အခန်း ၈၄၁

အခန်း (၈၄၁) သေမင်းတမန် အလောင်းကောင် နိုင်ငံနှင့် သေလူများ ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်း။ (၃)

“ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း”

ဟုန်ကျန်းရှန့်က ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော်လည်း သူ့လက်တွေကတော့ နှေးမနေပါ။ သူသည် လေထဲသို့ လက်သီးချက်များကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ လက်သီးချက်တိုင်းမှာ သောင်းကျန်းနေသော သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ချဉ်းကပ်လာသော ပုပ်ပွနေသည့် အလောင်းကောင်များကို ပေါက်ကွဲထွက်သွားစေကာ အစိတ်အပိုင်းများကို မြေပြင်အနှံ့ လွင့်စင်သွားစေသည်။

ခဏတာအတွင်းမှာပင် ရွာထဲရှိ ပုပ်ပွနေသော အလောင်းကောင် တစ်ဒါဇင်ကျော်လုံး အသတ်ခံလိုက်ရသည်။ စူးချန်ခုန်းသည် ကြိုးကြာဖြူကို ထိန်းချုပ်ကာ အောက်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး သူ၏လက်ချောင်းထိပ်များမှ နတ်ပိုးချည်မျှင်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ထိုချည်မျှင်များသည် အလောင်းကောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တိုးဝင်သွားပြီး အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ရစ်ပတ်ကာ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ လက်ထိပ်ခန့်ရှိသော ပုံဆောင်ခဲကျောက်တစ်တုံးဖြစ်ပြီး သေခြင်းတရားနှင့် ခြောက်ကပ်နေသော စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေ၏။ ၎င်းမှာ ရှေ့က ဝတ်ရုံနှင့်လူ ထုတ်ပြခဲ့သော ပုံဆောင်ခဲအမြုတေနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အလောင်းကောင်များအတွင်းရှိ အမြုတေဖြစ်ပြီး မှန်ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာ၏ နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် သက်သေခံပစ္စည်းပင် ဖြစ်သည်။ စုစုပေါင်း ၁၁ ခု ရရှိခဲ့သည်။

“အစ်ကိုဟုန်၊ ခုနက အဲဒီအလောင်းကောင်တွေက အစ်ကို့ဆီကိုပဲ တန်းတန်းမတ်မတ် လာနေကြတာ..အဲ့တာ ဘာလို့လဲ” ရှယန်ယီက သိလိုသောစိတ်ဖြင့် မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

စူးချန်ခုန်းလည်း ဤအချက်ကို သတိထားမိသည်။ အလောင်းကောင် တစ်ဒါဇင်ကျော်၏ ပထမဆုံး ပစ်မှတ်မှာ ဟုန်ကျန်းရှန့် ဖြစ်နေပုံရပြီး ရန်ငြိုးကြီးကြီးမားမား ရှိနေသည့်အလားပင်။

“ငါလည်း မသိဘူး” ဟုန်ကျန်းရှန့်က ခေါင်းကို ကုပ်ရင်း ဝေခွဲမရဖြစ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“သူက မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင် ဖြစ်နေလို့လား” စူးချန်ခုန်းက ထိုဖြစ်နိုင်ခြေကို စဉ်းစားကြည့်သည်။ ဟုန်ကျန်းရှန့်သည် သူတို့နှင့် ဘာများ ကွာခြားသနည်း။ အကြီးမားဆုံး ကွာခြားချက်မှာ ဟုန်ကျန်းရှန့်သည် နတ်ဆိုးအမြုတေနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသော မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင် ဖြစ်နေခြင်းပင်။

မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင် ဖြစ်နေခြင်းကြောင့် ဟုန်ကျန်းရှန့်သည် အလောင်းကောင်များ၏ အလွန်အမင်း မုန်းတီးခြင်းကို ခံနေရပုံရသည်။ ဤမုန်းတီးမှုမှာ အလောင်းကောင်များထံမှ လာတာလား ဒါမှမဟုတ် "မဟာနတ်ဘုရားမျိုးစေ့" ထံမှ လာတာလား ဆိုတာကို စူးချန်ခုန်းလည်း ဝေခွဲမရပေ။

ဟုန်ကျန်းရှန့်၏ မျက်လုံးများ လက်ကနဲဖြစ်သွားပြီး “ဒီအလောင်းကောင်တွေက ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် မုန်းနေမှတော့ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ထုတ်လွှတ်ပြီး သူတို့ကို အုပ်စုလိုက် ဆွဲဆောင်လိုက်ရင် မကောင်းဘူးလား။ အဲဒါဆိုရင် ငါတို့ အချိန်တိုအတွင်းမှာ အမြုတေတွေ အများကြီး ရနိုင်တာပေါ့” ဟု အကြံပြုလိုက်သည်။

ဟုန်ကျန်းရှန့်၏ အကြံပြုချက်မှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု ရှိပါသည်။ ဤအလောင်းကောင်များသည် အလောင်းကောင် နိုင်ငံတော်အနှံ့ ပျံ့နှံ့နေသဖြင့် လိုက်လံရှာဖွေ သတ်ဖြတ်ရန်မှာ အချိန်ကုန်ပြီး ပင်ပန်းလှသည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့ကို ဆွဲဆောင်နိုင်ပါက အချိန်နှင့် လုပ်အားကို များစွာ သက်သာစေမည်မှာ အမှန်ပင်။

အမှန်တော့ ဤအရာမှာ အလွန်စွန့်စားရသည့် အလုပ်လည်း ဖြစ်သည်။ ရှယန်ရှိုး ပြောခဲ့ဖူးသည့်အတိုင်း ဤအလောင်းကောင်များ၏ အကြောက်စရာအကောင်းဆုံး အချက်မှာ ၎င်းတို့ အရေအတွက် များပြားလာပါက အရှိန်အဝါများ ပေါင်းစပ်သွားပြီး အစွမ်းမှာ အဆပေါင်းများစွာ တိုးသွားတတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အလောင်းကောင် ဒီရေလှိုင်းကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တု ကျွမ်းကျင်သူပင်လျှင် ဆုတ်ခွာရပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ဤနေရာရှိ သူတို့သုံးဦးမှာ သာမန် ပညာရှင်များ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့သည် ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဟု ခံစားရပြီး အကယ်၍ အမှန်တကယ် အန္တရာယ်ကြုံလာပါကလည်း ဘေးကင်းရာဇုန်သို့ လမ်းဟောင်းအတိုင်း ပြန်လည် ထွက်ပြေးနိုင်သည်ဟု ယူဆထားကြသည်။

“စမ်းကြည့်လို့ ရတာပဲ” စူးချန်ခုန်းက သဘောတူလိုက်ပြီး ရှယန်ယီကလည်း ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိပေ။

“ဒါဆိုရင်… စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့” ဟုန်ကျန်းရှန့်က သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များကို မထိန်းချုပ်တော့ဘဲ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

“ဝုန်း ဝုန်း” ဟုန်ကျန်းရှန့်၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လွှမ်းမိုးထားသော မိစ္ဆာစွမ်းအင်များသည် မြူခိုးများ သို့မဟုတ် မှင်ရည်များကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး မှောင်နေနှင့်ပြီးသား ကောင်းကင်ယံကို လက်တစ်ဝါးစာပင် မမြင်ရလောက်အောင် မည်းနက်သွားစေသည်။ ကောင်းကင်မှ လမင်းကြီးပင်လျှင် မိစ္ဆာတိမ်တိုက်များကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

“တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရှိန်အဝါပဲ” ရှယန်ယီ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ဟုန်ကျန်းရှန့်၏ အရှိန်အဝါမှာ အားကောင်းပြီး ဆိုးယုတ်ကာ နက်ရှိုင်းလှသည်။ ၎င်းမှာ ထိပ်တန်း မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင်များထက် တစ်ဆင့်မက သာလွန်နေသည်။ ဒဏ္ဍာရီလာ မိစ္ဆာဘုရင်များနှင့်ပင် ခွဲခြား၍မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။

စူးချန်ခုန်းကတော့ ဟုန်ကျန်းရှန့် အလွန်အားကောင်းကြောင်း နဂိုကတည်းက သိထားသည်။ အရင်က ဖန်ရှန့်ဝူနှင့် ရင်ဆိုင်ရစဉ်က စူးချန်ခုန်းသည် အတော်အတန် ကြိုးစားတိုက်ခိုက်ခဲ့ရသော်လည်း လက်ရှိ ဟုန်ကျန်းရှန့်မှာ ထိုစဉ်က ဖန်ရှန့်ဝူထက် ဆယ်ဆခန့်ပင် ပိုမိုအားကောင်းနေပေလိမ့်မည်။ သူ့ကို မိစ္ဆာသိုင်းပညာရှင်များကြားမှ ဘုရင်ဟု ခေါ်ဆိုလျှင်ပင် လွန်အံ့မထင်ပေ။

“ဟင်…သူတို့ လာနေကြပြီ။” ဟုန်ကျန်းရှန့်က မိစ္ဆာစွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး အချိန်အနည်းငယ် ကြာလာသောအခါ ရှယန်ယီက အော်ပြောလိုက်သည်။ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်း အစွန်းမှနေ၍ အလောင်းကောင်များမှာ သူတို့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်လောင်း၊ နှစ်လောင်း၊ သုံးလောင်း… အရေအတွက်မှာ အလွန်ပင် ထူထပ်လှသည်။

“ဒီလောက်တောင် များတာလား” စူးချန်ခုန်းလည်း အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ကြိုးကြာဖြူ ပျံသန်းခြင်း အတတ်ဖြင့် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်လိုက်ရာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ အလောင်းကောင် ရာပေါင်းများစွာ ဤနေရာသို့ ပြေးဝင်လာနေသည်ကို မြင်တွေ့ရပြီး အရေအတွက်မှာလည်း တိုးပွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။

အဝေးတွင် မီးခိုးရောင် မြူခိုးများ ထလာပြီး ထိုမြူခိုးများအောက်တွင် အလောင်းကောင် အမြောက်အမြား ရှိနေသည်။ သူ၏ မိစ္ဆာစွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ခြင်းဖြင့် ဟုန်ကျန်းရှန့်သည် ပိုးဖလံအုပ်ကြားမှ မီးတောက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သေမင်းတမန် အလောင်းကောင် နိုင်ငံတော်ရှိ အလောင်းကောင်များကို ရူးသွပ်သွားစေကာ သူတို့ဆီသို့ အထူးသဖြင့် ဟုန်ကျန်းရှန့်ဆီသို့ အရူးအမူး ပြေးဝင်လာစေသည်။ သူတို့သည် ဟုန်ကျန်းရှန့်ကို အပိုင်းပိုင်း အစစ ဆွဲဖြဲပစ်ရန် မစောင့်နိုင်တော့သည့်အလားပင်။