အခန်း ၁၃၅၉

အခန်း (၁၃၅၉) ကြီးမြတ်သော မျိုးနွယ်စုကြီး နှစ်ခု

တစ္ဆေနယ်ပယ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာများတွင် မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုများသည် နွားအုပ်များကဲ့သို့ များပြားလှပြီး မြင့်မြတ်သော မိသားစုကြီးများသည် မြစ်တစ်စင်းထဲရှိ သဲပွင့်များကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ထိုအထဲတွင်မှ အနည်းငယ်သော မျိုးနွယ်စုများသာလျှင် အမြင့်မြတ်ဆုံးနှင့် ပြိုင်ဘက်ကင်းအဖြစ် အမှန်တကယ် သတ်မှတ်ခံရနိုင်ပေသည်။

ဤအမျိုးသား ပါဝင်သည့် ရန်မိသားစုသည်လည်း ထိုသို့သော မိသားစုကြီးများထဲမှ တစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။ ရန်မိသားစု၏ တည်ရှိမှု သက်တမ်း အတိအကျကိုမူ ခြေရာခံ၍ မရနိုင်တော့ဘဲ သမိုင်းကြောင်း၏ မြူခိုးများကြားတွင် ပျောက်ဆုံးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤမျှ ရှုပ်ထွေးပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသော နယ်ပယ်တစ်ခုတွင် မတုန်မလှုပ်ဘဲ အချိန်ကာလ ကြာမြင့်စွာ ရှင်သန်ရပ်တည်နိုင်ရုံသာမက ပိုမို ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ တိုးတက် ပွင့်လန်းလာနိုင်ခြင်းကို ကြည့်လျှင် ၎င်း၏ နားလည်နိုင်စွမ်းမရှိသော ခွန်အား ပမာဏကို လူတိုင်း မှန်းဆကြည့်နိုင်ပေသည်။

သူတို့၏ အရှေ့တွင်ရှိနေသော အမျိုးသားမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ရန်မိသားစု၏ တရားဝင် သွေးသားဆက်ခံသူ ရန်ထျန်းယွင်ပင် ဖြစ်သည်။ ကံကြမ္မာ တစ္ဆေမင်းမြတ်သည် သူ၏ နေရာကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။ ထိုသို့သော အဆင့်အတန်းမျိုးနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် သူ၏ တစ္ဆေမင်းမြတ် ဆိုသည့် ဘွဲ့နာမမှာ လုံးဝ အရေးမပါလှဘဲသနားစရာပင် ကောင်းနေသေးသည်။

အပေါင်းအဖော် တစ်ယောက်အဖြစ် နေရန်မဆိုထားနှင့် ခွေးတစ်ကောင်အဖြစ် အစေခံရန်ပင် သူက အရည်အချင်း မမီသေးချေ။ ထို့ကြောင့် ရန်မိသားစုမှ တစ်စုံတစ်ယောက် ဤနေရာသို့ ဆင်းသက်လာမည်ကို ကြားသိလိုက်ရသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ အထိန်းအကွပ်မဲ့စွာ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသည် ဤအခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ရန်မိသားစုနှင့် ဆက်သွယ်မှုတစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်ပါက မှန်းဆ၍မရနိုင်သော အမြင့်တစ်နေရာသို့ သေချာပေါက် တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ကံကြမ္မာ တစ္ဆေမင်းမြတ်သည် သူ၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အနာဂတ်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ စိတ်ကူးယဉ်နေချိန်တွင် ရန်ထျန်းယွင်က သူ့ကို တစ်ချက်လေးမျှပင် စောင်းငဲ့မကြည့်ခဲ့ပေ။ ထို့အစား သူ၏ ဘေးရှိ အေးစက်စက် လှပကျော့ရှင်းသော အမျိုးသမီးဘက်သို့ လှည့်ကာ ခပ်ဖျော့ဖျော့ အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူမေးသည်။

"ဖေးဝမ်... အခုလေးတင် နေရာရွှေ့ပြောင်းလာရတာဆိုတော့ မင်း ပင်ပန်းနေပြီလား"

ထိုအမျိုးသမီးက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"သခင်လေးရန်... ကျွန်မအတွက် စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မက ထန်မိသားစုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတွေအတွက် ဒီကို လာခဲ့တာပါ"

နေပါဦး၊ ဒီအမျိုးသမီးက ခုနက ဘာပြောလိုက်တာလဲ၊ ထန်မိသားစုတဲ့လား...

ထိုနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ စိတ်အားထက်သန်မှုများ ပြည့်လျှံနေခဲ့သော ကံကြမ္မာ တစ္ဆေမင်းမြတ်သည် ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားသည်။

ထန်မိသားစုသည် ရန်မိသားစုနှင့် ခွန်အားချင်း တန်းတူညီမျှရှိပြီး တစ္ဆေနယ်ပယ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော အခြား မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုကြီး တစ်ခုပင်ဖြစ်သည်။

သူမကို ရန်ထျန်းယွင်၏ အစေခံတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော ကံကြမ္မာ တစ္ဆေမင်းမြတ်ကို ဤဖော်ထုတ်မှုက လုံးဝ တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ အံ့အားသင့်မှု အပြီးတွင် မကြာမီမှာပင် အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာပီတိဖြစ်မှုများ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသာ ထန်မိသားစုနှင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်နိုင်ပါက သူ့အတွက် အကျိုးအမြတ်များသည် မှန်းဆ၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ပေမည်။ သို့သော် ထန်ဖေးဝမ်၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရန်ထျန်းယွင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သတိမထားမိနိုင်လောက်အောင် သိမ်မွေ့သော အေးစက်သည့် အလင်းတန်းတစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပြီး ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်မှု တစ်ခုဖြင့် အစားထိုးလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီလေ"

ထန်ဖေးဝမ်သည် သူ၏ တုံ့ပြန်မှုအပေါ် မည်သည့် မှတ်ချက်မျှ မပေးဘဲ သူမ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးသည်။

"ရှေ့တိုးလာခဲ့စမ်း"

ကံကြမ္မာ တစ္ဆေမင်းမြတ်သည် အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးလာပြီး နှိမ့်ချစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"နှိမ့်ကျတဲ့ ကျွန်တော်မျိုးက သခင်မလေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ထန်ဖေးဝမ်က ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ဒီလောက်ထိ တောင့်တင်းနေစရာ မလိုပါဘူး၊ ငါ့မှာ မေးစရာ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိတယ်၊ချန်မင် တစ္ဆေမင်းမြတ် ဆိုတဲ့သူက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ အင်အားတစ်ခုရဲ့ ရုတ်တရက် ဆင့်ခေါ်တာကို ခံရပြီး သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ပါ လုံးဝ ပျက်စီးသွားရတယ် ဆိုတာ၊ ဒါက အမှန်ပဲလား"

ကံကြမ္မာ တစ္ဆေမင်းမြတ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"သေချာပေါက် အမှန်ပါပဲ၊ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ကျွန်တော်မျိုးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လုပ်ကြံဖန်တီးဝံ့ပါ့မလဲ"

ထန်ဖေးဝမ်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို မင်းသိထားသမျှ အားလုံးကို ငါတို့ကို ပြောပြ... အသေးစိတ်ကအစ တစ်ခုမှ မချန်ထားခဲ့နဲ့၊ နားလည်လား"

"အမိန့်အတိုင်းပါ"

ကံကြမ္မာ တစ္ဆေမင်းမြတ်သည် အလွန်တရာ အလေးအနက်ထားမှုဖြင့် ချက်ချင်း လိုက်နာလိုက်သည်။ ဤအခန်းသည် မြို့စားအိမ်တော် အတွင်းရှိ အလေးစားရဆုံး အခန်းဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ပြတင်းပေါက်များ အပြင်ဘက်မှနေ၍ ခမ်းနားထည်ဝါသော သံကွန်ရက် တောင်တန်းကြီး၏ မြင်ကွင်းကို စီးမိုး မြင်တွေ့နေရလေသည်။

ဤအချိန်တွင် အသစ်ရောက်ရှိလာကြသော ရန်ထျန်းယွင်နှင့် ထန်ဖေးဝမ်တို့သည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်နေကြပြီး ကံကြမ္မာ တစ္ဆေမင်းမြတ်မှ လေးစားစွာ ဆက်သထားသော အကောင်းဆုံး ဝိညာဉ်ရေးရာ လက်ဖက်ရည်ကို ဖြည်းညင်းစွာ သောက်သုံးနေကြလေသည်။ တိတ်ဆိတ်မှုက သူတို့ကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

အချိန် မည်မျှကြာသွားသည်မသိ ထန်ဖေးဝမ်သည် သူမ၏ ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေးရန်၊ ဒီကိစ္စအပေါ် ရှင် ဘယ်လိုမြင်လဲ"

ရန်ထျန်းယွင်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကံကြမ္မာ တစ္ဆေမင်းမြတ်ရဲ့ စွမ်းရည်တွေက အများကြီး လိုအပ်ချက် ရှိနေသေးပေမယ့် သူ့ရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကတော့ အံ့သြစရာ ကောင်းလောက်အောင် ယုံကြည်ရပုံ ပေါ်တယ်၊ တကယ်လို့ သူ့ပြောစကားတွေက အမှန်ဆိုရင်တော့ ချန်မင် တစ္ဆေမင်းမြတ် သေဆုံးသွားတာက တကယ်ကို ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလို့ ခံစားရတယ်"

ထန်ဖေးဝမ်က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါရမ်းလိုက်လေသည်။

"ဒါက ပုံမှန်မဟုတ်ရုံတင် မကဘူး၊ ထူးခြားလွန်းနေတယ်"

သူမ၏ အကြည့်များသည် မှောင်မိုက်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မှန်းဆ၍မရနိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းသော အလင်းတန်းတစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"တစ္ဆေနယ်ပယ်ရဲ့ အစွန်အဖျားက တစ္ဆေမင်းမြတ်တွေက သိပ်ပြီး အထင်ကြီးစရာ မကောင်းဘူး ဆိုပေမယ့် သူတို့က သူတို့ရဲ့ နယ်မြေတွေကို စောင့်ရှောက်နေတဲ့ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေပဲလေ၊ ဒီလို အရည်အချင်းမျိုး ရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ဆင့်ခေါ်ခံလိုက်ရတာလဲ"

"ဒါက အင်မော်တယ်ဘုရင် တစ်ပါး ဒါမှမဟုတ် ပိုစွမ်းအားကြီးတဲ့ တည်ရှိမှုတစ်ခုများ ဖြစ်နိုင်မလား"

ရန်ထျန်းယွင်က တုံ့ဆိုင်းစွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ ထန်ဖေးဝမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ အပြင်ဘက်ရှိ သံကွန်ရက် တောင်တန်းကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်၊

"သူ... သံကွန်ရက် တောင်တန်းကြီးကို တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကစပြီး ဘယ် အင်မော်တယ်ဘုရင်မှ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်ဖို့ မဝံ့ရဲကြတော့ဘူး"

သူမက သူဆိုသည့် စကားလုံးကို ပြောလိုက်သောအခါ သူမ၏ လေသံတွင် ငြင်းဆန်၍မရနိုင်သော ထူးခြားမှုတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် မောက်မာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိသော ရန်ထျန်းယွင်သည် သူမက သူဟု ရည်ညွှန်းလိုက်သောအခါ သံကွန်ရက် တောင်တန်းကြီးဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။ တစ်ခဏမျှ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အဆုံးမဲ့ လေးစားကြည်ညိုမှုနှင့် အကြောက်တရားတို့ ရောယှက်နေသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ဤအကြောင်းအရာသည် မထိမတွေ့ဘဲ ထားရန် အကောင်းဆုံးဖြစ်သော တားမြစ်ချက် တစ်ခုဖြစ်ပုံပေါ်လေသည်။ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ချန်မင်တစ္ဆေမင်းမြတ် အကြောင်းကို ဆွေးနွေးရန် ပြောင်းလိုက်ကြသည်။

"အကယ်၍ ကံကြမ္မာ တစ္ဆေမင်းမြတ်ရဲ့ အစီရင်ခံစာက တိကျမှန်ကန်မယ်ဆိုရင် ဆင့်ခေါ်တဲ့သူက နတ်မန္တန် အဆောင်တွေနဲ့ တစ္ဆေတွေကို ချုပ်နှောင်တဲ့ အတတ်ပညာမှာ အံ့မခန်း ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်မှု ရှိရမယ်၊ အဲ့ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးက ငါတို့ တစ္ဆေနယ်ပယ်အတွက် သေချာပေါက် ခြိမ်းခြောက်မှု တစ်ခုပဲ"

ရန်ထျန်းယွင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သတ်ဖြတ်လိုသော ဆန္ဒတစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်သည် အနက်ရောင် ရေခိုးရေငွေ့များအဖြစ် တိတ်ဆိတ်စွာ အရည်ပျော် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထန်ဖေးဝမ်က ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာ မှတ်ချက်ချလိုက်လေသည်။

"ဒါတင် မကသေးဘူး၊ ချန်မင် ဆင့်ခေါ်ခံရပြီးနောက်မှာ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပွားတွေ အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါက်ကွဲသွားခဲ့တယ်၊ ဒါက ဆင့်ခေါ်တဲ့သူရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားကို မီးမောင်းထိုးပြနေတယ်၊ ငါတို့ မိသားစုကို ကျေနပ်လောက်တဲ့ ရှင်းလင်းချက်တစ်ခု ပေးနိုင်ဖို့အတွက် ဒါကို အသေအချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးရမယ်"

ရန်ထျန်းယွင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဖေးဝမ်... မင်း ဘယ်တော့ လှုပ်ရှားဖို့ စီစဉ်ထားလဲ"

ရန်ထျန်းယွင် သူမကို ခေါ်ဝေါ်လိုက်သည့် ပုံစံကြောင့် မကျေနပ်သည့်ဟန်ဖြင့် ထန်ဖေးဝမ်သည် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကုတ်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူမသည် မျက်လွှာချလိုက်ပြီး ပြတ်သားစွာ ပြန်ဖြေသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကံကြမ္မာ တစ္ဆေမင်းမြတ်က အရေးကြီးတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ပေးခဲ့တာပဲ၊ သူ့ရဲ့ ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ မွေးနေ့ပွဲကလည်း နီးကပ်လာပြီဆိုတော့ သူ့ကို ဒီလို လေးစားမှုမျိုး ပြသတဲ့အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ တစ္ဆေမွေးနေ့ပွဲကို တက်ရောက်ပေးမယ်၊ အဲဒီနောက်မှာမှ ငါတို့ စုံစမ်းစစ်ဆေးဖို့ ချန်မင် နယ်ပယ်ဆီကို သွားကြမယ်"

"သူ့ရဲ့ တစ္ဆေမွေးနေ့ပွဲကို တက်ရမယ် ဟုတ်လား"

ရန်ထျန်းယွင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မထီမဲ့မြင်ပြုမှုများ လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာသည်။ သူသည် ကန့်ကွက်ရန် စတင်လိုက်သော်လည်း စကားတစ်ဝက်တွင် သူမ၏ အမူအရာကို ဖမ်းမိသွားသဖြင့် တုံ့ဆိုင်းသွားကာ စကားကို ပြန်မျိုချလိုက်လေသည်။

"ဒါက သင့်တော်ပါတယ်"

ထန်ဖေးဝမ်သည် သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သောအခါ ရန်ထျန်းယွင်သည် ရုတ်တရက် အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"သူ့ကို လေးစားမှု ပြသရမယ် ဟုတ်လား၊ မင်းက သူ့လူတွေကို စုစည်းပြီး မင်းအတွက် အလုပ်လုပ်ခိုင်းချင်ရုံ သက်သက်ပါ၊ မင်းရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုတွေကို ဖုံးကွယ်ပြီး မြင့်မြတ်တဲ့ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်နေတယ်၊ ဘယ်လောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းလိုက်တဲ့ ပြဇာတ်လဲ"

သူ၏ အသက်ရှူသံများ ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး သူက နာကြည်းစွာဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"ပြီးတော့ မင်းက ငါ့ကို ဒီလောက် ဂရုမစိုက်တဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ဆက်ဆံဝံ့တယ်ပေါ့၊ တစ်နေ့ကျရင် ငါ ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာကို မင်း နားလည်သွားအောင် ငါ လုပ်ပြမယ်"

သေချာပေါက်ပင် ဤအဆိပ်ပြင်းသော စကားလုံးများကို လျှို့ဝှက်သိုင်းပညာ တစ်ခု အသုံးပြု၍ ချိတ်ပိတ်ထားပြီး ဧရိယာအငယ်လေး တစ်ခုအတွင်း၌သာ ကန့်သတ်ထားသဖြင့် အပြင်ဘက်ရှိ မည်သူကမျှ လုံးဝ အာရုံခံသိရှိနိုင်စွမ်း မရှိချေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အရိုးဖြူလမ်းစဉ်မှ ခရီးသွားအဖွဲ့သည် ဤကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ကံကြမ္မာ မြို့တော်ကြီး အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခွင်လုံးရှိ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသော ခမ်းနားထည်ဝါမှုများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ စုန်းကျင်းယွဲ့သည် မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။

"ဝိုး... ဆရာ၊ ဒါက ကျွန်မတို့ နယ်ပယ်ရဲ့ မြို့တော်ထက်တောင် ပိုပြီး ခမ်းနားကြီးကျယ်နေသေးတယ်"

လမ်းများပေါ်တွင် လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဆိုင်များတွင် ပြင်ပကမ္ဘာ၌ တွေ့ရခဲသော ရတနာများကို ရောင်းချနေကြသည်။ အချို့သော ဆိုင်ခန်းများ၏ ပြခန်းများတွင် သက်ရှိဝိညာဉ်များကိုပင် ဈေးနှုန်းတပ်ကာ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ရောင်းချနေကြသည်။ သို့တိုင်အောင် ဖြတ်သန်းသွားလာနေသူများ၏ မျက်နှာအမူအရာများကို ကြည့်ရသည်မှာ ဤအရာအားလုံးက လုံးဝ ပုံမှန်ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ် တစ်ခုလို ပေါက်နေလေသည်။

ကံကြမ္မာ မြို့တော်သို့ ယခင်က အကြိမ်အနည်းငယ် ရောက်ဖူးထားသော ဝမ်လင်းချွေ့သည် အံ့သြမှင်သက်ခြင်း မရှိတော့ချေ။ သူမက တင်းမာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆူဆူညံညံ မလုပ်နဲ့၊ အရင်ဆုံး နေရာချထားဖို့ တည်းခိုခန်းကို သွားကြမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

စုန်းကျင်းယွဲ့သည် စူးစမ်းလေ့လာလိုစိတ်များ ပြင်းပြနေသော်လည်း သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူ အမိန့်ကို လိုက်နာကာ ဧည့်သည်များ တည်းခိုရာ နေရာဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါသွားသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် လန်ပေါ်ချန်သည် သူမ၏ အနီးသို့ တိုးကပ်လာပြီး ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်လိုက်သည်။

"ဂျူနီယာ ညီမလေး၊ ခဏနေကျရင် ငါတို့ အပြင်ထွက်ပြီး ပျော်ပျော်ပါးပါး လျှောက်လည်ကြမလား"

စုန်းကျင်းယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သူမက အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလို လုပ်စရာ မလိုပါဘူး"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ဘဲ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလေတော့သည်။ လန်ပေါ်ချန်၏ အမူအရာသည် ပို၍မှောင်မိုက်သွားပြီး ဖိနှိပ်ထားသော သူ၏ ဒေါသများကို အနိုင်နိုင် ဖုံးကွယ်ထားလျက် အနောက်မှ လိုက်ပါသွားလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကံကြမ္မာ မြို့တော်၏ အပြင်ဘက်တွင် ဟင်းလင်းပြင်သည် လှိုင်းထသွားပြီး ပုံမှန်မဟုတ်သော တွန့်လိမ်မှုများ အတွင်းမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူ၏ ရောက်ရှိလာမှုသည် ရုတ်တရက် ဆန်သော်လည်း မည်သည့် ဝိညာဉ်တစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ သတိထားမိပုံ မပေါ်ချေ။ လူအုပ်ကြီးသည် လုံးဝ အနှောင့်အယှက် မရှိဘဲ ဆက်လက် သွားလာနေကြသည်။

ရွှယ်အန်းက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး အဝေးရှိ သံကွန်ရက် တောင်တန်းကြီးဆီသို့ စိုက်ကြည့်ကာ ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေသော ကံကြမ္မာ မြို့တော်ကြီး အတွင်းသို့ ခြေလှမ်း ဝင်သွားတော့သည်။

--