အခန်း (၁၀၉-၁၁၀)

၁၉၇၀ ကျေးလက်မှာ ဖရဲသီးစားမယ်

အပိုင်း ၁၀၉

ဝမ်လိဟုန်က သမီးဖြစ်သူ ချန်ပေါင်ကျူးကို တံတောင်နှင့် တွတ်လိုက်ရာ ချန်ပေါင်ကျူးက ဖခင်ဖြစ်သူ၏ လက်မောင်းကို အမြန်ဆွဲကိုင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ... တွေ့လား၊ သမီးပြောသားပဲ၊ ဒီမိန်းမက တကယ့်ကို ရိုင်းစိုင်းတာ။"

ချန်ဝေကောက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ထျဲလန်ယန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "လန်ယန်... ငါက နင့်ရဲ့ အဖေပါ။ နင့်အမေက ငါ့အကြောင်းကို နင့်ကို ပြောပြထားသင့်တာပေါ့။"

"စိတ်မရှိပါနဲ့... ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေ ဆုံးပါးသွားတာ ကြာလှပါပြီ၊ ကျွန်မကတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ လျှောက်ပြီး မိဘမတော်ချင်ပါဘူး။"

ထျဲလန်ယန်က လက်ထဲမှ တံမြက်စည်းကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းကောင်းပြောလို့ မရမှတော့... ကျွန်မလည်း အကြမ်းဖက်နည်း သုံးရတာကို ဝန်လေးနေမှာမဟုတ်ဘူး။"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူမသည် တံမြက်စည်းကို လွှဲကာ ဝမ်လိဟုန်၏ ဦးခေါင်းကို ချိန်ရွယ်၍ ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။ "ကျွန်မရဲ့ စိတ်နေသဘောထားက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ။ ဟောင်နေတဲ့ ခွေးတွေကို ဆုံးမတဲ့အခါကြရင် ရိုက်နှက်တာက အကောင်းဆုံးပဲ။"

"ပြီးတော့ နင်လည်း..."

ထျဲလန်ယန်က တံမြက်စည်းကို ထပ်မံလွှဲလိုက်ပြီး ချန်ပေါင်ကျူးကိုပါ ရိုက်နှက်လိုက်ပြန်သည်။ "ငါက ရိုင်းတယ်ဟုတ်လား။ နင်တို့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကမှ ရိုင်းစိုင်းတာ၊ နှစ်သစ်ကူးကာလကြီးမှာ သူတစ်ပါးအိမ်ထဲကို ဇွတ်အတင်းဝင်လာပြီး လာနှောင့်ယှက်နေတာ... တကယ့်ကို လူယုတ်မာတွေပဲ။"

ဝမ်လိဟုန်နှင့် ချန်ပေါင်ကျူးတို့သည် ခေါင်းကို လက်ဖြင့်ကာကာ အော်ဟစ်ပြီး ပတ်ပြေးနေကြရတော့သည်။ ချန်ဝေကော၏ မျက်နှာ ညိုမည်းသွားခဲ့သည်။ "လန်ယန်... နင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းရတာလဲ။ နင့်အမေနဲ့ လုံးဝမတူဘူး၊ ငါ့ကို အရမ်းစိတ်ပျက်စေတာပဲ။"

"ကဲပါ... လာပြီး လူကြီးလူကောင်းလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ ကျွန်မကို လာပြီး ဆုံးမမနေနဲ့။"

ထျဲလန်ယန်က တံမြက်စည်းကို သူ၏မျက်နှာတည့်တည့်သို့ လွှဲလိုက်ရာ သူသည် လန့်ဖြန့်သွားပြီး နောက်ဆုတ်ကာ ထွက်ပြေးသွားရတော့သည်။

ဝမ်လိဟုန်တို့ သားအမိနှစ်ဦးသည် ပညာတတ်လူငယ်များဝင်းအတွင်း ဆယ်မိနစ်မျှပင် မနေလိုက်ရဘဲ ထပ်မံ၍ အရှုံးကြီးရှုံးကာ ထွက်ပြေးခဲ့ကြရသည်။

ထျဲလန်ယန်၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျွင်းကျွင်းပင်လျှင် လက်ခုပ်တီးကာ မချီးမွမ်းဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ "အစ်မယန်... အစ်မရဲ့ ဒီလို ရဲရင့်ပြတ်သားတဲ့ အမူအရာကို ကျွန်တော် တကယ်ကို အားကျမိတယ်။"

ဤမိသားစုသည် အစ်မယန်နှင့် တကယ်တော်စပ်သည်ဖြစ်စေ၊ မတော်စပ်သည်ဖြစ်စေ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း သူတို့၏ လုပ်ရပ်များကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည် ယုံကြည်စိတ်ချရသူများ မဟုတ်ကြောင်း သေချာသလောက် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ထျဲလန်ယန်က သူမ၏ ဆံပင်ကို သပ်ချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။"

ဝမ်ကျွင်းကျွင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "အစ်မယန်... ဒီမိသားစုက အလွယ်တကူ လက်လျှော့မယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး။ အစ်ကိုစုန့်ကို အကူအညီတောင်းပြီး သူတို့ကို ဖြေရှင်းခိုင်းရင် မကောင်းဘူးလား။"

သာမန်လူတွေဆိုလျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း ဤမိသားစု၏ ဝတ်စုံများကို ကြည့်ရသရွေ့ သူတို့မှာ အာဏာ သို့မဟုတ် ဩဇာအချို့ ရှိပုံရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထျဲလန်ယန် ပြောလိုက်သည်။ "မလိုပါဘူး... သူက ဒီမနက်တင် စစ်တပ်ကို ပြန်သွားပြီ။"

စုန့်ပိုင်ယွမ်သည် အိမ်သို့ တစ်လကြာ ခွင့်ပြန်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအခါ စစ်တပ်သို့ ပြန်ရမည့်အချိန် ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။ စိုးရိမ်စရာမရှိပါဘူး။

နံနက်ပိုင်းက မောင်းထုတ်လိုက်သော ချန်ဝေကောတစ်ယောက် မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ထပ်မံရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု ထျဲလန်ယန် မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခုအကြိမ်တွင်မူ သူ တစ်ဦးတည်းသာ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

နံနက်ပိုင်းက တည်တင်းလွန်းလှသော အမူအရာနှင့်မတူဘဲ ယခုအခါ သူသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး မျက်ဝန်းများပင် နီမြန်းနေခဲ့သည်။ "လန်ယန်... နင့်ကို မြင်ရတာ ငါ့အတွက်တော့ နင့်အမေကို မြင်ရသလိုပဲ။ နင်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ပုံစံက တကယ့်ကို တစ်ပုံစံတည်း တူလွန်းတယ်။"

ထျဲလန်ယန် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "ရှင် မျက်စိကန်းနေတာလား။ ကျွန်မမှာ ဝမ်လိဟုန်နဲ့ တူတာ ဘာတစ်ခုမှ မရှိဘူး။"

ချန်ဝေကောက ခေါင်းကို အမြန်ခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး၊ ငါက သူမအကြောင်း ပြောနေတာမဟုတ်ဘူး၊ နင့်ရဲ့ အမေအရင်းဖြစ်တဲ့ ဝမ်အားရှအကြောင်းကို ပြောနေတာ။"

ထျဲလန်ယန် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ "ရှင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။"

ချန်ဝ့ကော ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်တော့... ဝမ်လိဟုန်က နင့်ရဲ့ အမေအရင်းမဟုတ်ဘူး။ ကလေးချင်း မှားလဲခဲ့တယ်ဆိုတာလည်း လုံးဝမရှိခဲ့ဘူး။"

ထျဲလန်ယန် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင် ကျွန်မကို ဒါတွေ ဘာလို့ လာပြောနေတာလဲ..."

ချန်ဝေကောက အပြစ်မကင်းသကဲ့သို့ အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့... ငါက နင့်အမေကို သစ္စာဖောက်ခဲ့မိလို့ပဲ..."

လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းများစွာက ချန်ဝေကောနှင့် ထျဲလန်ယန်၏ မိခင် ဝမ်အားရှတို့သည် အလွန်ချစ်ကြသော ချစ်သူများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် ဝမ်လိဟုန်နှင့်လည်း ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသည်။

ထိုစဉ်က ဝမ်အားရှသည် ဝမ်လိဟုန်၏ အိမ်တွင် ခေတ္တတည်းခိုနေခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ဦးမှာ ညီအစ်မအရင်းကဲ့သို့ ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ဝမ်လိဟုန်သည် အားရှကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ပြီး ယုတ်မာသော နည်းလမ်းများကို သုံးကာ ချန်ဝေကောကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"အဲဒါကလည်း နွေဦးပွဲတော်ကာလတုန်းကပေါ့၊ ဝမ်မိသားစုက ငါ့ကို ထမင်းစားဖို့ ဖိတ်ခဲ့တယ်။ ထမင်းစားပွဲမှာ... ဝမ်လိဟုန်ရဲ့ အဖေနဲ့အတူ အရက်တွေ အများကြီး သောက်ပြီးနောက်ပိုင်း ငါ ဧည့်ခန်းမှာ သွားနားခဲ့မိတယ်။ မထင်မှတ်ဘဲ... ငါ နိုးလာတဲ့အချိန်မှာ ငါ့ရဲ့ကုတင်ပေါ်မှာ တခြားလူတစ်ယောက် ရောက်နေခဲ့ပြီ။ နောက်ဆုံးတော့... ငါ့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက်ကြောင့်မလို့ ငါ နင့်အမေနဲ့ လမ်းခွဲပြီး ဝမ်လိဟုန်ကို လက်ထပ်ခဲ့ရတာပါ..."

ထျဲလန်ယန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားရသည်၊ သူမအနေဖြင့် အလွန်ကြီးမားသော အတင်းအဖျင်း ဇာတ်လမ်းကြီးတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ချန်ဝေကော ပြောသည်မှာ အမှန်ဆိုလျှင် ဝမ်လိဟုန်၏ အမူအရာကို နားလည်ရန် လွယ်ကူသွားချေပြီ။

သူမ၏ အပြုံးများမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ဟန်ဆောင်မှုဆန်နေလဲဆိုသည်မှာ ဆန်းကြယ်တော့သည်မဟုတ်၊ သူမသည် ထျဲလန်ယန်ကို လုံးဝ မြင်လိုစိတ်မရှိခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။

"ဒါဆို သူမက ဘာဖြစ်လို့ ကလေးချင်း မှားလဲခဲ့ပါတယ်ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းကို လုပ်ကြံဖန်တီးခဲ့တာလဲ။"

ထျဲလန်ယန် စူးစမ်းလိုစိတ် ပေါ်လာသည်၊ သူတို့ကြားတွင် ဘာတွေ ထပ်ဖြစ်ခဲ့သေးလဲ။

ချန်ဝေကောက သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါတွေအားလုံးက ငါ့အပြစ်တွေပါ။ ငါ့ကြောင့်မလို့ ဒီလိုကိစ္စတွေ ဖြစ်လာရတာ၊ မဟုတ်ရင် ငါလည်း နင့်ကို လာပြီး နှောင့်ယှက်ဖို့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

အမှန်စင်စစ် ချန်ဝေကောသည် ရှန်ဟိုင်းစည်သွပ်ဘူးစက်ရုံ၏ စက်ရုံမှူးဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ဒုတိယစက်ရုံချုပ်မှူး ရာထူးအတွက် ပြိုင်ဆိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

စည်သွပ်ဘူးစက်ရုံ၏ စက်ရုံချုပ်မှူး ဖြစ်သူ ဟွမ်တွင် ဉာဏ်ရည်မမီသော သားငယ်တစ်ဦး ရှိသည်။

ထိုသားဖြစ်သူမှာ ငယ်စဉ်က ဖျားနာရာမှ ဉာဏ်ရည်ပိုင်း ထိခိုက်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအခါ အသက် ၃၀ နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း အိမ်ထောင်မရှိသေးသဖြင့် မိသားစုတစ်ခုလုံး စိတ်ပူနေကြရသည်။

ယခုအကြိမ်တွင် စက်ရုံချုပ်မှူး ဟွမ်က ရာထူးလုမည့်သူများကို အသိပေးထားသည်မှာ မည်သူမဆို မိမိ၏ သမီးဖြစ်သူကို သူ၏သားနှင့် ပေးစားပါက ဒုတိယစက်ရုံချုပ်မှူး ရာထူးကို ပေးမည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဝမ်လိဟုန်သည် ချန်ဝေကော ရာထူးတိုးရန်အတွက် မိမိ၏ သမီးအရင်းဖြစ်သော ချန်ပေါင်ကျူးကို အနစ်နာမခံလိုသဖြင့် ဤကဲ့သို့ ယုတ်မာသော အစီအစဉ်ကို ကြံစည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထျဲလန်ယန်က ကဲ့ရဲ့ရှုံ့ချသလို ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါကြောင့်ကိုး။ ကျွန်မကလည်း အသက် ၁၈ နှစ်လုံးလုံး ပစ်ထားပြီးမှ အခုမှ မိသားစုပါဆိုပြီး ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတာလဲလို့ စဉ်းစားနေတာ။ တကယ်တော့ ကျွန်မကို လာပြီး အသုံးချမလို့ကိုး၊ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ အစီအစဉ်ပဲ။"

သူမအနေဖြင့် သူတို့အား ရိုက်နှက်ခဲ့ခြင်းအပေါ် နောင်တရစိတ် လုံး၀ မရှိပေ။

နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်တွေ့လျှင် ဤထက်မက ပိုပြင်းထန်စွာ ဆုံးမလိုက်ဦးမည်။

ချန်ဝေကော သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဝမ်လိဟုန်က အမြဲတမ်း အဲဒီလိုလူမျိုးပဲ။ နင်က ငါ့သမီးဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ငါယုံကြည်အောင်လို့ ကလေးမှားလဲခဲ့ပါတယ်ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းကို လုပ်ကြံပြီး ငါနဲ့ ပေါင်ကျူးကို လှည့်စားဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် ငါ နင့်ကို မြင်မြင်ချင်းမှာပဲ သူမ လိမ်နေတယ်ဆိုတာ သိလိုက်တယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နင့်ရဲ့မျက်ဝန်းတွေက နင့်အမေနဲ့ အတူတူပဲမလို့။"

ထျဲလန်ယန်က သူ့ကို ပြန်၍မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ရှင်က ကျွန်မကို ဘာဖြစ်လို့ အမှန်တရားကို လာပြောပြနေတာလဲ။"

ချန်ဝေကောသည် ဝမ်လိဟုန်နှင့် အိမ်ထောင်သက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီဖြစ်သည့်အပြင် သမီးတစ်ယောက်လည်း ရှိသည်။

အစပိုင်းတွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ မရှိခဲ့လျှင်တောင် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သံယောဇဉ် ရှိနေသင့်သည်မဟုတ်ပါလား။

ချန်ဝေကောသည် ထိုမျှအထိ စေတနာကောင်းရှိသူ မဟုတ်နိုင်ဟု ထျဲလန်ယန် ခံစားမိသည်။

"ငါ နင့်အမေအပေါ် အမှားတွေ လုပ်ခဲ့မိလို့ပါ၊ ဒါကြောင့် နင့်ကို ဘာအန္တရာယ်မှ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။"

ချန်ဝေကောသည် စကားပြောရင်း သူ၏မျက်နှာ မှောင်ကျသွားခဲ့သည်။ "ဝမ်လိဟုန်သာ မရှိခဲ့ရင် ငါ နင့်အမေ အားရှနဲ့ လမ်းခွဲရမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူမက ငါ့ရဲ့ အချစ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ။"

ထျဲလန်ယန် - ......

ပြောရခက်လိုက်တာ။

သူမကို ဒီလောက်တောင် မုန်းနေတာကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ဘယ်လိုတောင် အတူတူ နေလာနိုင်တာလဲ။

ငါသာဆိုရင် သူ့ကို အဝေးကြီးကို ကန်ထုတ်ပစ်လိုက်တာ ကြာပြီ။

ထျဲလန်ယန်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စကားမပြောဘဲ တွေးတောနေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ…

ချန်ဝေကောက ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ "နင် ဘာတွေးနေလဲဆိုတာ ငါသိပါတယ်၊ နင် ငါ့ကို သူရဲဘောကြောင်တဲ့သူ တစ်ယောက်လို့ ထင်နေတာမလား။"

ထျဲလန်ယန်ကမူ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မလုပ်ခဲ့ပေ။

"လန်ယန်... နင်က ငါအချစ်ဆုံး မိန်းမရဲ့ သမီးပဲ။ ငါ နင့်ကို မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လို သတ်မှတ်လို့ အခု လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ပြောပြမယ်။"

ထျဲလန်ယန်၏ မျက်ခုံးများ လှုပ်ခတ်သွားရသည်။ ထို့နောက်တွင် သူမသည် တကယ့်ကို ထူးခြားဆန်းပြားလှသော ဇာတ်လမ်းကြီးတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတော့သည်။

ချန်ဝေကော ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်တော့... ပေါင်ကျူးက ဝမ်လိဟုန်ရဲ့ သမီးအရင်း မဟုတ်ဘူး။ သူမက ငါနဲ့ တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ရခဲ့တဲ့ ကလေးပဲ၊ ဝမ်လိဟုန်က ငါ့ကုတင်ပေါ်ကို နည်းလမ်းမျိုးစုံသုံးပြီး တက်ခဲ့တဲ့အတွက် ကလဲ့စားချေတဲ့အနေနဲ့ ငါ ဒါကို လုပ်ခဲ့တာ။"

"ဒါပေမယ့် နင့်အမေနဲ့ ကျန်တဲ့ မိန်းမနှစ်ယောက်စလုံးက တစ်ရက်တည်းမှာပဲ ကလေးမွေးဖွားခဲ့ကြလိမ့်မယ်လို့ ငါလည်း မထင်ထားခဲ့ဘူး။"

"ငါက ဝမ်လိဟုန်ရဲ့ ကလေးကို တခြားသူဆီ ပေးပစ်လိုက်ပြီး... အဲဒီတခြားမိန်းမရဲ့ ကလေးကို ယူလာပြီး ဝမ်လိဟုန်ရဲ့ ကလေးပါဆိုပြီး မွေးခဲ့တာ။"

"အခုအချိန်အထိ... ဝမ်လိဟုန်က သူမ အသက်ထက်ချစ်တဲ့ သမီးလေးက သူမရဲ့ သမီးအရင်းမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို မသိသေးဘူး။ တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းတယ် မဟုတ်လား။"

"ဟားဟားဟား... ဒါက ငါ့ရဲ့အချစ်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့အတွက် သူမ ပြန်ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးပဲ..."

ထျဲလန်ယန် - ......

၁၉၇၀ ကျေးလက်မှာ ဖရဲသီးစားမယ်

အပိုင်း ၁၁၀

ထျဲလန်ယန် - ?

ချန်ဝေကောက သူမအမေအပေါ် တကယ်ပဲ သံယောဇဉ် ရှိခဲ့လို့လား။

အကယ်၍ ဒါက အစစ်အမှန်ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုရင်... သူက ဘာဖြစ်လို့ တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ပြီး နောက်ထပ်တစ်ယောက်နဲ့ပါ ထပ်ပြီး ပွေရှုပ်နိုင်ရတာလဲ။

ယောက်ျားတွေရဲ့ ပါးစပ်ဆိုတာ တကယ်ကို ယုံရတာမဟုတ်ဘူးပဲ။

"ရှင် ကျွန်မကို ဒီလိုလျှို့ဝှက်ချက်ကြီး ပြောပြလိုက်တာ... ကျွန်မက ဝမ်လိဟုန်ကို သွားပြောမှာ မကြောက်ဘူးလား။"

ချန်ဝေကောသည် အတိတ်ကို ပြန်လည်အောက်မေ့နေရာမှ ဤစကားကို ကြားသောအခါ ဆတ်ခနဲ တန့်သွားသည်။

အတန်ကြာ နှုတ်ဆိတ်နေပြီးမှ သူ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟင့်အင်း... နင် မပြောပါဘူး။ ငါ စုံစမ်းရသလောက်တော့ နင်က မိဘတွေနဲ့ ဆက်ဆံရေး အရမ်းကောင်းတာပဲ။ နင်က နင့်အမေဘက်ကပဲ မားမားမတ်မတ်ရပ်တည်မှာ သေချာပါတယ်။ ဒါ့အပြင်... ဝမ်လိဟုန်က နင့်စကားကို ယုံမှာမဟုတ်ဘူး၊ သူမက ငါ့စကားကိုပဲ နားထောင်တာ။"

ထျဲလန်ယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို... ဒါတွေအားလုံးကို ကျွန်မကို လာပြောပြရတဲ့ ရှင့်ရဲ့ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။"

ချန်ဝေကော၏ ပုံစံက ရိုးသားသယောင် ရှိသော်လည်း သူ၏မျက်ဝန်းထဲမှ တွက်ချက်မှုများကိုမူ သူမ အတိုင်းသား မြင်နေရသည်။

သူက ဤမျှအထိ ဝေးလံသောခရီးကို ဤစကားများ ပြောရန်သက်သက်ဖြင့် လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူမ မယုံကြည်ပေ။

ထျဲလန်ယန်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ချန်ဝေ့ကော၏ အပြုံးက ပိုကျယ်ပြန့်သွားသည်။ "နင်က အရမ်းတော်တာပဲ၊ နင့်အမေနဲ့ အတူတူပဲ။"

သူက အချစ်ကြီးသူတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်နေပေမယ့်... တကယ်တော့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားအတွက်ပဲဟာကို။

ချန်ဝ့ကောက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "လန်ယန်... အတိတ်က ကိစ္စတွေကို စကားလုံး အနည်းငယ်တည်းနဲ့ ရှင်းပြဖို့ ခက်ပါတယ်။ ငါ နင့်အမေကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တယ်လို့ နင်ခံစားရပြီး ငါ့အပေါ် နာကျည်းနေတာကလည်း သဘာဝကျပါတယ်။"

ထျဲလန်ယန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး... ရှင်က ကျွန်မအမေနဲ့ မတန်ဘူးလို့ပဲ တွေးမိတာ။ ရှင့်ပါးစပ်ကနေ သူမအကြောင်းကို ဒီလိုမျိုး ထုတ်ပြောနေတာကတင် သူမကို စော်ကားရာ ရောက်နေပြီ။"

ချန်ဝေ့ကော၏ မျက်နှာ ပျက်သွားကာ သူ အံကြိတ်လိုက်မိသည်။ "နင့်ရဲ့ စကားအပြောအဆိုက တကယ့်ကို ထက်မြက်လွန်းတာပဲ။"

ထျဲလန်ယန် ပြောလိုက်သည်။ "ကဲပါ... ရှင့်ရဲ့ လုပ်ကြံဇာတ်လမ်းကိုလည်း ကျွန်မ ကြားပြီးပြီ။ ပြောစရာရှိတာကို တည့်ပဲပြောပါ၊ ကျွန်မမှာ အချိန်အများကြီး မရှိဘူး။"

ချန်ဝေကော - "ဒါက ဇာတ်လမ်းမဟုတ်ဘူး၊ အမှန်တရားပါ။"

"ဟဲဟဲ။" ထျဲလန်ယန်က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

သူမ၏ အေးစက်လှသော စိုက်ကြည့်မှုအောက်တွင် ချန်ဝေကောတစ်ယောက် အနည်းငယ် အနေခက်လာရသည်။

"အဟမ်း... တကယ်တော့ ငါ နင့်ကို မေးစရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့ပါ..."

ထျဲလန်ယန်က စကားမဆိုဘဲ သူ့ကိုသာ စိုက်ကြည့်လျက် ဆက်ပြောရန် အမူအရာ ပြလိုက်သည်။

"ဝမ်လိဟုန်က နင့်အမေကို မုန်းတီးပြီး နင့်မိဘတွေ ဆုံးပါးသွားတာကို သိလို့... ကလေးချင်း မှားလဲခဲ့ပါတယ်ဆိုတဲ့ မုသားစကားကို တမင် လုပ်ကြံခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းက ငါ မယုံတာနဲ့ ပေကျင်းက နင့်မိဘတွေရဲ့ အခြေအနေကို လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းခိုင်းခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ ထူးခြားတာက... နင့်အဖေက ကွယ်လွန်သူ မြေရှင်ကြီးတစ်ယောက်နဲ့ အဆက်အသွယ် ရှိခဲ့ဖူးတယ်..."

ချန်ဝေကောက စကားကို ခေတ္တရပ်ကာ တုံ့ဆိုင်းတုံ့ဆိုင်းဖြင့် ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "အဲဒီမြေရှင်က တရုတ်ပြည်သူ့သမ္မတနိုင်ငံခေတ်တုန်းက ရှန်ဟိုင်းမှာ အလွန်ဩဇာကြီးတဲ့ လူကုံထံတစ်ယောက်လို့ ပြောကြတယ်။ သူက ကွယ်လွန်ချိန်မှာ တန်ဖိုးဖြတ်မရတဲ့ အမွေအနှစ်တွေနဲ့ ရတနာအမြောက်အမြားကို ချန်ထားခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် သူသေပြီးတဲ့နောက်မှာ... အဲဒီပစ္စည်းတွေ အားလုံးက ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တယ်..."

ထျဲလန်ယန်၏ ရင်ထဲ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။

တကယ်တော့ ဒီကိစ္စကြောင့်ကိုး။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမက ပါးနပ်စွာဖြင့် ထိုပစ္စည်းအားလုံးကို စီမံထားပြီးဖြစ်၍ တခြားသူများ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိရန် အကြောင်းမရှိပေ။

သူမက အမှန်တရားကို သိရှိသော်လည်း ဘာမှမသိနားမလည်သယောင် ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။

"ရှင်က... ကျွန်မအဖေက ကျွန်မကို ဒါတွေ ပြောပြခဲ့လား၊ ပြီးတော့ အဲဒီမြေရှင်ရဲ့ ရတနာတွေ ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိလားလို့ လာမေးတာလား။"

"ဟုတ်တယ်။"

ချန်ဝေကောက စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်လို့ နင်သာ တကယ်သိနေရင် အရမ်းကောင်းမှာပဲ။ အဲဒါဆို ငါက အထက်ကို အစီရင်ခံပြီး သူရဲကောင်း ဖြစ်လာနိုင်သလို... နင်လည်း အကျိုးအမြတ်တွေ အများကြီး ရမှာ သေချာတယ်။"

ထျဲလန်ယန် - ???

နေပါဦး... သူမက သာမန်ရိုးရိုးလေးပဲ ပြောလိုက်တာကို သူက အတည်ကြီး မှတ်သွားတာလား။

တကယ့်ကို ပါးနပ်လှတဲ့ မြေခွေးအိုကြီးပဲ၊ သူမဆီကနေ အကျိုးအမြတ် အလွယ်တကူ နှိုက်ဖို့အတွက် ကြံစည်နေတာပဲ။

ထျဲလန်ယန်က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "ရှင် အများကြီး တွေးနေပြီ။ ကျွန်မအဖေက ကျွန်မကို ဘာမှမပြောခဲ့သလို ကျွန်မလည်း ဒါတွေကို လုံးဝမသိဘူး။ အခုခေတ်မှာ မြေရှင်တွေက ပြည်သူ့ရန်သူတွေပဲဟာ။ ကျွန်မအဖေက အဲဒီလို ယုတ်မာတဲ့ မြေရှင်တွေနဲ့ ပတ်သက်မှုမရှိဘူးဆိုတာ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်၊ သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို လာပြီး မညှိုးနွမ်းစေနဲ့။"

ရတနာများအားလုံးမှာ ယခုအခါ သူမ၏ လက်ဝယ်တွင် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ ဝန်ခံမည်မဟုတ်ပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... လောကဓံအတွေ့အကြုံ မရှိသေးတဲ့ အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ် မိဘမဲ့ကောင်မလေးတစ်ယောက်က လိမ်ညာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။

"ကောင်းပြီလေ... ငါက ဒီတိုင်း မေးကြည့်ရုံတင်ပါ၊ တခြားရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။"

ချန်ဝေကော၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်မှုများ အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

ဤခရီးစဉ်မှ ရလဒ်ကောင်းအချို့ ရလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း အဖတ်တင်မလာဘဲ အချိန်ကုန်လူပန်းသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ထို့အပြင် မိမိ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကိုပါ ထုတ်ပြောမိခဲ့သေးသည်။

ချန်ဝေကော ပြောလိုက်သည်။ "အဟမ်း... ဒီနေ့ ငါပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။"

ယေဘုယျအားဖြင့် သူက နှုတ်ပိတ်ရန် သွယ်ဝိုက်၍ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထျဲလန်ယန် - "ရှင်က ကျွန်မကို နှုတ်ပိတ်နေစေချင်တာလား။ ဒါဆိုရင်တော့ နှုတ်ပိတ်ခ ပေးရမယ်။"

လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဤမိသားစုကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ခဲ့ရသမျှအတွက် သူမအနေဖြင့် လျော်ကြေးပြန်ရယူရမည် ဖြစ်သည်။

ချန်ဝေကောက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "လန်ယန်... နင်က ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် ငွေမက်ရတာလဲ။ နင့်အမေနဲ့ လုံးဝမတူဘူး၊ သူမက အမြဲတမ်း စိတ်သဘောထား ပြည့်ဝပြီး ရက်ရောတတ်တာ။"

ထျဲလန်ယန် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တာပေါ့... သူမက ရက်ရောလွန်းလို့ပဲ ကိုယ့်ရဲ့ ယောက်ျားကို တခြားသူလက်ထဲ အပ်လိုက်တာပေါ့။ သူမရဲ့ ရွေးချယ်မှုက တကယ့်ကို မှန်ကန်ခဲ့တယ်။"

ချန်ဝေ့ကော - ......

"နင်ကတော့... တကယ့်ကို လွယ်တဲ့ကောင်မလေး မဟုတ်ဘူးပဲ..."

ထျဲလန်ယန်က သူ၏စကားကို ဖြတ်၍ တောင်းဆိုလိုက်သည်။ "စကားတွေ အရှည်ကြီး ပြောမနေနဲ့တော့၊ ယွမ် ၂၀၀ ပေး"

ယွမ် ၂၀၀ ဆိုသည်မှာ ကျေးလက်တောရွာမှ လူတစ်ဦးအတွက် တစ်သက်လုံး စုဆောင်းရမည့် ငွေပမာဏ ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် မြို့ပြမှ အလုပ်သမားတစ်ဦးအတွက်မူ နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် သုံးနှစ်အတွင်း စုဆောင်းနိုင်သော ပမာဏ ဖြစ်သည်။ အလွန်အမင်း များပြားလွန်းခြင်း မရှိသော်လည်း မနည်းလှသော ပမာဏဖြစ်ရာ ချန်ဝေကောအနေဖြင့် အလွယ်တကူ ပေးဆောင်နိုင်သော်လည်း သူ မပေးချင်ပေ။

"ယွမ် ၂၀၀ တောင်လား။ နင်ကတော့ တကယ့်ကို အလွန်အကျွံ တောင်းတာပဲ... တကယ့်ကို မတန်တဆ တောင်းရဲတာပဲ။"

ချန်ဝေကော ချက်ချင်းပင် နောင်တရသွားခဲ့သည်။

ထျဲလန်ယန်၏ မျက်ဝန်းများက အားရှနှင့် အလွန်တူနေသဖြင့် သူ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သွားကာ မိမိ၏ အတွေးများကို ထုတ်ပြောမိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

မထင်မှတ်ဘဲ ဤအချက်က သူမအတွက် သူ့ကို ပြန်လည်ခြိမ်းခြောက် ငွေညှစ်ရန် အခွင့်အရေး ဖြစ်သွားရသည်။

သူမကို ဤမျှအထိ စကားတွေ အများကြီး မပြောခဲ့မိရင် အကောင်း ဟု သူ တွေးမိတော့သည်။

ထျဲလန်ယန် ပြောလိုက်သည်။ "ပေးမလား၊ မပေးဘူးလား... အပြတ်ပဲပြော။ တကယ်လို့ ရှင်မပေးရင် မနက်ဖြန်မနက်ကြရင် ကျွန်မ တည်းခိုခန်းကို သွားပြီး ရှင့်မိန်းမကို အားလုံး ဖွင့်ပြောပစ်မယ်။ သူမက ကျွန်မစကားကို မယုံရင်တောင်... သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ သံသယစိတ်တွေ ဝင်သွားမှာပဲ။ အဲဒီအခါကြရင် သူမက ရှင့်ကို ပြဿနာ ရှာတော့မှာ သေချာတယ်။"

ထိုအချက်က ချန်ဝေကော အကြောက်ဆုံးအချက်ပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်သည် သူ၏ ရာထူးတိုးရေးအတွက် အရေးကြီးသော အချိန်ဖြစ်သဖြင့် မည်သည့်အမှားအယွင်းမျှ အဖြစ်မခံနိုင်ပေ။

ဇနီးဖြစ်သူ ဝမ်လိဟုန်အပေါ် မကျေနပ်သော်လည်း သူ အရာရာကို သည်းခံလာခဲ့ရသည်။ သူ၏ ရာထူးနေရာ ခိုင်မြဲသွားချိန်ကြမှသာ သူမကို အိမ်ပေါ်က မောင်းထုတ်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ပြဿနာ အဖြစ်မခံနိုင်ပါ။

"ငါ့ဆီမှာ ဒီလောက်အထိ ငွေအကြွေ အများကြီးမပါဘူး၊ ဒါပေမယ့် နင် စိတ်ဝင်စားမယ့် ပစ္စည်းတစ်ခုတော့ ရှိတယ်။"

ချန်ဝေကောက စိတ်မပါလက်မပါဖြင့် သူ၏လည်ပင်းမှ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ဖြုတ်ကာ သူမထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဒါက ငါတို့တွေ တွဲနေတုန်းက နင့်အမေက ငါ့ကို ပေးခဲ့တဲ့ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားလေးပါ။ သူမက ဒါက မိသားစုရဲ့ အဖိုးတန် အမွေအနှစ်တစ်ခုလို့ ပြောခဲ့တယ်။ ငါတို့တွေ လမ်းခွဲတဲ့အချိန်မှာ သူမက ဒါကို ပြန်တောင်းပေမယ့်... ငါက ပျောက်သွားပြီလို့ လိမ်ပြောပြီး ဒီအတိုင်း ဝတ်ထားခဲ့တာ..."

ထိုကျောက်စိမ်းဆွဲပြားမှာ ကြည်လင်တောက်ပနေပြီး စိမ်းစိုသော အရောင်အသွေးနှင့်အတူ နွေးထွေးသော အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြာထွက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

မည်သည့်အကြောင်းကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ထျဲလန်ယန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာခဲ့သည်။ (ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို နေရာလွတ်ထဲ အမြန်ပစ်ထည့်လိုက်။)

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ကျွန်မ ယူထားလိုက်မယ်။"

ထျဲလန်ယန်က ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါပေမယ့်... ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲပြားက အစကတည်းက ကျွန်မအမေရဲ့ အမွေအနှစ်ပဲဟာ။ အခု ကျွန်မက သူမအတွက် ပြန်သိမ်းပေးတာဆိုတော့ ဒါက ပုံမှန်ပဲလေ၊ အဲဒီတော့ ရှင်က ကျွန်မကို ပေးစရာရှိတဲ့ ငွေကိုတော့ ဆက်ပေးရဦးမှာပဲ။"

ချန်ဝေကော - ......

သူ အလှည့်စားခံလိုက်ရပြီ။ ဒီကောင်မလေးက တကယ့်ကို ပါးနပ်လွန်းတယ်။

"ငါ့ဆီမှာ ၁၃၄ ယွမ်ပဲ ရှိတော့တယ်၊ ဒါအကုန်ပဲ။"

ချန်ဝေ့ကောတစ်ကိုယ်လုံးကို ရှာဖွေလိုက်သော်လည်း ထိုငွေသာ ထွက်လာတော့သည်။

ထျဲလန်ယန်က ငွေကို သိမ်းဆည်းပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်တဲ့ ၆၆ ယွမ်ကိုတော့ မနက်ဖြန်မနက်ကြမှ ပေးတော့၊ မနက်ဖြန် ကျွန်မ ခရိုင်မြို့ပေါ်ကို သွားမလို့။"

ချန်ဝေကော - ......

သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ထွက်ခွာသွားရတော့သည်။