အခန်း ၁၃၅၃

အခန်း (၁၃၅၃) ကံကြမ္မာ တစ္ဆေဧကရာဇ် - မဟာမွေးနေ့ပွဲ နီးကပ်လာပြီ

"သခင်လေး... သခင်လေးလည်း ထွက်သွားတော့မလို့လား"

မြို့သူကြီးနှင့် မြို့ခံအားလုံး၏ မျက်နှာများမှာ အနည်းငယ် ဖြူရော်နေကြသည်။ ရွှယ်အန်းက ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီ..."

မြို့သူကြီးက သူ၏ စကားကို အဆုံးမသတ်နိုင်ခဲ့ချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤအဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေးသည် သာမန်မဟုတ်ကြောင်းကို သူ ကောင်းစွာ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မြို့ငယ်လေးသည် ဤလူငယ်လေး၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်မှာပင် အလွန်ထူးကဲသော ကံကောင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုထက်ပို၍ မျှော်လင့်ချက်ထားရန်ဆိုသည်မှာ လုံးဝ လက်တွေ့မဆန်သော အရာပင် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များနှင့် ပတ်သက်၍ သူသည် အမြဲတမ်း ရှင်းလင်းသော အသိဉာဏ်ရှိသူ ဖြစ်သည်။ ရွှယ်အန်းက အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး ပြုံးလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ပြောလာသည်။

"စိတ်ချပါ၊ သူတို့ နောက်ထပ် ပြန်မလာနိုင်တော့ပါဘူး"

ဟင်...

လူအများစုသည် ရွှယ်အန်း၏ စကားများက မည်သည့်အရာကို ဆိုလိုမှန်း နားမလည်ကြသဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေသော အမူအရာများဖြင့် ခေါင်းမော့လာကြသည်။

သို့သော် သူတို့ ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ယခုလေးတင် ထိုနေရာ၌ ရပ်နေခဲ့သော ရွှယ်အန်းသည် အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ကြသည်။ လူအုပ်ကြီးမှာ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားကြပြီး အံ့သြမင်သက်စွာဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်မိသည်။

"ငါတို့... အင်မော်တယ် တစ်ပါးနဲ့ ဆုံတွေ့လိုက်ရတာများလား"

တစ်ယောက်က အံ့သြတကြီးဖြင့် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။ မြို့သူမြို့သားများ တွေဝေပြီး မသေမချာ ဖြစ်နေကြချိန်မှာပင် ရွှယ်အန်း၏ ပုံရိပ်သည် မိုင်ပေါင်း ထောင်ချီဝေးကွာသော သီးခြားကင်းကွာနေသည့် တောင်ကြားတစ်ခု၏ အပြင်ဘက်တွင် ပေါ်ပေါက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤဒေသသည် အန္တရာယ်များပြားပြီး၊ သဘာဝအလျောက်ပင် ယင်စွမ်းအင်များ စုဝေးရာ နေရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ဤနေရာသည် တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုများ၏ ဘုံဖြစ်လာကာ၊ ဤနယ်မြေကို အုပ်စိုးသော တစ္ဆေသခင်ကြီး၏ နေထိုင်ရာနေရာလည်း ဖြစ်သည်။

အောက်ဘက်ရှိ ထူထပ်ကာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်၍ မရနိုင်သော အမည်းရောင် မြူခိုးများရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း ရွှယ်အန်း၏ ပုံရိပ်သည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားကာ နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်။ တောင်ကြားအတွင်းရှိ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ခန်းမဆောင်ကြီး တစ်ခုထဲတွင်။

တစ္ဆေသခင်ကြီးသည် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများနှင့်အတူ ပွဲတော်တည်နေသည်။ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ လေပြင်းများကြားတွင် ထိုကြမ်းကြုတ်သော တစ္ဆေသည် တစ္ဆေမင်းသမီး တစ်ပါးကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး သူ၏ နောက်လိုက်များ၏ ဖားယားမြှောက်ပင့်မှုများကို ခံယူကာ အလွန် ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။

"ဟီးဟီး၊ တစ္ဆေသခင်ကြီး၊ သခင်ကြီးရဲ့ အရှိန်အဝါတွေက တဖြည်းဖြည်း ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာနေပြီ၊ ကြည့်ရတာ သခင်ကြီး အဆင့်တက်ပြီး တစ္ဆေဘုရင် အဆင့်ကိုရောက်ဖို့ သိပ်မလိုတော့ဘူး ထင်တယ်"

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော တစ္ဆေတစ်ကောင်က ဖားယားမြှောက်ပင့်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။ ၎င်းသည် ဖားယားမြှောက်ပင့်သော စကားမှန်း သိသော်လည်း တစ္ဆေသခင်ကြီးသည် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ တစ္ဆေနယ်ပယ်တွင် ခွန်အားဆိုသည်မှာ အကြွင်းမဲ့ သစ္စာတရားပင် ဖြစ်သည်။ လောလောဆယ်တွင် သူသည် အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ဖြစ်သော တစ္ဆေသခင်ကြီး အဆင့်တွင်သာ ရှိနေသေးသည်။ အကယ်၍ သူသာ တစ္ဆေဘုရင်အဖြစ်သို့ အဆင့်တက်နိုင်ခဲ့ပါက သူ၏ ပိုင်နက်နယ်မြေများ သိသိသာသာ ကျယ်ပြန့်လာမည်သာမက ပိုမိုမြင့်မားသော အသိုင်းအဝိုင်းများသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခွင့်ကိုလည်း ရရှိလာမည် ဖြစ်သည်။

တစ္ဆေနယ်ပယ်ရှိ ခွန်အား အဆင့်အတန်း ခွဲခြားမှုသည် အပြင်ကမ္ဘာနှင့် ကွဲပြားသော်လည်း အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိတော့ နှိုင်းယှဉ်၍ ရနိုင်ကြောင်း သတိပြုသင့်ပေသည်။

တစ္ဆေသခင်ကြီးများသည် အင်မော်တယ်သခင်အဆင့်ဝက်နှင့် ညီမျှသည်။

၎င်း၏အထက်ရှိ တစ္ဆေဘုရင်များမှာ

အင်မော်တယ်သခင် အဆင့် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြပြီး တစ္ဆေဧကရာဇ်များမှာ အင်မော်တယ်သခင် ထိပ်သီးအဆင့် အစွမ်းထက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ တစ္ဆေအင်ပါယာရှင်များမှာမူ အင်မော်တယ်ဘုရင် အဆင့်ဝက်နှင့် ဆင်တူလေသည်။

သူတို့၏ အထက်တွင်တော့ နန်းတော်သခင် အဆင့် တည်ရှိမှုများ ရှိပြီး၊ ၎င်း၏ အလွန်တွင်တော့ မရဏဧကရာဇ်

အဆင့်ပင်ဖြစ်သည်။

"ဟားဟား၊ လွယ်ပါတယ်ကွာ၊ ငါ့ရဲ့ ခွန်အားတွေ တိုးတက်လာပြီဆိုရင် သဘာဝကျကျပဲ မင်းတို့အားလုံးအတွက် အကျိုးခံစားခွင့်တွေ ရှိလာမှာပါ"

တစ္ဆေသခင်ကြီးက အားပါးတရ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက ခေတ္တရပ်သွားပြီး သက်ပြင်းချလာသည်။

"ယိုဟွမ်ကသာ ပစ္စည်းတွေကို အကြိမ်ကြိမ် လာမတောင်းဆိုဘူးဆိုရင်၊ ငါက တစ္ဆေဘုရင် အဆင့်ကို ရောက်နေလောက်ပြီ"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ခန်းမဆောင်အတွင်း ဒေါသတကြီး မကျေနပ်မှုလှိုင်းတစ်ခု ရိုက်ခတ်သွားပြီး သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများသည် တစ္ဆေဘုရင် ယိုဟွမ်အား ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျိန်ဆဲလာကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလာသည်။

"သခင်ကြီး... ဒီတလော ယိုဟွမ်က သက်ရှိဝိညာဉ်တွေကိုပဲ အကြိမ်ကြိမ် တောင်းဆိုနေတာ သူ ဘာတွေ စီစဉ်နေတာလဲ"

တစ္ဆေသခင်ကြီးက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"ဘာရှိရဦးမလဲ၊ ကံကြမ္မာ တစ္ဆေဧကရာဇ်ရဲ့ မဟာမွေးနေ့ပွဲက နီးကပ်လာပြီဆိုတော့ ဧကရာဇ်ကြီးကို ဆုမွန်ကောင်း တောင်းပေးဖို့ သူက ဆက်သစရာ လက်ဆောင်တွေကို စုဆောင်းနေတာပေါ့"

ဤစကားများကြောင့် ခန်းမဆောင်အတွင်း ထပ်မံ၍ ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားသည်။ ရောက်ရှိနေကြသော တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုများက နောက်ထပ် ကျိန်ဆဲသံများစွာကို ပစ်လွှတ်လိုက်ကြပြန်သည်။

တစ္ဆေသခင်ကြီးက လူအုပ်ကြီးကို တိတ်ဆိတ်သွားစေရန် လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီးနောက် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ယိုဟွမ်က သူ့ကိုယ်သူ ပါးနပ်တယ်လို့ ထင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါက အဲဒီလောက် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရ လွယ်ကူတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူ မသိရှာဘူး၊ ငါက တစ္ဆေဘုရင်အဆင့်ကို တိုက်ရိုက်တက်လှမ်းဖို့အတွက် အချိန်အတန်ကြာကတည်းက သက်ရှိဝိညာဉ်တွေကို လျှို့ဝှက်စုဆောင်းနေခဲ့တာကွ"

"ငါသာ သူနဲ့ တန်းတူအဆင့် ဖြစ်သွားပြီဆိုရင် သဘာဝကျကျပဲ ကံကြမ္မာ တစ္ဆေဧကရာဇ်ရဲ့ မွေးနေ့ပွဲကို ငါကိုယ်တိုင် တက်ရောက်ခွင့် ရလာတော့မှာပေါ့"

သူ၏ စကားကြောင့် ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုများထံမှ ဖားယားမြှောက်ပင့်သော ချီးကျူးသံများ ထွက်ပေါ်လ ပြန်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ခန်းမဆောင် အပြင်ဘက်မှ သဲ့သဲ့လေး ရယ်မောသံတစ်ခု လွင့်ပျံလာသည်။

"အစီအစဉ်ကောင်းတစ်ခုလို့တော့ ထင်ရသားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ အဲဒီအခွင့်အရေး မရှိတော့တာ တကယ်ကို နှမြောစရာပဲ"

"ဘယ်သူလဲ"

တစ္ဆေသခင်ကြီးသည် တုန်ရီသွားကာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ရွှယ်အန်းသည် လေဟာနယ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ များပြားလှသော တစ္ဆေပုံရိပ်များရှေ့တွင် ပေါ်လာကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီ စားကျက်မြေက... မင်းပိုင်တာလား"

တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုများ ဒေါသတကြီး မပေါက်ကွဲလာမီ ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံး ခေတ္တမျှ ဆွံ့အ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။

"ဒီကောင်လေးက ဘယ်ကနေ ရောက်လာပြီး ဒီလောက်တောင် မောက်မာနေရတာလဲ"

"ဟုတ်တယ်၊ သူက အရမ်း ရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ်... သူ့ကို သတ်ပစ်ကြ"

ချက်ချင်းပင် လေထုသည် တစ္ဆေစွမ်းအင်များနှင့် ထပ်ဆင့်နေသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ထူထပ်သွားရသည်။ ရေတွက်၍မရနိုင်သော တစ္ဆေများသည် ရွှယ်အန်းဆီသို့ တိုက်ခိုက်မှုများကို ပစ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်းသည် ကြွက်သားတစ်မျှင်မျှပင် မလှုပ်ရှားခဲ့ချေ။ ထို့အစား သူက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

ရှေ့ဆုံးမှ တိုးဝင်လာသော ပုံရိပ်များသည် ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားပြီး ဤအင်အားသည် ကူးစက်တတ်သည့်အလား သူတို့နောက်ရှိ အမည်းရောင် တစ္ဆေလှိုင်းလုံးကြီးကိုပါ အေးခဲသွားစေသည်။ ခေတ္တအကြာတွင် ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဤအမှောင်ရိပ်များသည် ဘာမျှမကျန်သည်အထိ အပိုင်းပိုင်းကွဲကြေသွားတော့သည်။

အေးစက်သော နှာမှုတ်သံ တစ်ချက်ဖြင့် ရွှယ်အန်းသည် ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ တစ္ဆေအများစုကို ရှင်းလင်းပစ်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့၏ မြန်ဆန်လှသော အမြန်နှုန်းကြောင့်သာ လွတ်မြောက်သွားနိုင်သည့် အနည်းငယ်မျှကိုသာ ချန်ထားခဲ့လေသည်။

ဤရှက်ဖွယ်ကောင်းသော တစ္ဆေသတ္တဝါများအတွက် သူတို့၏ ပထမဆုံး ဗီဇမှာ သဘာဝကျကျပင် ထွက်ပြေးရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ခန်းမဆောင် တစ်ခုလုံး ချိတ်ပိတ်ခံထားရပြီး ထွက်ပြေးရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သူတို့ တွေ့ရှိလိုက်ကြရသည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် အမည်းရောင် ချီစွမ်းအင်များ ပေကျံနေသော တစ္ဆေသခင်ကြီး အပါအဝင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံသို့ မျက်နှာမူကာ ရူးသွပ်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

ထိုဟိန်းဟောက်သံသည် နတ်ဘုရားအာရုံ တုန်ခါမှုလှိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြန့်နှံ့သွားသည်။ သို့သော် မျှော်လင့်မထားစွာပင် အပြင်ဘက်မှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။ ရွှယ်အန်းက ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောသည်။

"မကြိုးစားပါနဲ့တော့၊ အပြင်က တစ္ဆေတွေကို ငါ သတ်ပစ်လိုက်ပြီ"

တစ္ဆေသခင်ကြီးသည် တုန်ရီသွားပြီး အမည်းရောင် ချီများ သောင်းကျန်းလာကာ

ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သွားရသည်။

"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာလုပ်ချင်တာလဲ"

ရွှယ်အန်းက အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ငါဘယ်သူလဲဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး၊ အရေးကြီးဆုံး မေးခွန်းက... အဲဒီ စားကျက်က မင်းပိုင်တာလား ဆိုတာပဲ"

"ဟုတ်တယ်... အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ"

တစ္ဆေသခင်ကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားသွားပြီး သူက အလျင်အမြန်ပင် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"စားကျက်က ငါတစ်ယောက်တည်းပိုင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဖမ်းဆီးရမိတဲ့ သက်ရှိဝိညာဉ် ဆယ်ပုံကိုးပုံကို တစ္ဆေဘုရင် ယိုဟွမ်ဆီ လွှဲပြောင်းပေးရတာကွ"

ရွှယ်အန်းသည် သူ၏ ရှင်းပြချက်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဒါဆို အဲဒါက မင်းပိုင်တာပေါ့၊ ဒီလောက်ဆို လုံလောက်ပြီ"

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် သူသည် ကျောက်စိမ်းဖြင့် ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ ရှိသော သူ၏ လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်လိုက်ရာ၊ မမြင်နိုင်သော ဖိအားတစ်ခုသည် ခန်းမဆောင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

ထိုလွှမ်းမိုးနိုင်လောက်သော အင်အားအောက်တွင် ယခုလေးတင် သီသီလေး လွတ်မြောက်သွားခဲ့သော ကျန်ရစ်သည့် တစ္ဆေအနည်းငယ်သည် အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ဘာမျှမကျန်သည်အထိ ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

တစ္ဆေသခင်ကြီး တစ်ဦးတည်းသာ ထိုဖိအားကို ခဲယဉ်းစွာ ခုခံထားနိုင်သော်လည်း သူ၏ အရိပ်မှာ အရိုင်းဆန်စွာ တုန်ခါနေပြီး အကြောက်တရားဖြင့် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်စကားကို နားထောင်ပါဦး၊ ဒီအရာအားလုံးက ကျွန်တော်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ယိုဟွမ် စီစဉ်ထားတာပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး..."

ရွှယ်အန်းသည် သူ၏ အသည်းအသန် တောင်းပန်မှုများကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်သည့်ဟန်ဖြင့်သာ မှတ်ချက်ချလိုက်လေသည်။ "မင်းက သူတို့ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ချွတ်ချင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်တာက ပိုမြန်မယ်လို့ ထင်တယ်"

ဤနက်နဲသော စကားကြောင့် တစ္ဆေသခင်ကြီးသည် တွေဝေ အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။ သို့သော် ၎င်းက ဘာကိုဆိုလိုသနည်းဟု သူ မမေးနိုင်မီမှာပင် ရွှယ်အန်း၏ လက်က အောက်သို့ ကျဆင်းလာသည်။

တစ္ဆေသခင်ကြီးသည် ခမ်းနားကြီးကျယ်သော ခန်းမဆောင်ကြီးနှင့်အတူ ဘာမျှမကျန်သည်အထိ အမှုန့်ကြိတ်ခံလိုက်ရသည်။

ရွှယ်အန်းသည် လေထဲတွင် ရပ်နေရင်းယခုအခါ မြေပြင်နှင့် တစ်ပြေးညီ ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သော ခန်းမဆောင်နှင့် တစ္ဆေမြို့တော်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မကျေနပ်သည့်အလား ခေါင်းခါလိုက်ကာ အောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။

ဂြုန်း!

နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်၊ တောင်ကြားတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားကာ တဖြည်းဖြည်း ပြိုကျပျက်စီးသွားတော့သည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ရွှယ်အန်းသည် ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် လှည့်ထွက်လိုက်ပြီး အမှောင်ထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တောင်ကြားဆီသို့ ဦးတည်သွားနေသော ပင်မလမ်းမကြီးတစ်ခုပေါ်တွင်၊ ကျင်းကျွယ်သည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး လနှင့် ကြယ်များကို ဖုံးကွယ်သွားစေလောက်အောင် အမည်းရောင် မီးခိုးလုံးကြီး ထွက်ပေါ်လာသော ကောင်းကင်ယံဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ကျင်းကျွယ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ရိုသေလေးစားမှု အမှတ်အသားတစ်ခုအနေဖြင့် သူ၏ လက်ဝါးများကို ပူးကပ်ကာ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

--