အခန်း ၃၁၀

အခန်း (၃၁၀)

အချိန်အတွယ် ခိုး၍ သစ်သီးအပုပ်များကို ရောင်းချခြင်း

အရောင်းစာရေး၏ စကားကို ကြားသောအခါ လျန်ထျန်းမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသထွက်သွားပြီး ပြန်လည် ချေပ လိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားဆီက ဒူးရင်းသီး ဝယ်သွားပြီးမှ အပုပ်တစ်လုံးကို တမင်သက်သက် သွားဝယ်ပြီး လာလဲမယ့်သူ ဘယ်သူ ရှိမှာလဲ...၊ ကိုယ့်ဆီက ရောင်းလိုက်တဲ့သူဆီပဲ ပြန်လာမှာပေါ့...။”

"ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ စောင့်ကြည့်ကင်မရာတွေ ရှိတယ် မဟုတ်ဘူးလား...။ ဒီဒူးရင်းသီးတွေကို ခင်ဗျားဆီက တကယ် ဝယ်သွားတာ ဟုတ်မဟုတ် အခုပဲ မှတ်တမ်းကို ပြန်ကြည့်လို့ ရတာပဲ...။”

"ရောင်းပြီးပစ္စည်း ပြန်မလဲပေးချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ဒီအတိုင်း ပြောလိုက်ပါ...။ ဘာလို့ ဆင်ခြေတွေ အများကြီး ပေးနေရတာလဲ...။ ဪ ပြီးတော့ ခင်ဗျားကို ပြောလိုက်ဦးမယ်၊ ရောင်းပြီးပစ္စည်း ပြန်မလဲပေးတာက ဥပဒေနဲ့ မညီဘူးနော်...။”

ဤစကားများကို ကြားပြီးနောက် အရောင်းစာရေးမှာ ခေါင်းငုံ့သွားပြီး မေးခွန်းကို ရှောင်လွှဲနေသည့်အလား တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။

လျန်ထျန်းက လေသံကို လျှော့လိုက်ပြီး သူ့ကို သေချာ ဆက်ပြောလိုက်လေသည်။

"စီးပွားရေး လုပ်တဲ့နေရာမှာ ရိုးသားမှုက အရေးအကြီးဆုံးပဲ…။ အထူးသဖြင့် ခင်ဗျားတို့မှာ တကယ့်ဆိုင်အစစ် ရှိနေတာလေ...၊ ခင်ဗျားတို့က တစ်ရက် နှစ်ရက်လောက်ပဲ လုပ်ချင်တာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား...။”

"ဒူးရင်းသီး အပုပ်တွေနဲ့ ကြုံရတာက ရှောင်လွှဲလို့ မရပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ ရောင်းပြီးတဲ့နောက်ပိုင်း ဝန်ဆောင် မှုကို ကောင်းကောင်း လုပ်ပေးဖို့ လိုတယ်...။ အဲ့ဒါမှ ရေရှည် စီးပွားရေး လုပ်နိုင်မှာပေါ့...။ မဟုတ်ရင် နောက်ပိုင်း ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဒူးရင်းသီးတွေကို ဘယ်သူက ဝယ်ရဲတော့မှာလဲ...။”

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရလျှင် လျန်ထျန်းက အရောင်းစာရေးမှာ အတော်လေး ငယ်ရွယ်သေးသည်ဟု ထင်ကာ ဤမျှ သေးငယ်သော ကိစ္စလေးကို ကြီးကျယ်မသွားစေချင်သဖြင့် အကျိုးအကြောင်း သင့်တင့်စွာ ပြောဆို လိုခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် မည်သူ သိမည်နည်း အရောင်းစာရေးက လှည့်လာပြီး လျန်ထျန်းအား အတော်လေး စိတ်အိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို အလုပ်သင်ပေးနေတာလား...။”

ဤစကားက လျန်ထျန်းကို တကယ်ပင် မှင်တက်သွားစေခဲ့ပြီး သူမှာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားရလေသည်။

"ကျွန်တော်က ခင်ဗျားကို အလုပ်သင်ပေးနေတယ်ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ...။ ဒါက လုံးဝ ပုံမှန် ယုတ္တိတန်တဲ့ ကိစ္စပဲ မဟုတ်ဘူးလား...။”

"ပြီးတော့ နောက်ပိုင်း တခြားသူတွေကို ဒူးရင်းသီး အပုပ်တွေ မရောင်းဖို့ သတိပေးတာကလည်း စားသုံးသူ အားလုံးအတွက် ကိုယ်စား ပြောပေးနေတာပဲလေ...။”

"မဟုတ်ရင် ဒူးရင်းသီး အပုပ် ဝယ်မိသွားရင် ဘယ်သူက စိတ်မတိုဘဲ နေမှာလဲ...။ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတွေအနေနဲ့ စားသုံးသူတွေကို ဝန်ဆောင်မှု ပေးရမှာ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အလုပ် မဟုတ်ဘူးလား...။”

ခေါင်းငုံ့ထားသော အရောင်းစာရေးက ထပ်မံ ချေပလိုက်လေသည်။

"ဒူးရင်းသီးတွေက ကောင်းကင်ကနေ ကျလာတာ မဟုတ်ဘူး...။ ရောင်းပြီးသွားရင် ပြန်လဲပေးစရာ အကြောင်း မရှိဘူး...။”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ လျန်ထျန်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရယ်ပင် ရယ်ချင်သွားလေသည်။

"ဒူးရင်းသီး အပုပ်တွေကို စားသုံးသူတွေဆီ ဒီအတိုင်း ရောင်းလိုက်လို့ ရတာလား...။”

အရောင်းစာရေးက မိမိကိုယ်ကိုယ် မှန်ကန်သည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်...။”

လျန်ထျန်းက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်လား...။”

ဤသို့ပြောပြီးနောက် လျန်ထျန်းမှာ တကယ်ပင် အံ့သြချီးကျူးသွားမိလေသည်။

ထို့အပြင် တစ်ဖက်လူက ဒူးရင်းသီး ပို့ဆောင်ရေး အမှာစာအတွက် ငွေပြန်အမ်းရန် တောင်းဆိုမှုကို အစဉ်တစိုက် ငြင်းပယ်နေခဲ့ရာ ၎င်းတို့က ငွေပြန်မအမ်းလိုကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေလေသည်။

ဒူးရင်းသီး လာပြန်ပေးသော မိန်းကလေးမှာ ငိုတော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်နေလေသည်။ လျန်ထျန်းက သူမကို ဘေးသို့ ခေါ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မလန့်ပါနဲ့…၊ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း စျေးကွက်ကြီးကြပ်ရေးဌာန ကို ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်...။ တရားမျှတမှု ရှာစရာ နေရာမရှိဘူးဆိုတာကို ကျွန်တော် လုံးဝ မယုံဘူး...။”

ဖုန်းဆက်ပြီးနောက် လျန်ထျန်းက သူ ဝယ်လာသော ဒူးရင်းသီး အပုပ်ကို မိန်းကလေးအား ယူထားခိုင်းကာ သူတို့နှစ်ဦး ဘေးသို့ သွား၍ စောင့်နေလိုက်ကြလေသည်။

စောင့်နေစဉ်အတွင်း သစ်သီးဆိုင်၏ ပိုမို ထူးဆန်းသော လုပ်ရပ်များစွာကို သူတို့ မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ရလေသည်။

မကြာမီပင် အရောင်းစာရေးက ဘေးရှိ သေတ္တာတစ်လုံးထဲမှ ဒူးရင်းသီး အချို့ကို ယူကာ ရောင်းရန် ဆိုင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်လေသည်။

ဘုရားရေ သူတို့ ထုတ်လာသော ဒူးရင်းသီးများ အားလုံးမှာ ပွင့်နေပြီး အချို့အထဲမှ ပိုးကောင်များ တွားသွားနေ သည်ကိုပင် ခပ်ရေးရေး မြင်နိုင်လေသည်။

ဤဒူးရင်းသီး အပုပ်အစုလိုက်ကို မည်သည့်နေရာမှ ဝယ်လာခဲ့ကြသည် မသိပေ။ ဤမျှ ဆိုးရွားနေသည်ကိုပင် ရောင်းရန် တင်ထားကြသေးသည်။ သူတို့က ဒူးရင်းသီး အပုပ်များကိုသာ ရောင်းချနေကြခြင်းလောဟု တွေးထင် စရာပင် ဖြစ်လေသည်။

ထို့နောက် ထိုအထဲမှ ပိုကောင်းသည်များကို ရွေးချယ်ကာ အောက်ဘက်ရှိ အပုပ်များကို ဖုံးကွယ်ရန် အပေါ်မှ တင်ထားလိုက်ကြလေသည်။

အစားအသောက် ပို့ဆောင်ရေး အမှာစာ ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အဆိုးရွားဆုံး တစ်လုံးကို အမြန်ထုတ် ကာ အထပ်ထပ် လုံခြုံစွာ ထုပ်ပိုးပြီး ပို့ဆောင်ရေးသမားကို ယူသွားစေလေသည်။

ဤအရာက အစားအသောက် ပို့ဆောင်ရေး အမှာစာများကို အမှိုက်စွန့်ပစ်ရာ လမ်းကြောင်းတစ်ခုအဖြစ် သဘောထားပြီး ၎င်းမှတစ်ဆင့် ငွေရှာနေခြင်းပင် မဟုတ်ပါလား။

နောက်ဆုံးတွင် စျေးကွက်ကြီးကြပ်ရေးဌာန မှ တာဝန်ခံများ ရောက်ရှိလာခဲ့လေရာ ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထား သော မန်နေဂျာ နှစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။

လျန်ထျန်းနှင့် မိန်းကလေးတို့က ချက်ချင်း ပြေးသွားကာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို သူတို့အား ပြောပြလိုက်ကြလေ သည်။

သို့သော် ထိုဆိုင်အတွင်း၌ အစောပိုင်းက အရောင်းစာရေးက အကူအညီတောင်းရန် စာပို့လိုက်သည်မှာ ရှင်းလင်း လှပြီး အခြား လူငယ် နှစ်ဦး ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ဤအခြေအနေအရ ဤဆိုင်ကို ထိုလူငယ် သုံးဦး ပူးပေါင်း ဖွင့်လှစ်ထားခြင်း ဖြစ်ဟန်တူလေသည်။

အခြား နှစ်ဦးမှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားနေသေးပြီး စျေးကွက်ကြီးကြပ်ရေး ဝန်ထမ်းများရှေ့တွင်ပင် ရဲတင်းစွာ အော်ဟစ် နေကြလေတော့သည်။

"ဆိုင်ပြင်ရောက်သွားရင် ရောင်းပြီးပစ္စည်း ပြန်မလဲပေးဘူးလို့ ပြောထားတယ်လေ ဆိုင်းဘုတ်မှာ ရေးထားတာကို မမြင်ဘူးလား...။”

"မင်းတို့လူတွေက ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နေတာပဲ...။ ပိုက်ဆံချွေတာချင်လို့ တစ်ပေါင်ကို ပြား နှစ်ဆယ် ဒါမှမဟုတ် သုံးဆယ်လောက်ပေးရတဲ့ ဒူးရင်းသီးတွေကို လာဝယ်ကြတာလေ...။ ပိုကောင်းတဲ့ ဒူးရင်းသီးတွေ လိုချင်ရင် တခြားနေရာ သွားဝယ်ကြ...။”

မိန်းကလေးမှာ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်သွားကာ ချက်ချင်းပင် ညည်းညူပြောဆိုလိုက်လေသည်။

"မနေ့က ဆိုင်းဘုတ်မှာ ရောင်းပြီးပစ္စည်း ပြန်မလဲပေးပါဘူးလို့ ရေးမထားဘူး...။ အဲ့ဒီတုန်းက အတော်လေး နောက်ကျနေပြီဆိုတော့ အထူးပရိုမိုးရှင်းလို့ပဲ ရေးထားတာ...။”

"ကျွန်မ ဝယ်ပြီး အိမ်ယူသွားမှ အပုပ်ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတာ...။ ချက်ချင်း ပြန်လာပြီး လာရှာသေးတယ် ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဆိုင်ပိတ်သွားပြီ...၊ ဒါကြောင့် ဒီနေ့မှ လာခဲ့တာ...။”

"ကျွန်မကို မယုံရင် စောင့်ကြည့်ကင်မရာ မှတ်တမ်းကို ပြန်ကြည့်လို့ ရပါတယ်...။ ကျွန်မ တကယ် လိမ်မပြောပါ ဘူး...။”

သို့သော် မိန်းကလေး စကားပြော၍ မဆုံးမီမှာပင် မူလ အရောင်းစာရေးက သူမကို ထပ်မံ ဖြတ်ပြောလိုက်လေ သည်။

"မင်းက ငါ့ကို ရွေးမခိုင်းဘဲ မင်းကိုယ်တိုင် အတင်း ရွေးခဲ့တာလေ...။ အဲ့ဒါ မင်း အပုပ်တစ်လုံး ရွေးမိသွားတော့ ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ...။”

"ပြီးတော့ မင်းကို ဒီနေရာမှာတင် ခွါပေးမယ်လို့ ပြောတာကို မင်းကိုယ်တိုင်က အခွါမခံခဲ့တာလေ...။ နောက်ဆုံး ကျတော့ ဆိုင်ပြင်ရောက်သွားရင် ရောင်းပြီးပစ္စည်း ပြန်မလဲပေးဘူးလို့ မင်းကို ငါ ပြောခဲ့တာပဲ...။”

ဤစကားကို ကြားသောအခါ အခြား အစုစပ် နှစ်ဦးမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြလေသည်။

"နားထောင်စမ်း ဆိုင်ပြင်ရောက်သွားရင် ရောင်းပြီးပစ္စည်း ပြန်မလဲပေးဘူးလို့ ငါတို့ ပြောခဲ့ပြီးသားမို့ ငါတို့နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်တော့ဘူး...။”

"ဟုတ်တယ်...၊ သူမသာ ဒီနေရာမှာတင် ခွါခိုင်းလိုက်ရင် ဒီလိုတွေ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး...။ ဒါကြောင့် သူမကိုယ် သူမပဲ အပြစ်တင်ရမှာပဲ...။”

ဤသည်ကို ကြားသောအခါ လျန်ထျန်းမှာ ဆက်၍ မသည်းခံနိုင်တော့ပေ။ သူ ဝယ်လာခဲ့သော ချိတ်ချိန်ခွင်ကို ထုတ်ယူကာ တင်းမာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အရင်က မင်းတို့ကို တိုက်ရိုက် မရင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းက စျေးကွက်ကြီးကြပ်ရေး ဝန်ထမ်းတွေရှေ့မှာ မင်းတို့ကို ဖွင့်ချချင်လို့ပဲ...။”

"ဒူးရင်းသီးကို နေရာမှာတင် ခွါပြီး အခွံကို လွှင့်ပစ်လိုက်တာက မင်းတို့ အချိန်အတွယ် ခိုးထားတာကို ဖုံးကွယ် ချင်လို့ဆိုတာ ငါတို့ မသိဘူးများ မှတ်နေလား...။”

"ခုနက ထိုမိန်းကလေး ဝယ်လာတဲ့ ဒူးရင်းသီးကို ငါ ချိန်ကြည့်ပြီးပြီ...။ မနေ့ညက အထူးပရိုမိုးရှင်းနဲ့ တစ်ကျင်းကို ပြား နှစ်ဆယ်ဆိုပြီး သူမက ပြား တစ်ရာ့လေးဆယ် ပေးခဲ့ရတယ်ဆိုတော့ ခုနစ်ကျင်း ရှိရမှာ မဟုတ်ဘူးလား...။”

"ဒါပေမဲ့ ပြန်ချိန်ကြည့်လိုက်တဲ့ ရလဒ်က ခြောက်ကျင်းတောင် မပြည့်ဘူး…၊ တစ်ကျင်းကျော်တောင် လိုနေသေး တယ်...။ အဲ့ဒါက အလေးချိန်ခိုးတဲ့ ချိန်ခွင်နဲ့ ချိန်ထားတယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ...။ သစ်သီးအပုပ်တွေကို ချိန်တွယ်ပြီး တော့ အချိန်ပါ လျှော့သေးတယ်ဆိုတာ တကယ်ကို ယုတ်မာလွန်းတယ်...။ ဘာတွေများ ပြောစရာ ရှိသေးလို့ လဲ...။”

အချိန်အတွယ် လျော့နည်းနေကြောင်းကို ထောက်ပြလိုက်ခြင်းက တစ်ဖက်လူအား နှုတ်ပိတ်သွားစေလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့လေသည်။

မထင်မှတ်ဘဲ တစ်ဖက်လူမှာ လုံးဝ အရှက်မရှိသည့်အပြင် မောက်မာကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် မှန်ကန်သည်ဟု ထင်မှတ်၍ ပြောဆိုလာလေသည်။

"အခု ဒူးရင်းသီး လက်ကားဈေးက ဘယ်လောက်လဲဆိုတာ မင်း သိလား...။ အချိန်မခိုးရင် ငါတို့ ဘယ်လောက် ရောင်းရောင်း အရှုံးပေါ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား...။”

"ဟုတ်တယ် ငါတို့က ပရဟိတအဖွဲ့မှ မဟုတ်တာ...။ မင်းတို့ကို ဒူးရင်းသီး ကျွေးဖို့ ငါတို့က ဘာလို့ အရှုံးခံရမှာ လဲ...၊ အဲ့ဒါက ဘယ်လို စိတ်ကူးယဉ်မှုမျိုးလဲ...။”

လျန်ထျန်းမှာ ဤထူးဆန်းသော စကားများကြောင့် နောက်တစ်ကြိမ် ဒေါသထွက်သွားရပြန်လေသည်။

"ဒူးရင်းသီး အရင်းဈေးက ဘယ်လောက်ပဲ ဖြစ်နေပါစေ...။ အဲ့ဒါကို အကြောင်းပြချက် လုပ်ပြီး စားသုံးသူတွေကို အလေးချိန်ခိုးတဲ့ ချိန်ခွင်နဲ့ လိမ်ညာလို့ မရဘူး...။”

"ဈေးနှုန်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားရမယ်...၊ ငါတို့က တတ်နိုင်ရင် ဝယ်မယ် မတတ်နိုင်ရင် မဝယ်ဘူး ပေါ့...။”

"ပိုပြီး လွန်ကျူးတာက မင်းတို့က အစားအသောက် ပို့ဆောင်ရေး အမှာစာတွေအတွက် အခုလို အလေးချိန်ခိုးတဲ့ ချိန်ခွင်ကို သုံးနေပြီး ပို့ဖို့အတွက်ကိုလည်း အပုပ်တွေကို တမင်တကာ ရွေးထုတ်နေသေးတယ်...။ တစ်ခါပို့ရင် တစ်ခါ လိမ်လို့ ရတယ်လို့ ထင်နေတာလား...။”

အရောင်းစာရေး သုံးဦးမှာ အကြောင်းပြချက် ကင်းမဲ့နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

"ငါ ထပ်ပြောမယ် ဆိုင်ပြင်ရောက်သွားရင် ရောင်းပြီးပစ္စည်း ပြန်မလဲပေးဘူး...၊ မင်း ကြားလား...။”

"အစားအသောက် ပို့ဆောင်ရေးမှာ ကူပွန်တွေ ရှိပြီး ဈေးကလည်း အများကြီး ပိုသက်သာတယ်လေ...၊ ဒါပေမဲ့ ပေးရတဲ့ ဈေးနဲ့ တန်တာပဲ ရမှာပေါ့...။ ဈေးလည်းပေါ ပစ္စည်းလည်းကောင်း ဆိုတာမျိုးက မရနိုင်ဘူး...၊ ဒီ လောကမှာ အလကားရတဲ့ နေ့လယ်စာဆိုတာ မရှိဘူး...။”

လျန်ထျန်းက သူတို့ကို အဆုံးထိ တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားလေသည်။

"ဈေးသက်သာတယ်ဆိုရင်တောင် ပိုက်ဆံပေးရတာပဲလေ...။ မင်းတို့က ငါတို့ကို ပုပ်သိုးပြီး နံစော်နေတဲ့ စားလို့ မရတဲ့ အရာတွေကို ဒီအတိုင်း ပေးလို့ မရဘူး...။”

သဘောထား အဆိုးရွားဆုံးသူက လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"အပုပ်တွေက ဘာလို့ စားလို့ မရ ရမှာလဲ...၊ ဒူးရင်းသီး စားတယ်ဆိုတာ အနံ့ဆိုးကို အရသာခံဖို့ မဟုတ်ဘူး လား...။ ပိုနံလေ ပိုကောင်းလေပဲ...။”

ဤစကားမှာ ဒေါသထွက်ဖွယ် ကောင်းလှပြီး လုံးဝ အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် မရှိသော ယုတ္တိတန်မှု ကင်းမဲ့ သည့် စကားပင် ဖြစ်လေသည်။

လျန်ထျန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါဆိုရင် ဒီဒူးရင်းသီး အပုပ် နှစ်လုံးစလုံးကို မင်း စားလိုက်လေ...။ မင်း တကယ် ကုန်အောင် စားနိုင်ရင် ငါတို့ ကျေပြီလို့ သတ်မှတ်ပေးမယ်...။”

ဒူးရင်းသီး အပုပ် နှစ်လုံးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သဘောထား အဆိုးရွားဆုံးသူပင် မျက်မှောင် ကြုတ်သွားခဲ့ရာ ၎င်းတို့မှာ စား၍မရနိုင်ကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ သိနေလေသည်။

သူသည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားလေသည်။

"ငါ ဝယ်ထားတာလား...၊ ငါ ဝယ်ထားတာ မဟုတ်ဘူး ငါက ဘာလို့ စားရမှာလဲ...။ ဒါက ဘယ်လို နောက်ပြောင် မှုမျိုးလဲ...။”

"မင်းတို့ ဒူးရင်းသီး အပုပ် ဝယ်မိတာက မင်းတို့နဲ့ ထိုက်တန်လို့ပဲ...။ ဘယ်လောက်တောင် အရှက်မရှိလိုက် သလဲ...။”

လျန်ထျန်းက အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်လေသည်။

"အချိန်အတွယ် ခိုးပြီး သစ်သီးအပုပ်တွေကို ရောင်းနေပြီးတော့ အခုမှ ဖိအားများနေတာလား...။ မင်းတို့ကမှ အရှက်မရှိတာ...။”

အခင်းဖြစ်ပွားရာ နေရာရှိ လေထုမှာ ပိုမို တင်းမာလာသည်နှင့်အမျှ နောက်ဆုံးတွင် စျေးကွက်ကြီးကြပ်ရေး ဝန်ထမ်းများက မျှတစွာ ပြောဆိုရန် ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

"ဒီဆိုင်းဘုတ်ကို အရင် ဖြုတ်လိုက်စမ်း...၊ ရောင်းပြီးပစ္စည်း ပြန်မလဲပေးဘူးဆိုတာ လုံးဝ လက်ခံလို့ မရဘူး...။ အဲ့ဒါကို ရေးထားသည်ဖြစ်စေ ပြောထားသည်ဖြစ်စေ မင်းတို့ ဆုံးဖြတ်ခွင့် မရှိဘူး...။”

"ပြီးတော့ ဖောက်သည်တွေကို အချိန်အတွယ် လျှော့ပေးတဲ့ ပြဿနာ ရှိသေးတယ်...။ ဒီပို့ဆောင်ရေးသမား ပြောတာ မှန်တယ်...။ မင်းတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက စားသုံးသူတွေကို လိမ်ညာလှည့်ဖြားရာ ရောက်တယ်...။”

"စျေးကွက် စီမံခန့်ခွဲမှု ဥပဒေအရ မင်းတို့ကို ယွမ် နှစ်ထောင်ကနေ နှစ်သောင်းကြား ဒဏ်ငွေချမှတ် အပြစ် ပေးရမယ်...။”

"မင်းတို့ နှစ်ထောင် အဒဏ်ရိုက်ခံချင်လား ဒါမှမဟုတ် နှစ်သောင်း အဒဏ်ရိုက်ခံချင်လားဆိုတာက အခြေအနေကို မင်းတို့ ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းမလဲဆိုတဲ့ အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်...။”

ဤစကားများက နောက်ဆုံးတွင် ထိုလူ သုံးဦး၏ မောက်မာမှုကို လျော့ကျသွားစေခဲ့လေသည်။

သဘောထား အဆိုးရွားဆုံးသူမှာ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး မှုန်ကုပ်ကုပ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အလေးချိန်ခိုးတဲ့ ချိန်ခွင်ကို သုံးတာ ငါတို့ချည်းပဲမှ မဟုတ်တာ...။ တခြားသူတွေလည်း အလေးချိန်ပိုခိုးတဲ့ ချိန်ခွင် တွေကို သုံးနေကြတာပဲ...။”

စျေးကွက်ကြီးကြပ်ရေး ဝန်ထမ်းများက ချက်ချင်းပင် သတိပေးလိုက်လေသည်။

"ငါတို့ တွေ့သမျှ အကုန်လုံးကို အပြစ်ပေးမှာပဲ...။ အခု မင်းတို့ အလှည့်ရောက်ပြီဆိုတော့ မင်းတို့ ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ...။ မဟုတ်ရင် ငါတို့ မင်းတို့ဆိုင်ကို ပိတ်ပစ်လိုက်မယ်ဆိုတာ ယုံလိုက်စမ်း...။”

သဘောထား အဆိုးရွားဆုံးသူမှာ နောက်ဆုံးတွင် နောက်ဆုတ်သွားပြီး လေသံ ပျော့ကျသွားလေသည်။

"ဒါဆို ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ ငါတို့ ဘယ်လို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရမလဲ...။”

စျေးကွက်ကြီးကြပ်ရေး ဝန်ထမ်းက လျန်ထျန်းနှင့် မိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ပထမဆုံး ပြန်ပေးရမယ့် ဒူးရင်းသီးတွေကို ငွေပြန်အမ်းပေးလိုက် ပြီးတော့ အသစ်လဲပေးရမယ့် သူတွေကို ပိုကောင်းတာနဲ့ လဲပေးလိုက်...။”

"မင်းတို့က ဘာမှလည်း မသိဘဲနဲ့ တော်တော် ရဲတင်းနေတာပဲ...။ မင်းတို့ ပြောသမျှ ဖြစ်ရမယ်လို့ တကယ် ထင်နေတာလား...။”

"မင်းတို့ စားနပ်ရိက္ခာ ဘေးကင်းလုံခြုံရေး ဥပဒေအကြောင်း သိလား...။ ဒီနေရာကနေ အစားအသောက် ဝယ်သွား ပြီး ပြဿနာ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် မင်းတို့ တာဝန်ယူရမယ်...။”

"ရောင်းပြီးပစ္စည်း ပြန်မလဲပေးဝံ့ဘူး ဆိုရင်တော့ အဲ့ဒါက ဥပဒေကို ဗြောင်ကျကျ အံတုနေတာပဲ...။ တကယ်လို့ ဆိုးရွားတဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ဒါမှမဟုတ် သက်ရောက်မှု တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် မင်းတို့ကို ငါတို့ ဖမ်းလို့ရတယ်...။”

သဘောထား အဆိုးရွားဆုံးသူမှာ တကယ်ကို အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်ပြီး အားကြီးသူကို ကြောက်တတ်သည့် အနိုင်ကျင့်သူ တစ်ဦးပင် ဖြစ်လေသည်။ အရင်က ပို၍ ကြမ်းတမ်းလေလေ ယခု ပို၍ သတ္တိကြောင်လေလေ ဖြစ်သည်။

"ရောင်းပြီးပစ္စည်း ပြန်မလဲပေးပါ" ဟူသော ဆိုင်းဘုတ်ကို နာခံမှုရှိစွာဖြင့် ဖြုတ်ချလိုက်ပြီးနောက် မိန်းကလေး အား ငွေပြန်အမ်းပေးလိုက်ကာ အစားအသောက် ပို့ဆောင်ရေး အမှာစာအတွက် ငွေပြန်အမ်းရန် တောင်းဆိုမှု ကိုလည်း သဘောတူလိုက်လေသည်။

ဤအရာအားလုံးကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် သူက စျေးကွက်ကြီးကြပ်ရေး ဝန်ထမ်းများအား အချွဲအလျော့လုပ် ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကြည့်ပါဦး...၊ ခင်ဗျားတို့ ပြောတဲ့အတိုင်း ကျွန်တော် အကုန် လုပ်ပေးပြီးပြီဆိုတော့ ဒဏ်ငွေကို လွတ်ငြိမ်းခွင့် ပေးလို့ ရမလား...။ ကျွန်တော်တို့ စီးပွားရေး လုပ်ရတာလည်း မလွယ်ပါဘူး...။”

စျေးကွက်ကြီးကြပ်ရေး ဝန်ထမ်းက တရားမျှတမှု ရှိစွာဖြင့် တင်းမာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ ချိန်ခွင်တွေ အားလုံးကို ငါတို့ သိမ်းဆည်းလိုက်မယ် ပြီးတော့ ခဲတံဆိပ်ပါတဲ့ သင့်တော် တဲ့ စမတ် ချိန်ခွင်တွေနဲ့ အစားထိုးပေးမယ်...။”

"အခုကစပြီး မင်းတို့ရဲ့ အမှာစာတိုင်းကို ငါတို့ ခြေရာခံနိုင်တော့မယ်...။ နောက်တစ်ခါ ထပ်မလုပ်နဲ့ မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ကြိမ်ကျ ပြစ်ဒဏ်တွေက ပိုကြီးလိမ့်မယ်... နားလည်လား...။”

စျေးကွက်ကြီးကြပ်ရေး ဝန်ထမ်းများထံမှ စကားများကို အများအပြား နားထောင်ပြီးနောက် အရိုင်းစိုင်းဆုံး သူပင်လျှင် ၎င်းတို့ လွတ်မြောက်သွားပြီး အပြစ်ပေးခံရမည် မဟုတ်ဟု တကယ်ပင် ယုံကြည်သွားလေသည်။

သူသည် မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးရွှင်လျက် ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညိတ်လိုက်လေသည်။

သို့သော် စျေးကွက် မန်နေဂျာထံမှ နောက်တစ်ခွန်းက သူ၏ အပြုံးကို မျက်နှာပေါ်တွင်ပင် ခဲအေးသွားစေခဲ့ လေသည်။

"ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မင်းကို ပြား တစ်သောင်းပဲ ဒဏ်ရိုက်လိုက်မယ်...၊ နောက်ဆို ပိုသတိထား...။”

စျေးကွက်ကြီးကြပ်ရေး ဝန်ထမ်းများ ဒဏ်ကြေးဖြတ်ပိုင်း ထုတ်ပေးပြီး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ပြန်အမ်းငွေ ရရှိသွားသော မိန်းကလေးမှာလည်း ဝမ်းသာအားရဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့လေသည်။

လျန်ထျန်း ထွက်ခွာတော့မည့် ဆဲဆဲမှာပင် သဘောထား အဆိုးရွားဆုံးသူက သူ့ကို ဆွဲဖမ်းလိုက်ပြီး ပြင်းပြင်း ထန်ထန် ခြိမ်းခြောက်လိုက်လေသည်။

"ဒါတွေအကုန်လုံးက နံစော်နေတဲ့ ပို့ဆောင်ရေးသမား…၊ မင်း ပြဿနာရှာလို့ ဖြစ်ရတာဆိုတာ ငါ့အစ်ကိုဆီက ကြားတယ်...။ ဒဏ်ငွေ ပြား တစ်သောင်းကို မင်း ပြန်လျော်ပေးရမယ်...။”