အခန်း ၉၀၈
Vol. 87 Ch. 908
အခန်း (၉၀၈) ကျိကျွင်း အထွတ်အထိပ် ကောင်းကင် ဘိုးဘေး
ဤအသက်ငါးနှစ်ခန့် အရွယ်ရှိသော ကောင်လေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဝမ်ကန်းနှင့် မြောင်ယွမ်တို့၏ သား ဖြစ်ပေသည်။
ထန်ထျန်းက သူ့ကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်ကတည်းက ရိပ်မိထားခဲ့ပြီးသား ဖြစ်၏။
ထို့အပြင် ၎င်းက ဝမ်ကန်း၏ တစ်ဦးတည်းသော သားဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း သူ သိလိုက်သည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ရာချီ ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်တွင် ယခုမှ ကလေးတစ်ယောက် ရလာလိမ့်မည်ဟု ထန်ထျန်း မထင်ထားခဲ့မိချေ။
နေ့တိုင်း အလုပ် တွေကို မလုပ်ကြဘဲ ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ မသိဘူး။
"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးထင်တယ်"
"ဒါပေမဲ့ တစ်နေရာရာမှာ မျက်မှန်းတန်းမိသလိုလို ခံစားရတယ်..."
"ခင်ဗျားကလည်း ကုန်သွယ်ရေးအသင်းရဲ့ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ယောက်ပဲလား"
ဝမ်လင်းက ခေါင်းလေးကို တစ်ချက် စောင်းလိုက်ပြီး မျက်လုံးဝိုင်းကြီးနှစ်ဖက်ဖြင့် စူးစမ်းလိုစိတ်အပြည့်နှင့် မေးမြန်းလာ၏။
ထန်ထျန်း မအောင့်နိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိသည်၊ ဤကလေးမှာ ငယ်ငယ်လေး ရှိသေးသော်လည်း သိတာ တတ်တာ တော်တော်များပေသည်။
"ငါက အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ် မဟုတ်ဘူး"
"မင်းအဖေရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ"
ထန်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်လင်းက "ဪ" ဟု တစ်ချက် ရေရွတ်လိုက်၏။
"ဒါကြောင့်လည်း ကျွန်တော် ဉီးဉီး ကို မြင်ဖူးသလိုလို ခံစားနေရတာကိုး"
ပြောပြီးသည်နှင့် သူက တဟီးဟီး ရယ်မောရင်း ထန်ထျန်း၏ လက်မောင်းကြီးကို လှမ်းဆွဲလိုက်တော့သည်။
"ဦးဦးက ဒီလောက်အထိ သဘောကောင်းတာ... ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော့်အဖေကို သွားမပြောပါနဲ့နော် ဟုတ်ပြီလား"
"သူက အရမ်း ကြောက်ဖို့ကောင်းတာ ဉီးဉီး သိရဲ့လား"
"တကယ်လို့ ကျွန်တော် အစည်းအဝေးခန်းမထဲ ခိုးဝင်ပြီး အဲ့ဒီ ထိုင်ခုံ ပေါ် ထိုင်လိုက်တာကို သူသိသွားရင် ကျွန်တော့်ကို သေအောင် ရိုက်မှာ သေချာတယ်"
"ဦးဦး... ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်နော်၊ ဟုတ်ပြီလား"
ထန်ထျန်း မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်၏။
"သူက အဲ့ဒီလောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းတာလား"
"ဒါနဲ့ သူက မင်းကို အဲ့ဒီ ထိုင်ခုံ ပေါ် ဘာလို့ မထိုင်ခိုင်းတာလဲ"
ဝမ်လင်းက နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ရင်း ပြော သည်။ "ကျွန်တော့်အဖေ ပြောတာတော့... အဲ့ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ကျိကျွင်း အထွတ်အထိပ် ကောင်းကင် ဘိုးဘေး ရဲ့ နေရာမို့လို့ ဘယ်သူမှ မထိုင်ရဘူးတဲ့"
"သူ့ကိုယ်တိုင် တောင် ထိုင်ခွင့်မရှိဘူးလေ"
"တစ်ခါတုန်းက ကျွန်တော် မတော်တဆ ထိုင်ခုံခြေထောက်ကို သွားထိမိတာတင် သူက ကျွန်တော့်ကို အသေ ရိုက်နှက်တော့တာပဲ"
"အဲ့ဒီကတည်းက သူက ကျွန်တော့်ကို အစည်းအဝေးခန်းမ နားကို ခြေတစ်လှမ်း တောင် အကပ်မခံတော့ဘူး"
ထန်ထျန်း စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။
ကျိကျွင်း အထွတ်အထိပ် ကောင်းကင် ဘိုးဘေး တဲ့လား... ဒါက ဘယ်လိုမျိုး ပေါက်တိပေါက်ချာ နာမည် ကြီးလဲ...။
သူတို့ တွေးတတ်လိုက်ကြတာ။
"စုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ ထိုင်ခုံတစ်လုံးပဲဟာကို ဘာတွေ ဒီလောက် စည်းကမ်းကြီးနေတာလဲ"
"ထိုင်ခုံ ရှိနေတဲ့ တန်ဖိုးက လူထိုင်ဖို့အတွက်ပဲလေ"
ထန်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။
ဝမ်လင်း ကြောင်အမ်း ကြည့်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် သူ့ပေါင်ကို သူ ဖြတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်တော့၏။
"အို့"
"ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒီအတိုင်း တွေးတာပေါ့"
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အဖေကကျတော့ အဲ့ဒီလို မတွေးဘူး၊ ထိုင်ခုံကို ကျွန်တော့်အမေထက်တောင် ပိုပြီး အရေးတကြီး သဘောထားနေတာ"
"ဒီကိစ္စကြောင့် သူ ကျွန်တော့်ကို ရိုက်တာ အကြိမ်ကြိမ်ပဲ"
ဝမ်လင်းက မကျေမနပ်ဖြင့် ပွတ်လောရိုက်ကာ ပြောနေသော်လည်း ထန်ထျန်းကို ကြည့်သည့် အကြည့်မှာမူ သူနဲ့ စိတ်တူကိုယ်တူ တစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။
"ဒါဆိုရင် မင်းက အဲ့ဒီလောက်အထိ သိနေရက်သားနဲ့ ဘာလို့ ခိုးဝင်ရဲသေးတာလဲ"
"ထပ်ပြီး အရိုက်ခံရမှာ မကြောက်ဘူးလား"
ထန်ထျန်းက ပြုံးလျက် ပြော လိုက်သည်။
ဝမ်လင်းက နှာမှုတ်သံနှစ်ချက် ပြုလုပ်လိုက်ရင်း မေးစေ့ကို ပင့်ကာ ပြောသည်။ "သူက ကျွန်တော့်ကို မလာခိုင်းလေ... ကျွန်တော်က ပိုလာချင်လေပဲ"
"သူက မထိုင်ခိုင်းလေ... ကျွန်တော်က ဇွတ်ထိုင်ချင်လေပဲ"
"ဒီထိုင်ခုံမှာ ဘယ်လိုမျိုး ထူးခြားတဲ့အရာ ရှိနေလဲဆိုတာကို ကျွန်တော် မရရအောင် ကြည့်ရမယ်"
ထန်ထျန်း စိတ်ထဲကနေ တကယ်ကို ရယ်ချင်သွားခဲ့သည်။
ဒီကလေးက အသက်ငါးနှစ်ပင် မပြည့်သေးသော်လည်း အရိုးထဲကနေ ဖီဆန်ချင်တဲ့ ကလေးဆိုးလေး ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။
ဝမ်လင်းက ပုံမှန်အချိန်များတွင် ဝမ်ကန်းကို ဒေါသထွက်အောင် ဘယ်လိုမျိုး မွှေနှောက်နေမလဲဆိုတာကို သူ စိတ်ကူးထဲမှာပင် မြင်ယောင်ကြည့်နိုင်ပေသည်။
"ဒါဆို မင်း ခုနကပဲ ထိုင်ကြည့်ပြီးပြီမို့ ဘယ်လို ခံစားရလဲ"
ထန်ထျန်းက မေးလိုက်၏။
ဝမ်လင်းက ခေါင်းလေးကို တစ်ချက် စောင်းလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ ပြော သည်။ "ဟင်း... ဘာမှလည်း ထူးထူးခြားခြား မခံစားရပါဘူး"
"သာမန် ထိုင်ခုံတွေနဲ့ အတူတူပါပဲ"
"ပြီးတော့ သာမန် ထိုင်ခုံတွေထက်တောင် အများကြီး ပိုပြီး မာသေးတယ်၊ နည်းနည်းမှ မသက်သာဘူး၊ ကျွန်တော့်ဖင်ကို နာအောင် ဆောင့်နေသလိုပဲ"
"ဘိုးဘေး က အဲ့ဒီတုန်းက ဒီနေရာမှာ ဘယ်လိုများ ထိုင်ခဲ့လဲ မသိဘူး၊ သူကော ဖင်နာတာကို မသိဘူးလား မသိပါဘူး"
ပြောရင်းနှင့် ဝမ်လင်းက အစည်းအဝေးခန်းမ၏ တည့်တည့်အရှေ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုနေရာတွင် ဂုဏ်ကျက်သရေကြီးမားလှသော ပန်းချီကားချပ်ကြီး တစ်ချပ် ချိတ်ဆွဲထား၏။
ပန်းချီကားထဲတွင် လူငယ်တစ်ဦး ရှိနေပြီး လောကရှိ သက်ရှိ အားလုံးကို ငုံ့ကြည့်နေသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်အေးစက်သော အကြည့်များ ရှိနေခဲ့သည်။
ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပုံရသော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ခန့်ညားထည်ဝါမှုမှာမူ မျက်စိ ချင်း တည့်တည့်ပင် မကြည့်ရဲလောက်အောင် လေးလံလွန်းလှပေသည်။
သို့သော်လည်း ဝမ်လင်းက မျက်တောင်နှစ်ချက်ခတ်၍ ကြည့်ပြီးနောက်တွင်မူ ရုတ်တရက် ကြောင်အမ်းသွားခဲ့ရ၏။
ထို့နောက် သူက ပန်းချီကားကို တစ်ချက်ကြည့်၊ ဘေးနားရှိ ထန်ထျန်းကို တစ်ချက်ကြည့်နှင့် အကြိမ်ကြိမ် အပြန်အလှန် ကြည့်ပြီးနောက်မှပင် ရုတ်တရက် အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်မိတော့သည်။ "ဝါး..."
"ဦးဦး... ဉီးဉီး က ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘိုးဘေးကြီးနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူနေရတာလဲ"
ထန်ထျန်း မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိတော့၏။
"တူလို့လား"
"ပုံစံက သာမန်ပါပဲ"
ဝမ်လင်းက အထက်အောက် အကြိမ်ကြိမ် ထပ်မံ အကဲခတ်ကြည့်ပြီးနောက် အလေးအနက် ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်ကို တူတာပါ"
"ဒါပေမဲ့ ဉီးဉီး က ကျွန်တော်တို့ ဘိုးဘေး ထက်စာရင် အများကြီး ပိုပြီး သဘောကောင်းတယ်"
"သူ့ကို ကြည့်ရတာ တစ်ချက်တည်းနဲ့ တကယ့်ကို တင်းကျပ်လွန်းတဲ့ လူစားမျိုးပဲ၊ ကျွန်တော့်အဖေထက်တောင် ပိုပြီး စည်းကမ်းကြီးဦးမယ်"
ထန်ထျန်း ရယ်လို့ကို မဆုံးနိုင်တော့ချေ၊ ဤကောင်လေးက တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းလွန်းလှသည်။
သို့သော်လည်း နံရံပေါ်က ပန်းချီကားမှာလည်း အနုပညာဆန်ဆန် အနည်းငယ် ပြုပြင်မွမ်းမံထားတာ သေချာပေသည်၊ သူ့မှာ ဘယ်လိုလုပ် ဤမျှလောက်အထိ မောက်မာအတ္တကြီးသော အမူအရာမျိုး ရှိပါ့မလဲ။
ထန်ထျန်းက ဤကောင်လေးကို ထပ်ပြီး စနောက်ချင်သေးသော်လည်း အချိန်မရတော့ချေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပုံရိပ်တစ်ခုက အစည်းအဝေးခန်းမ၏ အပြင်ဘက်သို့ အသည်းအသန် မီးဟုန်းဟုန်းတောက်သကဲ့သို့ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်ခဏတွင်မူ "ဘန်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ အစည်းအဝေးခန်းမ၏ တံခါးကြီးမှာ အပြင်ဘက်မှ အားပြင်းစွာ တွန်းဖွင့်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံတစ်ခုက အခန်းမအတွင်း ပျံ့လွင့်သွားခဲ့တော့၏။
"ဒီကောင်စုတ်လေး"
"ဒီနေရာကို ထပ်ပြီး ခိုးဝင်ရဲသေးတယ်ပေါ့"
"မင်းကို ငါ သေအောင် ရိုက်ပစ်မယ်"
"ဟင် ဘယ်သူက မင်းကို ဘိုးဘေး ရဲ့ နေရာမှာ ထိုင်ခိုင်းလို့လဲ... ချက်ချင်း ဆင်းခဲ့စမ်း"
ဝင်လာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဝမ်ကန်း ပင် ဖြစ်သည်။
သူက ဒေါသထွက်လွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မည်၊ အနောက်ဘက်ရှိ ထန်ထျန်း တည်ရှိနေမှုကိုပင် မထင်မှတ်ဘဲ လျစ်လျူရှုမိသွားခဲ့သည်။
ထန်ထျန်းကတော့ အထူးအဆန်း မဖြစ်တော့ချေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခင်ကလည်း ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ပျက်ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်၏။
ဝမ်လင်းမှာမူ ဝမ်ကန်း တံခါးကို ရိုက်ဖွင့်ပြီး ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်လွန်း၍ တိုက်ရိုက်ပင် ခုန်တက်သွားခဲ့ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထိုင်ခုံနောက်မှီကို ဖက်ထားရင်း ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်တုန်ရီရီ ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။
"ကျွန်... ကျွန်... ကျွန်တော်..."
သူက စကားလုံးများကို အစွမ်းကုန် စီစဉ်နေသော်လည်း ကံဆိုးစွာပင် ခေါင်းသေးသေးလေး၏ ပမာဏက မကြီးမားသေးသဖြင့် အခြေခံအားဖြင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ချေပြီ။
ဝမ်လင်းမှာ ထိုင်ခုံပေါ်မှ လိမ့်ကျတော့မည့် အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထန်ထျန်းက အရှေ့သို့ တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိန်းပေးလိုက်သည်။
"ငါ သူ့ကို ထိုင်ခိုင်းတာ"
"ဘာလဲ... မရဘူးလား"
သူက အေးဆေးတည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။
ဒေါသအရှိန် တောက်လောင်နေသော ဝမ်ကန်းမှာ ထိုအခါမှသာ အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌ ဝမ်လင်းအပြင် အခြားလူတစ်ဦးပါ ရှိနေကြောင်း သတိပြုမိလိုက်တော့သည်။
သူက ဒေါသကို ဆက်လက် ပေါက်ကွဲရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထိုလူ၏ ရုပ်သွင်ကို အသေအချာ မြင်လိုက်ရသည့် အခါတွင်မူ နေရာတွင်တင် လုံးဝ ဆွံ့အ ကာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ် သွားခဲ့ရတော့၏။
သူက အသိစိတ်မရှိဘဲ နောက်သို့ပင် နှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်မိသွားခဲ့ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး သစ်ငုတ်တိုကဲ့သို့ မတ်တတ်ကြီး တောင့်တင်းကာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် စကားတစ်လုံးပင် မဟနိုင်တော့ချေ။
"မမှတ်မိတော့ဘူးလား"
ထန်ထျန်းက မျက်ခုံးပင့်လျက် ပြော သည်။ "ငါ့ရဲ့ နာမည်အပြည့်အစုံကို ခေါ်လိုက်စမ်းပါ"
"ကျိကျွင်း အထွတ်အထိပ် ကောင်းကင် ဘိုးဘေး လို့လေ"
....
အချိန်အတော်ကြာ ကုန်လွန်သွားပြီးနောက်တွင်မှ ဝမ်ကန်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု များကြားမှ သတိပြန်ဝင်လာခဲ့တော့သည်။
၎င်းတို့၏ အစားထိုးမှုကတော့ အတိုင်းအဆမရှိသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများပင် ဖြစ်၏။
"အဆင်ပြေသွားပြီ"
"တကယ်ကို အဆင်ပြေသွားပြီ"
"ဟားဟားဟားဟားဟား..."
"သခင်လေး... နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာခဲ့ပြီပဲ၊ သခင်လေး သေချာပေါက် အဆင်ပြေပြေ ရှိနေမယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေခဲ့တာ"
"ဟုတ်တာပေါ့ သခင်လေး က ဘာလို့ တစ်ခုခု ဖြစ်ရမှာလဲ... သခင်လေး ကို ပိတ်လှောင်ထားနိုင်မယ့် ဘယ်လို ခက်ခဲမှု မျိုးမှ မရှိတာ..."
ဝမ်ကန်းက တစ်ဖက်မှ ရူးကြောင်ကြောင် ရယ်မောရင်း တစ်ဖက်မှလည်း သူ့ လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်နေခဲ့ကာ ခြေထောက်များပင် မထိန်းနိုင်ဘဲ တုန်ရီနေခဲ့သည်။
ဤအခြေအနေက ဘေးနားရှိ ဝမ်လင်းကို ကြောင်အမ်းသွားစေခဲ့သည်၊ သူက သူ့ အဖေ၏ ဤကဲ့သို့သော ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်ကို ဘယ်တုန်းက မြင်ဖူးပါ့မလဲ။
အတိအကျ ပြောရလျှင် လိမ္မာယဉ်ကျေးသော ကလေးတစ်ယောက် ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေ၏။
"ငါ့ကိုယ်ငါ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးလို့လား"
ထန်ထျန်းက မျက်ခုံးပင့်လျက် မေးသည်။ "ဟိုတုန်းက ငါမထွက်သွားခင် အရာအားလုံးကို အစီအစဉ်တကျ ပြင်ဆင်ပေးခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား"
"ပြီးတော့ ငါ ပြန်မလာတော့ဘူးလို့လည်း မပြောခဲ့ပါဘူး"
"ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလို သတင်းတွေ ထွက်ပေါ်နေရတာလဲ"
ဝမ်ကန်း တစ်ချက် ကြောင်သွားခဲ့ပြီးနောက် သူ့ခေါင်းကို သူ ကုတ်ရင်း ပြောသည်။ "ဒါက ကောလာဟလတွေပါ... သခင်လေး သေဆုံး သွားပြီဆိုပြီးတော့လေ..."
"ဒီသတင်းက အလင်းကမ္ဘာ ဘက်ကနေ ထွက်ပေါ်လာတာပါ..."
ထို့နောက်တွင်မူ ဝမ်ကန်းက ထန်ထျန်းကို လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ရာချီအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အကြောင်းအရာများကို စတင် ရှင်းပြ လိုက်တော့သည်။