အခန်း ၁၃၆၄

အခန်း (၁၃၆၄) ဒီကိစ္စကို လူသိရှင်ကြား မလုပ်သင့်ဘူး

အဖြူရောင် ကြွေအရက်ခွက်လေးမှာ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေပြီး ဝမ်မူလင်သည် ၎င်းကို အချိန်အတော်ကြာ ငုံ့ကြည့်နေလေသည်။

အားချင်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"တပ်မှူး... သေဆုံးသွားတဲ့ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင် နှစ်ယောက်ရဲ့ မိသားစုတွေက ကျွန်မတို့ကို အဖြေပေးဖို့ ဖိအားပေးနေကြတယ်၊ ကျွန်မတို့ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်ရမလဲ"

ဝမ်မူလင်က အနည်းငယ် တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် အားချင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲ၌ ရက်စက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"ဒီကိစ္စအတွက် ဟင်္သာပြဒါးဆောင်က တာဝန်ယူဖြေရှင်းပေးမယ်လို့ သူတို့ကို ပြောလိုက်၊ ဒါပေမဲ့ ပွဲတော်ပြီးတဲ့အထိတော့ စောင့်ရလိမ့်မယ်"

အားချင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"နားလည်ပါပြီ"

သို့သော် ထိုသို့ပြောပြီးသော်လည်း အားချင်းမှာ ထွက်မသွားသေးချေ။

"တခြားကိစ္စ တစ်ခုခု ရှိသေးလို့လား"

ဝမ်မူလင်က မေးလိုက်သည်။ အားချင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အမူအရာတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး တိုးညှင်းစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"တပ်မှူး... မနေ့ညက ကျွန်မတို့ ဆိုင်အနောက်ဘက်က ပရမ်းပတာ လမ်းကြားထဲကို လူတစ်ယောက် ပြေးဝင်သွားတယ်..."

ဝမ်မူလင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ငါသိတယ်"

အားချင်းက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ပြေးဝင်သွားတဲ့သူက ယောက်ျားတစ်ယောက်လေ၊ ပြီးတော့... ပြီးတော့ သူ လုံးဝကို ပျက်စီးသွားတော့မယ့်ပုံပဲ"

ဝမ်မူလင်၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရွံရှာမှုများ လက်လာခဲ့သည်။

"အဲဒီ ပရမ်းပတာ လမ်းကြားထဲမှာ ဘယ်လိုလူတွေ နေလဲဆိုတာ မင်းကောင်းကောင်း သိတာပဲ၊ ဒီလူက သူ့ဘာသာသူ ဒုက္ခရှာတာဆိုတော့ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်လို့မရဘူး၊ လူအနည်းငယ်ကို လွှတ်ပြီး သူ့ကို ဆွဲထုတ်လာခဲ့... ပြီးတော့ တစ်နေရာရာကို လွှင့်ပစ်လိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

အားချင်းက ဝမ်မူလင်၏ လက်ထဲရှိ အဖြူရောင် ကြွေအရက်ခွက်ကို နက်ရှိုင်းသော အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ဦးညွှတ်ကာ ဆုတ်ခွာသွားလေသည်။ တံခါးပိတ်သွားပြီးနောက် ဝမ်မူလင်က အရက်ခွက်ကို ကိုင်တွယ်လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ထူးဆန်းတယ်... ဒီအရက်ခွက်ပေါ်မှာ ဘာလို့ အငွေ့အသက် အကြွင်းအကျန် လေးတစ်ခုတောင် မရှိရတာလဲ"

လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားသော အငွေ့အသက်တစ်ခုစီ ရှိကြပြီး ကိုယ်ထိတွေ့ခဲ့သမျှ အရာတိုင်းတွင် ထို

အငွေ့အသက်၏ အရိပ်အယောင်တစ်ခုက ကျန်ရစ်နေတတ်သည်။ ဤအရာက ၎င်း၏ မူလဇစ်မြစ်ကို ခြေရာခံရန်အတွက် လမ်းစတစ်ခုကို ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။

သို့သော် ဝမ်မူလင်သည် ဤအရက်ခွက်ပေါ်တွင် မည်သည့်သဲလွန်စကိုမျှ မတွေ့ရှိခဲ့ရချေ။ သို့တိုင်အောင် အရက်ခွက်တစ်ခွက်တည်းဖြင့် တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင် နှစ်ဦးကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်ခြင်းဟူသော စွမ်းအားမျိုးက ဝမ်မူလင်ကို တုန်လှုပ်စေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

ထို့ပြင် မည်သည့် ခြေရာလက်ရာမျှ မကျန်ရှိနေခြင်းက လက်သည်ဖြစ်သူမှာ ပုန်းကွယ်နေလိုကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေပေသည်။ ဤသို့ အကဲဆတ်သော ကာလမျိုးတွင် ဝမ်မူလင်မှာ ထိုကိစ္စကို လောလောဆယ်တွင် ဘေးဖယ်ထားရန်သာ တတ်နိုင်တော့သည်။

သို့သော် သူမ မသိရှိခဲ့သောအရာမှာ အားချင်း ထွက်ခွာသွားသောအခါ သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်မသွားခဲ့ခြင်းပင်။ ထိုအစား သူမသည် ရွှယ်အန်း၏ အခန်းပြင်ပသို့ တိတ်တဆိတ် သွားရောက်ကာ တံခါးကို ခပ်ဖွဖွ ခေါက်လိုက်သည်။ ရွှယ်အန်းမှာ သူမလာမည်ကို ကြိုသိနေသကဲ့သို့ ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ဝင်ခဲ့လေ... တံခါးဖွင့်ထားတယ်"

ကျွီ...

တံခါးမှာ ပွင့်သွားသည်။ အားချင်းက အထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး သူမနောက်ရှိ တံခါးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပိတ်လိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက်အနီးတွင် ထိုင်နေသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများက မသိမသာလေး ကွေးတက်သွားလေသည်။

"ကျွန်မလာမယ်ဆိုတာ သခင်လေး သိနေတာလား"

အားချင်းက ကျော့ရှင်းစွာ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာရင်း သူမ၏ အသံမှာ ပိုးသားကဲ့သို့ နူးညံ့နေလေသည်။ ရွှယ်အန်းက ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းဘာပြောနေတာလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး"

အားချင်း၏ အပြုံးက ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားသည်။

"အို... ကျွန်မဘာပြောနေတာလဲ ဆိုတာကို ရှင်မသိဘူးလား၊ တကယ်ပဲ ပါးနပ်တဲ့ ကောင်လေးပဲ"

ထိုသို့ပြောလိုက်ရင်း သူမက စားပွဲပေါ်တွင် လက်ထောက်ကာ ရွှယ်အန်းကို တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အရက်ခွက်ပေါ်က အငွေ့အသက် ခြေရာလက်ရာ အားလုံးကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်ပြီး တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင် နှစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ နှုတ်ယူသွားတာ... သခင်လေးမှာ အတော်လေးကို စွမ်းရည်ရှိတာပဲ"

သူမ စကားပြောနေစဉ် သူမ၏ အကြည့်များက ပျားရည်များပင် ယိုဖိတ်ကျလာတော့မယောင် ဆွဲဆောင်မှု အပြည့်ဖြင့် ညှို့ယူဖမ်းစားနေလေသည်။ သို့သော် ရွှယ်အန်းကမူ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကိုသာ ပင့်တင်လိုက်ပြီး ခံစားချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မင်း..."

"ကျွန်မ ဘယ်လိုသိသွားလဲဆိုပြီး စဉ်းစားနေတာမလား"

အားချင်းက ရွှင်လန်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကျွန်မရဲ့ စွမ်းအားက အထင်ကြီးလောက်စရာ မရှိပေမယ့် လေ့လာမှတ်သားနိုင်တဲ့ ပါရမီတော့ အတော်လေးကို ထက်မြက်ပါတယ်၊ အဲဒီ အရက်ခွက်ကို ယူလာခဲ့တာ ကျွန်မပဲလေ၊ အဲဒီခွက်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သေးငယ်တဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တိုင်းကို ကျွန်မ ကောင်းကောင်း သိတာပေါ့!"

ရွှယ်အန်း၏ မျက်ဝန်းများက တဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာခဲ့သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ သခင်လေး... ဒီကိစ္စကို ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောရသေးပါဘူး"

"ဒါကြောင့်မလို့..."

အားချင်းက အနီးသို့ တိုးကပ်လာကာ တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"... သခင်လေး ကျွန်မကို ဆုချဖို့ စဉ်းစားသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလားဟင်"

ရွှယ်အန်းက နောက်သို့ အနည်းငယ် မှီချလိုက်ပြီး သူ၏ လေသံမှာ စိတ်ဝင်စားမှု ကင်းမဲ့နေလေသည်။

"ဆုချရမယ် ဟုတ်လား၊ ဘယ်လိုဆုမျိုးကို မျှော်လင့်နေတာလဲ"

"သခင်လေး ဘယ်လိုထင်လို့လဲ"

အားချင်းက သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော နှုတ်ခမ်းများကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ဗြောင်ကျကျ ချဉ်းကပ်လာမှုများကြားမှပင် ရွှယ်အန်းသည် သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်တို့ကို ခပ်ရေးရေး ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ဟင်္သာပြဒါးဆောင်ကို လှည့်လည်သွားလာနေကြသော အရိပ်ကိုယ်ရံတော်များ၏ တည်ရှိမှုကို ပြန်လည်အမှတ်ရသွားသောအခါ ရွှယ်အန်းက အများအပြားကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားပြီး စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

မသေခင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားတာလား၊ နှမြောစရာပါပဲ မိန်းကလေးရာ... မင်းက လိပ်စာမှားပြီး လာရှာနေတာပဲ၊ ငါက ဒီလောကကြီးမှာရှိတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်တဲ့ လူကြီးလူကောင်းလေ...

ထိုအတွေး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရွှယ်အန်း၏ စိတ်အနောက်ပိုင်းမှ ရှင်းပြ၍မရနိုင်သော အန္တရာယ်ခံစားချက်တစ်ခုမှာ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။ ရွှယ်အန်းက ခပ်ဖွဖွ ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

"မိန်းကလေး... မင်းအထင်လွဲနေပြီလို့ ငါထင်တယ်၊ ငါက အဲဒီလို ယောက်ျားမျိုး မဟုတ်ဘူး..."

အားချင်းသည် ရွှယ်အန်းက ဗြောင်ကျကျ ငြင်းပယ်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် အရှက်ရမှုများ လက်လာခဲ့သည်။ သို့တိုင်အောင် သူမက အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဘာလဲ... ရှင်က ကျွန်မကို ညစ်ပတ်တယ်လို့ ထင်နေတာလား၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ခန္ဓာကိုယ်က သန့်ရှင်းပါတယ်၊ ကျွန်မ... ကျွန်မ မထွက်ပြေးခင်... အဲဒီမတိုင်ခင်လေး... စိတ်ဆန္ဒလေးတစ်ခုကို..."

အားချင်းမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ရဲတင်းပြီး မီးတောက်တစ်ခုအလား ထက်မြက်သူဖြစ်သော်လည်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော စကားမျိုးကို ပြောဆိုရခြင်းက သူမ၏ အာရုံကြောများကို တင်းမာသွားစေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရွှယ်အန်းက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"မိန်းကလေး... မင်းအထင်လွဲနေပြီ၊ ငါက မင်းကို အထင်သေးလို့ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့မှာ ဇနီးသည် ရှိပြီးသားမို့လို့ပါ"

ထိုစကားများက အားချင်းအတွက် ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေပြီး သူမကို နေရာမှာပင် ကြက်သေသေသွားစေခဲ့သည်။

"မှားယွင်းတဲ့ နေရာမှာ သံယောဇဉ်တွယ်မိတဲ့ အချိန်အခါကတော့ ကံမကောင်းတာပါပဲ၊ ငါတောင်းပန်ပါတယ်"

ရွှယ်အန်းက ပြောလိုက်သည်။ အားချင်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသော်လည်း သူမက အလျင်အမြန်ပင် ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ၊ ကျွန်မက ရှင့်ကို နောက်နေတာပါ၊ ရှင့်ဆီကို ကျွန်မက တကယ်ပဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပုံအပ်လိုက်မယ်လို့ ထင်နေတာလား၊ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းလွန်းလှချေလား"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက လှည့်ကာ တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။ သို့သော် သူမက တံခါးလက်ကိုင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများက တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး ကြမ်းတမ်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်သတ်လိုက်တဲ့ တစ္ဆေမျိုးနွယ်စုဝင် နှစ်ယောက်က ရာထူးမြင့်တဲ့သူတွေ၊ သူတို့ဘက်က ဟင်္သာပြဒါးဆောင်ကို အတော်လေး ဖိအားပေးနေကြတယ်၊ ဆိုင်ရှင်ကတော့ လောလောဆယ် ရှင့်ကို ကာကွယ်ပေးထားတယ်"

"ဒါပေမဲ့ သန်ဘက်ခါ ပွဲတော်ပြီးသွားရင် ဒီမဏ္ဍပ်က ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေကို ရင်ဆိုင်ရဖို့ သေချာနေပြီ၊ ရှင့်ကို ကာကွယ်ပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်မှ ကျန်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ရှင်သာ ပါးနပ်မယ်ဆိုရင် ဒီအခွင့်အရေးကို ယူပြီး ထွက်ပြေးနိုင်တုန်း ထွက်ပြေးလိုက်ပါ"

ထိုစကားများကို ပြောပြီးနောက် သူမသည် တံခါးကိုဖွင့်ကာ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။ ရွှယ်အန်းက သူမ၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းခပ်ဖွဖွ ချလိုက်သည်။

"အိုးခွက်ပန်းကန်တွေကို ခွဲ၊ လှေတွေကို မြှုပ်ပြီး တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက် အပြန်အလှန် ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေကြပြီပေါ့လေ"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထူးဆန်းသော ကိုယ်နေဟန်ထားဖြင့် ကွေးကွေးလေးဖြစ်ကာ ထမ်းစင်တစ်ခုပေါ်တွင် လန်ပိုချန်ကို ပြန်သယ်လာကြလေသည်။ သူမ၏ တပည့်ဖြစ်သူ၏ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ဝမ်လင်ချွေမှာ အသံထွက်သည်အထိ အသက်ရှူမှားသွားလေသည်။

"ဘာ... ဘာတွေဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

လန်ပိုချန်၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းနေပြီး သူ၏ အကြည့်များက ဝိညာဉ်အနုတ်ခံလိုက်ရသော အရုပ်ပျက်တစ်ခုအလား ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေလေသည်။ သူ၏ဆရာဖြစ်သူ၏ အော်သံကို ကြားမှသာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အသိတရားအချို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်ငိုကြွေးလေတော့သည်။

"ဆရာ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့... ကျွန်တော့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှု မရှိတော့ဘူး... အဲဒီမှာ... အဲဒီမှာ လူဆိုးတွေ အများကြီးပဲ... အီးဟီးဟီးဟီး"

တဖြည်းဖြည်းဖြင့် သူ၏ အပိုင်းပိုင်းအစစဖြစ်နေသော ပြန်လည်ပြောပြချက်များမှတစ်ဆင့် ဝမ်လင်ချွေနှင့် စုန့်ကျင်းယဲ့တို့မှာ မည်သို့မည်ပုံ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို အသေးစိတ် နားလည်သွားကြလေသည်။

ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ဝမ်လင်ချွေ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားရသည်။

"အဲဒီ လူယုတ်မာတွေက လုံးဝ ခွင့်လွှတ်လို့ မရနိုင်ဘူး"

သို့သော် ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေသော စုန့်ကျင်းယဲ့မှာမူ တည်ငြိမ်နေလေသည်။ မနေ့ညက ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူမသည် နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ထိုဖြစ်ရပ်ကို ဆရာဖြစ်သူထံမှ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။

သူမသည်လည်း အရူးတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ သေချာစွာ စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ထူးဆန်းမှု အများအပြားကို သတိပြုမိခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် လန်ပိုချန်၏ သနားစရာကောင်းသော အခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းက သူမ၏ သံသယများကို ပိုမို ခိုင်မာသွားစေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် သူမ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုဖြစ်သူအပေါ် မည်သည့် သနားကြင်နာမှုကိုမျှ မခံစားရပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မနေ့ညက အခြေအနေများသာ တခြားစီဖြစ်ခဲ့ပါက သူမသာလျှင် ဒုက္ခရောက်ရမည့်သူ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိနေသောကြောင့်ပင်။

ဝမ်လင်ချွေ့၏ ဆူပွက်နေသော ကလဲ့စားချေလိုစိတ်ကို ကြည့်ကာ စုန့်ကျင်းယဲ့က ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ... ဒီကိစ္စကို လူသိရှင်ကြား မလုပ်တာ အကောင်းဆုံးလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်၊ ဂိုဏ်းရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ထိခိုက်စေနိုင်တယ်လေ"

ထိုစကားများက ဝမ်လင်ချွေ့ကို ချက်ချင်းပင် အသိတရား ပြန်ဝင်လာစေသည်။

"ဒါဆိုရင် သမီးရဲ့ အမြင်အရ ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ"

စုန့်ကျင်းယဲ့က ထမ်းစင်ပေါ်ရှိ လန်ပိုချန်ကို မုန်းတီးသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အဖြေကို တိတ်တဆိတ် နှုတ်ခမ်းလှုပ်ရုံမျှသာ ပြောလိုက်သည်။

"တစ္ဆေမျိုးနွယ်စု"

လန်ပိုချန်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားပြီး အဓိပ္ပာယ်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားကာ သစ်ရွက်တစ်ရွက်အလား တုန်ရီနေလေတော့သည်။ ထိုအချိန်မှသာ စုန့်ကျင်းယဲ့က ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဆရာ... အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းကတော့ ဒီကိစ္စ လုံးဝမဖြစ်ခဲ့ဘူးလို့ ဟန်ဆောင်နေတာပါပဲ၊ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကြီးကို ဒုက္ခပေးခဲ့တဲ့သူတွေ အတွက်ကတော့... ပွဲတော်ပြီးမှ သူတို့ကို ရှင်းကြတာပေါ့"

ဝမ်လင်ချွေက သဘောတူစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အင်း... သမီးပြောတာ မှန်တယ်၊ အဲဒါက အသင့်တော်ဆုံး နည်းလမ်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ သမီးလေးက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိုပြီး ရင့်ကျက်လာပုံရတယ်"

ထိုသို့ဖြင့် ထိုကိစ္စမှာ တိတ်တဆိတ် ဖုံးဖိခံလိုက်ရလေသည်။ သို့သော် ကံကြမ္မာမြို့တော်အတွင်း၌မူ ထူးခြားဆန်းကြယ်သော အမျိုးသားတစ်ဦးအကြောင်း တီးတိုးစကားများ စတင်ပျံ့နှံ့လာခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့ ဂယက်ရိုက်နေသော ရေအောက်ရေစီးကြောင်းများကြားတွင် ပွဲတော်ကျင်းပမည့်နေ့မှာ အဆုံးတော့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

--