အခန်း ၈၄၇

အခန်း (၈၄၇) အမတပန်းနှင့် မသေနိုင်သော ဘီလူးကြီး (၃)

“သေမင်းတောင်တန်းက… တကယ်ပဲ ဒီလိုမျိုးလား။ တကယ်လို့ ဒီမှာ အကြာကြီးနေမိလို့ သေမင်းတောင်တန်းကို မဖြတ်ကျော်နိုင်ရင် ဒီတိုက်စားနေတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုတည်းနဲ့တင် လူတစ်ယောက်ကို သေစေနိုင်တယ်။ ကျွန်တော်ဆိုရင် ဆယ့်ငါးရက်လောက်ပဲ တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မယ်” ရှယန်ယီက လေးနက်စွာ ဆိုလေသည်။

“ငါကတော့ တစ်လလောက် တောင့်ခံနိုင်မယ် ထင်တယ်…” စူးချန်ခုန်းက စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးတောနေမိသည်။ သူ၏ သက်စောင့်အားနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်စားနေသော စွမ်းအားကို ခံစားကြည့်ပြီးနောက် သူသည် တစ်လခန့်အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်ဟု ယူဆထားသည်။

“ဒါက ငါ့အပေါ်မှာတော့ ထူးထူးခြားခြား သက်ရောက်မှု မရှိဘူးပဲ… ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံနဲ့ ဆိုင်မယ် ထင်တယ်”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်… ကျွန်တော်တို့ ဒီသေမင်းတောင်တန်းကို ဆယ့်ငါးရက်အတွင်း ဖြတ်ကျော်ဖို့ လိုတယ်” ရှယန်ယီက သူ၏ စိုးရိမ်မှုကို ထုတ်ပြောလိုက်သည်။

သေမင်းတောင်တန်းကို ဖြတ်ကျော်ရန် အချိန်နည်းလေလေ ပို၍ ဘေးကင်းလေလေ ဖြစ်သည်။ အချိန်ဆွဲလေလေ သူတို့ ပို၍ အားနည်းလာလေလေ ဖြစ်လိမ့်မည်။ အကယ်၍ လမ်းခုလတ်မှာတင် ဆက်မသွားနိုင်တော့ပါက မှန်ကောင်းကင်ဘုံကမ္ဘာသို့ ပြန်လှည့်ရန်ပင် အင်အားရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သူတို့ သုံးဦးစလုံး ရပ်တန့်မနေကြပေ။ သေမင်းတောင်တန်းအတွင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရွေ့လျားနေကြပြီး အစွမ်းကုန် မပြေးသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြဲတမ်း သတိထားနေကြသည်။ ဤသေမင်းတောင်တန်းတွင် တောင်တန်း၏ တိုက်စားမှုစွမ်းအားအပြင် အခြားသော အန္တရာယ်များလည်း ရှိနေနိုင်သည်မှာ အသေချာပင်။

“ဟင်… ဒီခြေရာတွေက… လူသားခြေရာတွေလား”

သေမင်းတောင်တန်းအတွင်း တစ်နာရီခန့် သွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်ရှိ နက်ရှိုင်းသော ခြေရာတစ်ခုကြောင့် သူတို့ သုံးဦးစလုံး ရပ်တန့်သွားကြသည်။ ခြေရာ၏ ပုံစံကို ကြည့်ရသည်မှာ လူသားခြေရာနှင့် ဆင်တူနေသည်။

“ဒီခြေရာတွေက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့တောင် ခြေရာမကျန်အောင် သတိထားပြီး သွားနေတာ။ ဘယ်သူက ဒီလောက်အထင်သား ခြေရာတွေ ချန်ထားခဲ့တာလဲ” စူးချန်ခုန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ထိုခြေရာချန်ထားခဲ့သူမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ဟု သူ ခံစားမိသည်။

“သတိထား”

ထိုအချိန်တွင် ရှယန်ယီက စူးချန်ခုန်းနှင့် ဟုန်ကျန်းရှန့်တို့ထံ အသံပို့ဆက်သွယ်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။ သူ၏ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ရှေ့ရှိ မြက်ပင်မြင့်မြင့်များကြားမှ ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာဖြင့် ရူးသွပ်စွာ ပြေးထွက်လာသည်။ ထိုပုံရိပ်၏ ညာလက်သီးမှာ ပြင်းထန်သော လေပြင်းများနှင့်အတူ ရှေ့သို့ ထိုးနှက်လာသည်။

“မအေဘေး”

ဟုန်ကျန်းရှန့်က ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်ကာ မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါးကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော လက်သီးချက်ဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“ဘုန်း”

ကျယ်လောင်သော အသံနှင့်အတူ ထိုပုံရိပ်မှာ နောက်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး ပေရာဂဏန်း မြင့်မားသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ကို သွားရောက် ထိမှန်ကာ သစ်ပင်ကြီးမှာ အက်ကြောင်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။ ထိုအခါမှသာ ထိုပုံရိပ်မှာ အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း စူးချန်ခုန်းတို့ မြင်လိုက်ရသည်။ အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် လူသားနှင့် မခြားပေ။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုသူ၏ အသားအရေမှာ သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူလျော်နေပြီး မျက်လုံးများမှာ မီးခိုးဖြူရောင် ဖြစ်နေကာ နဖူးပေါ်တွင် မီးခိုးရောင် သေခြင်းတရား အမှတ်အသားတစ်ခု ရေးထိုးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူသည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟုန်ကျန်းရှန့်၏ လက်သီးချက်ကြောင့် လွင့်စင်သွားသော်လည်း ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လာပြန်သည်။ သူသည် နောက်ကွယ်တွင် ပုံရိပ်ယောင်များစွာကို ချန်ထားခဲ့ပြီး အစစ်နှင့် အတု ခွဲခြားရန် ခက်ခဲလှသည်။

“ဖောင်း”

ဟုန်ကျန်းရှန့်က လက်သီးဖြင့် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးဖောက်လိုက်သော်လည်း ၎င်းမှာ ပုံရိပ်ဟောင်းသာ ဖြစ်သည်။ ထိုသူ၏ ပစ်မှတ်မှာ ဟုန်ကျန်းရှန့် မဟုတ်ဘဲ ရှယန်ယီ ဖြစ်သည်။

“ရှူး”

ရှယန်ယီကမူ သူ၏ နားကို အနည်းငယ် လှုပ်ကာ အခြားပုံရိပ်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အနက်ရောင်ဓားကို ထုတ်ယူကာ မြွေဆိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြန်ဆန်တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပုံရိပ်ယောင်များ အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူ၏ လည်ပင်းမှာ ထိုးဖောက်ခံလိုက်ရကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်သွားပြီး လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ကြီးမားသော အနှောင့်အယှက် မပေးနိုင်ဘဲ အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ရှယန်ယီ မျက်နှာပျက်သွားလေ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသူကို သတ်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် ပေါ့ပါးသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ လက်မောင်းပေါ်တွင် မီးခိုးရောင် အမှတ်အသားအသစ်တစ်ခု ပေါ်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ဒီအမှတ်အသားက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်စားနေတာပဲ။ အရင်က ဆယ့်ငါးရက် တောင့်ခံနိုင်မယ် ထင်ပေမဲ့ အခုတော့… ဆယ့်လေးရက်တောင် ခံပါ့မလား မသိတော့ဘူး” ရှယန်ယီက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

“သေမင်းတောင်တန်း… ဒီထဲမှာ သေဆုံးသွားတဲ့သူတွေက အဲဒီလိုမျိုး မသေနိုင်တဲ့ သတ္တဝါတွေ ဖြစ်သွားတာလား။ ပြီးတော့ သူတို့ကို သတ်မိရင် သတ်တဲ့သူဆီကို သေခြင်းတရား အမှတ်အသားတွေ ကူးစက်လာပြီး အမှတ်အသား များလေလေ သေဆုံးဖို့ ပိုမြန်လေလေ ဖြစ်မှာပဲ။”

စူးချန်ခုန်းသည် သေမင်းတောင်တန်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သဘာဝကို ရိပ်မိသွားသည်။ သေမင်းတောင်တန်းသည် သမိုင်းတစ်လျှောက် တားမြစ်ထားသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် အခွင့်အရေးများနှင့် ရတနာများစွာ ရှိသော်လည်း သေခြင်းတရားများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤနေရာသို့ ရောက်လာသူများသည် သေခြင်းတရား စွမ်းအား၏ တိုက်စားမှုကို အမြဲ ခံနေရမည်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ အတွင်း၌ သေဆုံးသွားပါက မသေမျိုး သတ္တဝါများ ဖြစ်လာပြီး ဝင်လာသူမှန်သမျှကို တိုက်ခိုက်ကြမည် ဖြစ်သည်။ ထိုသတ္တဝါများကို သတ်မိပါက သေခြင်းတရား အမှတ်အသားမှာ သတ်သူထံသို့ ကူးပြောင်းသွားပြီး သေဆုံးသည်အထိ ပြင်းထန်သော တိုက်စားမှုကို ခံရမည်ဖြစ်သည်။

မှန်ကမ္ဘာအတွင်းရှိ သေမင်းတောင်တန်းမှာလည်း မှန်သခင်၏ မဟာနတ်ဘုရားစွမ်းရည်ဖြင့် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် တူညီသော အန္တရာယ်များ ရှိနေသည်။ သေမင်းတောင်တန်းကို ဖြတ်ကျော်ရာတွင် သူတို့သည် ထိုသတ္တဝါများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ကို သတ်၍မရပေ။ သတ်လိုက်သည်နှင့် တိုက်စားမှုစွမ်းအားမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် မသတ်ဘဲထားလျှင်လည်း ထိုသတ္တဝါများက အဆက်မပြတ် လိုက်လံတိုက်ခိုက်နေမည် ဖြစ်သည်။

“နောက်ထပ် လာနေပြန်ပြီ။”

သူတို့ သုံးဦးကို စဉ်းစားရန် အချိန်မပေးဘဲ အနီးနားရှိ တောင်ကုန်းများပေါ်မှ အရိပ်များစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူသားပုံစံရော၊ သားရဲပုံစံပါ စုစုပေါင်း လေးခုရှိသည်။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ သေမင်းတောင်တန်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး သေဆုံးသွားခဲ့ကြသော မသေမျိုး သတ္တဝါများ ဖြစ်လေသည်။

“အာဝူး”

ပေသုံးဆယ်ခန့် ရှည်လျားသော မီးခိုးဖြူရောင် ဝံပုလွေကြီးတစ်ကောင်မှာ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟောက်ကာ လေပြင်းများနှင့်အတူ ခုန်အုပ်လာသည်။ စူးချန်ခုန်းသည် သူ၏ ခါးမှ သံဖြတ်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် လျင်မြန်စွာပင် ဓားကို အလျားလိုက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရေတံခွန်ကဲ့သို့ အေးစက်သော ဓားအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ရွှီး”

ဝံပုလွေကြီးမှာ ခြေထောက် လေးချောင်းစလုံး ပြတ်တောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ ပြတ်တောက်သွားသော နေရာများတွင် သွေးထွက်ခြင်း မရှိသော်လည်း အချိန်အတော်ကြာအောင် ပြန်မထနိုင်တော့ပေ။

“သူတို့ကို မသတ်နဲ့။ မလှုပ်ရှားနိုင်အောင်ပဲ လုပ်ကြ”