အခန်း ၈၄၈

အခန်း (၈၄၈) အမတပန်းနှင့် မသေနိုင်သော ဘီလူးကြီး (၄)

စူးချန်ခုန်းက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်သတိပေးလိုက်သည်။

“ဒီမသေမျိုးသတ္တဝါတွေကို သတ်လိုက်ရင် သူတို့ရဲ့ သေခြင်းတရား အမှတ်အသားက ငါတို့ဆီ ကူးစက်လာပြီး အမြဲတမ်း တိုက်စားတာကို ခံရလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် သူတို့ကို လုံးဝ အသေသတ်လို့ မဖြစ်ဘူး။”

ဟုန်ကျန်းရှန့်နှင့် ရှယန်ယီတို့သည်လည်း ဤအချက်ကို ကောင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်ကြသည်။

“ရွှီး”

ဓားကို ကိုင်စွဲထားသော မသေမျိုး သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသည် ရှယန်ယီထံသို့ ခုန်အုပ်လာသည်။ ဤသတ္တဝါသည် သူအသက်ရှင်စဉ်က ရှိခဲ့သော စွမ်းရည်အားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရှည်လျားသော ဓားချက်မှာ အေးစက်သော ဓားအလင်းတန်းများနှင့်အတူ ပေအနည်းငယ်ခန့် ထူထဲသော ဓားစွမ်းအင်များကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး လေထုကို ခွဲကာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ပြသလိုက်သော အစွမ်းမှာ အနည်းဆုံးတော့ ထိပ်သီးပန်းသုံးပွင့်အဆင့်တွင် ရှိနေသဖြင့် အတော်လေး အထင်ကြီးစရာ ကောင်းလှသည်။

“ရွှီး ရွှီး ရွှီး ရွှီး”

သို့သော် ရှယန်ယီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်နေဆဲပင်။ သူသည် အဖြူအမည်း ရောယှက်နေသော ဓားကို ကိုင်စွဲကာ လောကဓာတ်၏ အဖိုနှင့် အမ စွမ်းအားများကဲ့သို့ အသုံးချပြီး ထိုမသေနိုင်သော ပညာရှင်၏ တိုက်ကွက်ကို အလွယ်တကူပင် ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။ ဓားအလင်းတန်းများ လျှပ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် မသေနိုင်သော သိုင်းပညာရှင်၏ လက်မောင်းနှင့် ခြေထောက်များမှာ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြတ်တောက်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ဟုန်ကျန်းရှန့်သည်လည်း လက်ဝဲနှင့် လက်ယာ နှစ်ဖက်စလုံးမှ မသေမျိုး သိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦး၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။ သို့သော် သူသည် ရှောင်တိမ်းခြင်း သို့မဟုတ် နောက်ဆုတ်ခြင်း လုံးဝမပြုပေ။

“ဘုန်း ဘုန်း”

တောင်တန်းနှင့် ကျောက်ဆောင်များကိုပင် ချေမှုန်းနိုင်သော ထိုမသေမျိုး သိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦး၏ လက်သီး၊ ခြေသီးချက်များသည် ဟုန်ကျန်းရှန့်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသော်လည်း သူ့ကို အနည်းငယ်မျှပင် တုန်လှုပ်အောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။

“ဗြိ ဗြိ”

ဟုန်ကျန်းရှန့်သည် ထိုမသေနိုင်သော သိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦး၏ လက်မောင်းများကို ဖမ်းဆွဲကာ ပြင်းထန်စွာ ဆွဲဖြဲလိုက်ရာ လက်မောင်းများမှာ အရှင်လတ်လတ် ပြတ်ထွက်သွားပြီး အဝတ်ရုပ်လေးများကို ဆွဲဖြဲသကဲ့သို့ ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ထိုမသေမျိုး သတ္တဝါ လေးဦးစလုံးမှာ လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း မရှိတော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျသွားကြသည်။

“သူတို့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ပြန်ကောင်းလာတာလား”

သို့သော် စူးချန်ခုန်းတို့အဖွဲ့သည် ထိုသတ္တဝါ လေးဦး၏ ခြေလက်များကို ဖြတ်တောက်ထားသော်လည်း သေမင်းတောင်တန်း၏ စွမ်းအားအောက်တွင် ၎င်းတို့၏ ခြေလက်များမှာ ပြန်ပေါက်ကာ ပြန်ကောင်းလာသည်ကို သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။

“ဒီအကောင်တွေက တကယ်ကို ရွံစရာကောင်းတယ်” ဟုန်ကျန်းရှန့် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

သူတို့ကို သတ်လိုက်ပါက သေခြင်းတရား အမှတ်အသား ရိုက်နှိပ်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး အမှတ်အသား များလေလေ သေမင်းတောင်တန်းတွင် သေဆုံးရန် ပိုမြန်လေလေ ဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော် အသေမသတ်ဘဲ ထားပါကလည်း မည်မျှပင် ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရပါစေ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမည် ဖြစ်သည်။

“သူတို့ မလှုပ်နိုင်ခင်မှာပဲ အရင် ထွက်သွားကြရအောင်” ရှယန်ယီက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူတို့ သုံးဦးထဲတွင် သူသည် သေမင်းတောင်တန်း၌ အချိန်အနည်းဆုံးသာ တောင့်ခံနိုင်သူ ဖြစ်သဖြင့် ခရီးကို အမြန်ဆုံး နှင်လိုနေသည်။

“အင်း”

စူးချန်ခုန်းနှင့် ဟုန်ကျန်းရှန့်တို့လည်း လေးနက်စွာ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့ သေမင်းတောင်တန်းထဲသို့ ဝင်လာရုံရှိသေးသော်လည်း မသေနိုင်သော သတ္တဝါ အများအပြားနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။ သေမင်းတောင်တန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာများတွင်မူ ယခုထက် ပိုမိုများပြားသော သတ္တဝါများ ရှိနေပေလိမ့်မည်။ ၎င်းတို့ကို သတ်၍မရသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရင်းနှင့်ပင် အမြန်ဆုံး ဖြတ်ကျော်ကြရမည် ဖြစ်သည်။

ဝူးရှ်

စူးချန်ခုန်းတို့အဖွဲ့သည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သတ္တဝါများ၏ ဒဏ်ရာများ အပြည့်အဝ မပျောက်ကင်းမီမှာပင် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အတတ်များကို အသုံးပြုကာ သေမင်းတောင်တန်းအတွင်းသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားကြသည်။

“မသေနိုင်တဲ့ သတ္တဝါတွေ ပိုများလာပြီ။”

သေမင်းတောင်တန်း၏ အတွင်းပိုင်းသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ရောက်ရှိလာသည်နှင့်အမျှ မသေမျိုး သတ္တဝါ အရေအတွက် ပိုမိုများပြားလာသည်ကို စူးချန်ခုန်း သတိပြုမိသည်။ ဤသတ္တဝါများတွင် လူသားပုံစံ သိုင်းပညာရှင်များသာမက သားရဲပုံစံများလည်း ပါဝင်ပြီး အားလုံးမှာ သေမင်းတောင်တန်းတွင် သေဆုံးသွားကာ မှန်သခင်၏ မဟာနတ်ဘုရားစွမ်းရည်ဖြင့် ပြန်လည်ထွက်ပေါ်လာသူများ ဖြစ်ကြသည်။

စူးချန်ခုန်းနှင့် သူ၏ အဖော်များသည် တိုက်ခိုက်ရင်း ဆုတ်ခွာရင်းဖြင့် လိုက်လံတိုက်ခိုက်သူများကို သေစေလောက်သော ဒဏ်ရာများ မပေးဘဲ လှုပ်ရှားမရအောင်သာ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ အချိန်များ ကုန်လွန်သွားပြီး သုံးရက်ခန့်မှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

စူးချန်ခုန်းတို့အဖွဲ့သည် အမြန်ဆုံး ခရီးနှင်လိုသော်လည်း အဆက်မပြတ် ပြေးလွှားတိုက်ခိုက်နေရသဖြင့် အားအင်ကုန်ခမ်းလာကာ ခေတ္တနားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ သေမင်းတောင်တန်း၏ ညအချိန်မှာ ပိုမိုအန္တရာယ်ကြီးမားလှသည်။

ကြီးမားသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ အခေါင်းအတွင်းတွင် စူးချန်ခုန်းတို့အဖွဲ့သည် ပုန်းအောင်းကာ တိတ်ဆိတ်စွာ အနားယူနေကြသည်။

“ဝေါင်း”

သစ်ခေါင်းအပြင်ဘက်တွင် ကျားဟောက်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသော အသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

“လာပြန်ပြီလား”

ရှယန်ယီသည် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသည်။ သူတို့ အနားယူရသည်မှာ နှစ်နာရီပင် မပြည့်သေးပေ။ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိသဖြင့် သူတို့ သုံးဦးစလုံး သစ်ခေါင်းထဲမှ ခုန်ထွက်လိုက်ကြသည်။

စူးချန်ခုန်း ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မသေနိုင်သော သတ္တဝါ သုံးဆယ်ကျော်ခန့် စုဝေးကာ သူတို့ထံသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းတို့သည် အစွမ်းချင်း မတူညီကြသော်လည်း လျှော့တွက်၍မရပေ။ သေမင်းတောင်တန်းသို့ ဝင်ရောက်လာသူများမှာ အခွင့်အရေး ရနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ရလောက်အောင် အစွမ်းထက်သူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း အတွင်း၌ သေဆုံးခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။

“အဲဒီ အဝါရောင်ဝတ်စုံနဲ့ လူက အစွမ်းထက်ဆုံးပဲ”

စူးချန်ခုန်းသည် ထိုအုပ်စုကို အကဲခတ်လိုက်ပြီး အဝါရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူတစ်ဦးကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ထိုသူမှာ အခြားသတ္တဝါများထက် သိသိသာသာ အစွမ်းထက်ပုံရပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် သွေးရောင်အနည်းငယ်ပင် ရှိနေသေးရာ မကြာသေးမီကမှ မသေနိုင်သော သတ္တဝါ ဖြစ်သွားပုံရသည်။

“အဲဒီလူရဲ့ ဝတ်စုံက… လျိုမျိုးနွယ်စုရဲ့ အကြီးအကဲမလား”

ရှယန်ယီက ထိုအဝါရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူ၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် မှတ်မိသွားသည်။ သူသည် သေမင်းတောင်တန်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော သတ္တဝါ မဟုတ်ဘဲ မှန်ကမ္ဘာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသော သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ လျိုမျိုးနွယ်စုမှာ သိုင်းဝိဇ္ဇာသူတော်စင် ရှိသော နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသော မိသားစုဖြစ်ပြီး မုမျိုးနွယ်စုထက်ပင် အားမနည်းလှပေ။

သူတို့သည်လည်း မှန်ကမ္ဘာအတွင်းသို့ အထူးအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ စေလွှတ်ခဲ့ပြီး လျိုမျိုးနွယ်စု၏ နတ်ဘုရားသားတော်က ဦးဆောင်ကာ သေမင်းတောင်တန်း၏ တတိယအဆင့်သို့ စောစီးစွာ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ဤအဝါရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူမှာ ထိုအဖွဲ့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသူ ဖြစ်သဖြင့် အလွန်အစွမ်းထက်သော၊ နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တု ဖော်ထုတ်နိုင်သော မဟာသိုင်းပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်မှာ သေချာပါသည်။ သို့သော် သူပင်လျှင် ဤနေရာတွင် အသက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီး မသေမျိုး သတ္တဝါ ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။

ဤအချက်က သူတို့ သုံးဦးစလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ တတိယအဆင့်သို့ စောစီးစွာ ဝင်ရောက်သွားသော သိုင်းပညာရှင်များစွာမှာလည်း ဤနေရာတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။