်မိုက ချင်စီယောင်၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို ဖက်ထားလိုက်လေ၏။

"ကြောက်စရာကောင်းလို့လား" ချင်စီယောင်က ရှောင်မို၏ မျက်ခုံးကြားကို အပျော်သဘောဖြင့် ထိုးစမ်းလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ခင်ပွန်းက ဒီမင်္ဂလာပွဲကို သေချာပေါက် မှတ်ထားရမယ်နော်။ ခင်ပွန်းကို ကျွန်မက အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

"သဘောပေါက်ပါပြီဗျာ" ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းသား... မင်းသမီး..."

ရှောင်မိုနှင့် ချင်စီယောင်တို့ စကားပြောနေကြစဉ် အစေခံမလေးတစ်ဦးက ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့ပေသည်။

ချင်စီယောင်က ရှောင်မို၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကမန်းကတန်း ထရပ်လိုက်ပြီး ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားလေ၏။

"ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ" ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။

"ပထမမင်းသားက ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှာ စောင့်နေပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက အရှင်မင်းသားကို နန်းတော်ထဲ အခစားဝင်ဖို့ ခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့ပါတဲ့" ဟု အစေခံမလေးက လျှောက်တင်လေသည်။

"ပထမမင်းသားက တခြားဘယ်သူတွေ လိုက်သွားရမယ်ဆိုတာ ပြောသေးလား" ရှောင်မိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

အစေခံမလေးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ပထမမင်းသား ပြောတာကတော့ နန်းရင်းဝန်လီ၊ စစ်သူကြီးရှာဟောက်၊ ဝူအန်းမြို့စားကြီးနဲ့ အခြားသော စစ်သေနာပတိတွေ အားလုံးကိုပါ ခေါ်ယူထားပါတယ်တဲ့"

"ငါသိပြီ... ပထမမင်းသားကို ငါ အခုချက်ချင်း ထွက်ခဲ့မယ်လို့ ပြောလိုက်"

ရှောင်မို၏ မျက်နှာထားက တဖြည်းဖြည်း လေးနက်တည်ကြည်သွားလေတော့သည်။

နောက်ဆုံးမဟာစစ်ပွဲကြီး။

နောက်ဆုံးတော့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ချေပြီ။