အခန်း ၈၄၆

အခန်း (၈၄၆) အမတပန်းနှင့် မသေနိုင်သော ဘီလူးကြီး (၂)

ဤမှောင်မည်းနေသော ဟာလာဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ သေမင်းတောင်တန်းသို့ ဦးတည်သည့် ကောက်ကွေ့နေသော ဂိတ်တံခါးတစ်ခု ရှိနေသည်။

“သေမင်းတောင်တန်းလား။ နာမည်ကြားရုံနဲ့တင် သိပ်ပြီး နေလို့ကောင်းမယ့်နေရာတော့ မဟုတ်ဘူးပဲ” ရှယန်ယီက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

မှန်ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာ၏ တတိယမြောက် စိန်ခေါ်မှုကို အောင်မြင်ပါက နတ်ဘုရားမျိုးစေ့အဆင့် ဆုလာဘ်ကို ရရှိနိုင်သည်ဟု ဆိုထားရာ သေမင်းတောင်တန်းရှိ စမ်းသပ်ချက်များသည် သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ကြောင်း ခန့်မှန်းရသည်။ အကယ်၍ ဝင်ရောက်သူမှာ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် ဖြစ်နေပါကလည်း သေမင်းတောင်တန်း၏ ခက်ခဲမှုမှာ ထိုသူနှင့်အညီ တိုးသွားမည်ဖြစ်ပြီး မှန်သခင် ချန်ထားခဲ့သော ရတနာများကို အလွယ်တကူ ရရှိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

“ဒီမှာ သုံးရက်လောက် နားကြရအောင်။ ကျွန်တော် အရင်ဆုံး ဒီဝိညာဉ်ဆေးလုံးကို သန့်စင်ချင်လို့ပါ” ရှယန်ယီက အကြံပြုလိုက်သည်။ သူသည် မှန်ထဲမှပုံရိပ်ထံမှ ရရှိထားသော နွားမိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်ပြုပြင်ဆေးလုံးကို သုံးစွဲပြီး သူ၏အစွမ်းကို တိုးမြှင့်ရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီ။ ကျွန်တော်လည်း ဒီအမတပန်းကို သုံးကြည့်ဦးမယ်” စူးချန်ခုန်းက ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူသည် အမတပန်းက သူ့ကို သက်တမ်း နှစ်ပေါင်း ၅၀၀ ဆိုသည့် အတားအဆီးကြီးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်အောင် ကူညီပေးနိုင်မလား ဆိုတာကို သိချင်နေသည်။

“အားလုံးပဲ… နဂါးအသွင်ပြောင်းတံခါးကို သုံးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရင် အားဖြည့်ကြတာပေါ့” စူးချန်ခုန်းသည် သူပိုင်ဆိုင်သော နတ်ဘုရားရတနာဖြစ်သည့် နဂါးအသွင်ပြောင်းတံခါးကို ထုတ်လိုက်သည်။ နဂါးအသွင်ပြောင်းတံခါး၏ စွမ်းအင်များသည် အရင်က ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဂိုဏ်းသားများနှင့် ဆန်းကြယ်သားရဲများကို လေ့ကျင့်ပေးရာတွင် အသုံးပြုခဲ့သဖြင့် အတန်ငယ် လျော့နည်းနေပြီဖြစ်သည်။

ကြီးမားလှသော ဂိတ်တံခါးကြီးသည် မှောင်မည်းသော ဟာလာဟင်းလင်းပြင်တွင် မြင့်မားစွာ ရပ်တည်နေပြီး အတွင်း၌ ရွှေရောင်ဓာတ်ငွေ့များ လှည့်ပတ်နေသည်။

“ဒါက နဂါးအသွင်ပြောင်းဂိတ်တံခါးလား” ရှယန်ယီသည် စူးချန်ခုန်း ကောင်းကင်နဂါးတောင်တန်းတွင် ရရှိခဲ့သော ဤဂိတ်တံခါးကြီးကို အံ့ဩမှင်သက်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

စူးချန်ခုန်းသည် အမတပန်းကို နဂါးအသွင်ပြောင်းတံခါးအတွင်းသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး နဂါးအသွင်ပြောင်း နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ ပန်း၏ အရည်အသွေးကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။ ဂိတ်တံခါး၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် အမတပန်း၏ မျက်နှာပြင်တွင် ငွေရောင်အဆင်းလေးများ ယှက်သန်းလာသည်။ ရှယန်ယီနှင့် ဟုန်ကျန်းရှန့်တို့လည်း သူတို့ ရရှိထားသော ရတနာများကို နဂါးဂိတ်အတွင်း ထည့်သွင်းကာ အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ကြသည်။

အဆင့်မြှင့်တင်မှု ပြီးဆုံးသည့်အခါ စူးချန်ခုန်းသည် အမတပန်းကို တိုက်ရိုက် ဝါးစားကာ မျိုချလိုက်သည်။ ဤအမတပန်းမှာ အမတသန့်စင်ဆေးလုံး ဖော်စပ်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် မြင့်မြတ်သော ဆေးဝါးတစ်မျိုး ဖြစ်သော်လည်း သန့်စင်ဆေးလုံး ဖော်စပ်ရန်မှာ အဂ္ဂိရတ်ပညာ မြင့်မားရန် လိုအပ်ရုံသာမက အခြားသော ဆေးဖက်ဝင် အပင်များလည်း လိုအပ်ပါသေးသည်။ စူးချန်ခုန်းတွင် ဆေးနည်းပင် မရှိသဖြင့် တိုက်ရိုက် သုံးစွဲလိုက်ခြင်းက ပို၍ ကျိုးကြောင်းသင့်သည်။ ရှယန်ယီကလည်း နွားမိစ္ဆာ ခန္ဓာကိုယ်ပြုပြင် ဆေးလုံးကို ချက်ချင်းပင် မျိုချကာ စတင် သန့်စင်တော့သည်။

စူးချန်ခုန်းသည် အမတပန်းကို မျိုချကာ အစာချေလိုက်သည့်အခါ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ တက်ကြွသော သက်စောင့်အားများ စီးဆင်းသွားပြီး သူ၏ ကိုယ်ကာယကို တိုးတက်စေကာ ကာလရှည်ကြာ ပျောက်ဆုံးနေသော အလားအလာ အသွင်ပြောင်းလဲမှု ခံစားချက်ကို ရရှိစေသည်။

“အမတပန်းက… ငါ့အတွက် အသုံးဝင်သားပဲ” ဟု စူးချန်ခုန်းက စိတ်ထဲမှ မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ထင်ထားသလောက်တော့ မသိသာဘူးပဲ…” ဤအချက်ကြောင့် စူးချန်ခုန်း အတန်ငယ် စိတ်ပျက်သွားရသည်။

သက်တမ်း - နှစ် ၅၀၀

စွမ်းရည်ရမှတ် - ၉၆

အမတပန်းကို အပြည့်အဝ သန့်စင်ပြီးနောက် စူးချန်ခုန်း၏ သက်တမ်းမှာ တိုးမလာသော်လည်း စွမ်းရည်မှတ်မှာ ၃ မှတ် တိုးလာကာ ၉၆ မှတ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းမှာ အရင်က ကောင်းကင်နဂါး အသွင်ပြောင်းတံခါးကို အသုံးပြုခဲ့စဉ်ကနှင့် ဆင်တူနေသည်။

“သက်တမ်း နှစ် ၅၀၀ နဲ့ စွမ်းရည်ရမှတ် ၁၀၀ က မှတ်တိုင်တစ်ခု ဖြစ်နေတဲ့ပုံပဲ” စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ သက်တမ်းနှင့် စွမ်းရည်မှတ် နှစ်ခုစလုံးမှာ အကန့်အသတ်တစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရကြောင်း ထိုအကန့်အသတ်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ပါက ကြီးမားသော အသွင်ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း သိသွားသည်။

စွမ်းရည်မှတ် ၃ မှတ် တိုးလာကာ ၁၀၀ သို့ နီးကပ်သွားသဖြင့် အမတပန်းမှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အသုံးဝင်ခဲ့ပါသည်။

“တကယ်လို့… ငါသာ တတိယမြောက် စိန်ခေါ်မှုကို အောင်မြင်ပြီး သက်တမ်းတိုးစေတဲ့ သန့်စင်ဆေးလုံးနဲ့ လဲလှယ်နိုင်ရင် ဒီအကန့်အသတ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ပိုပြီး မြင့်မားတဲ့အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်မှာပဲ။” စူးချန်ခုန်း စိတ်အားတက်ကြွသွားသည်။ သန့်စင်ဆေးလုံးက သူ၏ အကန့်အသတ်များကို ကျော်လွန်ရန်နှင့် သူ၏ အလားအလာကို အထူးကဲဆုံး အသွင်ပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပေါ်စေရန် ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု ယူဆထားသည်။

“ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ကာယစွမ်းအား အများကြီး တိုးတက်လာပြီ။” သုံးရက်ကြာပြီးနောက် ရှယန်ယီသည်လည်း နွားမိစ္ဆာ ခန္ဓာကိုယ်ပြုပြင် ဆေးလုံးကို သန့်စင်ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ သူ၏ အခြေအနေမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသဖြင့် သူသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်နေသည်။ သူကဲ့သို့ အဆင့်ရှိသူတစ်ဦးအတွက် ငါးရာခိုင်နှုန်းမှ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် တိုးတက်လာခြင်းမှာပင် ကြီးမားသော တိုးတက်မှု ဖြစ်သည်။

“ငါတို့ ခရီး ဆက်ကြရအောင်။ ဒီတတိယမြောက် စိန်ခေါ်မှုကို အောင်မြင်ရင် ငါတို့ရဲ့ ဒီစွန့်စားခန်းက တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိသွားမှာပဲ။” ဟုန်ကျန်းရှန့်က စိတ်မရှည်စွာ ပြောလိုက်ရာ ရှယန်ယီကလည်း ခေါင်းငြိမ့်ကာ သဘောတူသည်။

မှန်သခင် ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း တတိယမြောက် စိန်ခေါ်မှု၏ ဆုလာဘ်မှာ နတ်ဘုရားမျိုးစေ့အဆင့် ဖြစ်သည်။ ထိုစိန်ခေါ်မှုကိုသာ အောင်မြင်ပါက ကြီးမားသော ဆုလာဘ်များကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

“သွားကြမယ်” စူးချန်ခုန်းသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်သည်။ သူတို့ သုံးယောက်သား ကောက်ကွေ့နေသော ဂိတ်တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ကာ မှန်ကမ္ဘာ၏ နောက်ထပ်စိန်ခေါ်မှုဆီသို့ ဦးတည်သွားကြတော့သည်။

သူတို့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ လိမ်တွန့်သွားပြီး တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်လာသည်။ သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်မှာ အလွန်ကျယ်ပြန့်ပြီး ကြီးမားလှသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ မှောင်မိုက်နေသော ကောင်းကင်အောက်တွင် ပေထောင်ပေါင်းများစွာ မြင့်မားသော တောင်ထိပ်များ၊ ပေဆယ်ဂဏန်းရှိသော သစ်ပင်ကြီးများကို နေရာအနှံ့ တွေ့မြင်ရသည်။

ဤတောင်တန်းကြီး၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေရခြင်းက သူတို့ကို သေးငယ်လှသည်ဟု ခံစားရစေပြီး အရာအားလုံးမှာ ကြီးမားထွားကျိုင်းလှသော ရှေးဦးကမ္ဘာကြီးထဲသို့ ရောက်နေသည့်အလားပင်။ အဝေးရှိ ပေါင်းပင်များပင်လျှင် ပေဆယ်ဂဏန်းမျှ မြင့်မားနေပြီး လူတစ်ကိုယ်စာထက်ပင် ပိုမိုတုတ်ခိုင်နေသည်။

“ပျံသန်းလို့ မရဘူးလား” စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ ကြိုးကြာဖြူ ပျံသန်းခြင်းအတတ်မှာ မြေပြင်အနီးတွင်သာ ဝဲပျံနိုင်ပြီး အမှန်တကယ် ပျံသန်းနိုင်ခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။

“ဒါဆို မှန်သခင် ပြောတာ မှန်တာပေါ့။ သေမင်းတောင်တန်းကို ခြေကျင်ပဲ ဖြတ်ကျော်ရမယ်ဆိုတာ” ရှယန်ယီက မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

အကယ်၍ သူတို့သာ ပျံသန်းနိုင်ပါက သေမင်းတောင်တန်းကို တိုက်ရိုက် ကျော်ဖြတ်သွားနိုင်မည်ဖြစ်ရာ စိန်ခေါ်မှုဟု ခေါ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိသဖြင့် စူးချန်ခုန်းတို့အဖွဲ့သည် ရှေ့ရှိ တောင်တန်းကြီးအတွင်းသို့ ခြေကျင်ခရီး စတင်ကြရတော့သည်။

“ကြည့်ရတာ သက်ရှိတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ။ ဘာလို့ သေမင်းတောင်တန်းလို့ ခေါ်တာလဲ” ဟုန်ကျန်းရှန့်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူတို့ တောင်တန်းအတွင်းရှိ လမ်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်နှင့် သူတို့ သုံးဦးစလုံး၏ မျက်နှာများမှာ တစ်ပြိုင်နက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဟင်… ငါ့ရဲ့ သက်စောင့်အားတွေကို တိုက်စားနေတဲ့ အင်အားတစ်ခု ရှိနေတယ်။ ငါ တဖြည်းဖြည်း အားနည်းလာနေပြီ။”

သေမင်းတောင်တန်းအတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် တိုက်စားနေသော သေခြင်းတရား အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ချက်ချင်းပင် ခံစားလိုက်ရတော့သည်။