အခန်း ၁၃၅၈

အခန်း (၁၃၅၈) သံကွန်ရက် နတ်တောင်တန်း

ဝမ်လင်းချွေ့သည် အဝေးရှိ သံကွန်ရက် တောင်တန်းကြီးကို လေးနက်တည်ကြည်စွာ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"မှန်တယ်"

စုန်းကျင်းယွဲ့သည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပို၍ပို၍ အံ့အားသင့်လာခြင်းကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

"ဘုရားရေ... ဒီကြီးမြတ်လှတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်လိုက်မလဲ"

ဝမ်လင်းချွေ့၏ မျက်နှာအမူအရာတွင် လေးစားကြည်ညိုမှုများ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူမက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်၊

"အချိန်ကာလ တစ်လျှောက်လုံးမှာ အကြီးမြတ်ဆုံးသော မရဏဧကရာဇ်ပဲ၊ နင် ဘယ်လိုထင်လဲ၊ သူက အစွမ်းမထက်ဘူးလား"

မရဏဧကရာဇ်...

ဤဘွဲ့နာမက စုန်းကျင်းယွဲ့၏ နှလုံးသားကို ပို၍ပင် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပြီး သူမသည် မနေနိုင်ဘဲ ဆက်မေးလိုက်လေသည်။

"ဆရာ... တစ္ဆေနယ်ပယ်မှာ မရဏဧကရာဇ်တွေ မရှိတော့ဘူးလို့ ဆရာ ပြောခဲ့ဖူးတယ် မဟုတ်လား"

"သေချာပေါက် ရှိတာပေါ့"

"ဒါဆို အခု သူက ဘယ်မှာလဲ၊ တစ္ဆေနယ်ပယ်ရဲ့ ဗဟိုနယ်မြေမှာ ရှိနေတာလား"

စုန်းကျင်းယွဲ့သည် စပ်စုတတ်သော ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မေးခွန်းတစ်ခုပြီးတစ်ခု မေးနေခဲ့သည်။ သို့သော် ဝမ်လင်းချွေ့၏ အမူအရာသည် ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာသည် တင်းမာသွားကာ ခေါင်းကို ပြတ်သားစွာ ခါရမ်းလာသည်။

"ကျင်းယွဲ့... ဒီအကြောင်းကို ဆရာနဲ့တပည့် နှစ်ယောက်တည်း ကြားမှာပဲ ပြောလို့ရမယ် ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးမှာပဲဖြစ်ဖြစ် အပြင်လူတွေကို ဒီအကြောင်း လုံးဝ မပြောရဘူးနော်"

"ဒါပေမဲ့... ဘာလို့လဲ"

စုန်းကျင်းယွဲ့သည် မနေနိုင်ဘဲ ထပ်မေးလိုက်ပြန်သည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒီလူရဲ့ တည်ရှိနေမှုက... တစ္ဆေနယ်ပယ် တစ်ခုလုံးအတွက် တားမြစ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်နေလို့ပဲ"

ဝမ်လင်းချွေ့က ပြောလိုက်ပြီးနောက် မိမိကိုယ်ကို လှောင်ပြောင်သည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းရမ်းလိုက်သည်။

"သူ့လို တည်ရှိမှုမျိုးအတွက် ငါတို့က ပုရွက်ဆိတ်တွေထက် မပိုဘူး ဆိုပေမယ့် မင်း ဒါကို သေချာ မှတ်ထားရမယ်၊ နတ်ဆိုးတစ္ဆေ မျိုးနွယ်စုတွေရှေ့မှာ ဒီလိုကိစ္စတွေကို ဘယ်တော့မှ မဆွေးနွေးမိစေနဲ့၊ မဟုတ်ရင် မလိုအပ်တဲ့ ပြဿနာတွေကို ဖိတ်ခေါ်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်၊ နားလည်လား"

"ဟုတ်ကဲ့"

စုန်းကျင်းယွဲ့သည် ငယ်ရွယ်သေးသော်လည်း အတွေ့အကြုံများမှတစ်ဆင့် များစွာ သင်ယူတတ်မြောက်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကြင်နာပြီး သိမ်မွေ့သော သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူက ဤမျှ လေးနက်တည်ကြည်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဤကိစ္စသည် နောက်ပြောင်စရာ မဟုတ်ကြောင်းကို သူမ သဘာဝကျကျပင် နားလည်သွားခဲ့သည်။

"သွားကြစို့၊ သံကွန်ရက် တောင်တန်းကြီးရဲ့ ခြေရင်းမှာ ကံကြမ္မာ တစ္ဆေမြို့တော် ရှိတယ်"

ဝမ်လင်းချွေ့က တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူမသည် သူမ၏ တပည့်နှစ်ဦးနှင့် အရိုးဖြူလမ်းစဉ် ဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင်များစွာကို ဦးဆောင်ကာ ကံကြမ္မာ မြို့တော်ဆီသို့ ထွက်ခွာသွားသည်။

တစ္ဆေနယ်ပယ်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်ရောက်လာသောအခါ စုန်းကျင်းယွဲ့သည် သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ဆွဲဆောင်မှုရှိလောက်အောင် အသစ်အဆန်းများအဖြစ် တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ထို့အပြင် ဤမွေးနေ့ပွဲ ဂါရဝပြုရန် ခရီးစဉ်သည် သူတို့၏ လူသားမျိုးနွယ် ဂိုဏ်းတစ်ခုတည်းအတွက်သာ သီးသန့် မဟုတ်ကြောင်းကို သူမ လျင်မြန်စွာ သတိထားမိလိုက်သည်။ လူမျိုးစု အသီးသီးမှ ဂိုဏ်းပေါင်းများစွာသည်လည်း ခမ်းနားကြီးကျယ်သော လက်ဆောင်များကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။

သူ၏ ဂျူနီယာ ညီမငယ်လေး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နားမလည်နိုင်ဖြစ်မှုများကို သတိထားမိသွားသောအခါ လန်ပေါ်ချန်က ရယ်မောလာသည်။

"ဂျူနီယာ ညီမလေး၊ ငါတို့ အရိုးဖြူလမ်းစဉ် ဂိုဏ်းက လူသားမျိုးနွယ်တွေကြားမှာ တစ္ဆေကျင့်စဉ်တွေကို အထူးပြုလေ့လာတဲ့ ဂိုဏ်းပဲ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အကြာကြီးက ငါတို့ရဲ့ တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးကြီးဟာ ဒီကံကြမ္မာ တစ္ဆေမင်းမြတ်နဲ့ မဟာမိတ် ဖွဲ့ခဲ့တယ်၊ အခြေခံအားဖြင့်တော့ သာမန်အချိန်တွေမှာ ငါတို့က သူ့ကို အခွန်ဘဏ္ဍာ ဆက်သရပြီး လိုအပ်လာတဲ့အခါမှာတော့ ကံကြမ္မာ တစ္ဆေမင်းမြတ်က သူ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ် တစ္ဆေစွမ်းအင်တွေနဲ့ ငါတို့ကို ကူညီပေးတယ်လေ"

"ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာ တစ္ဆေမင်းမြတ်လို မြင့်မြတ်တဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခုအတွက် အခွန်ဘဏ္ဍာ ဆက်သနေတာ ငါတို့ဂိုဏ်း တစ်ခုတည်း ရှိမယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား၊ စကြဝဠာပေါင်းစုံ အကြောင်းကိုတော့ ငါ သိတယ်လို့ မကြွားဝံ့ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အိမ်နီးချင်း ကမ္ဘာနယ်ပယ်တွေမှာတင် သူ့ကို အခွန်ဘဏ္ဍာ ဆက်သဖို့ ရည်ရွယ်ထားတဲ့ ဂိုဏ်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ သူ့ရဲ့ မွေးနေ့ပွဲနဲ့ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဖိတ်ကြားမှုတွေကြောင့် ငါတို့ အရိုးဖြူလမ်းစဉ် ဂိုဏ်းတင် မကဘဲ တခြားသူတွေကလည်း သူ့ကို ဂါရဝပြုဖို့သာမက သူ့နဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်ဆံရေးတစ်ခု တည်ဆောက်ဖို့အတွက် အလျင်အမြန် လာရောက်နေကြတာပဲ"

စုန်းကျင်းယွဲ့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မသိမသာ မထီမဲ့မြင်ပြုမှု အရိပ်အယောင် တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူမသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။

"ဪ... ဒီလိုကိုး၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာ အစ်ကို"

တဖြည်းဖြည်း အရွယ်ရောက်လာသော သူ၏ ဂျူနီယာ ညီမငယ်လေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း လန်ပေါ်ချန်သည် သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ပူလောင်သော ခံစားချက်များကို မဖိနှိပ်ထားနိုင်ခဲ့ဘဲ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်စွာ တိုးလာကာ သူ၏ ဗဟုသုတများကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြွားလုံးထုတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် စုန်းကျင်းယွဲ့သည် သဘာဝကျကျပင် ဝမ်လင်းချွေ့၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက် ပျံသန်းသွားလေသည်။ လန်ပေါ်ချန် တစ်ယောက်တည်း ရပ်ကျန်ခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာသည် အစိမ်းရောင်နှင့် အနီရောင်များ တစ်လှည့်စီ ပြောင်းလဲသွားကာ သိသိသာသာပင် အရှက်ရသွားသည်။

စုန်းကျင်းယွဲ့၏ လုပ်ရပ်များသည် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပုံပေါက်သော်လည်း သူ၏ ဂျူနီယာ ညီမငယ်လေး၏ သူ့အပေါ် သတိထားမှုမှာ တစ်နေ့တခြား တိုးလာနေကြောင်း လန်ပေါ်ချန် နားလည်ထားလေသည်။ သူက သူမကို ပုံမှန်စကားပြောသည့် အချိန်တွင်ပင် သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုများသည် အမြဲတမ်း အေးစက်ပြီး ဂရုမစိုက်သည့်ဟန် ပေါက်နေတတ်သည်။

ဤအရာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုလွန်ကဲနေသော လန်ပေါ်ချန်ကို မည်သို့လျှင် ဒေါသမထွက်စေဘဲ နေမည်နည်း။

"ဟမ့်... မင်းက ငါ့လက်ထဲကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ မူလယင်ခန္ဓာကိုယ်က ငါ တစ်ယောက်တည်းပဲ ပိုင်ရမယ်"

လန်ပေါ်ချန်က အတွင်းစိတ်ထဲမှ ဟိန်းဟောက်လိုက်သော်လည်း သူ၏ အမူအရာသည် တဖြည်းဖြည်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုနှင့်အတူ သူသည် ဂိုဏ်း၏ အဖွဲ့နောက်သို့ အလျင်စလို လိုက်သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကံကြမ္မာ မြို့တော်ကြီးသည် သံကွန်ရက် တောင်တန်းကြီး၏ ခြေရင်းတွင် ခမ်းနားထည်ဝါစွာ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေလေသည်။

အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ဧည့်သည်များသည် မြို့တော်ကြီးကို စည်ကားသိုက်မြိုက်သော မြင်ကွင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲထားပြီး ဖြစ်လေသည်။

အခြားသော တစ္ဆေမင်းမြတ်များ၏ မြို့တော်များနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက ဤကံကြမ္မာ မြို့တော်သည် တစ္ဆေအငွေ့အသက် သိသိသာသာ နည်းပါးပြီး လူသားဆန်သော တက်ကြွမှုများစွာ ပိုမိုရှိနေသည်။ မြို့တော်အတွင်းရှိ အစောင့်များသည်ပင်လျှင် လူသားပုံစံများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲထားကြသည်။

မြို့တော်အတွင်းရှိ မှူးမတ်ဆွေမျိုးများ အတွက်မူ သူတို့သည် သူတို့၏ လူသားဆန်သော ပုံစံများအတွက် အထူးပင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေကြသည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ သူတို့က လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် အထူး ကြည်ညိုလေးစားမှု ရှိနေသောကြောင့် မဟုတ်ပေ။

အမှန်တကယ်တော့ တစ္ဆေခန္ဓာကိုယ်များသည် သေတတ်သော လူသားများ၏ ကာမဂုဏ် အာရုံခံစားမှုများကို မကြာခဏ ခံစားနိုင်စွမ်း မရှိသောကြောင့် နတ်ဆိုးတစ္ဆေ မျိုးနွယ်စုဝင် အများအပြားသည် လူသားပုံစံသို့ ပြောင်းလဲခြင်းကို ပိုမို နှစ်သက်ကြသောကြောင့်ဖြစ်လေသည်။

ဤရေစီးကြောင်းမှာ ကံကြမ္မာ မြို့တော် တစ်ခုတည်းအတွက် သီးသန့် မဟုတ်ပေ။ အမှန်ပင် ၎င်းသည် တစ္ဆေနယ်ပယ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာရှိ အစွမ်းထက်သော နယ်ပယ်များမှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်း ဖြစ်သည်။

အကျိုးဆက်အနေဖြင့် တိကျသော သတိပေးချက်များ မရှိပါက ထိုသို့သော နေရာများ အတွင်း၌ ရှိနေစဉ် တစ္ဆေနယ်ပယ်တွင် ရောက်ရှိနေကြောင်း မည်သူမျှ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စွမ်း မရှိကြချေ။

အပြင်ဘက်တွင် မရရှိနိုင်သော ဇိမ်ခံပစ္စည်းများနှင့် အခွင့်အရေးများကိုပင် ဤနေရာတွင် အပြည့်အဝ အကောင်အထည်ဖော် ခံစားနိုင်ပေသည်။

ကံကြမ္မာ မြို့တော်သည် စစ်မှန်သော ရမ္မက်ဆန္ဒများ၏ မြို့တော် တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ အစွမ်းထက်လှသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ ဤနေရာသို့ စုဝေးရောက်ရှိလာကြစဉ် ကံကြမ္မာ မြို့တော်၏ အလယ်ဗဟို တည့်တည့်တွင် မားမားမတ်မတ် တည်ရှိနေသော ခမ်းနားကြီးကျယ်သည့် မြို့စားအိမ်တော်ကြီး အတွင်း၌...

ဤနယ်ပယ်၏ အုပ်စိုးသူဖြစ်သော ကံကြမ္မာ တစ္ဆေမင်းမြတ်သည် သူ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေလေသည်။ လျှို့ဝှက်ခန်းမ၏ ဗဟိုချက်ရှိ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း မန္တန်စက်ဝန်းမှနေ၍ အနက်ရောင် စွမ်းအင် အငွေ့အသက်လေးများသည် မှေးမှိန်စွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကံကြမ္မာ တစ္ဆေမင်းမြတ်သည် မျှော်လင့်တကြီး စောင့်စားမှုများ လွှမ်းမိုးနေသဖြင့် မျက်တောင်တစ်ချက်ပင် မခတ်ရဲချေ။

အဆုံးတွင် ကံကြမ္မာ နယ်ပယ်တစ်ခုလုံး သိမ်မွေ့စွာ တုန်ခါသွားသည်နှင့်အမျှ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း မန္တန်စက်ဝန်းမှနေ၍ မျက်စိကျိန်းလောက်သော အနက်ရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

မကြာမီမှာပင် ထိုအလင်းတန်းများ အတွင်းမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအရိပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ကံကြမ္မာ တစ္ဆေမင်းမြတ်သည် ကမန်းကတန်း ဦးညွှတ်ခယလိုက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းကိုပင် မော့မကြည့်ဝံ့ချေ။ သူသည် မျက်လုံးထောင့်မှသာခိုး၍ ကြည့်နိုင်လေသည်။

သို့သော် အနက်ရောင် အလင်းတန်းများ တလက်လက် တောက်ပလာသည်နှင့်အမျှ ထိုအရိပ်သည် ပိုမို ရှင်းလင်းလာခဲ့ပြီး ဤပုံရိပ်နှင့်အတူ အခြား လူသားပုံစံ အရိပ်တစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ကံကြမ္မာ တစ္ဆေမင်းမြတ်၏ နှလုံးသားမှာ တုန်ခါသွားရသည်။ ထိုအချိန်လေးမှာပင် အနက်ရောင် အလင်းတန်းများသည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ယှဉ်တွဲထွက်ပေါ်လာသော ပုံရိပ်နှစ်ခုကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။ အရှေ့တွင်ရှိသော သူက အေးစက်သော ရယ်မောသံ အချို့ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်လောက်တောင် အဆင့်နိမ့်တဲ့ နယ်ပယ်လဲ၊ ယင်စွမ်းအင်တောင်မှ ဒီလောက်ထိ မသန့်မရှင်း ဖြစ်နေတယ်"

ဤအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကံကြမ္မာ တစ္ဆေမင်းမြတ်သည် အကြိမ်ကြိမ် ဦးညွှတ်ခယလိုက်ပြီး လေးစားစွာဖြင့် အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ပြောသည်။

"နှိမ့်ကျတဲ့ ကံကြမ္မာ တစ္ဆေမင်းမြတ်က သခင်ကြီးရဲ့ ဆင်းသက်လာမှုကို ကြိုဆိုဖို့ ဒူးထောက်ခစားနေပါတယ်"

သူ၏ အော်ဟစ်သံများကို ကြားသောအခါ ထိုပုံရိပ်နှစ်ခုသည် တဖြည်းဖြည်း ရုပ်လုံးပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ အစစ်အမှန် အသွင်အပြင်များကို ဖော်ထုတ်လိုက်သည်။

အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော အမျိုးသားမှာ ခမ်းနားထည်ဝါသော အဝတ်အစားများကို ဆင်မြန်းထားသည့် ရုပ်ရည်ချောမောသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မောက်မာဝင့်ကြွားသော အငွေ့အသက်များ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။

သူ၏ အနောက်တွင်မူ အရပ်ရှည်ပြီး အေးစက်စက် လှပသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး ရပ်နေသည်။ ထိုအမျိုးသားသည် ဒူးထောက်ကာ ဦးညွှတ်ခယနေသော ကံကြမ္မာ တစ္ဆေမင်းမြတ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မထီမဲ့မြင်ပြုဟန်ဖြင့် လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ကာ မေးသည်။

"ဒါဆို မင်းက ဒီနယ်ပယ်ရဲ့ အုပ်စိုးသူ ကံကြမ္မာတစ္ဆေမင်းမြတ်လို့ ခေါ်တဲ့ကောင် ပေါ့လေ"

"သခင်ကြီးရှေ့မှာတော့ ကျွန်တော်မျိုး တစ္ဆေမင်းမြတ် ဆိုတဲ့ဘွဲ့ကို မခံယူဝံ့ပါဘူး"

ကံကြမ္မာက အဖားယားဆုံး လေသံဖြင့် ဖြေကြားလိုက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းကို သတိထားကာ မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူ၏ နာခံလိုသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ထိုအမျိုးသားက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ အနည်းဆုံးတော့ မင်းနေရာကို မင်းသိသားပဲ၊ ထလိုက်တော့"

"အမိန့်အတိုင်းပါ သခင်ကြီး"

ကံကြမ္မာ တစ္ဆေမင်းမြတ်သည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်သို့ လေးစားစွာ ဖယ်ရပ်လိုက်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ တစ်ချက်တစ်ချက် တလက်လက် တောက်ပနေသည်။

ဤသည်မှာ သူက အတွေ့အကြုံ နုနယ်နေသောကြောင့် မဟုတ်ပေ။ ဤနယ်ပယ်သို့ ဆင်းသက်လာသော အမျိုးသား၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အဆင့်အတန်းမှာ အလွန် မြင့်မားကြီးကျယ်လွန်းနေသောကြောင့်သာ ဖြစ်တော့သည်။

--