အခန်း ၁၃၆၂

အခန်း (၁၃၆၂) - အစားရွေးလွန်းသူ

စုန့်ကျင်းယဲ့မှာ အလွန်ပင် စိတ်အလိုမကျ ဖြစ်နေလေသည်။ အတိုင်းမသိ၊ အတိုင်းမသိကို စိတ်အလိုမကျ ဖြစ်နေရခြင်းပေ။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာလည်း နီရဲနေပြီး အလွန်အမင်း၊ အလွန်အမင်းကို နီရဲနေလေ၏။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး မည်မျှပင် မျက်နှာကြောထူကြောင်းကို သူမ လျှော့တွက်မိခဲ့မှန်း သိလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။

ယမန်နေ့က သူမ၏ ငြင်းပယ်ခြင်းကို ခံရပြီးနောက်တွင်လည်း လန်ပိုချန်မှာ လက်မလျှော့ဘဲ စုန့်ကျင်းယဲ့ကို စကားလုံးများဖြင့် ဆက်လက် သွေးဆောင်ဖြားယောင်းနေခဲ့သည်။

အဆုံးတွင်မူ ကံကြမ္မာမြို့တော်၏ အစစ်အမှန် စည်ကားလှသော အသွင်အပြင်ကို မြင်တွေ့ရမည်ဟူသော သွေးဆောင်မှုအောက်၌ စုန့်ကျင်းယဲ့တစ်ယောက် သူမတို့၏ ဆရာမသိအောင် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးနှင့်အတူ တိတ်တဆိတ် ခိုးထွက်လာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်မိသည်။

သို့သော် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုဖြစ်သူက သူမအား ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးသို့ ခေါ်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

လူအုပ်ကြားထဲတွင် လိပ်ပြာလေးများအလား လူးလာခေါက်တုံ့ သွားလာနေကြသော ကြော့ရှင်းလှသည့် အစေခံမိန်းကလေးများနှင့် လှပသော ပြည့်တန်ဆာမများကို စိုက်ကြည့်ရင်း စုန့်ကျင်းယဲ့မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အံ့များကိုပင် ကြိတ်ထားမိလေသည်။

အထူးသဖြင့် လန်ပိုချန်မှာ သူမနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများက ထိုမိန်းမများဆီသို့ လုံးဝရောက်ရှိနေကြောင်း သတိထားမိလိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားရတော့သည်။

"ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး... ရှင်က တကယ်ပဲ ညီမလေးကို ပြည့်တန်ဆာအိမ်ကို လာခိုင်းတာလား"

စုန့်ကျင်းယဲ့၏ အသံမှာ တင်းမာနေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လန်ပိုချန်က ထိုအမျိုးသမီးများ၏ ခါးသိမ်သိမ်လေးများဆီမှ အကြည့်ကို တွန့်ဆုတ်စွာ ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းတူညီမလေး... မင်းအထင်လွဲနေပြီ၊ ဟင်္သာပြဒါးဆောင်က နာမည်ခံ တည်းခိုခန်းတစ်ခု ဆိုပေမယ့် ရိုးရိုးတည်းခိုခန်းမျိုး မဟုတ်ဘူးကွ၊ ဒီက စားဖိုမှူးတွေက ထိပ်တန်းအဆင့်တွေချည်းပဲ၊ ပြီးတော့ ဒီက ဝိညာဉ်အရက်ကလည်း အရမ်းကို နာမည်ကြီးတာ၊ ငါတို့တွေ ဒီကိုရောက်နေမှတော့ သေချာပေါက် မြည်းစမ်းကြည့်ရမှာပေါ့"

သူစကားပြောနေစဉ်မှာပင် အစေခံမိန်းကလေး အတော်များများက သာယာညင်းပျောင်းစွာ လျှောက်လာကြပြီး စားပွဲပေါ်သို့ အလွန်တရာ သပ်ရပ်လှပသော ဟင်းလျာမျိုးစုံကို စတင်ချထားပေးသည်။ ရင်ထဲတွင် ဒေါသထွက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော ရနံ့နှင့် ဟင်းလျာများ၏ မြင်ကွင်းကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ စုန့်ကျင်းယဲ့မှာ မခုခံနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ ခံတွင်းမြိန်မှုက ချက်ချင်းပင် နိုးကြားလာခဲ့တော့သည်။

အရိုးဖြူဂိုဏ်း၏ အမွေဆက်ခံသူ တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမသည် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလေ့ဆင်းထ မရှိလှသလို သူမ၏ ပုံမှန် အစားအသောက်များမှာလည်း ယင်စွမ်းအင်ကို ဖြည့်တင်းပေးသည့် ဝိညာဉ်ဆေးဝါးများသာ အများစုဖြစ်ရာ ဤမျှ အရသာရှိသော အစားအစာများနှင့် အသားမကျလှပေ။

တစ်လုတ်မျှ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည်နှင့် စုန့်ကျင်းယဲ့၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားပြီး အစားအစာများကို အငမ်းမရ စတင်စားသောက်တော့လေသည်။

လန်ပိုချန်သည် သူမကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်အားရစွာ ပြုံးနေပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော ဂိုဏ်းတူညီမလေး၏ အလိုကို လိုက်လျောပေးနေသည့် အချစ်ပိုတတ်သော ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီး တစ်ယောက်၏ မျက်နှာထားမျိုး လုပ်ထားလေသည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်အောက်ခြေတွင်မူ အေးစက်စက် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပြုံးနေလေ၏။

စားထားလိုက်စမ်းပါ...

မင်း ဗိုက်ဝပြီး မူးလာပြီဆိုရင်တော့ ငါလှုပ်ရှားရမယ့် အလှည့်ပဲ...

လန်ပိုချန်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုကဲ့သို့ ယုတ်မာသော အတွေးများ ထွက်ပေါ်လာစဉ် ဘေးစားပွဲမှ တည်ငြိမ်သော အသံတစ်သံက ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်လာခဲ့သည်။

"ပါဝင်ပစ္စည်းတွေက မဆိုးပါဘူး၊ လုပ်နည်းလုပ်ဟန်ကလည်း အတော်အသင့် လက်ခံလို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အရသာ ချိန်ဆမှုကတော့ တော်တော်လေးကို အဆင်မပြေတာပဲ"

အငမ်းမရ စားသောက်နေသော စုန့်ကျင်းယဲ့မှာ ထိုအသံကို ကြားသောအခါ အလိုအလျောက်ပင် မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဘေးစားပွဲတွင် ထိုင်နေသူမှာ အဖြူရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး တူတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူ၏ရှေ့ရှိ ဟင်းလျာများကို ဝေဖန်အကဲဖြတ်နေသည်။

သူ၏ဘေးတွင် အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးငယ် တစ်ဦး ရပ်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အပြင်သို့ ပြူးထွက်ကျလာတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။ အားချင်းမှာ လုံးဝကို ဒေါသထွက်နေရသည်။ လူအများစု ချီးကျူးကြသော ဟင်းလျာများကို ဤလူငယ်က မည်သို့မည်ပုံ ချက်ချင်း နှိမ့်ချဝေဖန်လိုက်သည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။

အထူးသဖြင့် ရွှယ်အန်းက ဟင်းလျာအချို့ကို မြည်းစမ်းပြီးနောက် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာပြီး သူမလက်ထဲရှိ နောက်ဆုံးဟင်းပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ချလိုက်တော့သည်။

"ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ နာမည်ကြီး ဟင်းလျာပဲ"

သူမ၏ အသံမှာ အေးစက်နေပြီး ယမန်နေ့ကဲ့သို့ ညင်သာသော ဆွဲဆောင်မှုမျိုး လုံးဝမရှိတော့ပေ။ အမှန်တကယ်တွင် အားချင်းမှာ ယခုအခါ ရွှယ်အန်းကို အလွန်အမင်း နာကြည်းနေမိသည်။ ဂိုဏ်းမှခါစ လူသစ်လေးနှင့်တူသော ဤ ခွေးပေါက်စလေးက သူမ၏ ချဉ်းကပ်မှုများကို ဤမျှလောက် ဂရုမစိုက်ဘဲ နေနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှု အားလုံးမှာ ကျွဲပါးစောင်းတီးနေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။

သို့သော် ဤအရာက သူမကို နောက်ဆုတ်သွားစေမည့်အစား အားချင်း၏ အနိုင်မခံ အရှုံးမပေးလိုသော ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ်ကိုသာ ပိုမို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျင်းပတော့မည့် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ပွဲတော်ကြီးကြောင့် အားချင်းသည် ဤအဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်နှင့် ပိုမိုနီးကပ်စေရန် ရည်ရွယ်ကာ ယနေ့တွင် အစေခံမိန်းကလေး တစ်ဦး၏ အခန်းကဏ္ဍကို တမင်တကာ ဝင်ယူထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့တိုင်အောင် ယခုအချိန်အထိ သူမ ရရှိခဲ့သမျှမှာ စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်မှုများသာ ဖြစ်ပေသည်။ သူ၏ရှေ့ရှိ ကျောက်စိမ်းဝိညာဉ်လိပ်ပေါင်း ပန်းကန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရွှယ်အန်းက သူ၏တူကိုပင် မထိချေ။ သူက ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"အဆင့်မမီဘူး"

"ဘာပြောတယ်"

အားချင်း၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့ဩမှုကြောင့် ပြူးထွက်သွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ရှင် မြည်းတောင် မမြည်းကြည့်ရသေးဘဲနဲ့ အဆင့်မမီဘူးလို့ ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ"

"မြည်းကြည့်စရာ မလိုဘူး၊ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ပုံစံကိုက ကျရှုံးနေပြီပဲ"

"ပြင်ဆင်ထားတဲ့ပုံစံ ဟုတ်လား... ရှင်က အစားစားနေတာလား၊ အနုပညာပြပွဲ လာကြည့်နေတာလား"

အားချင်းမှာ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် နေရာမှပင် ခုန်ထလုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။

"အစားအစာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ပြင်ဆင်မှုကလည်း အရေးကြီးတာပဲ၊ လူတွေလိုပေါ့... တစ်ယောက်ယောက်က ရုပ်မလှဘူးဆိုရင် သူ့ရဲ့ အတွင်းစိတ်ထာ က ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းနေပါစေ ဂရုစိုက်မယ့်သူ ဘယ်နှစ်ယောက်များ ရှိမှာမို့လို့လဲ"

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အားချင်းက သူ့ကို ချေပရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ရွှယ်အန်းကို ဖြားယောင်းရန် သူမ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်များကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် နီရဲသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဝိုင်အိုးကို စားပွဲပေါ်သို့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဆောင့်ချလိုက်တော့သည်။

"သိပ်ကို အစားရွေးလွန်းတာပဲ၊ ရှင် လုံးဝမစားဘဲ နေလိုက်တာက ပိုကောင်းလိမ့်မယ်"

ရွှယ်အန်းက ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒါက အစားရွေးတာ မဟုတ်ဘူးလေ၊ မင်းက မင်းတို့ရဲ့ စားဖိုမှူးတွေ တော်တယ်ဆိုလို့ ငါက လိုအပ်ချက်လေးတွေကို ထောက်ပြရုံပါ"

လိုအပ်ချက်လေးတွေကို ထောက်ပြတယ် ဟုတ်လား၊ အဲဒါက လိုအပ်ချက်လေးတွေကို ထောက်ပြရုံ သက်သက်တဲ့လား...

အားချင်းမှာ ပြန်လည်ချေပရန်ပင် ဒေါသထွက်လွန်းနေသဖြင့် ဒေါသတကြီး လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စုန့်ကျင်းယဲ့သည် ယခုအခါ တစ်ဖက်စားပွဲမှ ဤအဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်ကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ထူးဆန်းစွာပင် သူမ၏ ပါးစပ်ထဲရှိ အစားအစာများမှာ အစောပိုင်းကကဲ့သို့ ခံတွင်းမြိန်မနေတော့ချေ။

ကြည့်ရတာ... တကယ်ပဲ... သိပ်မကောင်းတာများလား၊ ပြီးတော့... သူက တအားချောတာပဲ

စုန့်ကျင်းယဲ့က စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိသည်။ သို့သော် လန်ပိုချန်မှာမူ သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို စတင်ဆုံးရှုံးလာလေပြီ။ အထူးသဖြင့် သူ၏ ဂိုဏ်းတူညီမလေးက ထိုလူငယ်ကို ငေးကြည့်နေသည့် အကြည့်များကို သတိပြုမိသွားပြီးနောက် သူ၏ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုက ပိုမိုကြီးထွားလာခဲ့သည်။ သူက ရုတ်တရက် လှည့်ကာ ရွှယ်အန်းကို အငြိုးတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

အဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်သည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်တရာ ချောမောကြောင်းကို သိရှိလိုက်ရသောအခါ လန်ပိုချန်၏ မျက်လုံးများတွင် မနာလိုမှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

သူက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သတိပေးဟန်ဖြင့် အသံပြုလိုက်သည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်းက ထိုအမူအရာများကို လုံးဝလျစ်လျူရှုထားပြီး အစားအစာများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဆက်လက် ဝေဖန်နေလေသည်။ သူ့အတွက်မူ ထိုဟင်းလျာများက အတော်အသင့် လက်ခံနိုင်စရာ ရှိသော်လည်း အားနည်းချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

အားချင်း ထွက်သွားပြီးနောက် ရွှယ်အန်းက သူ့ဖာသာသူ ဝိညာဉ်အရက်တစ်ခွက် ငှဲ့ကာ တစ်ကိုယ်တည်း ဇိမ်ယူသောက်သုံးနေလိုက်သည်။ ငြင်းဆို၍မရနိုင်သည်မှာ ဟင်္သာပြဒါးဆောင်မှ တည်ခင်းသော ဝိညာဉ်အရက်သည် အစားအစာများထက် များစွာ ပိုမိုကောင်းမွန်နေခြင်းပင်။

ထိုအချိန်မှသာ ရွှယ်အန်းက ဘေးစားပွဲမှ စူးစမ်းလိုသော အကြည့်တစ်ချက်ကို သတိပြုမိသွားလေသည်။ ပါးစပ်ထဲတွင် အစားအစာများ ပြည့်နှက်နေဆဲဖြစ်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်၏။ ရွှယ်အန်းသည် ခေတ္တမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် သူမကို ခင်မင်ရင်းနှီးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

စုန့်ကျင်းယဲ့၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပန်းသီးတစ်လုံးအလား နီရဲသွားပြီး သူမက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းကို အမြန်ငုံ့လိုက်လေသည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးများကမူ ရွှယ်အန်းကို မသိမသာ ခိုးကြည့်နေမိဆဲပင်။

ရွှယ်အန်းက ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မှတ်သွားပြီး ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်ခုံးများက သူ၏ သမီးနှစ်ယောက်ကို အမှတ်ရစေကြောင်း သတိရသွားကာ စုန့်ကျင်းယဲ့ဘက်သို့ လှည့်၍ အရက်ခွက်ကို မြှောက်ကာ တိတ်တဆိတ် ဂုဏ်ပြုလိုက်သည်။

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ စုန့်ကျင်းယဲ့မှာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲသွားပြီး တုံ့ပြန်ရန် သူမ၏ အရက်ခွက်ကို အလိုအလျောက် မြှောက်လိုက်မိသည်။ သို့သော် သူမ မလုပ်နိုင်ခင်မှာပင် လန်ပိုချန်မှာ နောက်ထပ် ဆက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။ သူက စားပွဲကို ဆောင့်ချလိုက်ပြီး လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဂိုဏ်းတူညီမလေး... အပြင်သွားရင် မသင်္ကာစရာကောင်းတဲ့ လူတွေကို သတိထားဖို့ ဆရာက ငါတို့ကို သတိပေးထားတယ်နော်"

စုန့်ကျင်းယဲ့မှာ ဝမ်းနည်းသွားသော်လည်း လန်ပိုချန်က ၎င်းတို့ ဆရာ၏ နာမည်ကို တပ်၍ပြောလာသဖြင့် ပြန်လည်ငြင်းခုံနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ သူမမှာ ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ထားရုံမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။

လန်ပိုချန်က ရွှယ်အန်းကို အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သို့သော် ရွှယ်အန်းကမူ သူ့ကို အသိအမှတ်ပြုရန်ပင် စိတ်ကူးမရှိဘဲ အရက်ကိုသာ အေးအေးဆေးဆေး ဆက်သောက်နေလေသည်။

ဟွန့်... အနည်းဆုံးတော့ မင်းနေရာမင်း သိသားပဲ...

လန်ပိုချန်က အောင်ပွဲခံသည့်ဟန်ဖြင့် တွေးလိုက်ပြီး သူ၏ ဂိုဏ်းတူညီမလေးကို ချစ်ရေးဆိုရန် ကြိုးပမ်းမှုများကို ပြန်လည်စတင်လိုက်သည်။ သို့သော် စုန့်ကျင်းယဲ့၏ ရင်ထဲတွင်မူ လန်ပိုချန်၏ ပုံရိပ်မှာ ပြင်းထန်စွာ ညစ်နွမ်းသွားခဲ့သည်။ သူ၏ အစောပိုင်းက လှောင်ပြောင်မှုများက သူမ၏ အမြင်တွင် သူ၏ ကျဆင်းမှုကို ပိုမို ခိုင်မာသွားစေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ နောက်ထပ် ဘာပဲပြောပြော စုန့်ကျင်းယဲ့မှာ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

--