အခန်း ၁၃၆၃

အခန်း (၁၃၆၃) မိန်းမလှအဆိပ်ငွေ့

ခဏအကြာတွင်တော့ လန်ပိုချန်၏ ရင်ထဲ၌ ဒေါသတရားတို့က အလုံးစုံ ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။ ထို့ပြင် စုန့်ကျင်းယဲ့က ရွှယ်အန်းထံသို့ တိတ်တဆိတ် ခိုးကြည့်လိုက်သည့် အကြည့်တစ်ချက်က သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်နေသော ဆင်ခြင်တုံတရားများကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သည်။

မင်းက အရှက်အကြောက်ဆိုတာကို လုံးဝဂရုမစိုက်တော့မှတော့ ငါရက်စက်တယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့တော့...

ထိုသို့တွေးလိုက်ရင်း လန်ပိုချန်က သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ အနက်ရောင် ဆေးပုလင်းငယ်လေး တစ်လုံးကို သတိမထားမိအောင် ထုတ်ယူလိုက်ကာ လက်ဝါးထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားပြီး စုန့်ကျင်းယဲ့၏ အရက်ခွက်ထဲသို့ ခတ်ရန် အခွင့်အရေး စောင့်ဆိုင်းနေသည်။

တစ်ကိုယ်တည်း အရက်သောက်နေသော ရွှယ်အန်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် လက်ကနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း သူ လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် သီးသန့်ခန်း၏ ပုတီးစေ့ကန့်လန့်ကာကြီးမှာ ရုတ်တရက် ပင့်တင်ခံလိုက်ရပြီး တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင် နှစ်ဦးက ယိုင်နဲ့နဲ့ ခြေလှမ်းများဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်လာကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း ယိုင်ထွက်လာကြသည်။

တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုအပေါ် မွေးရာပါ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် လန်ပိုချန်၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ တောင့်တင်းသွားခဲ့သည်။ ကံတရား၏ စီမံမှုကြောင့်ပင် ထိုတစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင် နှစ်ဦးမှာ အလွန်အမင်း အရက်မူးနေကြသည်က သိသာလှပေသည်။ သူတို့သည် လန်ပိုချန်၏ အနီးမှ ယိုင်နဲ့စွာ ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ် တစ်ဦးမှာ မျှော်လင့်မထားဘဲ လမ်းလွဲသွားကာ လန်ပိုချန်နှင့် တိုက်ရိုက် ဝင်တိုက်မိတော့သည်။

ကံမကောင်း အကြောင်းမလှစွာဖြင့်ပင် ထိုသို့ ဝင်တိုက်မိခြင်းက အနက်ရောင် ဆေးပုလင်းငယ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လက်နှင့် သွားတိုက်မိခြင်း ဖြစ်နေလေသည်။

ခွမ်း...

ခပ်တိုးတိုး ကွဲအက်သွားသောအသံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လန်ပိုချန်၏ လက်ဝါးထဲမှ မှေးမှိန်သော အနီရောင်အငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်အတွင်းသို့ လိမ်ယှက်ဝင်ရောက်သွားပြီး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လန်ပိုချန်သည် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူ၏ အော်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ့ကို ဝင်တိုက်မိသော တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင်မှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာကို ပြင်းထန်စွာ ဖြတ်ရိုက်လိုက်သည်။

"ခွေးကောင်... မင်းက ငါ့လမ်းကို ပိတ်ရပ်ရဲတယ်ပေါ့လေ"

ထိုရိုက်ချက်မှာ သနားညှာတာမှု ကင်းမဲ့လှပေသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လန်ပိုချန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထင်ရှားသော လက်ဝါးရာကြီး တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ဟက်၊ ငါတို့ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုက အခွင့်အရေးပေးထားလို့သာ အသက်ရှင်နေရတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ လူသားမျိုးနွယ်တွေကများ ဒီကိုလာပြီး ငါ့စိတ်ကို လာရှုပ်ရဲတယ်ပေါ့လေ"

အခြား တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦးက ဒေါသတကြီး ဆဲရေးတိုင်းထွာလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ လှောင်ပြောင်မှု သက်သက် မဟုတ်တော့ဘဲ ဗြောင်ကျကျ စော်ကားနှိမ့်ချခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့တိုင်အောင် လန်ပိုချန်မှာ အံတုလိုသော အရိပ်အယောင်လေးမျှပင် မပြရဲချေ။ သူသည် မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ရပ်နေကာ ထိုတစ္ဆေမျိုးနွယ် နှစ်ဦးကို ထိတ်လန့်စွာ ကြည့်နေရုံသာ တတ်နိုင်လေသည်။

သူက မည်သို့မျှ တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိသော်လည်း အနီးတွင် ထိုင်နေသော စုန့်ကျင်းယဲ့မှာမူ ဆက်လက် သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။

သူမက စားပွဲကို ခပ်ပြင်းပြင်း ပုတ်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရှင်တို့က ဘာသဘောနဲ့ ပြောတာလဲ၊ ပြီးတော့ သူ့ကို အရင်ဝင်တိုက်တာက ရှင်တို့ပဲလေ၊ ဘာလို့ ငါတို့ဘက်ကို အပြစ်လာပုံချနေရတာလဲ"

သူမသည် ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုဖြစ်သူကို သဘောမကျလှသော်လည်း သူမတို့ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်လိုစိတ်က ဤမိန်းကလေးငယ်ကို တရားမျှတစွာ ဝင်ရောက်ပြောဆိုရန် တွန်းအားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင် နှစ်ဦးမှာ ဒေါသမထွက်သွားသည့်အပြင် သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သော ဝမ်းမြောက်မှုများ ထွန်းလင်းလာခဲ့သည်။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကောက်ကျစ်စွာ ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ကြက်သီးထဖွယ် ရယ်မောလာကြသည်။

"အိုဟို... စောစောက သတိမထားမိလိုက်ဘူး၊ ဒီမှာ အရမ်းချစ်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ"

"တကယ်ပဲကို၊ အထူးသဖြင့် မူလယင်စွမ်းအင်တွေ အပြည့်နဲ့ဆိုတော့... တစ္ဆေတစ်ကောင်ကိုတောင် သွားရည်ကျစေဖို့ လုံလောက်တယ်ကွ"

တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင် နှစ်ဦးက ယုတ်မာစွာ ပြုံးဖြီးရင်း ပြောလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာများမှာ ကိလေသာ ရမ္မက်များ ယိုဖိတ်နေလေသည်။ စုန့်ကျင်းယဲ့၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရှင်တို့ ပါးစပ်ကို ဆင်ခြင်ပြီး နည်းနည်းလောက် လေးစားမှုပြဖို့ အကြံပေးချင်တယ်"

"လေးစားမှုပြရမယ် ဟုတ်လား၊ ဟားဟားဟား... မင်းတို့လို အသုံးမကျတဲ့ လူသားတွေက ငါတို့ရဲ့ လေးစားမှုကို ခံယူထိုက်တယ်လို့ ထင်နေတာလား"

တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦးက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ လိမ္မာပါးရည်ရှိရှိနဲ့ ငါတို့နောက်ကိုသာ လိုက်ခဲ့စမ်းပါ၊ ငါတို့က မင်းရဲ့ မူလယင်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူပြီးရင် မင်းအသက်ကို ချမ်းသာပေးချင် ပေးဦးမှာ၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့... ဟွန့်"

အခြား တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ဒေါသထွက်သွားသော စုန့်ကျင်းယဲ့သည် သူမ၏လက်ကို မြှောက်ကာ တစ္ဆေဖမ်း အင်းလက်ဖွဲ့ နှစ်ခုကို တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင်များထံသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

သူမသည် အရိုးဖြူတာအို ဟုခေါ်သော ယင်အခြေခံ ကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံထားသူ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း သူမ၏ ထူးချွန်လှသော ပါရမီနှင့် ဆရာဖြစ်သူ ကိုယ်တိုင် ချီးမြှင့်ထားသော ဤစွမ်းအားကြီးမားသည့် အင်းလက်ဖွဲ့များ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှုများက အလွန်တရာ ကြီးမားသော စွမ်းအားများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

သို့သော် အင်းလက်ဖွဲ့များ အနီးသို့ ရောက်လာပြီး ပေါက်ကွဲမသွားခင်မှာပင် တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ဦးက လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် တစ်စစီ ကွဲကြေသွားလေတော့သည်။

"မာနကြီးလှတဲ့ ကောင်မလေး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းဘယ်ရောက်နေလဲဆိုတာ မေ့နေပြီလား၊ ဒါက တစ္ဆေနယ်ပယ်ကွ"

တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကိုမြှောက်ကာ ဧရာမ အမည်းရောင် လက်ဝါးကြီးတစ်ခုကို ဆင့်ခေါ်လိုက်ရာ စုန့်ကျင်းယဲ့၏ အနောက်တွင် ပေါ်လာပြီး သူမကို လေထဲသို့ ဖမ်းဆုပ် မြှောက်တင်လိုက်လေသည်။

စုန့်ကျင်းယဲ့မှာ အသေအလဲ ရုန်းကန်နေသော်လည်း ဧရာမ လက်ဝါးကြီးက တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမကို အလုံးစုံ ရစ်ပတ်ချုပ်နှောင်ထားကာ လုံးဝ လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်အောင် လုပ်ဆောင်ထားလေသည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် စုန့်ကျင်းယဲ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင် နှစ်ဦးမှာ အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

"ကောင်မလေး... အခု မင်းဘယ်လောက်တောင် မာနကြီးနိုင်သေးလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

ထိုရယ်သံကြီးများက ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင် စားပွဲများမှ ဧည့်သည်များမှာ ထိတ်လန့်နေသော မျက်နှာများဖြင့် အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာသွားကြလေသည်။

စုန့်ကျင်းယဲ့မှာ အကူအညီအတွက် သူမ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုဖြစ်သူထံသို့ အလိုအလျောက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

သို့သော် လန်ပိုချန်မှာ သူ၏ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တောင့်တင်းစွာ ထိုင်နေပြီး သူ၏မျက်နှာမှာ စိမ်းလိုက်ဖြူလိုက် ဖြစ်နေကာ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း ကြောက်ရွံ့မှုများ အပြည့်အဝ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

ထိုအရာကိုမြင်သောအခါ စုန့်ကျင်းယဲ့၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုတို့က ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ ဒီနေ့ ငါတကယ်ပဲ ဒီတစ္ဆေမျိုးနွယ်စု နှစ်ယောက်ရဲ့ သားကောင်ဖြစ်ရတော့မှာလား...

ဤအခိုက်အတန့်တွင် တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင် နှစ်ဦးက အနီးသို့ တိုးကပ်လာကြပြီး စုန့်ကျင်းယဲ့၏ မျက်နှာနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိတွေ့ရန် ယုတ်မာစွာဖြင့် လက်လှမ်းလာကြလေသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုက စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင် မြန်ဆန်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် လေထဲသို့ ပျံသန်းလာပြီး တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင် နှစ်ဦး၏ ခေါင်းများကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွင်းသွားတော့သည်။

တုံးတိတိ အသံနှစ်သံနှင့်အတူ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ရေတွက်၍မရနိုင်သော အပိုင်းအစများအဖြစ် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားပြီး သန့်စင်သော အမည်းရောင်ချီစွမ်းအင်များအဖြစ်သို့ ပျော်ဝင်သွားလေသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုအမည်းရောင်ချီစွမ်းအင်များပင်လျှင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လေထဲသို့ အငွေ့ပျံသွားတော့သည်။

ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံတစ်သံက ဆက်လက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဖြူရောင် ကြွေအရက်ခွက် တစ်ခွက်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာပြီး ခပ်ဖွဖွ တုန်ခါနေလေသည်။

ဖြစ်ရပ်များအစီအစဉ်မှာ အလွန်တရာ မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင်များမှာ သူတို့ ဖျက်ဆီးမခံရခင် အော်ဟစ်ရန်ပင် အခွင့်အရေး မရလိုက်ကြချေ။

ထို လက်နက်ဆိုသည်မှာ ထိုအဖြူရောင် ကြွေအရက်ခွက်လေး သက်သက်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လက်သည်ဖြစ်သူမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ချုပ်နှောင်ခံထားရမှုမှ လွတ်မြောက်သွားသော စုန့်ကျင်းယဲ့မှာ အောက်သို့ ပြန်ကျလာခဲ့သည်။ သို့သော် မည်သူကမျှ သူမကို ဂရုမစိုက်ကြချေ။ အားလုံး၏ အကြည့်များက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကျနေသော ကြွေအရက်ခွက်လေးဆီသို့သာ စူးစိုက်နေကြသည်။

စုန့်ကျင်းယဲ့ တစ်ယောက်တည်းသာ ရွှယ်အန်း ထိုင်နေခဲ့သော စားပွဲဆီသို့ ထိတ်လန့်တကြား စိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။ ခဏအကြာက ရွှယ်အန်း၏ လက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အဖြူရောင် အလင်းတန်းကို သူမ ခပ်ရေးရေး မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဟင်္သာပြဒါးဆောင် တစ်ခုလုံးမှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်သွားလေတော့သည်။ ဧည့်သည်များမှာ နောက်ဆုံးတွင် သတိပြန်ဝင်လာကြပြီး ထိတ်လန့်တကြား အပြေးအလွှား ထွက်ပြေးကြသည်။

သေဆုံးသွားသူများမှာ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင်များ ဖြစ်သောကြောင့် မည်သူကများ ဝင်ရောက်ပတ်သက်ရဲပါမည်နည်း။ ရွှယ်အန်းက အေးအေးဆေးဆေးပင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မိန်းမောနေသော မိန်းကလေးကို ခပ်ရေးရေး ပြုံးပြလိုက်ကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

စုန့်ကျင်းယဲ့က ရွှယ်အန်း၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ရှုပ်ထွေးစွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ ခဏအကြာတွင် သူမ သတိပြန်ဝင်လာပြီး တုန်ယင်သွားကာ သူ၏နောက်သို့ ကမန်းကတန်း လိုက်သွားတော့သည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကွေးကွေးလေးဖြစ်ကာ အပြင်းအထန် တုန်ယင်နေသော လန်ပိုချန်ကို သူမ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် အေးစက်သော အထင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး အော်ငေါက်လိုက်လေသည်။

"ထစမ်း"

လန်ပိုချန်မှာ တွန့်ဆုတ်သွားပြီး အလောတကြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကာ စုန့်ကျင်းယဲ့နောက်မှ လိုက်ပါသွားလေတော့သည်။ သို့သော် အပြင်သို့ရောက်သည်နှင့် သူ၏ တုန်ယင်မှုများက ပိုဆိုးလာပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲလာကာ ခန္ဓာကိုယ်မှ ချွေးများ သွန်ချလာတော့သည်။

စုန့်ကျင်းယဲ့ နားမလည်နိုင်ခင်မှာပင် လန်ပိုချန်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ငါဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘူးကွ"

ရူးသွပ်နေသော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ သူသည် ဟင်္သာပြဒါးဆောင် အနောက်ဘက်ရှိ လမ်းကြားတစ်ခုထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ပြေးရင်းလွှားရင်း သူ၏ အဝတ်အစားများကို ဆွဲဆုတ်နေတော့သည်။

စုန့်ကျင်းယဲ့က သူ့နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှ လိုက်သွားသော်လည်း သူမပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြီးထွားလာသော ပရမ်းပတာအခြေအနေများကို မြင်သောအခါ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ခြေဆောင့်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ရွှယ်အန်းသည် ပြတင်းပေါက်အနီးတွင် ရပ်ကာ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ အသံများနှင့် လမ်းကြားထဲမှ လန်ပိုချန်၏ ရူးသွပ်နေသော အော်သံများကို နားထောင်နေလေသည်။ သူက အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

"မိန်းမလှအဆိပ်ငွေ့ ဟုတ်လား... တော်တော် ယုတ်မာတဲ့ နည်းဗျူဟာပဲ၊ တကယ်တော့ မင်းဘာသာမင်း ဒုက္ခရှာတာပါပဲလေ”

--